รักเฮ้วๆ ของนายจอมเฮี้ยว

ตอนที่ 6 : EP05 - Re up & Re run

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    24 พ.ย. 56



5

 

: หน้าโรงเรียน

พอเดินมาถึงหน้าโรงเรียนฉันก็เดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะเก่าแก่ตู้หนึ่ง ฉันมองมันแล้วรู้สึกลังเล เพราะจากการที่สังเกตด้วยตาเปล่าแล้วแทบไม่กล้าใช้งานมันเลย กลัวเหลือเกินว่ามันจะระเบิด -_-³ เข้าใจหรอกนะที่มันอยู่ในสภาพนี้ เฮ้อ~ ก็ที่นี่จะมีใครคิดจะใช้มันบ้างล่ะ ส่วนมากก็มีมือถือใช้กันหมดแล้ว ขนาดเด็กอนุบาลสมัยนี้ยังพกโทรศัพท์กันเลย อีกอย่างนะเด็กในโรงเรียนนี้ก็ไม่ใช่กระจอกๆ ด้วยคุณหนูทั้งนั้น

เฮ้อ~ เอาเถอะ! มันคงไม่ระเบิดตอนนี้หรอก เพราะฉันดูดวงกับเจ๊ปูโลกสวยมาแล้ว ดวงฉันยังแข็งอยู่ อีกทั้งเจ๊ยังบอกด้วยนะว่ากำลังจะเจอเนื้อคู่เร็วๆ นี้ สาธุ~ ขอให้คำทำนายเป็นจริงทีเถอะ อยากรู้ว่าเนื้อคู่ฉันจะหล่อเท่าพี่โดมหล่อขั้นเทพหรือเปล่า แต่ถึงจะหล่อขั้นเทพแต่นิสัยแย่อย่างพี่ชายของฉัน ฉันก็ไม่เอาหรอกนะ -_-

ฉันยื่นมืออันสั่นเทาไปยกหูโทรศัพท์ขึ้น แล้วปรากฏว่า...

พึ่บพับๆๆ ~

กรี๊ดดดด! ตู้โทรศัพท์เต็ม...

โธ่เฮ๊ย! มีตู้เดียวด้วยทำไงดีล่ะเนี่ย แต่ก็ยังดีที่มีนะ -_- ได้ข่าวว่ามันกำลังจะถูกถอนออกแล้วด้วย ฉันควรโบกมือลามันใช่มั้ย ...โชคดีนะ! -_-

เมื่อทำอะไรไม่ได้ฉันก็เดินกลับมานั่งคิดหาทางอยู่ตรงม้านั่งหน้าโรงเรียนเหมือนเดิม โหย~ คนกลับบ้านแทบจะหมดแล้ว ที่ยังเหลือก็มีแค่พวกนักกีฬาโรงเรียนที่ยังอยู่ซ้อมกัน

บรื้นนน...~

ขณะที่ฉันกำลังนั่นคิดมากอยู่นั้น รถเมล์ก็วิ่งผ่านหน้าฉันไป อ่า~ ใช่สิรถเมล์ไง? ทำไมฉันไม่นั่งรถเมล์กลับบ้านล่ะ ^^

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันก็เดินตรงมาที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนที่อยู่ห่างจากประตูโรงเรียนไม่ถึงสองร้อยเมตร ก่อนจะนั่งลงตรงม้านั่ง เพื่อรอรถคันต่อไป

(-_- )( -_-)~ (-_- )( -_-)~

ฉันมองซ้ายมองขวาแล้วไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี เมื่อพบปัญหาเข้าอีกแล้ว แง่! ฉันไม่รู้ว่ามันขึ้นยังไง สายไหนไปจอดตรงไหนยังไง โอ๊ย! เกิดมาเคยก้าวขาขึ้นรถเมล์ที่ไหนเล่า T^T ทำไมฉันเกิดมาโง่งี่เง่าอย่างงี้นะ เกิดมาทำอะไรไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง

บรื้นนน…~

รถเมล์วิ่งมาจอดก่อนจะวิ่งจากไปคันแล้วคันเล่า ฉันพยายามนั่งอ่านตรงข้างๆ รถที่น่าจะเขียนบอกเส้นทาง แต่มันไม่ได้บอกว่าจะไปจอดที่ไหนยังบอกแค่หมายเลขเท่านั้น บ้านเลขที่เหรอ? บ้านเลขที่ฉัน 23/45 นะ จะขึ้นรถแท็กซี่ก็กลัวอันตรายที่เป็นข่าวตามหนังสือพิมพ์ต่างๆ

ทว่าขณะที่ฉันพยายามที่จะอ่านเลขที่บ้านจากรถเมล์อยู่นั้นสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งฉันจำเขาได้แม่นยำ และเขาก็กำลังมองมาที่ฉันเช่นกัน แต่ตอนนี้เขายังยืนอยู่อีกฝั่งของถนนฉันจึงรีบวิ่งขึ้นรถเมล์ที่จอดอยู่ตรงหน้าทันที เขาคงไม่คิดตามฉันมาบนรถเมล์หรอกนะ เพราะกลัวไปหมดฉันเลยลืมไปเลยว่ามันจะพาฉันไปไหน พอวิ่งขึ้นมาทุกคนบนรถต่างมองฉันแปลกๆ ฉันเลยต้องรีบหาที่นั่ง แต่ทำไมรถยังไม่ออกซะทีเนี่ยฉันใจร้อนนะ และไม่นานรถก็เริ่มเคลื่อนตัว เฮ้อ~ โลงอกไปที นึกว่าฉันจะต้องประจันหน้ากับหมอนั่นซะแล้ว

รถเมล์ร้อนชะมัดเลย แถมมีกลิ่นอับแปลกๆ ด้วย...

ฉันก้มลงไปหากระดาษในกระเป๋านักเรียนขึ้นมาพัดวีหน้าตัวเอง ก็รู้สึกได้ว่าเบาะข้างๆ มีคนมานั่ง เนื่องจากมันยุบยวบลง แต่ฉันไม่ได้สนใจ เพราะถึงไงก็ไล่เขาไปไม่ได้อยู่ดี ก็มันสิทธิ์ของเขานี่นา

พึ่บพับๆๆ

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่สนใจคนที่นั่งข้างๆ เลย แต่พอนึกขึ้นได้ว่ารถเมล์คันนี้จะไปไหนฉันเลยต้องหันไปถามเขา ฉันยิ่งเป็นคนไม่ค่อยมีมนุษยสัมพันธ์กับคนอื่นเท่าไหร่ด้วยสิ

ขวับ~

ฉันรีบหันกลับมาทางเดิมทันที เฮ้ย! ตาฝาดหรือเปล่าเนี่ย ทำไมเห็นหน้าคนที่นั่งข้างๆ เป็นนายคนนั้นล่ะ ให้ตายสิเนเบล

"เธอกำลังจะไปไหน?"

เสียงนี้มัน...นายไดท์แน่ๆ ฉันทำเป็นไม่ได้ยินที่เขาพูดแล้วเอากระดาษมาปิดหน้าตัวเองไว้ ช่างเป็นการกระทำที่ช่วยให้อะไรต่อมิอะไรดีขึ้นมากเลยนะเนเบล ความคิดเธอนี่ช่างน่าปลื้มดีจัง

"ฉันถาม เธอไม่ได้ยินหรือไง อ้อ! หรือว่ากำลังจะหนีเที่ยวฮ่ะ!"

ทำไมน้ำเสียงเขาถึงฟังแปลกๆ ชอบกลนะ เหมือนกับว่าพ่อจับได้ว่าลูกสาวหนีเที่ยวอย่างงั้นแหละ เอ๊ะ! ไม่ใช่แน่ๆ เพราะฉันเป็นน้องสาวของศัตรูเขาต่างหาก

ฉันทำเป็นไม่ได้ยินที่เขาถาม และซ่อนใบหน้าไว้ใต้กระดาษนั่น ฉันเลยไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรกันแน่ แต่มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มีลมหายใจอุ่นๆ กำลังเป่ารดใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แถบข้างแก้มซ้าย ฉันถึงรับรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงต้องรีบกลับมานั่งตัวตรงเหมือนเดิมและเอากระดาษออก ไอ้บ้านี่มันเป็นคนยังไงกันแน่นะ

"นายจะทำอะไรฉันน่ะ ออกไปนะ ไอ้คนฉวยโอกาส!" ฉันตระโกนแล้วผลักหน้าเขาห่างออกไป

"นึกว่าเธอจะตายคากระดาษงั่งๆ นั่นแล้วซะอีก"

"จะบ้าเหรอ! นายนั่นแหละตามฉันมาทำไม หลีกไปนะ ฉันจะไปนั่งที่อื่น"

ฉันโวยวายและพยายามผลักเข้าออกไป แต่ไอ้บ้านี่ยังเอาหน้าหล่อๆ นั่นมาใกล้ เพื่อกวนไม้กวนมือฉันอยู่แล้วได้ พอฉันจะลุกเข้าก็ดึงแขนฉันไว้ พอฉันจะขยับออกไปเขาก็ยกขามากันที่ไว้อีก ฉันก็เลยเอากำปั่นเล็กทุบอกเขาแรงๆ หลายที ไม่รู้ว่าฉันไปเอาความกล้าหาญแบบนี้มาจากไหน แต่ฉันก็ทำไปแล้วล่ะ หึ! สะใจ วันนี้ฉันจะเอาคืนนาย

"เฮ้ย! เจ็บนะ"

สมน้ำหน้า~ ฉันยังไม่หยุดทุบ เขาก็เลยจับมือที่ฉันใช้ทุบเขาไว้ แต่อีกข้างหนึ่งยังเหลือ ฉันก็เลยทุบอีก แต่เมื่อเขาพลิกตัวมาทางฉัน ฉันก็เลยทุบโดนหัวไหล่เขาเข้าอย่างจัง แถมยังเป็นข้างที่ยัยแกรนด์เอาสันหนังสือมาโดนด้วย โอ๊ย เจ็บมือ แถมยังเจ็บตรงแผลเดิมด้วย T^T

"นั่นไง สมน้ำหน้า! เจ็บเปล่าล่ะ เฮ้! แขนก็มีแผลนี่ ให้ตายสิหาเรื่องชะมัด ไหนเอามาดูสิ"

เขาว่าดึงแขนข้างนั้นไปดู ฉันไม่ทันได้ขืนเอาไว้ เพราะยังเจ็บอยู่ อันที่จริงก็ไม่มีแรงด้วยแหละ มันปวดมากๆ แถมกระดูกอีตานี่ก็แข็งสุดๆ อีก T^T

"เจ็บมั้ย?"

เขาถามเงยหน้ามองหน้าฉันใบหน้าอ่อนโยนและแสดงความห่วงใย จนฉันอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมต้องทำสีหน้าว่าเป็นห่วงฉันด้วยทั้งที่ความจริงฉันจะเป็นจะตายเขาไม่เกี่ยว และควรจะสะใจด้วยซ้ำ

"เจ็บ v_v"

ฉันตอบตามความจริง ชักมือกลับมา หมอนี่ฉวยโอกาสชะมัดแอบจับมือฉันงั้นเหรอ เขามองท่าทีของฉันเหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ฉันเลยหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง นั่งที่เหมือนเดิมและเลิกโวยวายแล้ว เพราะถึงยังไงฉันก็แพ้เขาอยู่ดี

"เธอยังไม่ตอบเลยว่ากำลังจะไปไหน" เขาถามอีกรอบ

"กลับบ้าน"

ฉันตอบเขาไปดีๆ เพราะขี้เกียจเถียงแล้ว อันที่จริงอยากบอกมากว่าฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารถคันนี้จะพาไปไหนกันแน่

"ห่ะ! กลับบ้านเหรอ เธอเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย" เขาถาม

"ฉันกำลังจะกลับบ้านจริงๆ -_-;" ฉันหันกลับมาแล้วคุยกับเขาดีๆ

"แล้วนี่มันทางกลับบ้านเธอที่ไหน คนละทิศเลยด้วย ท่าจะประสาทหรือไม่ก็โง่"

อ้าว~ หลอกด่ากันนี่หว่า...

"ก็จะให้ทำยังไงล่ะ ฉันขึ้นรถเมล์ไม่เป็นนี่นา แต่มันจำเป็น ผิดด้วยเหรอไง! U_U "

ฉันตะโกนกลับไปอย่างเหลืออด จะมาซ้ำเติมทำไม

"โธ่เว้ย! ขึ้นไม่เป็นแล้วขึ้นทำไมวะ แล้วก่อนขึ้นมีปากก็ถามเซ่ โง่ชะมัดเลย"

ไอ้คนบ้า! ทำไมต้องด่าฉันขนาดนั้นด้วย ก็คนมันไม่รู้นี่นาและอีกอย่างที่ฉันขึ้นมาก็เป็นเพราะว่านายนั่นแหละ

"แล้วนายจะด่าฉันทำไมเล่า ก็ฉันไม่รู้นี่"

"ยัยบ้าเอ๊ย! ก็มันอันตราย ฉันเป็นห่วงหรอกน่าถึงบอก ถ้าเกิดหลงไปถูกทำไม่ดีไม่ร้ายจะทำยังไงวะ" เขาบอกอย่างจริงจังเหมือนกำลังโมโห เวลาโมโหทำไมเขาน่ากลัวแบบนี้

"ก็ฉันไม่รู้นี่ T^T"

"ไม่รู้ก็ถามสิ..."

ฉันไม่รู้จะทำยังไงเมื่อโดนเขาด่าว่าเสียๆ หายๆ จนน้ำตาที่คลอเบ้าไหลลงมาอาบแก้ม ให้ตายเหอะนอกจากคนในครอบครัว ยัยจินนี่ ครูที่โรงเรียนและไอ้ตินแล้ว เขาเป็นคนแรกเลยนะที่ด่าฉัน ฮึก ฉันรับไม่ได้ T^T (สาเหตุคือรับไม่ได้งั้นหรอ?)

"เฮ้อ~ แล้วเธอจะร้องทำไมเนี่ย"

"ฮึกๆๆ ฮือออ TOT"

ยิ่งเขาพูดฉันยิ่งร้องเขาไปใหญ่ ไอ้คนบ้า ไอ้คนเฮงซวย ฉันเกลียดนาย ฉันเกลียดนายที่สุดเลย ฮือๆ

"จอดป้ายหน้าด้วยครับ!"

เขาตะโกนบอกคนขับรถ รถก็จอดทันที จากนั่นเขาก็ลากฉันลงจากรถมาด้วย คนบนรถมองเราแปลกๆ แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร น่าแปลกที่ฉันปล่อยให้เขาลากลงมาด้วยง่ายๆ อย่างนี้ นี่ฉันลืมไปแล้วเหรอว่าคนที่น่ากลัวที่สุดคือหมอนี่

"นี่ นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย?"

ถึงจะทำอะไรมากไม่ได้นอกจากเดินตามเขา แต่อย่างน้อยก็ควรจะรู้อะไรบ้างนะ

"กลับบ้านไง มันจะมืดแล้วไม่เห็นหรือไง"

ฉันมองเขางงๆ ทำไมต้องทำดีกับฉันด้วย เขาน่าจะสะใจมากกว่านะ แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เอาเถอะดูจากสีหน้าท่าทางแล้วเขาคงไม่พาฉันไปฆ่าหรอก (มั้ง) และถึงฉันจะอยู่ที่นี่มันก็คงไม่ปลอดภัยอยู่ดี

"นี่..."

"อะไรของเธออีก!?" เขาคงรำคราญฉันมากสินะ

"เปล่า! แค่จะถามว่านายมาทำอะไรที่หน้าโรงเรียนของฉัน"

"เดินเล่นระบายอารมณ์"

เหวอ~ จริงเหรอเนี่ย?  

"นายบ้าหรือเปล่า ไม่กลัวโดนกระทืบหรือไง"

ฉันถาม เอ่อ เพิ่งสังเกตว่าเขามีพาสเตอร์ติดอยู่ที่หางคิ้วด้วยแหละ แถมยังมีแผลที่มุมปาก แผลเล็กแผลน้อย และรอยช้ำอยู่ที่ใบหน้าด้วย ฉันขอเดาว่ามันต้องมาจากพวกพี่เลย์แน่ๆ ได้ข่าวว่าไปอัดกันมา แต่เมื่อวานตอนพี่เลย์กลับมา หน้ายังหล่อดีเหมือนเดิม ไม่มีแผลสงสัยไม่ได้ไปมีเรื่องกับพวกพี่โช เพราะเมื่อเช้าตอนเจอพี่โชหน้าก็เป็นแบบนายไดท์นี่แหละ แต่ดีแล้วแหละที่พี่เลย์ไม่ได้มีเรื่องด้วยเมื่อวาน เพราะว่าเขาต้องโดนพ่อฆ่าตายจริงๆ แน่ ถ้าไปมีเรื่องมาอีก

"ไม่! จ้องหน้าฉันทำไมเกิดพิศวาสฉันขึ้นมาแล้วเหรอ?"

หน้าบูดๆ อย่างนายเนี่ยนะ หึ! จ้องไปก็เสียอารมณ์ย่ะ ไม่รู้ว่าไปกินขี้หมาที่ไหนมาหน้าบูดเป็นตูดเป็ดชะมัดเลย

"เปล่าซะหน่อย! นี่ไหนว่าจะพาฉันกลับไง ยืนรออะไรอยู่เล่า -O-"

"รอรถไง -_-"

"รอรถ?" ฉันถามเขาอย่างงงๆ รถ? รถที่ไหน...

"ใช่! นั่นไงมาแล้ว ...แท็กซี่!"

"เฮ้ย! นั่นพี่ชินบอกว่าอันตรายนะ ><"

ฉันรีบท้วงเขา แต่นายนั่นไม่สนใจเข้าไปนั่งในรถแล้ว ฉันมองซ้ายมองขวา มันมืดและเปรี่ยวด้วย เฮ้อ~ ไปก็ไปวะ

สุดท้ายแล้วฉันก็เข้ามานั่งบนรถแท็กซี่จนได้ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยนะที่ฉันได้นั่งรถเมล์และแท็กซี่ อันที่จริงมันก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอก แต่มันก็แปลกๆ สำหรับฉันอยู่ดี แต่เมื่อรถจอดลงฉันก็ต้องทำหน้างง เพราะว่าตอนนี้เรามาหยุดอยู่หน้าโรงเรียนฉันเหมือนเดิม ฉันหันไปมองนายไดท์ทันที หรือว่าเขาจะพาฉันมาฆ่าทิ้งไว้ที่นี่ ไม่นะ! แต่ถ้าจะนั่งต่อไปกับแท็กซี่นั่น ก็...ฉันหันไปมองหน้าคนขับแท็กซี่ ง่ะ ไม่เอาด้วยหรอกน่ากลัว มีหนวดมีเคราฟูฟ่องเลย แถมหน้ายังหน้าตาหน้ากลัวด้วย ลุงกำลังมองฉันจากกระจกมองหลังและยิ้มเห็นฟันเหลืองอ่องมาให้ อี๋! อ้าก ไดท์รอด้วย ฉันรีบลงจากแท็กซี่ทันที ไม่อยากบอกว่าฉันเพิ่งมองหน้าคนขับก็ตอนรถจอดเนี่ยแหละ >O<;

"นายพาฉันกลับมาโรงเรียนทำไม?" ฉันรีบเดินไปถามเขาทันที

"มาเอารถไง"

ก็ยังงงอยู่ดี อะไรจะหลายขั้นตอนขนาดนั้น คาดว่าคราวนี้คงไม่พาฉันขึ้นรถตุ๊กๆ หรอกนะ

"รถอะไรของนาย"

"รถฉันจอดอยู่นี่ แล้วค่อยไปส่งเธอที่บ้านไง เข้าใจแล้วก็ขึ้นมาสิ"

จะบ้าตาย ทำไมมันต้องหลายขั้นตอนขนาดนี้ด้วยนะ แต่มาถึงขั้นนี้แล้วยอมไปกับเขาเถอะ

 

เอี๊ยด!

ใช่เวลาไม่นานก็มาถึงบ้านแล้ว เพราะอะไรนะเหรอเพราะหมอนี่คอยแต่จะผ่าไฟแดงทุกทีเลยน่ะสิ แซงค์ทุกคันแข่งแม้กระทั้งรถโรงพยาบาล ฉันนั่งนิ่งแทบขยับเขยื้อนไม่ได้ สติสตังปริวหายไปพร้อมกับขวัญแล้วหรือเปล่าไม่รู้ แง่~ เรื่องแย่ที่สุดในวันนี้ฉันคงจำจนวันตายแน่ เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ฉันก็หันไปมองไดท์ด้วยสีหน้ามึนงง

...นี่เขารู้จักบ้านฉันด้วยงั้นเหรอ ฉันไม่ได้บอกทางเขาเลยนะ

"เอ่า! เข้าบ้านไปสิ รออะไรอีกล่ะ หรืออยากให้ไอ้เลย์มันออกมาเจอเธออยู่กับฉัน"

"อืม งั้นฉันไปก่อนนะ"

ฉันบอกเขาเบาๆ ปลดล็อกเข็มขัดและเปิดประตูรถ

"คราวหลังอย่าทำอะไรโง่ๆ อย่างนี้อีกล่ะ เข้าใจมั้ย? -_-"

ฉันชะงักนิดหน่อย ก่อนจะเปิดประตูลง แล้วรีบเดินเข้าบ้านทันที ไม่แม้กระทั้งลาเขาด้วยซ้ำ ตอนนี้ขวัญฉันหายกระจายไปทุกสารทิศแล้ว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #108 Pornpawee_zZ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 22:41
    เนเบลไม่บอกเฮียไดท์ไปอ่ะว่าไม่ได้โง่ แต่วิ่งหนีเฮียไดท์ขึ้นรถเมลล์ต่างหาก#เค้าชอบอ่ะไรท์ สนุกจัง รอนะคะ สู้ๆ
    #108
    0
  2. #107 cool (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 18:30
    รอๆๆๆค่ะ



    สู้ๆๆน่ะค่ะไรเตอร์
    #107
    0
  3. #106 แอม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 13:58
    สนุกมากๆๆๆๆ ชอบมากๆๆๆอัพต่อไวไวน่ะค่ะ
    #106
    0
  4. #105 janenyka (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 11:44
    สู้ๆนะค่ะคนแต่ง เป็นกำลังใจให้ แต่อย่าหายบ่อยนะ
    #105
    0
  5. #39 '( VeneZia ) ' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:26
    เลทำดีกะเนเบลด้วย><555

    สู้ๆค่าพี่
    #39
    0