รักเฮ้วๆ ของนายจอมเฮี้ยว

ตอนที่ 5 : EP04 - Re up & Re run

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    31 ต.ค. 56






4

         

          เช้าวันต่อมา...

วันนี้ฉันเดินเข้ามาในโรงเรียนพร้อมกับบรรยากาศอึมครึมจากรอบข้างอย่างเห็นได้ชัดเจน...~

รับรู้ได้เลยว่าบรรยากาศรอบข้างนั้นแปลกไปจากปกติ เนื่องจากหลายสายตากำลังจ้องมองมาที่ฉันและต่างก็กระซิบกระซาบอะไรกันสักอย่าง ความจริงเรื่องที่มีสายตามากมายมองฉันมันก็ไม่แปลกหรอกนะ แต่ที่แปลกเพราะสายตาที่พวกเธอใช้มองฉันนี่สิ ราวกับว่าฉันเป็นนักโทษผู้น่ารังเกียจอย่างนั้นแหละ  

แล้ววันนี้ฉันต้องเดินมาจากประตูหน้าโรงเรียนเลย เพราะวันนี้พี่ชินเป็นคนมาส่ง เนื่องจากพี่เลย์นั้นยังไม่ตื่น อ่อ ไม่สิต้องพูดว่ายังไม่ฟื้นมากกว่า

เมื่อวานเกิดเรื่องจริง เพราะพี่เลย์กลับบ้านมาก็เมาเละ ถึงขนาดว่าพี่บิทต้องหามร่างของพี่ชายกลับมาส่งที่บ้านเลยนะ และเป็นจังหวะเดียวกับพ่อเข้ามาเจอพอดี เมื่อท่านเห็นสภาพพี่ชายเข้าก็โมโหหนัก บ่นว่าพี่ชายอย่างรุนแรงบ้านแทบพัง แล้วพี่เลย์ก็เถียงพ่ออีกยกใหญ่ พูดว่าพ่อไม่เอาใจใส่คนอื่นเห็นเงินดีกว่าลูกตัวเอง เฮ้อ~ ถ้าไปโพสในโซเชียลเน็ตเวิร์คเนเบลคนนี้จะตามไปกดถูกใจร้อยครั้งเลยนะ -_- หนูเนเบลพูดเล่นค่ะ

หลังจากที่พ่อได้ยินสิ่งที่พี่เลย์เถียงก็โกรธมาก ถึงขั้นกวาดเอาก้านดอกไม้ประดับยาวเรียวที่แม่เอามาจัดแต่งไว้มาฟาดพี่เลย์ใหญ่ ฉันกับแม่มองเหตุการณ์น้ำตาร่วง ถ้าพวกพี่เคนกับพี่ชินไม่รีบไปห้ามมีหวังพี่เลย์ต้องตายคามือพ่อแน่ แถมยังเมาไม่รู้เรื่องอีก และสุดท้ายพ่อก็เดินหนีเข้าห้องไปด้วยสีหน้าโกรธหนัก ส่วนพี่เคนกับพี่ชินก็เข้าไปหามพี่เลย์เข้าห้อง ป้านิดกับฉันก็วิ่งไปหาผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาให้พี่ชายด้วยความเป็นห่วง แต่พี่เลย์กลับโวยวายอีกใหญ่บอกว่าอยากอยู่คนเดียว พวกเราเลยต้องออกมาจากห้องของคุณชายเจ้าอารมณ์ของบ้าน

"น้องเนเบล!"

ฉันสะดุ้งตามเสียงเรียกหนักๆ นั่น จึงหันกลับไปมองหาตามเสียง เฮ้อ~ นึกว่าวันนี้พวกสาวกพี่เลย์ไม่มาซะอีก รุ่นพี่แก้มแดงมาอีกแล้ว

"คะ?"

"คิดว่าตัวเองเป็นใครกันฮะ เธอคบกับไดท์ นานาชาติเดนโจงั้นเหรอ"

ว่าไงนะ!? ถามฉันคบกับไดท์งั้นเหรอ นี่พวกเธอเอาที่ไหนมาพูด ถ้าพี่เลย์ได้ยินเข้าฉันตายแน่

"ไดท์...ใครเหรอคะ?" ฉันปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะถามกลับและลอยหน้าลอยตาไว้

"หึ! ยังจะมาตีหน้าเซ่อนะ ถึงเธอจะเป็นน้องสาวของเลย์พวกเราก็ไม่ปล่อยเธอไว้แน่" รุ่นพี่กระโปรงสั้นคนหนึ่งชี้หน้าด่าฉัน

"แล้วไง...พวกเธอจะทำอะไรยัยนี่งั้นเหรอ?"

เสียงเข้มเสียงหนึ่งถามขึ้นจากด้านหลังของกลุ่มสาวๆ กระโปรงสั้นพวกนี้

"โช!"

เมื่อเห็นว่าใครคือคนพูด กลุ่มรุ่นพี่ที่เข้ามาด่าทอฉันต่างก็เริ่มครวญครางในคอ

พี่โช...หนุ่มมาดเข้มเพื่อนพี่เลย์นั่นเอง น่าแปลกจังเขามาทำอะไรที่ตึกนี้ ปกติจะเป็นพี่เซียร์ต่างหากที่เที่ยวมาระรานแถวนี้บ่อยๆ แต่ไม่รู้ว่าวันนี้หายไปไหนแล้ว แต่ก็ดีแล้วแหละอย่ามาเลยวันนี้ฉันก็ปวดหัวมากพอแล้ว

"ถ้าพวกเธอไม่อยากเดือดร้อนก็อย่ามายุ่งกับยัยนี่เลยดีกว่า รีบไปซะ! ไม่งั้นฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกไอ้เลย์ -_-"

ยึ้ย~ ขี้ฟ้องจังเลย แต่ว่าพวกรุ่นพี่สามคนนั่นก็รีบวิ่งหายไปทันทีนะ เฮอะ! ที่แท้ก็กลัวละสิวิ่งหางจุกตูดไปเลย ไปแล้วก็ขออย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีกเลยยิ่งดีนะ เพราะฉันรำคาญหน้าจะแย่ -_-

"ไง...เนเบล"

พี่โชหนุ่มฮอตของสาวๆ เอ่ยทักทายฉัน ฉันจึงยิ้มให้พี่ด้วยความขอบคุณที่ช่วยไล่พวกสาวๆ พวกนั้นหายไปได้

"พี่โชมีอะไรหรือเปล่าคะ?"

"เฮ้ย! รู้ทันอีกนะ"

"ก็พี่โชเคยมาเดินแถวนี้ที่ไหนกันละ"

อย่าสงสัยว่าทำไมฉันถึงพูดกับพี่โชอย่างสนิทสนมแบบนี้ได้ มันก็ไม่มีอะไรมากมายหรอก เพียงแค่เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้วเท่านั้น คือพ่อกับแม่เราเป็นเพื่อนกันและพี่โชเองก็เป็นเพื่อนสนิทของพี่เลย์ด้วย ส่วนฉันก็เป็นน้องสาวพี่เลย์ แล้วเมื่อก่อนสมัยยังเป็นเด็กประถมเราก็เคยวิ่งเล่นกันบ่อย แต่พอโตขึ้นพี่ๆ ก็กลายเป็นหนุ่มหล่อฮอตกันไปหมด พวกเราก็เลยไม่ค่อยจะสนิทและวิ่งเล่นกันเหมือนเมื่อก่อน อีกอย่างฉันก็ไม่ค่อยได้คุยกับพี่โชเท่าไหร่ด้วย

"เปล่าหรอก แค่จะมาถามว่าไอ้เลย์มันตายหรือยัง เมื่อวานมันเมาเละกลับบ้านขนาดนั้น คุณอาเอามันไปฝังหรือยังไอ้บิทมันให้พี่มาถาม"

ฉันยิ้มด้วยความขบขันกับคำพูดของพี่โช นี่พวกพี่ๆ เขาเป็นห่วงพี่เลย์ขนาดนี้เหรอเนี่ย ดีจังเลย~ 

"ยังไม่ตายหรอกค่ะ แต่ก็ยังไม่ฟื้นเลย ^^"

ฉันบอกแบบนั้น พี่โชก็ทำหน้างงงวยไม่เข้าใจสุดๆ ฉันจึงต้องอธิบายใหม่

"พี่เลย์ยังไม่ตื่นค่ะ เพราะว่าเมาหนักเลย อ่อ ความจริงเมื่อวานก็เกือบโดนฝั่งแล้วแหละ แต่พี่เคนกับพี่ชินห้ามพ่อเอาไว้ทัน แต่เมื่อวานพ่อโมโหมากเลยค่ะ"

"อาฮะ~ สรุปมันยังไม่ตายสินะ งั้นก็ดีแล้วแหละ เพราะพี่ขี้เกียจไปงานศพมัน ฮ่า"

โหย~ นี่ยังขำได้อีกนะคะ นั่นพี่ชายเนเบลนะ -^-

"พี่โชคะ เนเบลถามอะไรอย่างได้เปล่า"

"หือ~ ได้สิ มีอะไรเหรอ?"

"คือว่า...เนเบลอยากรู้ว่าทำไมพี่เลย์ถึงไม่ชอบกลุ่ม...เอ่อ ไดท์"

ง่ะ! ถามไปแล้ว ฉันนี่มันปากหาเรื่องจริงเลย ถ้าเกิดพี่โชเอาไปฟ้องพี่เลย์ว่าฉันอยากรู้เรื่องหมอนั่นจะต้องโดนด่าแน่เลย

"ไอ้ไดท์กับไอ้เลย์งั้นเหรอ...อืมม~"

พี่โชเอามือกอดอกทำท่าใช้ความคิดอย่างหนัก โธ่เอ๊ย! มันจะต้องคิดยากอะไรขนาดนั้นเชียว -O-; แต่ฉันก็ยังทำหน้าเป็นหมาเหงารอฟังนะ ง๊า~ ทำไมฉันต้องเปรียบตัวเองเป็นหมาด้วยเนี่ย >O< สักพักพี่โชก็หันหน้ากลับมาหาฉัน แล้วบอกว่า...

"พี่ลืมว่ะ เดี๋ยวให้พี่เก็บไปคิดก่อนนะ"

เวรกรรม! มีคนอย่างนี้ในโลกด้วยเหรอเนี่ย นี่ถ้าไม่นับว่าเป็นพี่เป็นน้องกันมานานนับ ฉันจะด่าให้คฤหาสน์หลังงามเปิดเปิงเลยเชียว -_-³

"พี่กลับแล้วดีกว่าเบื่อหน้าเธอจะแย่"

อะ...อ้าว! พูดงี้หมายความว่าไงเนี่ย พี่โชบ้า =_= เชอะ! คิดว่าคนอื่นเขาไม่เบื่อหน้าตัวเองงั้นเหรอ หล่อสู้พี่เลย์ก็ไม่ได้ เนเบลก็ไม่อยากคุยกับพี่เหมือนกันแหละ -_-

"แหม~ อย่างกับเนเบลอยากคุยด้วยมากงั้นแหละ รีบกลับไปเลยนะคะ เพราะว่าคนแถวนี้จะกลายเป็นยีราฟเพราะยืดคอมองพี่โชกันหมดแล้ว" ฉันบอกพี่โชแบบติดขำ แต่หน้าไม่ขำนะขอบอก

"เฮ้ย! เนเบลโกรธเหรอเนี่ย? พูดเล่นหรอกน่าเด็กน้อยจริงๆ เลย ไปแล้ว!" พี่โชบอก เอานิ้วชี้มาเคาะจมูกของฉันไปด้วย เฮ้ย! ถ้ามันเกิดหักขึ้นมาทำไงเนี่ย นี่มันสันดั้งคมๆ ของแท้เลยนะคะ -_-

หลังจากที่พี่โชเดินลงบันไดหายไปแล้ว ฉันก็รีบเดินเข้าห้องเรียนเลย เพราะทนมองสายตาของพวกผู้หญิงวิปริตพวกนั้นไม่ไหว คงอิจฉาที่ฉันได้คุยกับหนุ่มหล่อประจำโรงเรียนอีกคนละสิ

         

สำหรับวันนี้...~

วันนี้ฉันรู้สึกเซ็งมากเลยนะสิ เพราะว่าจินนี่ไม่มาเรียนซะงั้น เธอโทรมาบอกว่าอาม่าพาไปไหว้อะไรสักอย่าง ซึ่งฉันเองก็ไม่เข้าใจที่เธอพูดหรอก เพราะคนเชื้อสายจีนมีพิธีเยอะแยะมากมายเลย ดีนะที่ฉันไม่มีเชื่อสายจีนเหมือนหลายคน

เฮ้อ~ วันนี้ฉันเลยต้องไปไหนมาไหนคนเดียว แถมบรรยากาศแบบนี้มันช่างทำให้ฉันอยากหนีไปบวชชีเสียจริง ทำไมคนโรงเรียนนี้ถึงได้งี่เง่าจังเลยนะ ไม่ว่าฉันจะไปไหนมาไหนล้วนแต่มีสายตาและเสียงซุบซิบกันจนฉันอึดอัด นี่ฉันไม่ใช่อั้ม พัชราภานะ พวกเธอจะรู้บ้างมั้ยว่าคนถูกมองอย่างฉันอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว ฉันไปทำอะไรให้พวกเธอไม่พอใจกันนะ แต่เดี๋ยวก็เลิกเรียนแล้วล่ะอีกยี่สิบนาที อดทนนะเนเบล...

กริ๊ง กริ๊งงง~

เสียงอ๊อดบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น อาจารย์ทองตันก็สั่งการบ้านเสร็จเรียบร้อยก่อนจะเดินออกไป ฉันเองก็รีบเก็บข้าวเก็บของเดินตามอาจารย์ออกมาด้วยเช่นกัน

อยากกลับใจแทบขาดแล้ว อยู่โรงเรียนมาทั้งวันมันช่างน่าเบื่อซะเหลือเกิน

ฉันเดินหอบหนังสือลงบันไดตามหลังคนอื่นๆ ระหว่างทางเด็ก ม.ต้น ที่เรียนอยู่ตึกเดียวกันก็เรียนเสร็จพอดี และมันน่ารำคาญมาก เด็กพวกนี้ทั้งดื้อทั้งซนแถมยังยอกล้อกันเหมือนกับลิงเป็นฝูงเลย บางทีก็วิ่งมาชนฉันด้วย อยากจับมาหยิกให้เขียวชะมัด เสียงดังมากด้วย

ตอนนี้ที่บันไดคนก็เยอะมาก รู้สึกอึดอัดมากเลยแหละ ฉันเดินเบียดคนอื่นมาจนถึงชั้นสามจนได้ แต่ขณะที่ฉันกำลังจะเลี้ยวพ้นบันไดชั้นสี่นั้นก็เกิดเรื่องซะก่อน

ปึ๊ก!!!

ฉันรู้สึกเหมือว่าจะวัตถุแข็งๆ อะไรสักอย่างชนเข้าที่ทอนแขนของฉัน ฉันรู้สึกปวดมากและหนังสือที่ฉันกำลังหอบอยู่ก็ร่วงหล่นลงพื้นจนได้ ฉันยกมือกุมแขนตัวเองไว้ก่อนจะก้มมอง โอ๊ย! เจ็บมากเลยนะ พอหันไปหาต้นเหตุที่ทำให้ฉันต้องเจ็บแบบนี้ก็เห็นว่าเธอคนนั้น...เมื่อก่อนฉันรู้จักเธอ เพราะว่าเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัย ม.ต้น ฉันไม่ได้เกลียดเธอเลยนะ แต่เธอกลับจงเกลียดจงชังฉันมาก สาเหตุนั้นฉันก็ไม่รู้แน่ แต่ก็พอจะเดาได้ไม่ยาก

"โอ๊ะ~ โทษทีนะ บันไดมันแคบน่ะ"

 "แกรนด์..."

ฉันมองไปที่สันหนังสือแข็งๆ เล่มหนาของห้องสมุดสามเล่มในมือของแกรนด์ แล้วเข้าใจในทันทีว่าเธอต้องเอาสันแข็งๆ นั่นมากระแทกเข้าที่แขนของฉันแน่

"เธอเอาสันหนังสือชนฉันเหรอ?" ฉันถามเธอเสียงเย็น แต่แกรนด์ยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อะไรทั้งนั้น

"ป๊าว~ อุบัติเหตุต่างหาก เธอก็เห็นว่าคนมันเยอะมาก"

ฉันกรอกตาไปมาเหนื่อยที่จะคุยกับคนแบบนี้ ความจริงฉันกับแกรนด์นั้นเราไม่ถูกกันมาตั้งแต่สมัย ม.ต้น แล้วแหละ เธอชอบทำตัวแข่งกับฉันเสมอ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าเธอทำอย่างนี้เพื่ออะไร เธอไม่ชอบขี้หน้าฉันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

"ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจนักหนา" ฉันถามแกรนด์เพราะรู้สึกเบื่อที่ต้องโดนเธอแกล้งอยู่แบบนี้

"พูดอะไรของเธอ ฉันบอกแล้วไงว่ามันเป็นอุบัติเหตุ"

แกรนด์ยังลอยหน้าลอยตาพูดต่อไป ความจริงฉันเองก็ไม่อยากคุยกับเธอเลยนะ แต่เธอก็มักจะเป็นอย่างนี้ ชอบหาเรื่องฉันหรือไม่ก็จินนี่ประจำ ฉันมองหน้าแกรนด์แล้วต้องถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะก้มลงเก็บหนังสือขึ้นมาและเดินหนีมาซะ เพราะว่าถ้าฉันไม่หาเรื่องต่อเธอก็คงทำอะไรฉันอีกหรอก อีกอย่างตอนนี้คนก็มองเรามากแล้วด้วย ฉันไม่อยากจะให้ใครมาซุบซิบนินทาฉันนักหรอกนะ

"ฉันเกลียดเธอชะมัดเลย ชอบทำตัวเป็นคนดีอยู่ได้ ที่แท้เธอนะมันก็น่ารังเกียจ ฉันเกลียดเธอ!"

แกรนด์ตะโกนด่าฉันเสียงดัง ยิ่งชวนให้สายตามากมายหยุดมองมาที่เราสองคนเข้าไปใหญ่

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอเกลียดฉันเพราะอะไร และฉันก็ขอบอกไว้ตอนนี้เลยว่าต่อไปฉันจะไม่ยอมให้เธอมารังแกง่ายๆ อย่างนี้อีก ถ้ามีครั้งหน้ามันไม่จบง่ายๆ แบบนี้แน่" ฉันหันกลับไปบอกเธอและเดินหนีมา

"หึ! ทำเป็นคนดีไปเถอะ สักวันฉันจะกระชากหน้ากากปลอมๆ ของพวกเธออกมาให้ได้ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ"

"พูดอะไรของเธอ?"

ฉันงงกับคำพูดของแกรนด์มาก ทำไมต้องพูดเหมือนว่าฉันไปทำเรื่องร้ายแรงกับเธอเอาไว้ด้วย ฉันจำได้ว่าไม่เคยกลั่นแกล้งเธอเลยนะ จะมีแค่เธอที่เข้ามาหาเรื่องฉันเอง

 

หลังจากนั้น...

ก่อนที่จะกลับบ้านฉันก็ต้องแวะมายังห้องพยาบาลจนได้ ทำไมถึงเกิดเรื่องบ้าบอกับฉันได้ทุกวันจังเลยนะ เมื่อไหร่ฉันจะอยู่อย่างสงบสุขไม่ต้องยุ่งกับใครและใครๆ ก็ไม่ยุ่งกับฉันแบบนั้นบ้าง แต่ว่าตอนนี้ฉันกำลังจะตายล่ะ เพราะอาจารย์ห้องพยาบาลสุดโหดเธอเข้าใจว่าฉันไปมีเรื่องมา และแกล้งทำแผลให้ฉันอย่างรุนแรงจนมันแสบร้อนไปหมดเลย คิดผิดชะมัดที่มาห้องพยาบาล ฉันน่าจะหนีกลับไปซะ เจ็บกว่าเดิมอีก T^T

"โอ๊ยยย! หนูเจ็บนะคะ T^T"

ฉันร้องโวยวายเพราะอดทนไม่ไหว เมื่ออาจารย์กดตรงที่รอยช้ำนั่น แถมยังมีแผลถลอกด้วยยิ่งทำให้มันแสบจี้ดจ๊าดสุดๆ เลยล่ะ

"ดีสิจะได้จำ ใครใช้ให้เธอไปมีเรื่องกันฮ่ะ แล้วนี่ดูสิ วันนี้ข้าวปลาฉันก็ไม่ต้องกินมันแล้ว แถมต้องมานั่งทำงานเกินเวลาอีก เพราะพวกเธอเลย!"

อาจารย์บ่นไปทำแผลให้ฉันไป จนสุดท้ายก็เสร็จจนได้ และอาจารย์ก็เนรเทศฉันออกมาจากห้องพยาบาลทันที

ตืด ตืดดด~

เสียงโทรศัพท์ของฉันร้องเตือนสายเรียกเข้า ฉันจึงต้องรีบค้นหาในกระเป๋าออกมากดรับสาย

[พี่ชิน]

พี่ชินนี่มาถึงแล้วเหรอ ทำไมไวจัง ฉันกะว่าจะโทรหาอยู่พอดีเชียว

"ค่ะ...~"

(อยู่ไหนเนี่ย?)

"อยู่โรงเรียน พี่ชินมาถึงแล้วเหรอ?"

(เปล่า~ พี่มีเรียนเพิ่ม แค่จะบอกให้เธอโทรไปบอกไอ้เลย์หรือไม่ก็พี่เคนมารับ เพราะถ้ารอพี่มันอีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะเรียนเสร็จ คงนานไป -_-)

อ้าว~ พี่เคนคงไม่ว่างเหมือนกัน เพราะรายนั่นยุ่งทั้งปีไม่รู้ยุ่งอะไรนักหนา ส่วนพี่เลย์ไม่รู้จะฟื้นสภาพหรือยัง แถมฟื้นแล้วจะมีอารมณ์มารับฉันหรือเปล่าเหอะ เมื่อวานพี่ยิ่งอารมณ์เสียมากด้วย ...ก็โดนพ่อตีซะขนาดนั้น!

"เนเบลเข้าใจแล้ว"

(งั้นแค่นี้แหละสิ้นเปลือง)

ตู๊ดดด~

เออนะ ดีจังเลยโทรหาน้องในไส้แท้ๆ บอกสิ้นเปลือง แบบนี้เข้าท่าแหะ -^- เนเบลอยากจะโทรหาพี่ชินแล้วบอกอย่างนี้บ้างจังเลย มันคงน่ายินดีชะมัดว่ามั้ย? เฮ้อ~ แล้วอย่างนี้จะให้ใครมารับล่ะ ป้านิดก็ขับรถไม่เป็นซะด้วยสิ

สุดท้ายฉันก็กดโทรศัพท์โทรหาพี่เคนดูบ้าง ถึงจะมีโอกาสที่พี่เคนจะว่างแค่สามเปอร์เซ็นก็เหอะ -_-

ตู๊ด ตู๊ดดด~

ติ๊ด~

รอสักพักพี่เคนก็รับสาย อืม~ อาจจะว่างแหะ เพราะรับสายเร็วมาก

"ฮัลโหล~ พี่เคนค่ะ"

(เออ! ว่าไง?)

น้ำเสียงบ่งบอกว่าอารมณ์ดี...~

"พี่ชินติดเรียน ก็เลยบอกให้เนเบลโทรให้พี่เคนมารับค่ะ" ฉันรีบบอกทันที

(อย่างไอ้ชินเนี่ยนะยอมเรียนเกินเวลา ไอ้เวรนี่มันโกหกไม่เนียนเลยนะ ตอนนี้พี่ยังไม่ว่างหรอก โทรไปบอกไอ้เลย์ออกไปรับแล้วกัน ไอ้น้องบ้านี่มันจะนอนตายคาบ้านเลยหรือไงวันๆ สร้างแต่ปัญหา โทรไปบอกมันว่าฉันสั่ง!) พี่เคนบอกเสียงเฉียบ

"เอ่อ...ค่ะ" ฉันตอบรับ ก่อนที่พี่เคนจะกดวางสายไป

พี่เคนเป็นคนฉลาดหลักแหลมมาก มักจะอ่านใจน้องออกเสมอ อย่างเช่นกรณีพี่ชินเป็นตัวอย่างและพี่เลย์เป็นต้น เฮ้อ~ แล้วเอาไงเนี่ยเรา พี่เลย์จะยอมมาหรือเปล่าก็ไม่รู้ ฉันกำลังจะยกโทรศัพท์โทรหาพี่เลย์ แต่ว่า...

ติ๊ดๆ

พึ่บ~

อ๊ากกก! แบตเตอรี่หมด! อยากกระโดดน้ำตายสักสิบรอบ ทำไมฉันถึงงั่งลืมชาร์ตแบตฯ ได้เนี่ย โอ๊ย! อยากจะบ้าตาย T^T



 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #75 Pornpawee_zZ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 09:16
    สงสารเนเบล กระซิกๆ
    #75
    0
  2. #38 '( VeneZia ) ' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:22
    แบตหมด - o -

    สู้ๆค่าพี่><
    #38
    0
  3. #37 fonkokofonfon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 08:20
    จร๊ๆๆรีบๆอัพนร๊า
    #37
    0
  4. #36 ดิไวน์เกรดเอ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 04:14
    เฮ้อ!! อัพจบตอนที่สองแล้วนะ ช่วยๆ กันเม้นๆ ด้วยน๊า

    ไม่รู้ว่าจะถูกใจคนที่เข้ามาอ่านรึป่าว

    แต่ยังไงก็เข้ามาแล้วก็ช่วยคอมเม้นด้วยนะค่ะ ^O^

    #36
    0