รักเฮ้วๆ ของนายจอมเฮี้ยว

ตอนที่ 3 : EP02 - Re up & Re run

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    28 ต.ค. 56






2

 

ณ สนามบาสเกตบอล

เฮ้อ~ สรุปแล้วฉันก็ต้องหอบสังขารอันขาดสารอาหาร แร่ธาตุ และวิตามิน มาดูการแข่งกีฬามหาประลัยนี่จนได้  TOT เสียเวลาทำมาหากินฉันหมดเลยอ๊า กะว่าจะทำรายงานให้เสร็จๆ ไปจะได้ไม่ต้องวุ่นวาย อีกอย่างถ้าเอากลับไปทำที่บ้านฉันก็หมดอารมณ์ เพราะเซ็งหน้าพี่ชายตัวเอง -_-

เฮ้!! กรี๊ดดด!

เสียงร้องโห่เฮ กรี๊ดกร๊าดไม่ขาดสายดังมาให้ได้ยิน ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ฉันไม่ชอบที่สุดเลย -O- มันได้ยินแล้วรู้สึกปวดตับยังไงบอกไม่ถูก ฉันเลยต้องแก้ปัญหาด้วยการยัดหูฟังใส่หูตัวเองซะ

กว่าฉันกับจินนี่จะสามารถหาทางเข้ามาในโรงยิมได้ การแข่งขันคู่แรกก็จบครึ่งแรกไปแล้ว ฉันมองหาเพื่อนในห้องตัวเอง ไม่รู้เลยว่าพวกเธอนั่งก็อยู่ตรงไหน แต่เพียงไม่นานก็เจอ ที่เจอเพราะว่าแป้งร่ำนั้นตัวยักษ์ขยายวงกว้างมาก เด่นสุดเลย ^^ อ่า~ ไม่ใช่หรอก พวกนั้นนั่งอยู่บริเวณเดิมในตอนแรกต่างหาก >O<;

ฉันกับจินนี่แทรกเข้าไปนั่งรวมกลุ่มกับเพื่อนในห้อง หลังจากที่เรียกสติกลับคืนมาได้แล้วกับเรื่องบ้าๆ ที่ฉันไม่อยากนึกถึง

กว่าจะรอดพ้นจากคำถามมากมายของจินนี่มาได้ฉันก็แทบแย่ เธอเล่นยิงคำถามใส่ฉันเร็วกว่าลูกกระสุน M16 ซะอีก แต่เธอก็ยังคงบ่นอุบอิบกล่าวหาว่าฉันมีความลับกับเธอ เหอะ! ความลับเรื่องนายนั่นนะเหรอ? ชื่อฉันยังไม่รู้จักเลย หน้าตาก็เพิ่งเคยเห็นเมื่อวานหรือจะให้ถูกเห็นชัดๆ ก็เมื่อตะกี้แหละ ถึงจะหล่อดับเบิ้ลฉันก็ไม่ขอยุ่งเกี่ยวหรอกนะ เพราะฉันไม่เคยดูคนที่หน้าตาอยู่แล้ว เบื่อด้วยซ้ำไปไอ้พวกคนน่าตาดีๆ เนี่ย อีกอย่างนะ ฉันเกลียดคนนิสัยแย่และหมอนั่นก็นิสัยแย่ไม่น่าคบเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย ซึ่งสามารถจัดอยู่ในประเภทเดียวกับพี่ชายฉันได้เลย ไม่เอาด้วยหรอกย่ะ >O< สาธุ~ อย่าได้เจอนายนั่นอีกเลย เชอะ! นายกล้าขู่ฉันเหรอ...ขู่ก็ขู่สิ เนเบลไม่กลัวซะอย่างใครไหนจะทำไม?

ขณะที่กำลังรอนักกีฬาลงสนามในครึ่งหลัง ฉันก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกซะจากนั่งมองยัยจินนี่กิน กิน กิน และกิน สาบานว่าเธอคือแม่คุณหนูไฮโซ มีคุณหญิงแม่เลี้ยงดูมาอย่างดิบอย่างดี แต่ใครไหนเล่าจะเชื่อว่าจะเป็นยัยเป็ดน้อยที่กำลังแร้งลง ยัยนี่! ช่างไม่เหลือภาพพจน์ไว้ให้ใครดูและให้ความน่าเชื่อถือเลยจริงๆ ฉันกับนิ่มนวลส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอาจินนี่สุดๆ เธอช่างมีความเป็นตัวของตัวเองสูงเหนือใครๆ ซะจริง  

"เนเบลของน้ำส้มหน่อยยย~ จุกอ่า แค่ก~"

จินนี่เอามือทุบอกตัวเองอย่างร้อนรน ฉันเห็นเพื่อนคนอื่นๆ มองเธออย่างสมเพช แต่ก็นะ...ฉันก็ว่ามันน่าสมเพชเหมือนกัน ฮึ๊ย! ว่าแล้วต้องเป็นอย่างนี้ สมน้ำหน้า~

"เอ้า! จะรีบกินไปไหนเนี่ย? ทำอย่างกับบ้านเธอลงโทษให้อดอาหารสามอาทิตย์งั้นแหละ ค่อยๆ กินก็ได้แป้งร่ำมัน ไม่แย่งหรอกนะ -_-"

"แค่กๆ ง่า~ ก็มันหย่อยนี่นา แล้วก็ห้ามแป้งร้ำมานั่งใกล้ฉันด้วย ยัยนั่นน่ะ... อ้ามมม~  -)o(-"

โหย~ ยังไม่หยุดกินอีกแหนะ กินไปพูดไปอีก ทุเรศได้ที่อ่ะยัยนี่

"ปี๊ด ปี๊ดดด~"

เสียงเป่านกหวีดเรียกนักกีฬาลงสนาม ทำให้ฉันเลิกที่จะสนใจเพื่อนโง่ๆ อย่างยัยจินนี่ มองไปที่โต๊ะกรรมการ โธ่เอ๊ย! แค่งานเล็กๆ จะทำโอเวอร์ไปไหนเนี่ย?

"ห้าววว~ ง่วงจังเลย"

นิ่มนวลพูดพลางหาววอดๆ ท่าจะเป็นอาการเดียวกับฉันเลยนะ ฉันเองก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน (ได้ข่าวว่ามาเชียร์กีฬา???)

เมื่อเกมส์เริ่มการแข่งขันในครึ่งหลัง ฉันก็สนใจมองไปที่สนามตอนนี้พวกเขากำลังจะเริ่มการแข่งขันแล้ว ทุกคนต่างยืนที่ตำแหน่งของตัวเอง มองไปที่กรรมการซึ่งกำลังจะโยนลูกบาสขึ้นกลางสนาม จากนั้นเกมส์ก็เริ่มดุเดือดขึ้นอีกครั้ง และฉันคิดว่ามันคงไม่ใช่การแข่งบาสแล้วแหละ สงสัยเป็นศึกแย่งชิงลูกบาส หรือไม่พวกเขาก็กำลังคิดว่ากำลังแย่งชิงโคตรเพชรกันอยู่ หลังจากนั้นฉันก็ไม่สามารถดูได้เลย เพราะมันก็มั่วไปหมด ต่างคนต่างก็เข้าบุกทำคะแนนกันอย่างดุเดือด พวกเขาเล่นได้ว่องไวมากมองตามแทบไม่ทัน อีกทั้งยังปะทะกันอย่างเอาเป็นเอาตายกันเลย สุดท้ายฉันก็เลิกสนใจกีฬาบาสเกตบอลที่อาจารย์สัเทาสั่งมาดูจนได้ หันหน้ากลับมานั่งเม้าธ์กับเพื่อนเป็นภารกิจต่อไป เพราะทนดูการแข่งขันที่กำลังนองด้วยเลือดไม่ได้อีกแล้ว โรงเรียนโจเซนตี้ที่ว่าอะไรเนี่ยน่ากลัวชะมัดเลย พวกเขากะเอาคู่ต่อสู้กระอักเลือดไปทั้งทีมเลยหรือยังไง เล่นรุนแรงขนาดนั้น

 

ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ดดด!!!

"หมดเวลาการแข่งขัน ทีมของโรงเรียนโจเซนตี้ชนะโรงเรียนอินเซนต์ ต่อไปจะเป็นการแข่งขันระหว่างโรงเรียนนานาชาติเดนโจกับโรงเรียนเซนลิคครับ"

สิ้นเสียงประกาศ เหล่านักกีฬาจากโรงเรียนเซนลิคก็ต่างพากันเข้ามาวิ่งเหยาะแหยะล่อตาล่อใจสาวให้พวกเธอกรี๊ดเล่นๆ และก็จริงเมื่อสาวๆต่างพากันส่งเสียงกรี๊ดร้องไม่หยุดหย่อนราวกับเจอดารา เล่นเอาฉันต้องเร่งเสียงเพลงขึ้นอีก ขนาดนั้นพวกเธอก็ยังร้องคุยกันและเขาหูฉันอยู่เหมือนเดิม

"กรี๊ด!!! แกดูที่ข้างสนามสิ นั่นมันเหล่าเทพบุตรเซนลิคสุดที่ร๊ากกก~"

"โอ้ว! พวกเขามากันครบเลย อ๋อยยย~"

"ให้ตายเหอะ! พวกเขากำลังทำให้ฉันเลือดกำเดาไหลแล้วนะ ดูสิผิวขาวๆ กับกล้ามโตๆ นั่น โอ๊ย! จะเท่ห์ไปถึงไหน!"

"ฉันกำลังเป็นโรคหัวจ๊ายยย"

"เทพบุตรของฉัน!"

"ของฉันต่างหาก

"ไม่ๆ ต้องของฉันสิ"

"ของช้านนน!"

สุดท้ายรวมพลัง...

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!"

จะบ้าตาย~ แค่เถียงกันยังไม่พอนะ ยังส่งเสียงกรี๊ดใส่หูฉันอีก นังพวกนี้นี่ อุ๊ย! ขอโทษไม่ได้ตั้งใจพูดคำหยาบนะคะ

แต่ไม่ใช่แค่กลุ่มนี้ที่นั่งอยู่ใกล้ฉันเท่านั้นนะ ยังมีนักเรียนหญิงทั่วบริเวณสนามกำลังส่งเสียงกรี๊ด ปรบมือ และทำท่าทางลิงค่างอย่างบ้าคลั่ง เมื่อได้ยินเสียงประกาศชื่อของโรงเรียนตัวเอง อายบ้างหรือเปล่า (เชียร์กีฬา - -*) นี่ถ้าเกิดแข่งที่โรงเรียนอื่นจะกล้าแบบนี้ไหมเนี่ย?

ฉันมองไปอีกฟากฝั่งของเก้าอี้ตัวสำรอง ทีมของโรงเรียนนานาชาติเดนโจอะไรนั่นก็กำลังเริ่มทยอยออกมาจากห้องพักนักกีฬากันแล้วเช่นกัน พอนึกขึ้นมาได้ว่าใครบางคนก็อยู่ในทีมด้วยท้องไส้ฉันก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ก้นก็เริ่มนั่งไม่ติดที่ หูฟงหูฟังตอนนี้ก็ถอดออกหมดแล้ว โอ๊ย! นี่ฉันไปทำใจมาแล้วนะ เกิดอาการบ้าบออะไรเนี่ย ฉันไม่ได้กลัวเขาซะหน่อย ฉันแค่กำลังตื่นเต้นที่จะได้ดูการแข่งบาสของพี่เลย์เป็นครั้งแรกก็เท่านั้นเอง >-<;

กลับมาที่ผู้เชียร์ที่ดี จากที่กำลังเต้นๆ ร้องๆ รำๆ บางคนตอนนี้ถึงกับทิ้งกลอง เมื่อคนสี่คนเดินออกมานั่งอยู่ที่นั่งตัวสำรอง และหนึ่งในนั้นคือใครคนหนึ่งที่ฉันไม่อยากเจอะเจออีก ให้ตายเหอะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งทำใจมาและมันก็โอเคได้แล้วนะ นี่ยังมาให้เห็นหน้ากันอีก เรื่องที่ฉันหอมแก้มเขาเริ่มที่จะเข้ามาวนเวียนในหัวอีกรอบแล้ว อ๊ายยย! ออกไปนะ ฉันไม่อยากจดจำอะไรทั้งนั้น  <(>o<)>

จากนั้น...

"นี่ๆ แกนั่นพวกสี่หนุ่มหล่อจากนานาชาติเดนโจมาแล้ว โห~ หล่อระเบิดมาก"

"ใช่ๆ ดูสิไดท์นะเขาสุดๆ ไปเลย เขานะฮอตมากๆๆๆๆ เลยนะ แถมยังโสด ไม่แน่เขาอาจมาตกหลุมพรางของฉันหลังจากแข่งเสร็จเหมือนในนิยายก็ได้นะ อิอิ"

"เลวนะแก~ แต่ฉันว่าโซโล่นะ เขาดูดีจังเลย ถึงจะดูเงียบๆ ขรึมๆ แต่ก็หล่อเลิศได้อีก"

"ให้ตายสิ! แกว่าระหว่างคินกับเซียร์แกว่าใครกันแน่ที่ขี้เล่นกว่ากัน พวกเขาน่ารักจนฉันแยกไม่ออกเลยว่าจะเลือกใครดี งั้นรวบสองเลยดีกว่า"

"แต่ฉันชอบพอทส์มากกว่า เขาหล่อมากจนฉันอยากเข้าไปซบที่อกเพื่อให้กำลังใจในการแข่งขันกับเขาเลยล่ะ โอ้ว~ ฉันกำลังละลาย"

กลุ่มเดิม... นางมาอีกแล้ว -_-; ฉันนั่งฟังพวกเธอคุยกันเงียบๆ แต่หัวข้อการคุยเปลี่ยนแปลงไป พวกเธอไม่ได้กำลังเชียร์ทีมโรงเรียนเราอีกต่อไป แต่กำลังพูดถึงสี่หนุ่มฮอตที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวสำรอง พวกเขาไม่วอร์มร่างกายหรือยังไงเนี่ย ทำไมไม่ไปวิ่งเหยาะแหยะเหมือนคนอื่นๆ ล่ะ?

เอ่อ แต่ว่านะสายตาของฉันก็ยังเห็นบางคนที่ยังจงรักภักดิ์ดีกับเหล่าเทพบุตรมองมาที่พวกเธอด้วยสายตาชิ้งๆ เหมือนที่ฉันได้รับบ่อยๆ นี่ฉันไม่อยากบอกเลยว่าพวกผู้หญิงในโรงเรียนเป็นพวกยัยถึกยัยโหดน่ากลัวมากๆ

ฉันมองไปทางอื่นบ้าง แต่ว่าให้ตายเถอะ ทำไมฉันต้องได้ที่นั่งตรงข้ามกับที่นั่งตัวสำรองของโรงเรียนนานาชาติเดนโจด้วย แถมยังนั่งตรงข้ามกับไอ้หมอนั่นเลย ฮือ เพิ่งสังเกต Y_Y แต่ว่าฉันมานั่งก่อนพวกเขานี่นา แล้วทำไมเขาต้องมานั่งตรงนั้นด้วยเนี่ย มองไปทางไหนก็เจอ ฉันไม่อยากสายตาเอียงด้วย สุดท้ายฉันก็เลยต้องก้มหน้าซะเลย บ้าจัง! แค่เจอเรื่องรับไม่ได้ของพวกพี่ชายก็แย่พอแล้ว แล้วนี่ต้องมาเจอความยอดแย่ของหมอนี่อีกชีวิตของฉันคงแย่เข้าไปใหญ่ ปวดคอชะมัดต้องนั่งก้มหน้าไปนานเท่าไหร่เนี่ย

"เฮ้! นั่นมันหมอนั่นใช่ป่ะเนเบล?"

ใช่แล้วจินนี่ หมอนั่นแหละ T_T ตอนนี้ยัยจินนี่ฟื้นคืนชีพมานั่งดูดนมแล้ว เธอจะลุกขึ้นมาสร้างเรื่องน่าปวดหัวให้ฉันทำไมเนี่ย ตอนนี้ฉันกลัวเหลือเกินว่าเธอจะหันไปบอกนิ่มนวลว่าฉัน ตื๊ดๆ กับหมอนั่น สุดท้ายฉันก็เลยก้มหน้าก้มตาเขี่ยกระเป๋าตัวเองเล่น ไม่กล้าสบตากับใครทั้งนั้น

"ใครเหรอ?"

ฉันแกล้งถามเธอกลับ ไม่เงยหน้าไปสนใจอะไรทั้งนั้น

"ก็นายคนที่เจอที่สหกรณ์เมื่อกี้ไง แฟนเธอไง!"

จินนี่ชี้ไปที่นายคนนั้นอย่างชัดเจน ตะโกนเสียงดังเลยด้วย วะ...ว่าแล้วไง ยัยจินนี่บ้า! ไม่ใช่ซะหน่อย นี่ถ้าไม่คบมานานบางทีฉันอาจจะเอาค้อนทุบหัวเธอ แล้วเลิกเป็นเพื่อนกับเธอซะ แต่ก็นะ...จินนี่ก็คือจินนี่วันยังค่ำ บางทีเหมือนเธอจะแกล้งไม่รู้ บางทีเธอก็ฉลาดกับเรื่องบางเรื่องอย่างหน้าตกใจ และตอนนี้เธอก็กำลังเรียกให้เพื่อนหลายคนหันมามองสนใจแล้วด้วย ฮือ หมอนั่นยิ่งฮอตๆ ด้วย ฉันอาจจะโดนยำตบได้นะ

"หา! ว่าไงนะ ไม่ใช่ซะหน่อย ฉันไม่รู้จักเขานะ"

ฉันร้อนรนรีบปฎิเสธทันที แต่เหมือนว่าหลายคนจะได้ยินและไม่ยอมเชื่อฉัน พวกเธอกำลังมองมาและทำปากขมุบขมิบเหมือนว่ากำลังสาบแช้งฉันอยู่ ตายแน่เลย ฉันเกลียดความฮอตที่สุดเลย!

"ฮ่า พูดเล่นหรอกน่า โห! ดูสิเธอหน้าแดงเป็นลูกตำลึงเลย หึหึ~ ยัยขี้เหร่อย่างเธอใครเขาจะอยากได้เป็นแฟนกัน ฮ่า มองอะไร! ไม่เคยเห็นคนสวยเหรอไงย่ะ"

จินนี่หันไปว้ากใส่เพื่อนคนอื่น สงสัยยัยนี่จะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าอะไรคืออะไร เธอถึงพยายามพูดเพื่อปกป้องฉัน ชิ! แต่มันโคตรจะสายไปไหมย่ะ เพราะสายตาร้ายๆ ของหลายคนก็ยังมองมาและทำหน้าจิกกัดฉันสุดๆ ฉันตีแขนจินนี่ที่ยื่นมือมาจับแก้มฉันฉีกออกอย่างงอนๆ ชิ!

"ยืดไปยืดมา"

ทำบ้าอะไรของเธอ มือยังไม่ได้ล้างเลย แถมเมื่อกี้กินขนมมานะยะ พอฉันดึงมือปลาหมึกของยัยจินนี่ออกไปได้ ก็แอบเหลือบสายตามองไปยังฝั่งตรงข้ามของสนามบาสเกตบอล

พึ่บ!

อ๊าย! ฉันต้องรีบก้มหน้าลงทันที เพราะสายตาของฉันดันไปปะเข้ากับสายตาดุดันคมเข้มของคนฝั่งตรงข้ามเข้า เขาจ้องมาที่ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แล้วจะได้ยินที่จินนี่พูดเมื่อกี้หรือเปล่า คงไม่ได้ยินหรอกคนคุยกันเสียงดังจะตาย เอ๊ะ! แต่สนามมันก็ไม่ได้กว้างเท่าสนามฟุตบอลนะ แถมยัยนี่ก็ตะโกนเสียงดังอีก เขาก็แค่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนี่เอง เผื่อได้ยินล่ะ? แง่ Y_Y ขออย่าให้ได้ยินเถอะ แล้วเขาจะยังมองมาทางนี้อยู่หรือเปล่านะ? ฉันไม่ชอบความรู้สึกที่คิดว่ามีคนจ้องมองเลย มันไม่มีความมั่นใจเลย พอลองนึกอีกทีก็โมโห แล้วฉันจะหลบทำไมเนี่ยไม่ได้สนใจเขาซะหน่อย และบางทีเขาอาจจะไม่ได้มองมาที่ฉันก็ได้ เขาอาจจะมองพวกแฟนคลับลับๆ ของเขาที่นั่งอยู่แถวนี้ก็ได้ คิดดังนั้น ฉันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แต่ทว่า...

พึ่บ!

อ๊าก! เขายังมองอยู่ แง่ Y_Y ไม่เอาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปหรอก พอนึกถึงคำพูดสุดท้ายของเขาฉันก็เริ่มเสียวสันหลังขึ้นมาแล้ว >-<

ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ผู้คนรอบข้างกำลังทำอะไรกันบ้าง เพราะทั้งเสียงกรี๊ด เสียงกลอง เสียงคุยกันเซ็งแซ่เป็นจิ้งหรีดเรไรน่าหนวกหูไปหมด ส่วนเพื่อนๆ ฉันก็กำลังนั่งคุยกันตามประสาสาววัยสวย และหนึ่งในนั้นก็มีจินนี่ร่วมวงด้วย แต่ดูฉันสิยังนั่งก้มหน้าจะหันซ้ายหันขวาก็ไม่ได้ ฮือ อย่าให้ฉันมีความใจกล้ากว่านี้นะ ไม่งั้น...ไม่งั้น อ๊าก! ทำไมฉันต้องวนเวียนนึกคิดแต่เรื่องคำขู่งี่เง่าของนายนั่นซ้ำๆ ซากๆ ด้วยนะ ชื่อฉันหมอนั่นยังไม่รู้จักเลย แล้วเขาจะมาฆ่าฉันได้ไง? แต่ฉันก็กลัวนี่นา...สรุปทนนั่งปวดคออยู่นี่ก็ได้ฟ่ะ -_-++

ปี๊ด ปี๊ดดด!

เฮือก!

ชะอุ๊ย ตาเถน...! ฉันสะดุ้งสุดตัว โหย~ จะเข้ามายืนเป่าใกล้ทำไมขนาดนี้ใจหายใจคว่ำหมด ไอ้กรรมการหัวโล้น! ไอ้อยากได้หวี! งือๆ คนยิ่งกำลังขวัญเสียอยู่ด้วย

ฉันเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อการแข่งขันเริ่ม อ้าว! ลงสนามตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย งง! ฉันมองไปยังสนาม เฮ้นั่นไงๆ หล่อแถมเท่ห์คนนั้น ก๊ากๆ เขาคือพี่ชายฉันเองล่ะ ใช่ย่อยนะเนี่ยเป็นกัปตันด้วย กำลังยืนอยู่ที่ตำแหน่งปีกขวา ว้าว~ นั่นมันตำแหน่งของคนที่จะเข้าทำแต้มนี่นา (อาจารย์สีเทาเพิ่งพูดไปในคาบเมื่อกี้)

เกมส์เริ่มขึ้นแล้วเมื่อกรรมการหัวโล้นๆ โยนลูกบาสขึ้น ณ กลางสนาม ทั้งสองทีมต่างก็วิ่งเข้าไปเพื่อแย่งชิงลูกบาสกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เฮ้อ~ นี่จะจริงจังไปไหนนะกะอีแค่ลูกบาสแค่เนี่ย! โด่~

ทั้งสองทีมต่างเล่นได้ดี ทีมเราตัวที่เด่นๆ ก็มีพี่เลย์ พีโช พี่เซียร์ แล้วก็พี่บิท ใช่แล้ว แก๊งค์เทพบุตรอะไรสักอย่างนั่นแหละ พวกเขาต่างก็เข้าลุกรับได้อย่างสวยงาม แต่ทีมนานาชาติเดนโจก็เล่นได้เยี่ยมเช่นกัน คนที่เด่นก็จะมีนายเบอร์หกตัวสูงๆ ผมสีดำๆ หน้านิ่งๆ นี่ถ้าไม่ขยับฉันจะคิดว่าเป็นรูปปันเทพบุตรแล้วนะ โหย! ก็เขาดูมุมไหนก็เท่ห์ไปหมดนี่นา แล้วไหนจะนายเบอร์สิบสองน่าตาหน้าเข้มๆ นั่นด้วยนะ เขานะเท่ห์สุดๆ เวลาชู้ลูกบาสหรือเลี้ยงลูกบาส เขาหลบหลีกพี่เลย์ได้น่าปลื้มมาก แถมพี่ชายฉันก็ทำเขาล้มหนักมากเหมือนกัน น่าหมั่นไส้จริงเลย อุ๊ย! แต่เขาก็ยังกลับมายิ้มขี้เล่นๆ ให้แฟนๆ ได้เหมือนเดิม โหย~ ได้รับเสียงกรี๊ดกระหึ่มเชียวร้ายกาจนะนาย ทำพี่ชายฉันดูนักเลงไปเลยล่ะ แง! พี่เลย์เสียคะแนนสาวแล้วนะ อ่อ! ยังไม่หมดนะ ยังเหลืออีกคนเขาสวมเสื้อเบอร์เจ็ด นายคนนี้อยู่ตำแหน่งปีกซ้ายเลย เขาเป็นคนทำแต้มให้ทีมเช่นกัน และเหมือนว่าจะโดนพี่เซียร์เล่นงานหนักเหมือนกัน แต่จะว่าเพียงแค่พี่เซียร์ก็ไม่ได้หรอก เพราะตอนนี้หน้าหล่อๆ ใสๆ ของพี่เซียร์ก็มีเลือดไหลออกมาจากหางคิวแล้วเหมือนกัน อั๊ยยะ! น่ากลัวจังเลยไปล้มเอาตอนไหนเนี่ย? ตอนนี้หน้าพี่เซียร์นิ่งมาก ปกติเขาจะขี้หลี้สาวจะตายไป แต่พอวันนี้เขาดูแปลกมากเลยล่ะ ดูน่ากลัวกว่าพี่เลย์ซะอีก

ขาดใครหรือเปล่างั้นเหรอ ทุกคนคงคิดว่าฉันลืมพูดถึงใครไป...

เปล่าหรอก เพราะฉันมองทั่วสนามแล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงาผมสีน้ำตาลเข้ม หน้าตาหล่อเหลาของเขาเลย ฉันเองก็ยังแอบแปลกใจเลยว่านายหัวน้ำตาลงี่เง่านั่นหายไปไหน เมื่อกี้เขายังสวมชุดกีฬานั่งเต๊ะท่าอยู่ที่ม้านั่งตัวสำรองเลย แล้วทำไมเขาถึงไม่ลงแข่ง ฉันมองสำรวจไปที่ม้านั่งสำรองแล้ว แต่ก็ไม่มี และนั่นก็ดีแล้วแหละ ฉันเองก็ไม่อยากเห็นหน้าเขาเท่าไหน ชิ! ใครจะอยากเห็นหน้าบูดๆ ของอีตาบ้านั่นกันล่ะ เอ่อ แต่คงไม่ใช่หรอก เพราะว่า...

"เธอ! ทำไมไม่เห็นไดท์ เขาหายไปไหนอ่ะ เมื่อกี้ยังอยู่เลยนะ"

"นั่นนะสิ ฉันอุตส่าห์จะแอบมาเชียร์เขาแหนะ"

"เสียดาย อดดูไดท์แข่งบาสเลย เขานะเท่สุดซี้ดเลย"

" ช่างเหอะ งั้นเชียร์เทพบุตรของเราดีกว่า ^O^"

"ช่ายยย~ ว้าย! ดูนั่นสิ เลย์ชู้ตเข้าไปอีกแล้ว เลย์หล่อสะบั้นไม่เปลี่ยนแปลงเลยเนอะ ^-^"

หึ~ แน่นอนสิย่ะ พี่เลย์ซะอย่าง พี่ชายฉันซะอย่าง ว่าแต่ฉันก็สวยนะทำไมไม่มีคนมาคลั่งไคล้ฉันแบบพวกพี่ชายจอมแสบของฉันเลย นอกจากพี่เซียร์ - -* อืม พูดถึงพี่เซียร์ตอนนี้เขาากำลังทำหน้านายหล่อนั่นปากแตกแล้ว นี้นะหรือคือการแข่งขัน แอบสงสัยนะว่าพวกเขาไปปะทะกันตอนไหน (ตอนเล่นไง) แต่จากสีหน้านายนั่นคงไม่ได้สะทกสะท้านกับปากที่มีแผลของตัวเองนะ หน้าเขากับบ่งบอกว่ากำลังสนุกกับเกมส์เลย ดูหน้าตาเจ้าเล่ห์ชอบกลด้วยสิ สมแล้วแหละที่ได้จับคู่ปะทะกับพี่เซียร์เหมาะเหม่งสุดๆ ไปเลย

...การแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือด ตอนนี้พักครึ่งแรกแล้ว ทุกคนต่างแยกย้ายออกจากสนามไปนั่งพักที่ม้านั่งตัวสำรองกัน โอ๊ย! ค่อยหายใจโล่งหน่อย แสดงว่าเขากลับไปแล้วจริงๆ สินะ

"กรี๊ดดด! ดูเขาสิ เขาเท่สุดๆ เลย"

เสียงหนึ่งในกลุ่มด้านหลังของฉันร้องอย่างกับผีเข้า ชี้มือชี้ไม้ไปทางม้านั่งตัวสำรองของนานาชาติเดนโจ ซึ่งคือฝั่งตรงข้ามของฉันนั่นเอง ยัยนี่บ้าไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย ตอนนี้เสียงสาวๆ ต่างร้องกันดังเซงแซ่ทั่วสนาม ฉันมองดูบ้าง เพราะอยากจะรู้ว่าพวกนานาชาติเดนโจทำเท่อะไร ทว่า...~

โอ๊ะ! หมอนั่น นายนั่น อีตาบ้านั่น ฮือ ขะ...เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย นายหัวน้ำตาล! แถมตอนนี้เขาก็...เอ่อ ไม่ใส่เสื้อ! อ๊ากกก! นายจะดูดีเกินไปแล้วนะ หุ่นทรมารใจสาวแรกแย้มสุดจี้ด แถมยัง... อย่าๆ ถึงฉันจะเด็กดี น่ารัก และสวย ฉันก็เขินเป็นนะ แหมๆ ดูสิ กลุ่มพี่เลย์ของฉันต่างพากันมองเขาหน้าเหวอไปเลย คงคาดไม่ถึงละสิว่าหมอนี่จะเอาไม้นี้มาเรียกร้องความสนใจจากแฟนคลับ เชอะ! คิดว่าตัวเองดูดีนักหรือไง แค่แวบเดียวเท่านั้นแหละที่ฉันแอบเผลอไผลไปมองนาย อ๊าก! แต่นายนี่จะทำนักเรียนดีเด่นอย่างโรงเรียนฉันใจแตกแล้วนะ แถมพวกเธอต่างก็ส่งเสียงทรมานใจได้น่าสยิวมาก เหอะๆ ใครเล่าจะหลงกลหมอนั่น (ก็สาวๆ ทั้งสนามไง - -*) โอ๊ย! ฉันพล่ามอะไรเนี่ย ฉันเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกแล้ว

...เมื่อถึงเวลาครึ่งหลัง กรรมการหัวโล้นเป่านกหวีดอีกครั้ง นักกีฬาต่างเดินลงสู่สนาม เฮ้ย! นั่นนายนั่นเดินไปหยิบเสื้อมาสวม จากนั้นก็...เดินลงไปยืนบริเวณปีกซ้าย ปีกขวาเป็นนายหัวน้ำตาลจอมเจ้าเล่ห์คนเดิม และรู้สึกว่าพี่บิทจะเปลี่ยนมาปะกบคู่กับหมอนี่แล้วนะ สงสัยคงจะเก่งน่าดูสิท่าพวกทีมโรงเรียนฉันถึงกับต้องเปลี่ยนตำแหน่งกันเลยเชียว หึ! ขอให้พี่บิทเล่นงานให้เละทีเถอะ หมั่นไส้ แหม! ทำมาเป็นเต๊ะหล่อ -_-

"กรี๊ด แกดูไดท์สิ เขาเล่นได้พลิ้วมากหลบหลีกบิทได้เจ๋งมากเลย"

ยัยนี่ เดียวฉันก็บอกพวกรุ่นพี่หน้าตูดลิงเมื่อเช้ามาจัดการซะหรอก พวกเธอควรจะเชียร์ทีมตัวเองนะย่ะ

"โห ดูนายนั่นที่เจอที่สหกรณ์สิเนเบล เขาเล่นเก่งจังเลยนะ เพิ่งลงมาทำแต้มไปได้หลายแต้มแล้ว"

จินนี่เองแหละ นี่เธอก็เห็นฉันด้วยกับยัยพวกนั้นเหรอจินนี่! ยัยนี่ผีเข้าผีออกเดี๋ยวโผล่หัวมาดู เดี๋ยวสลบกองเป็นผ้าขี้ริ้วหมดสภาพกับนิ่มนวล จนฉันปวดหัวไปหมด

"แหวะ~ พี่เลย์เล่นเทพกว่าหมอนั่นเยอะ!" ฉันบอก พยายามชะเง้อคอมองตามพี่เลย์ไปด้วย แต่ก็แอบมองหมอนั่นทางหางตาด้วย ฉันบ้าไปแล้วสินะ -O-

"แหมๆ ไม่ค่อยจะเข้าข้างพี่ชายตัวเองเลยนะยัยลูกหมี"

"แน่นอนอยู่แล้ว พี่ชายฉันเก่งที่สุด ^-^"

"ชิ! แต่สายตาเธอทำไมมันอยู่แค่ตำแหน่งปีกซ้ายนานาชาติเดนโจย่ะ?"

ขวับ! ฉันรีบหันหน้าทางอื่นทันที นี่ยัยจินนี่คงสังเกตฉันนานแล้วสินะ ฉันเกลียดที่เธอชอบจับผิดที่สุดเลย ยัยเพื่อนบ้า!

"เหอะ เธอชอบนายนั่นสินะ?"

ฉันหันมามองหน้าจินนี่ทันที ยัยนี่พูดบ้าอะไรของเธอ ชื่อหมอนั่นฉันยังไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ แล้วฉันจะไปชอบเขาได้ยังไง แค่ฉันคุ้นตาเขา เพราะฉันเคยเจอเขามาสองครั้งในสถานการณ์ที่ไม่ปกติเท่านั้นเองหรอกนะ

"มะ..."

ฉันกำลังจะบอกจินนี่ว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับนายนั่น แต่ว่า...

"เฮ้ย! เนเบลระวัง!!!"

"ระวังลูกบาส!"

"น้องเนเบล!"

เสียงพวกพี่เลย์ร้องมาจากสนาม แต่ก่อนที่ฉันจะได้ระวัง ไอ้ลูกกลมๆ ก็พุ่งตรงอย่างเร็วและแรงมากมาทางฉันกับจินนี่อย่างไม่ทันตั้งตัว แง่ๆ ToT ขนาดไม่ได้จับลูกเลยนะ นี่ยังจะซวยโดนลูกบาสเล่นงานงั้นเหรอ ไม่นะ! ฉันไม่อยากหน้าแหก อับอายตายเลย! ฉันยกมือขึ้นมาบังหน้าและหัวตัวเองเอาไว้ ส่วนจินนี่ที่กำลังเหวออยู่ก็กำลังทำเช่นเดียวกับฉัน

เงียบ~

ฉันนิ่งประมาณยี่สิบวินาที ทั่วบริเวณต่างก็หยุดทุกอย่างและเงียบไปหมดอย่างกับตกอยู่ในภาพนิ่ง

"ยัยโง่ มัวนั่งบื่ออยู่ได้ ทำไมไม่หลบฮ่ะ -_-;"

เสียงนี่มัน... ไดท์! ได้ยินคนอื่นเรียกเขามาน่ะ (แล้วไหนบอกไม่รู้จักชื่อเขาไงจ๊ะ)

ในมือของเขากำลังถือลูกบาสเอาไว้ สายตาก็กำลังมองมาที่ฉันบึ้งตึง เหมือนว่าเขากำลังไม่พอใจอะไรสักอย่าง ฉันเองก็มองเขานิ่งไม่กล้าขยับและไม่รู้ว่าจะอะไรด้วย ฉันไม่รู้นี่นาว่าลูกบาสบ้านี่มันจะพุ่งมาทางนี้ แต่ทำไมเขาต้องช่วยฉัน ทั้งที่เขาขู่จะฆ่าฉันล่ะ? (ใครบอกเธอย่ะ - -*)

ฉันได้แต่มองหน้าเขานิ่ง พูดอะไรไม่ออกและเขาเองก็จ้องมาที่ฉันด้วยสายตาเซ็งๆ บึ้งๆ ด้วยเช่นกัน

"เฮ้ย! ถอยไปให้ห่างจากน้องสาวฉันโว้ย -_-;"

"พี่เลย์..."

มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย พี่เซียร์ พี่บิท พี่โช แถมยังมีพวกของไดท์มาอีก มาหมดเลย ท่าทางพวกเขาเหมือนจะเตรียมพร้อมมีเรื่องกันอีกด้วย แยกเขี้ยวใส่กันใหญ่แล้วด้วย

“พี่เลย์...เนเบลไม่เป็นอะไร” ฉันรีบบอกพี่ เพราะไม่อยากให้พวกเขามีเรื่องกัน และเขาควรรีบกลับไปแข่งบาสให้จบไวๆ จะได้กลับบ้านซะที

“เออ! แล้วนี่ใครใช้ให้เธอมาดูบาสฮ่ะ!?”

พี่เลย์ถาม เล่นเอาฉันตอบไม่ถูก เพราะจะบอกยังไงดีว่าอาจารย์สีเทาบังคับให้มาดู

ฉันหันไปมองหน้าจินนี่เพื่อขอความช่วยเหลือบ้าง แต่ว่าจินนี่ก็กำลังนั่งจ้องหน้าพี่เลย์แล้วขมวดคิ้วมองหน้าพี่อย่างมึนๆ ปกติพี่เลย์ไม่เคยจะชวนหรือบอกให้ฉันมานั่งดูพวกเขาแข่งกันอยู่แล้ว พี่จะให้รอที่หน้าโรงเรียนโน้นหรือไม่ก็ห้องสมุดมากกว่า เพราะแข่งเสร็จพี่ก็จะโทรหาเอง พอเห็นฉันพี่คงแปลกใจนั่นแหละ

“อาจารย์สีเทาค่ะ พวกเราทุกคนต้องมา พี่เลย์...เนเบลไม่เป็นอะไร พี่เลย์กลับไปแข่งต่อทีเถอะนะคะ เนเบลอยากกลับบ้านแล้ว”

ฉันรีบบอกพี่ชายทันที เพราะคิ้วพี่ชายฉันเริ่มกระตุกอย่างน่ากลัวแล้ว บางทีพี่อาจจะโมโหฉันอีกคนก็ได้

“เออ รู้ล่ะ...” พี่เลย์พูด พลางหันไปมองหน้าคนที่กำลังยืนมองหน้าฉันนิ่งๆ อีกคน ซึ่งคนๆ นั้นก็คือ...

"ยัยนี่น้องแกเหรอวะ?"

ไดท์ทำถามพี่เลย์น้ำเสียงไม่ค่อยเป็นมิตรเลย ฉันเองก็มองเขางงๆ เพราะฉันเองก็สังเกตเห็นเหมือนกันว่าเขาทำหน้าแปลกใจ เหวอ~ นี่เขาเป็นคู่อริกับพี่ชายฉันหรือเปล่า? อย่ามาคิดจะทำอะไรฉันนะ แค่ที่ขู่ไว้ฉันก็มีคดีกับนายไปคดีหนึ่งแล้ว

พี่เลย์ไม่ตอบ เขาจึงหันกลับไปหาพี่เลย์ ก่อนจะส่งยิ้มชั่วร้ายไปให้อย่างท้าทาย ส่วนพี่เลย์ก็กำลังเดือดแบบขั้นร้ายแรงแล้วแน่ๆ ดูจากสีหน้าแล้ว ฉันรู้ดีเลยล่ะ เวรกรรม! นี่พวกเขาไม่ถูกกันแน่เลย แล้วดูพวกข้างหลังนั่นสิ พวกเขาก็เริ่มแยกเคี้ยวใส่กันแล้ว ทำท่าทางอย่างกับ...???

“แกจะอยากรู้ไปทำไมวะ?” พี่เลย์ขมวดคิ้วถามกลับเสียงเย็นในที่สุด ไดท์เองก็มองพี่เลย์แล้วยิ้มเย็นกลับเช่นกัน

ปี๊ด ปี๊ดดดด!

"การแข่งขันยังไม่จบ ใครจะมีเรื่องก็รีบมีซะจะได้ให้ใบแดง แล้วก็ไปไกลๆ ซะ"

ขอบคุณกรรมการ ช่วยอะไรได้มากเลยค่ะ -_-

...เหลือเวลาอีกไม่นาน พวกเขาต่างเดินกลับไปที่ตำแหน่งเดิมของตนเองและเริ่มเกมส์ต่อ แต่บรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิม พวกเขาต่างก็ปะทะกันอย่างรุนแรงขึ้นกว่าเดิมมาก ตอนนี้เลือดตกกันไปหลายคนแล้ว ทุกคนต่างจับตามองเกมส์ที่ดุเดือดนี่อย่างเอาเป็นเอาตาย พวกเขาต่างแย่งกันรุกแย่งกันรับได้เป็นอย่างดี แต่ไม่สามารถทำแต้มได้เลยและตอนนี้แต้มก็เสมอกันเลยด้วย ฉันนั่งบีบมือตัวเองไปมาไว้แน่นลุ้นว่าทีมไหนจะเป็นฝ่ายชนะ เพิ่งรู้ว่าการนั่งลุ้นกีฬามันตื่นเต้นขนาดนี้นี่เอง -O-;

กรรมการประกาศแจ้งเวลาสามนาทีสุดท้าย ทุกคนในสนามต่างก็เริ่มนั่งเครียดไม่ไหวติง จนสุดท้ายเมื่อพี่เซียร์ได้ลูก แล้วเลี้ยงลูกส่งผ่านไปให้พี่เลย์ และเมื่อพี่เลย์รับลูกได้ทุกคนต่างลุ้นว่าพี่ฉันจะชู้ตลูกเข้าห่วงหรือเปล่า ตอนนี้รอบๆ พี่เลย์มีเพียงนักบาสจากนานาชาติเดนโจวิ่งเข้าประกบ แต่สุดท้ายพี่เลย์ที่ทำท่าจะชู้ตลูกไปที่ห่วงก็หลอกเปลี่ยนทิศทาง แต่เพียงเสี้ยววินาทีพี่โชที่อยู่อีกฟากก็เป็นคนรับลูกบาสที่พี่เลย์ส่งไปให้และชู้ตเข้าห่วงไปอย่างสวยงาม ทุนคนในสนามต่างก็โฮเฮกันอย่างดีใจเมื่อเซนลิคเอาชนะได้ ฉันไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ที่พี่โชจะรับกับพี่เลย์ได้เป็นอย่างดี เพราะว่าสองคนนี้เป็นเพื่อนที่รู้ใจกันมาก่อนอนุบาลซะอีก สุดท้ายคนที่เป็นพระเอกก็คือพี่โชของเนเบล เซนลิคชนะ! ^-^ เย้!

เฮ!!! กรี๊ดดด!

เสียงโห่เฮก้องกังวารไปทั่วโรงยิม ทุกคนต่างยิ้มอย่างพอใจรวมทั้งฉันด้วย ^^v

"กลับบ้าน..."

เสียงนกหวีดบอกว่าหมดเวลาการแข่งขัน พี่เลย์ก็รีบเดินมาคว้าแขนฉันให้ลุกขึ้น ฉันและเพื่อนต่างก็งง แต่พอฉันมองกลับมาหาจินนี่ ยัยนั่นเองก็ยังเหวอมีอาการขึ้นลงและพี่ชายฉันเหมือนกันงงเหมือนกัน ทว่าเมื่อฉันหันกลับมาหาพี่เลย์และลุกขึ้นตามที่พี่บอกสายตาของฉันก็ปะเข้ากับไดท์ เขากำลังยืนกอดอกมองมาที่ฉันกับพี่อยู่เช่นกัน ฉันเลยต้องรีบหันหน้าไปทางอื่น ก่อนที่พี่เลย์จะปล่อยพลังอีก

"พี่เลย์ทำไมรีบจัง เนเบลยังไม่ได้ยืมหนังสือไปทำรายงานเลยนะ"

"หิวข้าวเว้ย"

บ้าสิ! ไม่ได้ถามซะหน่อยว่าหิวข้าวหรือเปล่า?

"กลับแล้วนะโว้ย ฝากดูทางนี้ด้วย"

พี่เลย์หันไปสั่งเพื่อนในทีม แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าของเขาที่วางอยู่ที่นั่งตัวสำรอง

"ไอ้นี่! รีบไปตามวัวที่ไหนวะ!?"

คิดเหมือนเนเบลเลยค่ะพี่โช

"กลับบ้านดีๆ นะครับน้องเนเบลคนสวย ^^"

พี่เซียร์ส่งยิ้มหยาดเยิ้มละลายใจสาวมาให้ แต่ฉันกลับรู้สึกกลัวและขนลุกซู่

"เอ่อ ค่ะ แหะๆ" ฉันหันไปบอกพี่เซียร์ รีบเดินไปหาพี่เลย์และเกาะแขนพี่เอาไว้ทันที เจอพี่เซียร์ที่ไรฉันจะประสาทกินทุกที

"อะไรของแกมาเกาะแขนพี่ทำไม?"

"รีบกลับเหอะ เนเบลหิวข้าว"

ฮ่า ขอยืมใช้บ้างนะ มุกนี้เท่ดีอ่ะ อิอิ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #101 Pornpawee_zZ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 10:19
    สนุกมากค่ะ เฮียเลย์หวงเนเบลสุดๆอ่ะ
    #101
    0
  2. #98 cool (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 22:44
    สนุกมากค่ะ
    #98
    0
  3. #97 G-Nejung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 22:20
    รัอัพค่ะ
    #97
    0
  4. #31 '( VeneZia ) ' (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:18
    หิวข้าว?

    555

    สู้ๆนะคะพี่ทิพ><
    #31
    0
  5. #30 ☺Pretty Queen☻ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 12:00
    น่าอ่านจัง ต่อเลยค่า >0
    #30
    0
  6. #29 Ariana_za555 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 21:57
     เขียนได้สมจริงมาก อ่านแล้วเห็นภาพเลย
    อัพต่อไปน้า แล้วจาติดตาม

    ฝากเม้นท์หน่อยจ้่า
    http://writer.dek-d.com/Ariana_za555/writer/view.php?id=729545
    #29
    0
  7. #28 touyung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 01:12
    น่ารักนะเนี่ย
    เปิดมาก็น่าอ่านละ
    #28
    0