รักเฮ้วๆ ของนายจอมเฮี้ยว

ตอนที่ 2 : EP01 - Re up & Re run

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    18 ต.ค. 56





1

:โรงเรียนเซนลิค

“เออ! ลืมวะเนเบล”

“คะ อะไรเหรอ?”

ฉันหันกลับไปถามพี่เลย์ ระหว่างที่กำลังง้วนอยู่กับการหยิบกระเป๋านักเรียนของตัวเอง อ่อ พอดีว่าฉันมาโรงเรียนพร้อมกับพี่น่ะ เพราะว่าพี่เลย์มีรถ พี่ขับรถมาเอง

“วันนี้พี่มีแข่งบาสเกตบอลตอนเลิกเรียน เพราะงั้นเธอต้องรอถึงจนกระทั่งถึงหกโมงเย็นนะ เดี๋ยวพี่โทรหาเธอเอง” พี่เลบอก และฉันก็พยักหน้ารับรู้ จากนั้นก็รีบลงจากรถและเดินไปยังห้องเรียน

ฉันกับพี่เลย์เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน ฉันอยู่ ม.5 ส่วนพี่ชายอยู่ ม.6 พี่เลย์สามารถขับรถได้ แม่ก็เลยให้รถพี่เลย์มาขับ เพื่อมาเรียนพร้อมกันจะได้ไม่ต้องยุ่งยากวุ่นวายให้ใครมาส่ง และอย่างที่บอกแหละพี่ชายของฉันหล่อเลิศมาก ใครๆ ต่างก็รู้จักเขาและเขาก็เป็นที่กรี๊ดกร๊าดของสาวๆ ทั้งในโรงเรียนและต่างโรงเรียนด้วย เนื่องจากพี่เลย์เป็นนักกีฬาโรงเรียน พวกเด็กต่างโรงเรียนก็เลยรู้จักเขาเยอะ และที่สำคัญเขามีเรื่องชกต่อยเยอะด้วย พ่อบ่นแล้วบ่นอีกกับเรื่องนี้ แต่พี่ชายก็ไม่เคยจะฟัง อ่อ นี่ๆ กลุ่มพี่เลย์มีฉายาเรียกขานกันด้วยนะ เทพบุตรแห่งเซนลิค ตอนแรกที่มีคนมาถามถึงพี่เลย์แล้วพวกเธอก็เรียกว่าเทพบุตรเซนลิคจำได้ว่าตอนนั้นฉันถึงกับเอ๋อล่ะ ไม่รู้ว่าควรจะไปตามหาใครที่ไหนมาให้พวกเธอดี ที่โรงเรียนไม่ใช่โรงเรียนเวทมนต์เหมือนในแฮร์รี่ พ็อตเตอร์ด้วยสิ

เฮ้อ~ การที่มีพี่ชายหล่อมันก็ลำบากเหมือนกันนะ

และเรื่องที่ฉันไม่เคยชอบใจเลยก็เห็นจะเป็นเรื่องที่สาวๆ ในโรงเรียนชอบเข้ามาหาฉันหรือลากฉันไปถามถึงพี่ชายเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ชอบ กิน นอน ทำอะไรตอนไหนบ้าง หรือไม่บางทีฉันก็มักจะโดนหางเลขเวลาที่พี่ชายไปก่อวีรกรรมาทางลบไว้ เพราะเมื่อไหร่ที่อาจารย์ฝ่ายปกครองตามตัวพวกเขาไม่ได้ เป้าหมายที่สองในการตามหาก็คือฉัน พวกท่านมักจะเรียกฉันไปพบและถามถึงพวกกลุ่มพี่เลย์เสมอ เฮ้อ~ มันเป็นเรื่องน่าเบื่อมากจริงๆ ฉันไม่เคยรู้หรอกว่าพี่ไปไหนทำอะไรบ้าง เพราะพี่ไม่เคยพูดให้ฉันฟัง พอฉันถามพี่ก็ด่าและโดยตะคอกใครจะไปอยากยุ่งล่ะ เรียกฉันเข้าห้องปกครองให้เสียประวัติทำไม ฉันอยากถามจังเลยว่าฉันไปทำอะไรผิด ทำไมทุกคนถึงต้องวุ่นวายกับฉันจังเลยไม่ว่าที่บ้านหรือที่โรงเรียนก็ไม่มีที่ไหนๆ สบายใจสำหรับฉันได้เลย บางทีฉันควรจะไปวัดอย่างที่บอก...~

“โอ๊ะ น้องเนเบลจ๊ะ!"

ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินเข้าห้องเรียน มีรุ่นกลุ่มหนึ่งที่ชอบมาถามเรื่องพี่เลย์ต่างพากันยืนดักรอฉันที่หน้าห้องเรียน

โอ้โห! นี่พวกเธอลงทุนมาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อดักรอฉันเลยเหรอเนี่ย -_-

“ไม่ทราบว่ามีอะไรเหรอคะ?”

“เลย์อ่ะ...”

“อ่อ ถ้าจะถามเรื่องพี่เลย์นะคะ อืมมม~ เช้าวันนี้พี่ชายเนเบลทานขนมปังทาแยมกับกาแฟร้อนค่ะ อ่อ ช่วงหลังเลิกเรียนพี่เลย์มีแข่งบาสเกตบอลด้วยนะ อย่าลืมไปเชียร์นะคะ ^^"

ฉันส่งยิ้มแบบแห้งแล้งให้พวกรุ่นพี่คนสวยเหล่านั้นด้วยความรำคาญเต็มทน แต่ก็ไม่มีใครสักคนที่จะรับรู้ถึงความรู้สึกของฉันเลย

"แหม~ น้องเนเบลช่างรู้ใจพวกพี่จังเลยนะ ขนาดว่ายังไม่ทันได้ถามอะไรเลย อิอิ"

พวกเธอพูด ยื่นมือมาหยิกแก้มฉันเล่น เฮ้! นี่เนเบลเจ็บนะ -_- แล้วนี่ไม่รู้ว่ามือที่เอามาจับแก้วฉันจะสะอาดหรือเปล่าด้วย พวกเธอเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย

"แหะๆ แล้วเนเบลเข้าห้องเรียนได้ยังคะ?"

"อ่อ ไปสิจ๊ะ ใครห้ามกันล่ะ"

ยัยพวกรุ่นพี่หน้าวอกปากแดงแก้มสีตูดลิงบอก จากนั้นก็ทำหน้าดัดจริตเดินสะบัดก้นจากไป ชิ! ก็แล้วเมื่อกี้ใครล่ะยะที่เรียกฉันไว้ เมื่อไหร่พวกหนักโรงเรียนพวกนี้จะจบๆ ไปซะทีนะ ชีวิตของฉันคงสงบลงไปกว่าเดิมเยอะแน่เลย

"น้องเนเบลครับ!!!"

เฮือกกก!

ชะอุ้ย! ฉันเกือบก้าวพลาดแหนะ ฉันหันกลับไปหาเจ้าของเสียงที่น่ารำคาญนั่น และก็อยากจะร้องไห้เอาจัง  

"พี่เซียร์! -_-"

ฉันมองพี่เซียร์ที่กำลังยืนถือดอกกุหลาบแดงเดินมาใกล้ฉัน เฮ้อ~ ฉันรู้สึกเบื่ออะไรแบบนี้ที่สุดเลย ฉันอยากอยู่อย่างสงบนี่ทั้งโลกจะไม่มีใครฟังเสียงของฉันเลยใช่มั้ย?

พี่เซียร์ เป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนสุดหล่อสุดดังของพี่ชายฉันเองแหละ แต่เพราะเขาชอบมาวุ่นวายกับฉันอยู่เรื่อย มันทำให้ฉันไม่ค่อยอยากจะคุยกับเขาและรู้สึกเซ็งมาก อ่อ อีกอย่างการที่เข้ามายุ่งกับฉันมันยังส่งผลให้ฉันโดนสาวๆ แฟนคลับเขาส่งสายตาชิงชังใส่อีก ใครไม่เคยโดนไม่รู้หรอกว่ามันน่ากลัวมากแค่ไหน แค่มีพี่ชายโด่งดังชีวิตของฉันก็แย่พอแล้ว นี่เพื่อนพี่ชายยังมาตามจีบอีก มันยิ่งสร้างความรำคาญและทรมานให้แกฉันเข้าไปใหญ่

"หว้า~ หยุดเสาร์-อาทิตย์พี่ไม่เจอคนสวยเลย คิดถึ๊ง...คิดถึงแหนะ ใจแทบจะขาดรอนๆ เลยครับ ^^"

พี่เซียร์พูดสิ่งชวนอ้วกออกมาพร้อมกับยื่นดอกกุหลาบสีแดงสดมาตรงหน้าของฉัน ดีนะที่เขาไม่คุกเข่าลงด้วย ไม่เช่นนั้นแม่จะวิ่งหนีไปให้ไกลเลย ฉันมองดอกกุหลายนั่นด้วยความลำบากใจ ตอนนี้ที่นี่ก็ไม่ได้มีแค่ฉันกับพี่เซียร์ด้วย ยังมีคนอื่นๆ ที่กำลังยืนมองอยู่รอบๆ ด้วย และพวกเธอไม่ได้ยืมมองกันอย่างสงบหรอกนะ แต่กำลังซุบซิบนินทาฉันอยู่ต่างหาก บางคนถือกระดาษอยู่แอบฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ แล้วยักใส่ปากเคี้ยว อ่ะ ไม่ใช่ พวกเธอแค่ส่งสายตาอิจฉามาที่ฉันเท่านั้นแหละ เฮ้อ~ ฉันไม่ได้รู้สึกหลงเสน่ห์ของพี่เขาซะหน่อย จะมารร้ายกันไปไหน รู้ไหมว่าการกระทำนั่นมันกำลังส่งผลให้ฉันได้รับบทนางเอกมาโดยไม่ตั้งใจเลยนะ

"..."

ฉันไม่รู้ควรจะพูดอะไรออกไปดี ยังยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้ายื่นมือออกไปรับดอกกุหลาบกับพี่เซียร์ด้วย ปกติพี่เซียร์ก็ชอบมาวุ่นวายกับฉันนะ แต่ทุกทีเขาไม่ได้มาเว่อร์ขนาดนี้ ครั้งนี้พี่แกทำฉันอับอายจริงๆ

ผั๊วะ! โป๊ก! เพล๊ง!

เสียงโลหะอะไรซักอย่างกระทบเข้ากับหัวคน ก่อนจะตกลงสู่พื้น ตามแรงโน้มถ่วงของโลก มันรวดเร็วมากฉันมองแทบไม่ทัน รู้แค่ว่าหัวคนนั้นคือพี่เซียร์นั่นเอง เอ่อ...~

"โอ๊ยยย! ใครวะ!?"

พี่เซียร์เอามือกุมหัวตัวเองไว้ ก่อนจะร้องถามเสียงดัง ทุกคนที่อยู่แถวนั่นต่างพากันเงียบกริบแทบไม่มีใครกล้าที่จะขยับตัวเลย เพราะตกใจมากที่หนุ่มฮอตของโรงเรียนโดนปาหัว ^^ ใครกันนะที่กล้าทำร้ายคนดังของโรงเรียนแบบนี้ นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องมีความเกรงใจรุ่นพี่ เนเบลจะหัวเราะลั้นตึกเลย

ฉันมองสิ่งที่กระแทกหัวพี่เซียร์ ก่อจะตกลงพื้นแล้วต้องอ้าปากค้าง เพราะว่านี่มัน...เอ่อ มันคือกล่องดิสอฉันเองแหละ แต่มันทำด้วยเหล็กเลยนะไม่ใช่หัวพี่เขาชำในแล้วเหรอ เพราะว่ามันไม่แตก แล้วคนที่ปาคง...ไม่ใช่นะ! ไม่ใช่เนเบลนะคะ เอ๊ะ! หรือจะใช่ บางทีมันอาจจะลอยออกมาจากกระเป๋าสะพายฉันเองและกระโดดใส่หัวคนหล่อเหมือนเหาเพราะพิศวาสเขาอะไรแบบนี้ หรือไมมันอาจจะทนดูความเน่าของพี่เขาไม่ได้หมั่นไส้ก็เลยแก้แค้นแทนฉัน อร๊าย! ฉันรู้สึกว่าฉันใช้เวลาว่างกับนิยายแฟนตาซีเกินไปแล้วล่ะ เพราะคนที่ปาจริงๆ เดินมาโน่นแล้ว พี่เลย์พี่ชายเนเบลเองค่ะ ^^

"ไงวะไอ้เซียร์? แกมาทำเรื่องบัดซบอะไรอยู่อาคารสาม ห้องเรียนแกมันอยู่อาคารหกนี่หว่า!?"

ฉันมองหน้าพี่ชายแล้วเซ็งชะมัด ทำไมมาช้าจังเลย~ รู้หรือเปล่าว่าเนเบลเซ็งหน้าเพื่อนพี่ชายมากเลย

ปกติพี่เลย์เองก็ไม่ชอบให้เพื่อนเขามายุ่งกับฉันหรอก และนี่เป็นเรื่องเดียวที่ฉันปลื้มพี่เลย์มาก ^^

"โธ่โว้ย! ไอ้บัดซบแกตามมาขัดขว้างฉันอีกแล้วนะ เมื่อกี้ตอนฉันออกมา แกยังนั่งลอกการบ้านอยู่นี่หว่าตามมาได้ไงฟ่ะ? - -*" พี่เซียร์ทำหน้าเซ็งเป็ด

หึหึ! เลวร้ายที่สุด! แก๊งค์หนุ่มหล่อของโรงเรียนนั่งลอกการบ้านงั้นเหรอ เนเบลจะฟ้องพ่อ!

"ฉันเอากล่องดินสอมาให้น้องฉันเว้ย แล้วแกล่ะไอ้เพื่อนชั่วคิดจะตีท้ายครัวงั้นเหรอ ไอ้ทุเรศ! มานี่เลย..."

พี่เลย์พูดจบก็เดินเข้ามาล็อกคอพี่เซียร์เอาไว้ จากนั้นก็ฉกเอาดอกกุหลาบสีแดงสดนั่นมาดอมดม ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเหมือนมันเป็นอุนจิ แล้วจึงโยนมันไปที่กลุ่มแฟนคลับสาวๆ ที่กำลังมองการแสดงของพวกเขาอยู่โดยรอบ พวกสาวๆ ต่างพากันกระโดดแย่งชิงดอกกุหลาบนั่นอย่างเอาเป็นเอาตายทันที เกาหลีไหมล่ะพี่ชายฉัน -O-

พอหันกลับมาก็เห็นพี่เลย์ดึงลาก (คอ) พี่เซียร์ออกไปจนถึงบันไดแล้ว ทั้งที่พี่เซียร์ยังมองมาที่ฉันและพยายามรั้งราวบันไดเอาไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย เมื่อทั้งสองพ้นสายตาไปแล้ว ฉันถึงได้เดินเข้าห้องเรียนและพยายามที่จะไม่ได้สนใจสายตามากมายของคนที่มองมาด้วยความชิงชัง นี่ถ้าไม่มีพี่เลย์คุ้มกะลาหัวป่านนี้ทุกคนคงฆ่าฉันหมกป่าแล้วแน่ๆ เลย

...!!!

"ยัยเนเบล!!!"

ชะอุ้ย...!

อ๊ากกก ตกใจหมด! ยัยจินนี่บ้าตะโกนใส่ถึงหูชั้นไหนของฉันแล้วเนี่ย Y_Y

"อะไรเนี่ย! แสบแก้วหูนะ >O<;"

"ก็เห็นนั่งเหม่อลอยฉันเรียกตั้งนานเธอก็ไม่ตอบ หรือว่าแอบคิดถึงพี่เซียร์ย่ะ นี่ฉันได้ข่าวว่าเขามามอบดอกกุหลาบแดงแสลงใจถึงหน้าห้องเลยนิ กิ้วๆ"

จินนี่แซว ฉันเบ้หน้าไม่รับรู้ ยัยเพื่อบ้าชอบเอาเรื่องพี่เซียร์มาล้อฉันอยู่เรื่อยเลย ฉันอดไม่ยำกระดาษที่ฉีกออกปาใสหัวเธอ กลั่นแกล้ง!

"ยัยบ้า! ปาใส่หัวฉันทำไมเล่า รีบเอาการบ้านมาให้ฉันลอกทีเถอะน่าจะถึงคาบ อ.สมพิษแล้วนะ TOT" จินนี่บอก ทำหน้าตาน่าสงสาร แบบนี้ตลอดแหละเธอ...

"เฮ้อ~ เอาไป! เมื่อไหร่จะหัดทำเองบ้างนะ"

พอฉันพูดแบบนี้จินนี่ก็ทำหน้าตาห่อเหี้ยวลง แต่เชื่อเถอะเธอก็รู้สึกสำนึกแค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ พอถึงพรุ่งนี้เธอก็ลืมเชื่อฉันสิ!

"Thank  you,very much! I love you…"

"แหม! ทำมาเป็นสปีคอังกฤษนะย่ะ เห็นสอบทีไรเธอก็ตกทุกที"

"เออ! ก็ฉันมันโง่นี่ ไม่ฉลาดเหมือนเธอนี่ ชิ! งอนแล้ว"

จินนี่ทำหน้างอนแบบที่คิดว่าตัวเองน่ารักน่าเอ็ดดู ซึ่งฉันมองแล้วมันดูปัญญาอ่อนซะมากกว่า ฮ่า แล้วหล่อยก็รีบก้มหน้าก้มตาทำการบ้านต่อไป งอนให้ถึงสามนาทีนะยะ ถ้าไม่ถึงฉันจะงอนกลับ (อ้าว!)

 

:คาบพละศึกษา

ฉันนั่งฟัง อ.สีเทาพล่ามเรื่องบาสเก็ตบอลอยู่บนอัฒจรรย์ด้วยความรู้สึกเบื่อและเซ็ง ไม่รู้สิ ทั้งที่วิชาพละเป็นวิชาที่ง่ายและสบายของคนอื่นๆ แต่สำหรับฉันมันกลับตรงกันข้าม ฉันไม่ชอบเข้าขั้นเกลียด! เพราะอะไรนะเหรอ? เพราะฉันเล่นอะไรไม่เป็นสักอย่างไงเล่า -_- เคยคิดจะลองเล่นอะไรทีก็เจ็บตัวทุกครั้งไป สุดท้ายฉันเลยยิ่งเกลียดกีฬาทุกประเภทเข้าไปใหญ่ ทำไมต้องเรียนด้วยก็ไม่รู้ เกรดฉันไม่ถึง 4.00 สักเทอมก็เป็นเพราะไอ้วิชาบ้าๆ เนี่ยแหละ ทำไมต้องมีด้วยก็ไม่รู้ แม่ไม่เคยชมเกรดฉันสักเทอมก็เพราะมัน ฉันเลยเกลียด! >O<;

หลังจากพูดสรรพคุณ เทคนิค กฎกติกาของลูกบาสเส็งเคร็งนี่แล้ว อาจารย์ก็ปล่อยให้พวกเราไปลองซ้อมท่าพื้นฐานง่ายๆ ที่อาจารย์สอนไปเมื่อครู่

ฉันเองก็ลองเลี้ยงมันเล่นไปมาแต่มันก็หลุดจากอุ้งมือฉันตลอดเลย ฉันเลยเกิดอาการเบื่อ! ไม่ลงไม่เล่นมันแล้ว ยากชิบเป๋ง! สุดท้ายฉันก็ต้องยอมพ่ายแพ้แก่ไอ้ลูกกลมๆ สีส้มๆ น้ำตาลๆ นี่ เดินปัดตูดไปนั่งมองคนอื่นเล่นอยู่ที่อัฒจรรย์ ฮ่าๆ และแล้วสายตาฉันที่ไวแสนไวก็มองไปทันเห็นจินนี่โดนลูกบาสเด้งขึ้นมาชนหน้าผากด้วยแหละ ยัยนั่นถึงกับเดินเซเลย น่าสงสารจังเลยอ่า โอ้ย! แต่ก็อดขำไปด้วยไม่ได้ ฮ่า เพื่อนในห้องที่เห็นเหมือนฉันต่างก็ขำเธอกันไม่หยุด โธ่! แอบอายแทนนะ แต่มันก็น่าขำจริงๆ อิอิ เสียดายถ่ายรูปไม่ทันไม่งั้นจะเอาไปลง facebook แล้วแท็คให้เพื่อนทุกคนเลย ฮ่า นี่ฉันยังอยู่ในตำแหน่งนางเอกอยู่นะ เชื่อเหอะว่าไม่ใช่ตัวอิจฉาแน่นอน

ผ่านไปสักพัก

ตอนนี้รอบๆ สนามเหลือแค่พวกเพื่อนผู้ชายที่ชอบโชว์...

พวกเขาจัดแบ่งทีมจากนั้นก็เล่นบาสโชว์สาวๆ ในโรงยิมให้กรี๊ดตาม ส่วนฉันกับคนอื่นๆ ที่คาดว่ามีอาการเดียวกัน ก็เดินมานั่งเม้าธ์แข่งกันบนอัฒจรรย์เป็นที่เรียบร้อย

"โอ๊ยยย หัวจะโนมั้ยเนี่ยเมื่อกี้ลูกบาสเด้งโดนหน้าผากฉันด้วยล่ะ TOT"

จินนี่พูดถึงวีรกรรมของตัวเองให้ฉันฟัง โดนที่ไม่รู้เลยว่าฉันนั้นเห็นเต็มสองตาตอนที่เธอโดน ฮ่า ตอนนี้ยัยนี่ก็กำลังนอนเอาหัวมาหนุนตักฉันล่ะ เฮ้ย! นี่มันจักจี๊นะ ฉันพยายามจะผลักหัวเธอออก แต่ยัยนั่นก็ขืนเอาไว้ บ้าจริง! นี่เธอกำลังนอนทับขาอ่อนฉันอยู่นะ ชุดพละของโรงเรียนมันเป็นขาสั้นด้วยและไม่ได้สั้นธรรมดา มันก็สั้นจู๊ดเลยด้วย ฉันละอยากให้ ผอ. เปลี่ยนมันซะที เอ่อ คืออย่าแปลกใจไปเลย ฉันก็บ่นมันอย่างงี้มาเกือบห้าปีแล้วแหละ แต่มันก็ยังเป็นอยู่แบบเดิมไม่มีการเปลี่ยนสีเปลี่ยนทรงเปลี่ยนลายหรือเปลี่ยนแบบไปเลย -_- เฮอะ! จะออริจินัลไปไหนคะ?

"เฮ้! ชั่วโมงต่อไปมีแข่งบาสนี่ กรี๊ดดด! กลุ่มเทพบุตรเซนลิคจะต้องลงแข่งแน่ แถมนักเรียนจากโรงเรียนอื่นต้องมากันเยอะด้วย อิอิ เธอว่าฉันดูดีกับการที่จะไปเชียร์เทพบุตรเซนลิคติดขอบสนามยัง? ^^"

"หน้าติดขี้ไก่อย่างหล่อนเนี่ยนะ รอสิบชาติย่ะ -_- "

ฉันเปล่าว่าใครนะ คนที่ว่ายัยจินนี่ต่างหาก เธอนอนหลับตาแล้วพึมพำแอบว่าคนอื่นเขาอยู่คนเดียว ร้ายกาจกว่าจินนี่ไม่มีอีกแล้วล่ะ เชื่อฉันเถอะ...

"อู๊ยยย~ เธอเหมาะมากเลยแหละ นิคกี้เธอดูดีมาก ^^"

"หึ! ชมได้กระเดะมากนังปลิงดูเลือด"

อะไรของเธออีกเนี่ยยังไม่ยอมหยุดอีก

ฉันเอามือตบแก้มจินนี่เบาๆ เป็นการเตือนเธอให้หยุดพูด เพราะปะเดี๋ยวพวกนางได้ยินเข้าเราจะซวย ฉันไม่อยากโดนพวกช้างป่านั่นตบหรอกนะ เพราะหน้าของฉันคงหมุนร้อยตลบแน่ๆ บรื่อ~ คิดแล้วสยอง!

"จริงเหรอน้ำตาล อิอิ!"

"ใครกล้าพูดว่าจริงก็คงขี้ตอแหลเหมือนนังปลิงนั่นแหละ"

ยัยจินนี่...

เฮ้อ~ หนักใจกับเธอจจริงๆ ยัยนี่เป็นคนปากร้ายมากปากเธอเหมือนมีดโกนแบบนี้แหละ -_-

เมื่อสงบศึกจากทั้งจินนี่และสาวคนนั้นแล้ว ตอนนี้ฉันก็กำลังนั่งฟังเพื่อนจากทั้งห้องสองที่มีเรียนพละร่วมกัน พูดถึงเรื่องแข่งบาสเกตบอลที่กำลังจะถึงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ พวกเธอต่างพากันโม้ถึงกลุ่มพี่เลย์รวมถึงเด็กนักเรียนจากโรงเรียนอื่น แต่ทั้งนั้นทั้งนี้ยัยจินนี่ก็ยังคงคอยคามไปต่อเติมเสริมท้ายให้พวกเธอเบาๆ ไม่ยอมเลิก ยัยนี่พูดแรงไม่ได้กลัวโดนตบล่ะสิ

"เฮ้ นั่นไง! พวกเขาพากันมาแล้ว"

พวกเธอร้องด้วยความตื่นเต้น และงมองไปยังอีกฝากฝั่งของโรงยิม นั่นไม่ใช่เด็กโรงเรียนเรานี่นา เพราะสีเสื้อกีฬาของโรงเรียนไม่ใช่สีนี้ นั่นคงเป็นโรงเรียนอื่นสินะ แต่ฉันจำไม่ได้หรอกว่าเป็นโรงเรียนไหน เพราะว่ามันเยอะแยะไปหมด แต่พวกเด็กต่างโรงเรียนก็ชอบมาป้วนเปี้ยนแถวหน้าโรงเรียนบ่อยๆ นะ เพราะพวกเขาทั้งมารับสาวทั้งมารอหาเรื่องไงล่ะ นิสัยไม่ดีอย่างนี้แหละ -_-

อ่อ นั่นอีกโรงเรียนเดินเข้ามาแล้ว พวกเขาสวมเสื้อกีฬาสีดำดูน่ากลัวจังเลย ส่วนหน้าตาฉันมองไม่เห็นหรอกเพราะจากตรงนั้นกับตรงนี้มันไกลพอสมควรเลยแหละ แต่ก็ยังแอบเห็นนะว่าพวกเขากำลังทำท่าทางแปลกๆ ส่งถึงกันและกัน เหมือนว่ากำลังจะมีเรื่องเลยจริงๆ นะ

"กรี๊ดดด! นั่นโรงเรียนอินเซนต์กับโรงเรียนนานาชาติเดนโจนี่น่า"

"กรี๊ดดด! เขาๆ นั่น เขา...!!!"

เธอคนหนึ่งร้องอย่างกับโดนผีสิง เมื่อใครสักคนที่สวมชุดนักเรียนหลุดลุ่ยเดินเข้ามาในโรงยิม หมอนั่น...ดูคุ้นๆ นะ เอ๊ะ! แต่ว่าฉันไม่รู้จักเด็กต่างโรงเรียนนี่นา เอ่อ อย่าว่าแต่เด็กต่างโรงเรียนเลย ขนาดเด็กที่โรงเรียนเดียวกันฉันก็แทบไม่รู้จักใครที่ไหน นอกจากยัยเพื่อนงี่เง่าที่กำลังนอนแมะอยู่ที่ขาอ่อนฉันและเพื่อนร่วมห้องที่เรียนมาด้วยกัน

"กรี๊ด! ไดท์นี่นา... ไดท์แห่งโรงเรียนนานาชาติเดนโจ ฉันชอบเขาที่สุด"

"น่ารำคาญชะมัดเลย!"

เฮ้ย! ใครว่าอะไรอ่ะ?

เอ๋...ยัยจินนี่เองแหละ ยัยนี่ร้องเองแหละ ยัยบ้านี่ ฉันยิ่งกลัวยัยช้างป่านั้นตบหน้าแหกอยู่นะ พวกนั้นต่างมองมาที่เราอย่างน่ากลัวเลยล่ะ และไม่ลืมที่จะส่งสารตาชิ้งๆ เหมือนที่ฉันได้รับตลอดมาเป็นเวลาหลายปีนั่นด้วย เอ้...หรือว่ามันจะเป็นแฟร์ชั่นบังคับของที่น่ะน เฮ้อ~ แต่ก็ถือว่าโชคดีมาก เพราะพวกเธอที่ไม่ได้วิ่งเข้ามาตบเราแต่อย่างใด

"ว๊ายยย! มากันหมดเลย โซโล่ พอทส์ คินก็มาด้วย!!!" พวกเธอร้องเสียงดังกันต่อ ก่อนจะ...

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!"

กรี๊ดรวมพลัง... ให้ตายสิ ยัยพวกนี้บ้าผู้ชายชะมัดเลย ฉันก็ไม่เห็นจะมีใครที่หล่อกระชากใจเท่าพี่ชินสักกะคน ไม่เห็นจะน่าตื่นเต้นตรงไหนเลย

"เอ่าๆ เป็นบ้ากันไปหมดแล้วหรือไงกัน! มาร่วมกันได้แล้ว"

ขอบพระคุณมากค่ะ อ.สีเทา ตลอดเวลาที่เข้าเรียนวิชาอาจารย์หนูรอแค่คำนี้แหละค่ะ (เนเบลเปล่านิสัยไม่ดีนะ) สิ้นเสียง อ.สีเทาฉันรีบลุกขึ้นทันทีโดยลืมไปว่ามีผีเน่าเกาะขาอยู่ตัวเองอยู่...

"ว๊ายยย!" ยัยจินนี่ร้อง ตะเกียกตะกายเกาะตัวฉันไว้ก่อนที่จะกลิ้งตกอัฒจรรย์ ฮ่า...สะใจ

"ยัยบ้าเอ๊ย! เธอจะฆาตกรรมฉันงั้นเหรอ เกือบตกแล้วนะ"

เธอต่างหากที่จะฆาตกรรมฉัน ขาฉันเป็นตะคิวหมดแล้วเนี่ย เดินไม่ไหวแล้วด้วยนะ

"เอาล่ะ~ เงียบๆ กันได้แล้ว ฮู้ว! ผีเจาะปากมาคุยแท้ๆ เลยนะพวกเธอเนี่ย อะแฮ่ม! วันนี้จะมีการแข่งบาสเกตบอล ดังนั้น เป็นการดีที่พวกเธอจะได้ฝึกดูวิธีการเล่น กฎ กติกาที่แท้จริง เพราะฉะนั้นวันนี้พวกเธอ!..." อ.สีเทาเว้นช่วงไว้นิดหน่อยก่อนจะ... "ต้องไปดูและจดบันทึกการแข่งขันส่งครูชั่วโมงหน้าทุกคน ย้ำว่าทุกคนนะ!!!"

โหดร้ายจัง~ ให้ไปดูแข่งบาสเนี่ยนะ สิ่งสุดท้ายที่จะทำเหอะ ง่ะ! แต่ อ.สีเทาลั่นคำสั่งขนาดนั้น ฉันว่าก็คงต้องไปแหละ TOT

"เฮอะ! ดูบาสเนี่ยนะ อย่างกับเราดูเป็นล่ะ เมื่อกี้ยังไม่หายเจ็บหน้าผากเลยนะ TOT "

จินนี่บ่น ทำท่าจะร้องไห้ไปพร้อมกัน ฉันมองเพื่อนเอามือคลำๆ ตามหน้าผากตัวเองแล้วอยากจะขำ แล้วนิ่มนวลที่น่ารักก็คอยลูบคลำและเปาเป็นลูกมือช่วยเธอด้วย ช่างน่าเอ็นดู ฮ่า อย่างกับเจ็บมากมายจะตายให้ได้อย่างนั้นแหละ เฮ้อ~ ยัยพวกนี้นี่

"ช่าย~ ฉะนั้นเธอช่วยไปดูแล้วจดบันทึกเผื่อได้มั้ย ยังทำรายงานไม่เสร็จเลยนะ"

ฉันแสดงความคิดเห็นที่ค่อนข้างไม่เห็นแก่ตัวเล้ย~ ทำให้จินนี่กับแป้งร่ำกอดอกมองฉันด้วยหางตาอย่างไม่พอใจในตัวฉันมาก

"เชอะ! ไม่เอาด้วยหรอก อย่าว่าแต่เธอทำไม่เสร็จเลยนะ ฉันยังไม่เริ่มทำเลยด้วยซ้ำ เพราะงั้นเธอแหละไปถูกต้องที่สุด อีกอย่างเธอก็ต้องรอกลับกับพี่เลย์อยู่แล้วนี่ ใช่มั้ยแป้งร่ำเธอว่าไง?"

จินนี่หันไปขอความคิดเห็นแป้งร่ำด้วย แล้วยัยอ้วนนั่นก็พยักหน้าอย่างแข็งขัน ชิ! ยัยพวกนี้ไม่หลงกลเลยแหะ แถมข้ออ้างฟังดูโหดร้ายกว่าฉันอีก

"เออๆ งั้นไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ ขี้เกียจชะมัด!" ฉันบ่น ไม่คิดจะต่อรองอะไรอีกต่อไปแล้ว

พออาจารย์ปล่อยเป็นอิสระ พวกเราทั้งห้องก็อพยพย้ายก้นย้ายข้ามฝากมาจองที่นั่งตามอัฒจรรย์อีกฝากฝั่ง ตอนนี้ที่มีการจัดแข่งขันคู่แรกแล้ว แต่ฉันกับจินนี่ขอแยกตัวออกมาก่อน เพราะว่าพวกเราจะไปซื้อขนมมานั่งกินตอนดูการแข่งขัน เหอะๆ เคยได้ยินคำนี้หรือเปล่า? กองทัพต้องเดินด้วยท้องจ้า~

เราสองคนเดินมาจนถึงสหกรณ์ของโรงเรียนเลย และฉันรู้สึกตกใจมาก เมื่อพบว่าจินนี่กำลังช้างลง เพราะเธอเลือกขนม นม และเครื่องดื่มโยนใส่ตะกร้าเป็นว่าเล่น

"เฮ้! จะกินหมดนั่นเหรอ O_o"

ฉันรีบร้องเตือน เพราะมันเยอะจนเกินไปแล้ว จะเอาไปเลี้ยงคนทั้งห้องเลยหรือไง ถึงจะรู้ว่าบ้านเธอรวยมาก แต่มันใช่เรื่องเหรอยัยหมวยนี่

"อือ ช้านหิวม้ากกก!"

เหวอ~ ...เพื่อนฉัน! ขนาดนั้นเชียวเหรอเนี่ย ฉันมองจินนี่ที่บ้าระห่ำกับการกวาดขนมลงตะกร้า ก่อนจะเดินไปเลือกหยิบขนมที่ตัวเองชอบบ้าง แล้วก็เผื่อให้เพื่อนๆ ด้วย

เมื่อได้ตามต้องการแล้ว ฉันก็ไปเลือกเครื่องดื่มบ้าง เอ๊ะ เอาน้ำไรดีน้า อืม...น้ำส้มกับน้ำแร่แล้วกันแลดูไฮโซดี อิอิ ฉันหยิบเอาน้ำส้มก่อน แล้วขยับมาตรงที่วางน้ำแร่...เอ๋?

หมับ!

OoO

ขณะที่ฉันกำลังจะยื่นมือไปหยิบขวดน้ำแร่ที่ดื่มประจำ ก็มือหนาอุ่นของใครสักคนเข้ามาหยิบขวดเดียวกับฉันด้วย มือเขาก็เลยจับอยู่ที่มือฉัน

"อ่ะ! โทษค่ะ"

ฉันบอกแล้วจะดึงเอาขวดน้ำ เพราะฉันถึงก่อน แต่ว่าแปลกที่เขายังไม่ยอมชักมือกลับไป พอฉันจะดึงมือกลับบ้างเขาก็ไม่ยอมปล่อยมือจากฉันเลย ฉันรู้สึกตกใจ เพราะว่าเขาทำเหมือนโรคจิต ดังนั้น ฉันจึงต้องหันไปประเชิญหน้ากับเขา เพราะเขากำลังทำตัวไร้มารยาทกับฉันอยู่ ตอนนี้มือฉันเริ่มที่จะเย็นมากแล้วด้วย เพราะว่าเรายังคงยืนอยู่หน้าตู้แช่เย็น

OoO!

และเมื่อพบว่าเขาเป็นใคร ฉันก็แทบอยากเอาหน้าแทรกเข้าไปอยู่ในตู้แช่ให้รู้แล้วรู้รอก หมอนี่มันเขา... นะ นายนั่น! นายคนที่เจอที่สวนสาธารณะวันนั้น เฮ้ย! มาได้ไง? ทำไมวันนี้มันซวยจังเลยฟ่ะ ว่าแล้วเชียวทำไมเมื่อเช้าพี่เคนถึงพูดกับฉันเพราะจัง ที่แท้เป็นการเตือนว่าจะเจอตัวหายนะสินะ

"นายออกไปนะ!"

ฉันพยายามขืนตัวออกไปจากเขา แต่หมอนี่แทบไม่สะทกสะท้านอะไรเลย และฉันเพิ่งจะสังเกตว่าเขาแต่งตัวได้เถื่อนมาก เอ๊ะ! เดี๋ยวนะเด็กต่างโรงเรียนที่สาวๆ กรี๊ดคนนั้นที่แต่งกายแบบห่ามๆ หลุดลุ่ยเข้ามาในโรงยิมคนนั้นกับนายนี่คนเดียวกันงั้นเหรอ เฮ้ย! ฉันอยากกลับไปร้องผสานเสียงกับตุ๊กแกที่บ้านจังเลย ถึงว่าสิ ทำไมคุ้นๆ ก็แล้วจะไม่ให้คุ้นได้ไงกันละ ในเมื่อคนหน้าตาดีมีหน้าตาให้สะดุดสายตาของคนมองอย่างหมอนี่แทบไม่ต้องทำอะไร คนอื่นๆ ก็จ้องตาค้างแล้ว หึ! เกลียดจริงพวกหน้าตาดีแต่นิสัยเสีย (เหมือนพี่ฉันเลย)

"ไง? ไม่ดีใจเหรอที่เจอฉัน" เขายักคิ้วถาม งั้นแสดงว่าเขาก็จำฉันได้สินะ

"ดีใจเนี่ยนะ? เสียใจสิไม่ว่า -_- นายปล่อยมือฉันนะ!" ฉันร้องบอก

"x!"

เขาสะบดคำหยาบ ก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากมือฉัน ง้า~ มือฉันเย็นจะชาไปเลยล่ะ ไอ้บ้าเอ๊ย! เพราะเขาคนเดียวเลย นี่ฉันจะป่วยเป็นหวัดด้วยหรือเปล่าเนี่ย ป่วยมายุ่งแน่ เพราะฉันจะโดนพ่อ แม่ พี่ๆ ด่าเปิงอีก

"หลีกไปนะ ฉันจะออกไปแล้ว!" ฉันบอกเขา พยายามดันแขนเขาออกห่าง เพราะไม่รู้ว่าเขาเอามากั้นปิดทางฉันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"จะรีบไปไหนกัน ยังไม่ได้คุยกันเลย"

เอ๊ะ! หมอนี่ตกลงจะกวนฉันให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ย?

"เกี่ยวอะไรกับนายเล่า ถอยออกไปนะ!"

ฉันพยายามที่จะผลักเขาออก เพราะตอนนี้นักเรียนหลายคนกำลังยืนมองเราสองคนและเริ่มซุบซิบกันแล้ว บ้าที่สุดเลย! ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ ถ้าถึงหูพี่เลย์ฉันโดนพี่ด่ายับแน่เลย เพราะจะไม่ใช่แค่พี่เลย์เท่านั้นที่จะด่าฉัน แต่นั่นหมายถึงทุกคน โอ้ย! เกิดเป็นเนเบลมันก็ลำบาก -_-

พอหันกลับมามองหน้าหมอนี่อีกครั้ง ก็พบว่าหน้าของเราอยู่ใกล้กันมาก ฉันตกใจรีบเอนตัวไปด้านหลังทันที (ข้างหลังคือตู้เย็น)

"เนเบล!"

อ่ะ จินนี่มาช่วยฉันแล้ว...!

"จินนี่! ช่วยฉันด้วย TOT " ฉันร้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อน เพราะไม่มีใครสักคนที่จะเข้ามาช่วยฉัน

"นี่นาย ปล่อยเพื่อนฉันนะ!"

จินนี่เดินย่างสามขุมเข้ามาดึงแขนฉันอย่างแรง จนฉันทรงตัวไม่ได้ตามแรงดึงของเธอและลืมไปว่าตอนนี้หน้านายนั่นก็อยู่ห่างจากหน้าของฉันแค่เส้นยาแดงผ่าแปด ขณะที่ฉันหลับตาลงไม่อยากรับรู้สิ่งสุดท้ายที่ฉันสัมผัสได้ และมันแค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น แต่มันทำฉันแทบสิ้นสติ...จุ๊บ~

เมื่อริมฝีปากของฉันชนเขากับแก้มใสๆ ของหมอแบบเต็มที และฉันก็รับรู้ได้ว่าหน้าของฉันมันร้อนมาก ฉันอาย เขินมากด้วย นี่ฉันหน้าดานไปหอมแก้มเขาก่อนเหรอเนี่ย อ๊าก! ฉันไม่ได้ตั้งใจทำอย่างนั้นนะ T////T

"เนเบล เป็นอะไรไปทำไมไม่พูดเล่า!"

จินนี่ตะคอกใส่ฉัน ทำให้ฉันแน่ใจมานิดนึงว่าเมื่อกี้จินนี่คงไม่ทันเห็นเหตุการณ์น่าอับอายนั่น เพราะถ้ายัยนี่เห็นละก็เรื่องนี้ต้องกระจายแน่ๆ ฮือ~ แล้วนี่ฉันจะทำยังไงดีล่ะฉันหอมแก้มเขา ฉันหอมแก้มผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ เกิดมาเพิ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ครั้งแรกในชีวิต ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย? ><

"ปะ...ป่าวนี่~ เราไปกันเถอะ"

ฉันก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบตาใครทั้งนั้น ฉันรีบดึงแขนจินนี่เดิน แต่ว่า...

หมับ!

เขากลับคว้าเขามาคว้ามือของฉันแล้วถึงเข้าไปหาซะก่อน ฉันพยายามขืนเอาไว้ แต่เขาก็สู่แรงผู้ชายไม่ได้ และเมื่อเขาเข้ามาประชิดตัวฉันแล้วก้มลงมากระซิบที่ข้างหูซ้ายนั่นมันก็ทำฉันหูอื้อไปหมด...

"เธอขโมยหอมแก้มฉัน...รู้ไว้ซะว่าฉันจะเอาคืนแน่ เพราะฉันเสียหายแต่ฉันไม่เอาแค่หอมแก้มหรอกนะ หึหึ! ต่อไปเธอต้องระวังตัวไว้ให้ดีแล้วล่ะ แม่คนสวย~"

เมื่อพูดจบเขาก็ยืดตัวขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ ริยยิ้มที่แฝงไปด้วยความน่ากลัว ฉันมองหน้าเขาแล้วถึงกับตัวสั่นเทาขวัญหาย ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลยนะ พระเจ้า! แล้วฉันจะทำยังไงดี ทำไมเขาถึงได้ดูน่ากลัว ลึกลับแบบนี้ แต่ถึงยังไงหมอนี่ก็ไม่ได้เรียนที่เดียวกับฉัน มาแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ไปแล้วคงไม่ได้เจอกันอีก เพราะฉันนั้นเรื่องอะไรที่ฉันต้องกลัวคำพูดของเขาด้ด้วยล่ะ

แต่เขารู้ว่าเราเรียนที่ไหน รู้ว่าบ้านเราอยู่แถวไหนนะ อร๊าย! ฉันไม่มีสติแล้วตอนนี้ ฉันอยากเดินจงกรมสักสิบรอบ ><



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #100 Pornpawee_zZ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 10:01
    เอะอะเนเบลจะเข้าหาธรรมะอย่างเดียว ดูเป็นคนธรรมะธรรมโมสุดๆ555
    #100
    0
  2. #96 maay-juta (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 09:19
    ชอบๆๆๆๆ อัพทุกวันเลยนะ
    #96
    0
  3. #95 G-Nejung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 04:16
    ดูหน้าอาเฮีย แต่ละคนสิ ^^
    #95
    0
  4. #27 '( VeneZia ) ' (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:05
    >////<

    พลอยอายแทนโนเบลเลยคะพี่ทิพ

    5555
    #27
    0
  5. #26 St.AbBong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:16
    อะไรกันมีแอบจุ๊บแก้มกันด้วยอ่ะ
    น่ารักจัง
    เรื่องนี้ดูเหมือนหนุ่มๆจะหล่อลากกันทุกคนเลยอ่ะ
    เค้าอยากได้ ขอซักคนนะ ^^
    #26
    0