[OS] BangDae : With You - [OS] BangDae : With You นิยาย [OS] BangDae : With You : Dek-D.com - Writer

    [OS] BangDae : With You

    โดย ploy_world

    ผู้เข้าชมรวม

    692

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    3

    ผู้เข้าชมรวม


    692

    ความคิดเห็น


    7

    คนติดตาม


    10
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  26 พ.ค. 57 / 15:09 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้







    เพราะรักมาก..
    เพราะห่วงมาก..
    เพราะแดฮยอนคือทกอย่าง..
    พี่รักนายนะ . . .

    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

      [OS] BangDae –With You.

       

       

      Pairing : Yongguk x Daehyun

      Rate : PG ใสๆ ไรท์ไม่หื่น -..-

      Note : บังแด้เรื่องแรกเหวยยยยยย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยฮับ (_ _)

      Ps.แนะนำให้ฟังเพลง น้อยของวัชราวลี จะได้ฟีลมาก -O-

       

       

      แดฮยอน!!” ผมตะโกนเรียกคนตัวเล็กที่กำลังหอบหนังสือเดินเข้าไปในมหาลัย เขาหยุดชะงักก่อนจะหมุนตัวกลับมาตามเสียงเรียก ดวงตาสีนิลมองมาที่ผมอย่างว่างเปล่าราวกับไม่มีความรู้สึกใดๆก่อนเจ้าตัวจะหันหลังหนี เดินจ้ำอ้าวเข้ามหาลัยไป

      นายคงเกลียดพี่มากสินะ.. ที่พี่ทิ้งนายไป . . .

       

      เฮ้ย! แดฮยอน ช่วยถือนะเด็กตัวสูงที่ชื่อชเวจุนฮงเดินเข้าไปกอดคอแดฮยอนของผมแล้วแย่งหนังสือในมือไปถือไว้เอง คนตัวเล็กไม่ว่าอะไร ยอมให้หมอนั่นเดินกอดคอไปจนถึงคลาส

      นั่นรักใหม่ของนายสินะ.. ลืมพี่ไปแล้วสินะ . . .

       

      โห! ไม่กินข้าวกินปลา เดี๋ยวก็ตายกันพอดี มาๆเดี๋ยวป้อนส้อมแสตนด์เลสจิ้มสเต็กชิ้นพอดีคำไว้ยื่นไปจ่อปากแดฮยอน เขามองไปที่จุนฮงอย่างงอนๆก่อนจะรับเอาเนื้อที่จุนฮงหั่นมาป้อนเข้าปากไป

      ทั้งๆที่ตรงนั้นมันควรเป็นพี่.. นายคงไม่เห็นความสำคัญแล้วสินะ . . .

       

      เฮ้ย! เสื้อผ้าพวกนี้จะเอาไปไหนอ่ะ?วันนี้แดฮยอนไม่มีคลาส เจ้าเด็กตัวสูงมาเล่นกับแดฮยอนที่บ้าน มองดูคนตัวเล็กที่กำลังเก็บเสื้อผ้าของผมใส่กล่องกระดาษ

      เอาไปเก็บ คงไม่มีใครใช้แล้วหล่ะ เขาไปแล้วนี่ :)” คนตัวเล็กของผมแสร้งปั้นยิ้มให้จุนฮงก่อนจะพับสเวตเตอร์สีเทาของผมลงกล่องแล้วยกมันไปไว้ในห้อง

      นายไม่รอพี่แล้วสินะ.. พี่ขอโทษ . . .

       

       

      ร้องไห้ทำไมอ่ะ? ไม่ร้องนะ ยังคงเป็นอีกวันที่ผมยังคงแอบตามแดฮยอนแบบเงียบๆ เขาไม่รู้ว่าผมแอบมองเขาอยู่ วันนี้คนตัวเล็กของผมนั่งร้องไห้อยู่บนโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นซากุระสีชมพูที่กำลังบานสะพรั่ง อยากจะเข้าไปปลอบแต่คนตัวเล็กก็คงจะเดินหนีผมเหมือนเมื่อวาน..

      ไม่เป็นไรนะแดฮยอนจุนฮงเอื้อมมือมาเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าสวยก่อนจะกอดปลอบแดฮยอนไว้ในอ้อมกอด

      คนตรงนั้นที่ควรจะเป็นพี่.. วันนี้ก็เป็นไม่ได้แล้วสินะ . . .

       

       

      แดฮยอน! แฮปปี้วาเลนไทน์นะ ^^” ดอกกุหลาบช่อโตถูกยื่นมาหาคนรักของผมไม่เว้นแต่ละนาที  แดฮยอนยิ้มให้คนที่เอาดอกไม้มาให้เขา แล้วรับมันมาตามมารยาท ถ้าตอนนี้ผมได้ยืนอยู่ข้างเขานะ ผมคงอาละวาดคนพวกนี้แตกกระเจิงไปคนละทิศละทางแล้วหล่ะ

      แต่ผมไม่มีโอกาสแล้ว..

       

      แดฮยอน..” ผมก้าวเข้าไปหาคนตัวเล็กแล้วเรียกชื่อเขา

      เลิกยุ่งกับฉันซะทีเถอะนะถ้อยคำที่ดูจะไร้เยื่อใยดังออกมาจากปากสีชมพูแล้วเจ้าตัวก็หอบเอาช่อดอกกุหลาบหนีไป

      บังยงกุกไม่มีโอกาสแล้วจริงๆ ไม่สามารถดินเข้าไปสุขสันต์วันวาเลนไทน์เหมือนเมื่อก่อนได้เลย..

      เฮ้ย! แดฮยอนรอด้วย!!” จุนฮงวิ่งตามแดฮยอนไป ปล่อยให้ผมยืนคว้างอยู่คนเดียว

       

       

      อย่าลืมล็อคประตูนะ บายย พรุ่งนี้เจอกันรถแลมเบอร์กินีสีแดงจอดลงที่หน้าบ้านสองชั้นของคนตัวเล็ก บ้านหลังใหม่ที่เจ้าตัวจงใจย้ายเพื่อหนีผม

      เพราะแดฮยอนเกลียดยงกุกแล้วสินะ.. เกลียดพี่ไปแล้วสินะ . . .

      กลับดีๆนะจุนฮง^^” มือเล็กโบกให้คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าบ้านไปด้วยรอยยิ้ม

      รอยยิ้มแบบนั้นที่เคยมีให้พี่แค่คนเดียว.. ตอนนี้มันเป็นของจุนฮงไปแล้วสินะ . . .

       

       

      แดฮยอน ทำไมรีบกลับ นัดใครไว้หรอ ><?” มุนจงออบ เพื่อนสนิทของแดฮยอนเอ่ยทักเมื่อคนตัวเล็กของผมรีบรวบกองชีทไว้ในอ้อมแขนแล้วตั้งท่าจะเดินออกจากห้องเมื่ออาจารย์สั่งเลิกคลาส

      ไม่มีซะหน่อย นายนั่นแหละ แอบนัดกับพี่ฮิมชานไว้ล่ะสิ

      จองแดฮยอน!! -///////-“

      แดฮยอน ไปกัน ^^” ร่างสูงของจุนฮงโผล่มาหน้าคลาส เอื้อมมือไปรับกองชีทจากแดฮยอนแบบที่ผมเคยทำตอนมารับแดฮยอนกลับบ้าน แล้วจูงมือคนรักของออกไป

      มือที่พี่เคยจับ.. วันนี้เป็นของเขาแล้วสินะ . . .

       

       

      จะไม่ให้ไปส่งจริงๆหรอ?

      อื้ม ^^” ผมพยักหน้าให้กับจุนฮงที่นั่งประจำอยู่หลังพวงมาลัยของรถแลมเบอร์กินีสีแดงของเขา

      แน่ใจนะแดฮยอน ?”

      แน่สิ นายเป็นเพื่อนภาษาอะไรไม่เชื่อใจกัน - -“

      ตัวนายเล็กเท่าลูกแมว เกิดโดนใครฉุดไปจะทำยังไง - -?”

      ไม่มีทาง เดี๋ยวพี่ยงกุกก็จะตามมาช่วยฉันเหมือนทุกๆครั้ง :P”

      เลิกหลอกตัวเองได้แล้วนะแมว :) กลับดีๆนะจุนฮงพูดแล้วขับรถสีแดงแปร๊ดๆนั่นออก

       

       

      วันนี้ผมนัดกับพี่ยงกุก เราไม่ได้เจอกันมานานมากแล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบ 2 ปีของเรา ผมเดินหอบช่อดอกสลิลลี่เดินมาตามทางเท้าอย่างไม่เร่งรีบ ซากุระสีชมพูบานเต็มสองข้างทาง มองไปทางไหนก็มีสีชมพูเต็มไปหมด สองข้างทางมีคู่รักเดินจับมือกัน กอดกัน.. แต่ผมไม่มี :(

       

       

      สุดท้ายผมก็เดินมาถึงที่ๆนัดกับพี่ยงกุกเอาไว้ ผมยิ้มให้กับคนตรงหน้าก่อนจะยื่นช่อลิลลี่ไปให้ ใครว่าผมเกลียดเขาล่ะ ผมหน่ะรักพี่ยงกุกยิ่งกว่าตัวผมเองอีก..

      ผมมาแล้ว รอนานมั้ย?

      “……”

      ทำไมเงียบล่ะ ? รึโกรธที่เห็นผมกอดกับจุนฮง?”

      “……”

      ผมบอกพี่กี่ครั้งแล้วว่าผมกับจุนฮงเป็นเพื่อนกัน พี่จะเชื่อใจแฟนตัวเองบ้างได้มะ - -?”

      “……”

      พี่ไม่มีสิทธิ์มาเงียบใส่ผมนะ ผมสิควรต้องโกรธพี่ ทิ้งผมไปตั้งนาน

      “……”

      พูดกับผมหน่อยสิ พี่ทำให้ผมเหมือนคนบ้าขึ้นทุกวันนะรู้มั้ย - -“

      “……”

      พี่รู้มั้ย ทั้งที่พี่ทิ้งผมไปแต่ผมก็อุตส่าห์ไม่มีแฟนใหม่ แถมวันวาเลนไทน์นั่นผมยังบอกไม่ให้ยองแจมายุ่งกับผมด้วย เพราะผมมีพี่คนเดียวไง

      “……”

      พี่เลิกเอาแต่มองหน้าผมซะทีเถอะ -..- พูดอะไรออกมาซักคำมันพูดยากนักหรอฮะ - -?”

      “……”

      หึหึ.. ผมเป็นคนบ้าจริงๆด้วยเสียงเล็กที่เคยเจื่อยแจ้วกลับสั่นเครือ หยดน้ำใสๆใหญ่รินมาจากตาสวย จนผมทนมองไม่ได้ น้ำตาของแดฮยอคือสิ่งที่ผมเกลียดที่สุดในโลก ผมไม่อยากเห็นเขาร้องไห้..

      นายยังรักพี่อยู่หรอ?ผมถามคนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้

      เสื้อผ้าของพี่ผมก็เก็บไว้อย่างดี ทำไมพี่ไม่กลับมาหาผมหล่ะ ผมไม่ได้เกลียดพี่ซะหน่อยเสียงหวานปนสะอื้นตัดพ้อ

      ถ้ารอพี่กลับไปหา ทำไมต้องย้ายบ้านหนี? ถ้าพี่ไม่ตามแดฮยอนไป พี่คงไม่มีวันหาแดฮยอนเจอ

      ผมอยากจะย้ายมาอยู่ใกล้ๆพี่ไง จะได้มาหาพี่บ่อยๆ แต่พอมาหาพี่ก็ไม่พูดกับผม

      พี่ขอโทษ พี่แค่อยากฟังที่นายเล่าเท่านั้นเอง

      พูดกับผมสิ :(“

      พี่รักนายนะ

      บอกให้พูดกับผม!”

      ยงกุกรักแดฮยอน

      พูดกับผมสิพี่ยงกุก..

      พี่จะรักนายตลอดไป :)” ร่างหนาสวมกอดคนตัวเล็กที่ยังเอาแต่ร้องไห้ แดฮยอนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่อีกคนมอบให้ มือเล็กเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าสวยอย่างลวกๆก่อนจะมองไปยังคนรักของเขา..

       

      With Love..

      Bang Yongguk

      1990-2020

       

      พี่ยังอยู่ข้างๆผมใช่มั้ย? พี่ยงกุกของผม..

      คนตัวเล็กลูบคลำยังป้ายหินอ่อนสีเทาอย่างเบามือ ไล้ไปตามตัวอักษรที่สลักไว้ก่อนจะยิ้มให้ป้ายนั่นแล้วหมุนตัวเดินออกจากสุสานไป. . .

       

      ทั้งที่ไม่ยอมมีใครเพราะยังรักสุดหัวใจ..

       

      ย้ายบ้านใหม่จะได้มาอยู่ใกล้สุสาน..

       

      จะได้มาหาพี่ยงกุกได้ทุกวัน..

       

      ผู้ชายที่ทิ้งแดฮยอนไปเพราะรักแดฮยอนมาก..

       

       

      คนไข้โคม่าแล้วครับ เราต้องทำการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจเป็นการเร่งด่วนเพื่อช่วยเหลือคนไข้ หมอขอตัวนะครับหมอหนุ่มวิ่งออกมาจากห้องผ่าตัดบอกกับยงกุกที่อยู่ในสภาพเลือดท่วมตัวไปหมด คนตัวสูงดึงแขนหมอไว้ก่อนจะพูดประโยคที่คนเป็นแพทย์เองยังตกใจ

      ผมขอบริจาคหัวใจให้แดฮยอนครับ..’

      คุณครับ คนเรามีหัวใจดวงเดียวนะฮะ ถ้าคุณบริจาคหัวใจให้เขาคุณก็ตายนะครับ

      ผมยอมเอาชีวิตของผมแลกกับลมหายใจขอคนที่ผมรักครับน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังทำให้หมอหนุ่มไม่อาจปฏิเสธได้ หลังจากที่ร่างสูงตรงหน้าเขาอุ้มคนตัวเล็กวิ่งฝ่าฝนมาโรงพยาบาลอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีแดงฉานอาบทั่วตัดของแดฮยอนและยงกุก จนหมอตกใจลนลานทำอะไรไม่ถูกว่าจะรักษาใครก่อนดี จนยงกุกต้องเป็นฝ่ายบอกว่าแดฮยอนถูกรถชน..

      ใช่แล้ว..

      รถชน.

      รถชนแดฮยอนต่อหน้าต่อตายงกุก..

      ในวันครบรอบหนึ่งปีของเขากับคนตัวเล็ก. .

      เมื่อตรวจร่างกายกันเรียบร้อยแล้ว น่าประหลาดที่อะไรๆในตัวยงกุกต่างเคมีตรงกับแดฮยอนไปซะหมด สุดท้ายหัวใจของผู้ชายที่ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อคนรักก็กลายเป็นของแดฮยอน

      แดฮยอนรอดแล้ว..

      แต่ยงกุกไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว. . .

       

      คนตัวสูงยังคงไม่ไปไหน วนเวียนอยู่ข้างๆคนรักของเขาตลอด วันที่แดฮยอนรู้ว่าหัวใจในอกซ้ายที่เต้นอยู่มันเป็นของยงกุก แดฮยอนโวยวายเรียกหาแต่ยงกุก พร่ำเพ้อจนหมอกับพยาบาลต้องกรูกันเข้ามาจับมัดไว้กับเตียงแล้วฉีดยาสลบ เป็นอย่างนี้อยู่หลายวัน.. จนคนตัวเล็กของเขากลายเป็นคนซึมเศ้รา ไม่พูดไม่จาเหมือนเมื่อก่อน เอาแต่นั่งกอดตุ๊กตาทิกเกอร์ของยงกุกแล้วร้องไห้..

      พี่ยงกุกอย่าไปไหนนะ อยู่กับแดฮยอนนะคนตัวเล็กพูดกับอากาศรอบตัว แน่นอน ยงกุกรู้ ยงกุกยืนอยู่ตรงนั้น มือเรียวยื่นไปลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลของคนตัวเล็กเบาๆ

      พี่จะอยู่กับแดฮยอนตลอดไปนะ :)’

       

       

       

      บนทางเท้าที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นซากุระบาน ยงกุกเดินตามแดอยอนไป.. เดินเข้าไปกอดคนตัวเล็กบนทางเท้าที่มีคู่รักเดินกันอยู่เต็มไปหมด คนตัวเล็กคลี่ยิ้มออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนอุ่นๆที่คุ้นเคย ก่อนที่ความอุ่นจะเกิดขึ้นที่มือเล็ก ยงกุกกุมมือบางไว้หลวมๆก่อนที่เขาจะก้าวเดินไปพร้อมๆกับแดฮยอนบนทางเท้านี่ แม้มองไม่เห็นแต่รู้ว่าพี่อยู่ตรงนี้ข้างผมก็พอแล้ว..

       

      แม้ชาตินี้ แดฮยอนและ ยงกุกจะไม่ได้มีโอกาสใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน

      แต่ก็ได้ใช้ หัวใจ ดวงเดียวกัน..

      ก็พอแล้ว. . .

       

       

      แม้ความตายจะพรากจากวิญญาณ..

      แต่มือใหญ่ยังคงประสานไม่ไปไหน

      อ้อมแขนอุ่นจะกอดเธอตลอดไป

      ทั้งหัวใจรักได้แค่.. จองแดฮยอน . .

       

       

       




      #Enjoy reading 
      #ฝากเม้นต์ด้วยนะ -[+++++++++]-

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      ความคิดเห็น

      ×