END [BL,Yaoi] ศิษย์ข้าอย่าทำกับอาจารย์เจ้าเช่นนี้! (ตีพิมพ์ สนพ. บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 8 : บทที่ 2 เทศกาลสีเลือด RE [3/5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,417 ครั้ง
    25 ส.ค. 62

บทที่ 2 เทศกาลสีเลือด





ป่านนี้ทหารของต้าหยู่เฉินคงเดินหาพวกเขาทั่วลี่หลินแล้วดังนั้นหลงชิงหนานจึงเลือกที่จะไม่พาฝูจิ้นหลิงไปที่ห้องในโรงเตี้ยมและพามาที่ตรอกลึกแทน


อีกทั้งยามนี้ลักษณะเด่นของฝูจิ้นหลิงคงจะถูกฝั่งนั้นล่วงรู้ หลงชิงหนานจึงถอดผ้าคลุมขนจิ้งจอกหิมะของฝูจิ้นหลิงออกแล้วใช้ผ้าคลุมสีดำซ่อนร่างเล็กที่หลับสนิทในอ้อมกอดของตนแทน


ตรอกลึกที่หลงชิงหนานเข้ามาคือแหล่งที่อยู่ของคนยากจนในเมืองลี่หลิน ยามที่ก้าวเข้ามาทุกสายตาต่างจ้องมาที่หลงชิงหนานอย่างกับของประหลาด “คุณชายเข้ามาผิดที่แล้วกระมัง ตรงนี้มันไม่ใช่สถานที่ที่คุณชายจะเข้ามานา...” ชายแก่ขอทานที่นั่งอยู่ข้างทางเตือนหลงชิงหนานด้วยความหวังดี


หลงชิงหนานมองชายแก่ก่อนใบหน้านิ่งจะหันไปมองเส้นทางในตรอกที่มืดลงเรื่อย ๆ ชายหนุ่มรู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่มองมาที่เขาและสายตาพวกนั้นไม่ได้ปรารถนาดีอย่างแน่นอน


ฉับพลันหลงชิงหนานก็หายวับไป


ชายแก่ตาค้างตกใจแทบช็อค เมื่อครู่ชายหนุ่มหน้าตาดียังยืนอยู่ตรงนี้อยู่เลย จู่ ๆ ก็หายวับไปเหมือนภูตผี หรือว่าชายหนุ่มอาจจะเป็นผู้ฝึกตนชั้นสูงกัน!


พรึบ!


ชายเสื้อคลุมสะบัดพลิ้ว หลงชิงหนานพลันปรากฏตัวหน้าเรือนร้างหลังหนึ่งที่ทรุดโทรมจนแทบจะกลายเป็นซากปรักหักพัง ร่างสูงก้าวเข้าไปด้านในสภาพเศษฝุ่นและเศษดินทำเอาหลงชิงหนานขมวดคิ้ว ทว่าพอเจ้าตัวสะบัดมือเพียงครั้งเดียวเศษฝุ่นและเศษดินทั้งหมดก็เรือนก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย


หลงชิงหนานเอาผ้าขนจิ้งจอกหิมะผืนใหญ่ปูรองไว้สองชั้นและวางคนตัวเล็กลงไป


ร่างสูงสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปรเปลี่ยนฉับพลัน หลงชิงหนานชักกระบี่ของตนออกจากฝัก ขว้างกระบี่พุ่งไปที่ทางเข้าที่หลงชิงหนานเดินเข้ามาด้วยความเร็วก่อนที่จะถูกพลังบางอย่างผลักกระเด็นออกไปอย่างแรงขนาดที่ปลายกระบี่ปักคาลึกเข้ากับเสาไม้ค้ำเรือน ไอพลังวิญญาณสีทองพวยพุ่งออกมาจากกระบี่ก่อนจะค่อย ๆ สลายไป


หลงชิงหนานกล่าวเสียงเรียบ “ออกมา” แปลกใจเล็กน้อยที่มีคนสามารถป้องกันกระบี่ของตนได้


เมื่อถูกเปิดโปงตัวตนก็จำเป็นต้องเผยตัวออกมา


เสียงเหยียบใบไม้ดังกรอบแกรบทำให้รู้ว่ามีผู้บุกรุกมากกว่าหนึ่งคน หลงชิงหนานหันไปดูค่าหน้าตาของผู้บุกรุก


“ลูกศิษย์ของจิ้นหลิงและ..” หลงชิงหนานกล่าวก่อนตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นชายอีกคนข้างจ้าวหลาง หลงชิงหนานเผลอหลุดมาดด้วยความตกใจ “เจวี๋ยซื่อหานเสวี่ย!


นัยน์ตาสีดำแปรเปลี่ยนเป็นสีอำพัน กระบี่ของหลงชิงหนานที่ปักคาอยู่ที่เสาค้ำเรือนสว่างวาบ หลุดจากเสาค้ำไม้และกลับเข้าสู่มือหลงชิงหนานไอพลังวิญญาณสีทองพวยพุ่งออกมาชัดเจน หลงชิงหนานตั้งกระบวนท่าไม่ยอมลดการป้องกันสักนิด


เจวี๋ยซื่อหานเสวี่ยหรือเสวี่ยจิ้งเหอกระตุกยิ้ม เขาและจ้าวหลางตามหาฝูจิ้นหลิงซะทั่วเมืองเหตุเพราะคนตัวเล็กใช้แหวนปกปิดพลังวิญญาณไว้ทำให้เขาตรวจจับไม่ได้ จนกระทั่งเขาสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่คุ้นเคยที่คล้ายคลึงกับฝูจิ้นหลิงเป็นอย่างยิ่ง ไม่คาดคิดว่าเมื่อเขาตามรอยพลังวิญญาณนั่นมาเขาดันเจอหลงชิงหนานซะอย่างนั้น


เสวี่ยจิ้งเหอฉีกยิ้มทักทายหลงชิงหนานอย่างเป็นมิตร “แม่ทัพสวรรค์ไม่เจอกันนาน” ที่ขมับมีหยดเหงื่อไหล่ออกมาเล็กน้อย เสวี่ยจิ้งเหอไม่ชอบการที่จะต้องรับมือกับหลงชิงหนานเลยสักนิด


หลงชิงหนานไม่ตอบเสมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว


หลงชิงหนานจ้องเสวี่ยจิ้งเหอเขม็ง “หรือว่าความทรงจำของจิ้นหลิง เป็นเพราะเจ้า?”


ไม่ทันได้ตั้งตัว หลงชิงหนานก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับกระบี่ในมือที่มีพลังวิญญาณสีทองพวยพุ่ง เสวี่ยจิ้งเหอกระโดดหลบปลายกระบี่เฉียดผ่านแก้มของเขาไปเพียงเล็กน้อย


เสวี่ยจิ้งเหอเอ่ยพยายามประนีประนอม “ไม่เอาน่าท่านแม่ทัพ ฟังคำอธิบายก่อน ขืนเราสู้กันจริงแผ่นดินเซียนหนานคงได้หายไปจากประวัติศาสตร์กระมัง”


แต่หลงชิงหนานมิได้หยุดกลับกันเขายิ่งโจมตีหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นว่าเสวี่ยจิ้งเหอไม่ตอบโต้ ปราณวิญญาณกระบี่พาดผ่านอากาศจนเกิดรอยกระบี่ตามเสาไม้เป็นรอยลึก จ้าวหลางถือโอกาสที่คนสองคนกำลังสู้กันแวบเข้าไปหาฝูจิ้นหลิงที่ตกอยู่ในนิทรา


หลงชิงหนานแค่นเสียง “เหอะ ข้าไม่ต้องการคำอธิบายจากมารอย่างเจ้า”


จะให้ฟังคำอธิบายอย่างนั้นหรือกระทั่งใบหน้าของเจวี๋ยซื่อหานเสวี่ย เขายังมิอยากเห็น!


เสวี่ยจิ้งเหอถอนหายใจพลางกระโดดหลบไปด้วย สาเหตุที่เขาไม่อยากเจอหลงชิงหนานก็เพราะแบบนี้ ไม่เคยจะได้พูดคุยกันจริงจังเลย เมื่อก่อนเป็นอย่างไรหรือตอนนี้ก็อย่างนั้นยังเป็นบุคคลที่รับมือยากเหมือนเดิม


เสวี่ยจิ้งเหอกล่าวเสียงเข้ม “ถึงแม้มันจะเกี่ยวข้องกับน้องชายท่านยังงั้นหรือ” ดวงตาสีดำแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด กระบี่ในมือมีไอพลังวิญญาณสีดำบางเบา


เมื่อได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับน้องชายตัวเอง หลงชิงหนานพลันชะงักกึก


ไอวิญญาณของแม่ทัพสวรรค์ค่อย ๆ เบาบางลง


พอเห็นท่าทางเช่นนั้น เสวี่ยจิ้งเหอก็อดหยอกล้อไม่ได้  “พอเป็นเรื่องของซือฝุท่านแม่ทัพก็เป็นเช่นนี้ทุกที ผ่านมาหลายสิบปีอาการหวงน้องของท่านก็ยังมิเปลี่ยน—”


ปั่ก!


กระบี่ของหลงชิงหนานเฉียดแก้มเสวี่ยจิ้งเหอ ปักเข้ากับเสาค้ำไม้เรือนอีกครา


“หุบปากแล้วพูดเรื่องนั้นซะ”


เสวี่ยจิ้งเหอถึงกับใบ้กิน “......”


ทั้งที่คิดจะคลายบรรยากาศไม่ให้เคร่งเครียดเกินไปแท้ ๆ แต่ดูเหมือนหลงชิงหนานจะไม่ยอมให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่ เสวี่ยจิ้งเหอกล่าวชวนหลงชิงหนานให้ออกไปคุยกันด้านนอกเพราะเกรงว่าคนบางคนอาจควบคุมโทสะไม่ได้จนทำให้บ้านเรือนเสียหายขึ้นมา ระหว่างอธิบายหลงชิงหนานทั้งขมวดคิ้ว กัดฟัน กระทั่งเบิกตากว้างด้วยอาการตกตะลึง


จนกระทั่งทั้งคู่ผละออกจากกัน เสวี่ยจิ้งเหอได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หลงชิงหนานฟังแล้ว


“มิใช่เรื่องเล็ก” หลงชิงหนานเอ่ยน้ำเสียงเจือไปด้วยอารมณ์


สับสน โกรธ เสียใจ ผสมกันปนเป หลงชิงหนานไม่รู้ว่าเขาควรจะแสดงออกทางอารมณ์อย่างไรดี


เสวี่ยจิ้งเหอถาม “ท่านแม่ทัพเชื่อสิ่งที่ข้ากล่าวด้วยรึ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยอาการตกตะลึง ไม่น่าเชื่อหลงชิงหนานคนที่เห็นหน้าเขาก็พุ่งเข้าใส่คนนั้นจะเชื่อคำกล่าวของเขา


“เซียนทุกตนล้วนมิเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น” หลงชิงหนานตอบอย่างเป็นการเป็นงานกว่าที่คิด


เซียนทุกตนล้วนมิเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นประโยคนั้นทำให้แววตาของเสวี่ยจิ้งเหอมีร่องรอยความเจ็บปวดพาดผ่าน “หืม ข้าควรจะดีใจใช่หรือไม่” ก่อนจะเก็บซ่อนอารมณ์นั้นด้วยรอยยิ้ม


หลงชิงหนานเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง “...องค์เง็กเซียนอาจจะคืนความยุติธรรมให้เจ้า”


เสวี่ยจิ้งเหอหลุดหัวเราะออกมา ทว่าเสียงหัวเราะมันฟังดูเจ็บปวดเหลือเกิน “ขอบคุณที่หวังดีกับข้าท่านแม่ทัพ” เสวี่ยจิ้งเหอกล่าวยิ้มด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว “แต่มารอย่างข้าไม่คิดจะกลับไปเป็นรัชทายาทอีก”


ฝูจิ้นหลิงที่หลับสนิทในเรือนร้างขมวดคิ้วทั้งที่ยังไม่รู้สึกตัว จ้าวหลางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอื้อมมือของตนเองไปกุมมือฝูจิ้นหลิงไว้ ร่างเล็กถึงได้ผ่อนคลายลง


ความเจ็บปวดของเจวี๋ยซื่อหานเสวี่ยถึงหลงชิงหนานจะเป็นคนนอกแต่เขาก็เข้าใจความรู้สึกนั้น ความรู้สึกของการโดนหักหลัง


หลงชิงหนานกล่าวเสียงจริงจัง “เรื่องจิ้นหลิงข้าจะช่วยเรื่องหลักฐาน”


เสวี่ยจิ้งเหอพยักหน้า “ขอบคุณท่านมาก”


อย่างน้อยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลงชิงหนานก็ดีขึ้น เสวี่ยจิ้งเหอกำลังคิดเช่นนั้น พลันคอเสื้อก็ถูกหลงชิงหนานกระชาก


หลงชิงหนานแค่นเสียง “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้เรื่องความรู้สึกของเจ้าต่อจิ้นหลิง”


เสวี่ยจิ้งเหอที่คิดว่าความสัมพันธ์ของเขากับหลงชิงหนานกำลังเป็นไปได้ด้วยดีหมดคำพูด “..........”


“เจอตัวพวกมันแล้ว!


เสวี่ยจิ้งเหอและหลงชิงหนานกลับเข้ามาในเรือนร้าง ทว่าเข้ามาได้ไม่นานก็มีเสียงดังอึกทึกจากข้างหน้าเรือน หลงชิงหนานที่ใช้พลังวิญญาณสัมผัสพอรู้ว่าคนที่ทำเสียงอึกทึกเป็นใครก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ


สงสัยการต่อสู้ของเขากับเจวี๋ยชื่อหานเสวี่ยจะเรียกคนพวกนั้นมา


บริเวณรอบเรือนร้างถูกล้อมด้วยคนเกือบร้อยคน หลงชิงหนานมองคนพวกนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง คนที่ปิดล้อมพวกเขาไว้สวมชุดเครื่องแบบเดียวกันซึ่งเป็นเครื่องแบบทหารของเมืองลี่หลิน


“เหอ เหอ ในที่สุดก็เจอพวกเจ้าสักที”


น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นคนกลุ่มนั้น เสียงนี้เป็นเสียงเดียวกับที่หลงชิงหนานได้ยินที่เหลาสุราฟางเซียน หลงชิงหนานสะบัดมือเล็กน้อยกระบี่ของเขาก็กลับเข้าฝัก


กลุ่มทหารเมืองลี่หลินแหวกทางให้คนสามคนขึ้นมา หนึ่งในสามคนนั้นมีแม่นางที่ล่อลวงฝูจิ้นหลิงอยู่ด้วย


ต้าหยู่เฉินแปลกใจ “ทำไมมีตั้งสามคน?” ตามคำกล่าวของแม่นางฟางเซียนมีเพียงคนเดียวที่ทำร้ายนาง แต่คิดไปก็มากความ ต้าหยู่เฉินจึงบอกให้ฟางเซียนชี้ตัว “แม่นางฟางเซียนคนที่ทำร้ายท่านคือผู้ใดรึ”


เป้าสายตากลายมาเป็นฟางเซียน “เอ่อ ข้า” เธออึกอักไม่คิดว่าการล่อลวงเด็กหนุ่มคนหนึ่งจะกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้ ดวงหน้าหวานเหลือบมองคนสามคนที่อยู่ไม่ไกลพลันใบหน้าก็แดงขึ้น


บุรุษสามคนที่หล่อเหลาพวกนี้เป็นใครกัน...


ต้าหยู่เฉินคาดคั้นอีกครั้ง “แม่นางบอกมาเถิด มีท่านหม่าซวนเหลาอยู่เจ้านั่นมิมีทางทำร้ายแม่นางได้หรอก”


หลงชิงหนานเลิกคิ้ว  มีนายท่านซวนเหลาอยู่เจ้านั่นมิมีทางทำร้ายแม่นางได้หรอกต้าหยู่เฉินพูดประโยคนี้ออกมาด้วยความมั่นใจ เสวี่ยจิ้งเหอหัวเราะในลำคอเบา ๆ


จ้าวหลางมองศิษย์พี่ของตนที่กำลังหัวเราะอยู่ด้วยความสงสัย


เสวี่ยจิ้งเหอกล่าวกับจ้าวหลาง “ไม่มีอันใด” แต่ก็ยังหัวเราะอยู่


...จะไม่ให้เขาหัวเราะได้อย่างไร เจ้านั่นที่เจ้าเมืองโง่เง่ากล่าวเป็นถึงแม่ทัพสวรรค์เชียวนะ


เมื่อต้าหยู่เฉินยกชายนามว่าซวนเหลาขึ้นมาอ้างท่าทีของฟางเซียนก็เปลี่ยนไป จากใบหน้าแดงก่ำกลายเป็นซีดขาวอย่างรวดเร็ว อีกทั้งร่างอ่อนแอ้นอรชรสั่นสะท้านเสมือนกับว่ากำลังกลัว


ฟางเซียนกล่าวเสียงสั่นเครือ ชี้ไปทางหลงชิงหนาน “คะ คือเขาเจ้าค่ะ”


สิ้นคำกล่าวของฟางเซียนหลงชิงหนานกลายเป็นจุดรวมสายตา เสวี่ยจิ้งเหอแสยะยิ้มยืนมองละครฉากนี้อยู่ห่าง ๆ พลางเดาไปเรื่อยว่าสถานการณ์เช่นนี้หลงชิงหนานจะทำอย่างไร


ต้าหยู่เฉินกล่าวเสียงเหี้ยม ตาจ้องหลงชิงหนานเขม็ง ”เจ้าน่ะรึที่ทำร้ายฟางเซียน”


“.......” หลงชิงหนานเงียบไม่ตอบ ตาคมเหลืองมองชายที่อยู่ข้างต้าหยู่เฉิน


โดนหลงชิงหนานเมิน ต้าหยู่เฉินถึงกับเส้นเลือดปูดโปน “เดรัจฉานกล้าเมินข้าเจ้าเมืองลี่หลินผู้นี้!” ก่อนจะกล่าวกับชายที่อยู่ด้านข้าง “นายท่านซวนเหลาจัดการมันเลยขอรับ”


น้ำเสียงของต้าหยู่เฉินโกรธแค้นจนถึงที่สุด นอกจากแม่นางฟางเซียนจะอึกอักราวกับว่าปกป้องมันแล้ว มันยังกล้าเมินตนที่เป็นถึงเจ้าเมืองผู้ทรงเกียรติอีก เขาขอให้นายท่านซวนเหลาจับเป็นมัน ดูซิว่ายามที่มันถูกทรมานมันจะยังกล้าเมินเขาอยู่หรือไม่


“สวะผู้นี้ข้าจะจัดการมันเอง” ชายด้านข้างต้าหยู่เฉินนามซวนเหลากล่าวก่อนก้าวออกมาด้านหน้า ชักกระบี่ของตนออกมาแล้วพุ่งเข้าหาหลงชิงหนานด้วยความรวดเร็ว


หลงชิงหนานไม่ยืนให้เป็นเป้าเฉย ๆ ทุกครั้งที่ซวนเหลาโจมตีมาหลงชิงหนานจะหลบไปได้อย่างฉิวเฉียดพอดิบพอดี ซึ่งหากคนมองไม่ออกอาจจะคิดว่าหลงชิงหนานเพียงแค่บังเอิญหลบได้เท่านั้น ซวนเหลาก็เช่นกันคิดว่าตนไล่ต้อนหลงชิงหนานได้การกระทำนั้นส่งผลให้ซวนเหลาลำพองใจ


ซวนเหลากล่าวเสียงเย้ยหยัน “ดิ้นรนไปไย ปล่อยให้ข้าสังหารเจ้าเสีย!


ปราณวิญญาณจากกระบี่ของซวนเหลาพวยพุ่ง ความเร็วในการฟาดฟันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ไม่ว่าจะเร็วแค่ไหนหลงชิงหนานก็หลบได้ทั้งหมดอยู่ดี


กระบวนท่ากระบี่ที่คุ้นเคยของซวนเหลาทำให้จ้าวหลางแสดงอาการบางอย่าง


เสวี่ยจิ้งเหอสังเกตเห็นอาการนั้นจึงถาม “มีอันใดรึ?”


จ้าวหลางกล่าวเสียงเรียบนิ่ง “กระบวนท่าเหมือนเจียงหลิ่งจู”


เสวี่ยจิ้งเหอกล่าวตอบ “อาจจะเป็นคนในตระกูลเจียงกระมัง ถึงขนาดที่เจ้าเมืองโง่เง่าเรียกว่านายท่านก็คงมิใช่คนธรรมดาแล้ว”


ประโยคที่เสวี่ยจิ้งเหอตอบทำให้จ้าวหลางเกิดความสงสัย “ศิษย์พี่มิรู้จักหรือ?”


เสวี่ยจิ้งเหอส่ายหน้า “ศิษย์พี่มิยุ่งเกี่ยวกับตระกูลเจียงมานานแล้ว อีกทั้งตระกูลเจียงมีทั้งตระกูลหลักและตระกูลสาขามากมาย ชายคนนั้นอาจจะเป็นคนที่ตระกูลหลักเพิ่งรับเข้ามาก็เป็นได้ ช่างเรื่องนั้นเถอะ ศิษย์น้องว่าอีกนานเท่าใดท่านแม่ทัพจะจัดการมันเล่า”


จ้าวหลางกันไปมองการต่อสู้ “2 ก้านธูปขอรับ”


ขณะที่เสวี่ยจิ้งเหอและจ้าวหลางสนทนากัน หลงชิงหนานก็ยังคงหลบการโจมตีของซวนเหลาอย่างพลิ้วไหวแม้แต่ชายเสื้อก็ยังมิมีรอยขาดจากกระบี่เลยสักนิด กลับกันเป็นชายนามว่าซวนเหลาที่มีหยาดเหงื่อท่วมตัวแสดงอาการเหนื่อยล้าออกมาชัดเจน


“ข้าได้ยินว่าเจ้าจัดการคนของแม่นางฟางเซียนที่มีระดับทะเลวิญญาณกับอาณาเขตวิญญาณโดยที่มิมีผู้ใดล่วงรู้ได้ แต่ดูจากท่าทางแล้วคงจะเป็นเรื่องโกหกเสียกระมังเพราะข้าเห็นเพียงคนขี้ขลาดที่หลบการโจมตีไปมาแค่นั้นเอง!


ซวนเหลาตะคอกประโยคดูถูกออกมาเสียงดังหวังจะทำให้หลงชิงหนานเสียสมาธิ เพราะหากยังเป็นแบบนี้ต่อไปซวนเหลาคิดว่าตนจะต้องหมดแรงก่อนเป็นแน่


ไม่มีทาง! มันไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ตัวมันเป็นถึงคุณชายของตระกูลเจียงไม่มีทางที่เขาจะแพ้ให้กับเจ้าคนไม่รู้หัวนอนปลายเท้า!


หลงชิงหนานที่เงียบมาตลอดกล่าวเสียงนิ่ง “ได้แค่นี้?”


คำกล่าวสั้น ๆ ของหลงชิงหนานกระตุ้นโทสะของซวนหลางจนใบหน้าแดง่ำด้วยความโกรธ คำขอของต้าหยู่เฉินที่ให้จับเป็นไม่อยู่ในความคิดอีกต่อไป ซวนเหลาหยิบยาเม็ดกลมเม็ดหนึ่งจากถุงมิติของตน กินเข้าไปอย่างไม่ลังเลพร้อมกับเร่งพลังวิญญาณของตนเองถึงขีดสุด


ดวงตาของซวนหลางขึ้นเส้นเลือดชัดเจน ถึงจะต้องแลกระดับพลังวิญญาณไปถึง 3 ขั้นมันก็จะต้องสังหารเดรัจฉานตรงหน้าให้ได้!


จากอาณาเขตวิญญาณขั้น 7 ไป 8 และ 9 หลงชิงหนานสัมผัสได้ว่าระดับพลังวิญญาณของซวนเหลาพุ่งทะลุเข้าสู่ระดับจักรพรรดิวิญญาณไปแล้ว


“ตายซะ!


ซวนเหลากุมกระบี่ในมือแน่นพุ่งเข้าโจมตีหลงชิงหนานอีกครา ไอพลังวิญญาณที่พวยพุ่งจะทำให้เกิดกระแสลมทุกครั้งที่พาดผ่าน การโจมตีครั้งนี้ซวนเหลาทุ่มพลังวิญญาณสุดตัวแล้วและหากหลงชิงหนานสามารถหลบมันได้แต่พลังวิญญาณที่อัดแน่นภายในกระบี่ก็จะระเบิดออกอยู่ดี


คราวนี้เจ้ามิมีทางหลบได้อีกแล้ว!


ปราณกระบี่พวยพุ่งออกมาอย่างน่ากลัว หลงชิงหนานมิได้หลบทว่ากลับยืนนิ่งเป็นเป้าให้กระบี่พุ่งมา


เหล่าทหารกู่ร้อง ฟางเซียนหลับตาแน่น ซวนหลางแสยะยิ้ม ต้าหยู่เฉินดวงตาเต็มไปด้วยความสะใจ พวกมันล้วนคิดว่าครานี้หลงชิงหนานมิมีทางหลบกระบี่ของซวนหลางได้แน่


ทว่า


หมับ! เคร้ง—


หลงชิงหนานจับกระบี่ของซวนเหลาและบีบมันจนหักด้วยมือเดียว!


ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีเหล่าทหาร ฟางเซียน ต้าหยู่เฉิน ซวนหลางทุกอย่างพลันเงียบกริบ


“น่าเบื่อ” หลงชิงหนานพึมพำพร้อมกับสะบัดซากกระบี่ในมือทิ้ง


เสียงซากกระบี่กระทบกับพื้นเรียกสติของทุกคนกลับมา ซวนเหลาตาค้างมองซากกระบี่ของตนเองที่พื้นก่อนจะเหลือบมองหลงชิงหนานที่ใบหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิมด้วยความสั่นกลัว “ปะ ปีศาจ”


หลงชิงหนานขมวดคิ้ว “ปีศาจ?”


เห็นท่าทางไม่สบอารมณ์ของหลงชิงหนาน เสวี่ยจิ้งเหอหลุดหัวเราะเก็บภาพลักษณ์ของตนเองเอาไว้ไม่อยู่แต่ไม่นานก็เงียบเสียงเพราะกลัวฝูจิ้นหลิงจะตื่น


ถึงขนาดกินโอสถเพิ่มพลังวิญญาณฉับพลันก็ยังมิอาจทำอะไรคนตรงหน้าได้ในที่สุดซวนเหลาเหงื่อแตกผลั่ก พลางสบถด่าต้าหยูเฉินในใจที่ทำให้ตนตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้


“นะ นายท่านซวนเหลา”


ต้าหยู่เฉินเสียงสั่น หรือว่านายท่านซวนเหลาจะแพ้...?


ซวนเหลาสบถในใจแทบจะพันคำ ในร่างตนยังเหลือพลังวิญญาณอีกนิดหน่อยจึงหยิบกระบี่อีกเล่มออกมาจากถุงมิติรวบรวมพลังวิญญาณไว้ที่กระบี่และทะยานหนีออกไปอย่างรวดเร็ว


“คราวหน้าข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!


อีกทั้งยังกล่าวประโยคทิ้งท้ายของพวกตัวร้ายไว้เป็นของขวัญ


หลงชิงหนานมองซวนเหลาที่ขี่กระบี่บินอีกเล่มหนีไปสองขายังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่คิดจะตาม จนซวนเหลาลับสายตาไปตาคมก็หันกลับมามองต้าหยู่เฉินที่ยังคงอึ้งดวงตาค้าง


ต้าหยู่เฉินไม่คิดว่าซวนเหลาจะทิ้งตนไปเช่นนี้พลันสบตากับหลงชิงหนาน ขาทั้งสองข้างก้าวถอยหลังอัตโนมัติใบหน้าบิดเบี้ยวทำตัวไม่ถูก


“ทะ ทหารจัดการมัน!


ต้าหยู่เฉินตะโกนออกมาความกลัวยังคงเกาะกุมในจิตใจ เหล่าทหารเองเมื่อได้ยินคำสั่งก็กรูเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือกหวังว่าหากโจมตีเข้าไปพร้อม ๆ กันก็จะสามารถสังหารหลงชิงหนานได้


ทหารคนหนึ่งพุ่งเข้าไปหาหลงชิงหนาน “ตายซะเจ้าปีศา—”


กล่าวไม่ทันจบประโยคหัวของทหารคนนั้นก็หลุดออกมา เป็นอีกคราที่ทั่วบริเวณเงียบลงอีกครั้งมิมีผู้ใดขยับเขยื้อน สายตาของทุกคนมองไปที่เดียวกันคือหัวของทหารชายคนนั้นที่ยังลืมตาค้างก่อนที่จะหันมามองหลงชิงหนาน


หลงชิงหนานยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม


เสวี่ยจิ้งเหอกล่าวขึ้น “ศิษย์น้องรู้หรือไม่ว่าเหตุใดหลงชิงหนานถึงกลายเป็นแม่ทัพสวรรค์”


จ้าวหลางตอบ “เพราะเหตุใดขอรับ?” การสังหารทหารชายผู้นั้นหลงชิงหนานทำได้อย่างไร ตนมองไม่ชัดสักเท่าไหร่


เสวี่ยจิ้งเหอมองไปที่กระบี่ของหลงชิงหนานที่ยังคงอยู่ในฝัก “เพราะบนสวรรค์... มิมีผู้ใดที่สามารถต่อกรกับหลงชิงหนานได้เลยยังไงเล่า”





ช่วงคุยกับนักเขียน

นักเขียนชอบท่านพี่ชิงหนานมาก ๆ เลยล่ะค่ะ ฮ่า ๆ

Twitter : @Mellion009 

#อย่ากินซือฝุ -> แจ้งข่าว Cut อื่น ๆ

ปล.ฝากนิยายใหม่ด้านล่างด้วยนะคะ


ประกาศ > นักเขียนเพิ่งเปิดนิยายใหม่ล่ะค่ะ ชื่อ Tales Of Demon Prince and War God เป็นแนววันสิ้นโลกผสมแฟนตาซีที่จะลง 1 ตอนต่ออาทิตย์ค่ะ 


เรื่องย่อเฟยหมิงเป็นเด็กกำพร้า ไร้ญาติ ไม่รู้แม้แต่พ่อแม่คือใคร อีกทั้งกำลังเสี่ยงถูกไล่ออกจากงาน แฟ้มงานที่ทำหามรุ่งหามค่ำไม่ได้หลับไม่ได้นอนตลอด 2 วันถูกหัวหน้าปัดทิ้ง ร่างกายเหนื่อยจนสายขาดตัวแทบจะทนไม่ไหวพอร่างถึงเตียงเฟยหมิงก็หลับไปทันที


ทว่าไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง โลก ....ก็ได้ผ่านไป 50 ปีแล้ว ทิวทัศน์แสงสีของความเป็นเมืองใหญ่กลายเป็นซากปรักหักพัง ประชากรในโลกเหลือเพียง 1 ใน 3 เหตุเพราะสัตว์อสูรที่โผล่ออกมาจากสิ่งที่เรียกว่า เกท


มนุษย์จำนวนน้อยเกิดความเปลี่ยนแปลงกับร่างกาย บางคนสามารถควบคุมดิน บางคนสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ไกล ๆ


องค์กรพิทักษ์โลกได้ถูกจัดตั้ง รวบรวมเหล่าผู้มีพลังพิเศษที่มีอุดมการณ์ร่วมกันปราบปรามเหล่าสัตว์อสูร และหนึ่งในนั้นมีผู้ถูกเรียกว่าตำนานของเหล่าผู้ที่มีพลังพิเศษคือ เทพสงคราม อวิ๋นหยาง


เฟยหมิงที่เพิ่งลืมตาตื่น ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกที่เปลี่ยนแปลง ทว่าเฟยหมิงมีสิ่งที่พิเศษอย่างหนึ่งคือสัตว์อสูรจะไม่โจมตีเฟยหมิงเด็ดขาด อีกทั้งบางตัวยังเชื่องกับเฟยหมิงมากเสียด้วย องค์กรพิทักษ์โลกเกิดความสงสัยในตัวเฟยหมิงจึงได้สั่งให้อวิ๋นหยางผู้ที่มีทักษะการต่อสู้สูงสุด จับตาดูเฟยหมิงตลอดเวลา 24 ชม. ตอนที่รู้เรื่องนี้เฟยหมิงถึงกับเขียนคำร้องถึงสภาขององค์กรพิทักษ์โลก เขาไม่ชอบอวิ๋นหยางจะเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่อวิ๋นหยาง!


...น่าเสียดายที่คำร้องทุกฉบับของเฟยหมิงไม่เคยถึงองค์กรพิทักษ์โลกเพราะถูกอวิ๋นหยางเก็บทิ้งหมด




นักอ่านบางคนอาจจะคิดในใจว่าเรื่องนี้ไม่จบนักเขียนแต่งเรื่องใหม่ซะแล้ว ฮ่า ๆ อันที่จริงนักเขียนหลายคนก็ต้องมีเรื่องรองไว้สลับแต่งแกเบื่อใช่มั้ยล่ะคะ ยังไงนักเขียนก็ขอากนิยายเรื่องใหม่ไว้ด้วยนะคะ ถ้ามีคนชอบเยอะก็อาจจะแบ่งเวลาโผล่ไปลงบ่อย ๆ นะ แฮร่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.417K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,506 ความคิดเห็น

  1. #3503 Pimnok2124 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2564 / 17:51
    อมกกกกกกกก
    #3,503
    0
  2. #3502 Pimnok2124 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2564 / 17:35
    มาร?????
    #3,502
    0
  3. #3492 Avista (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:45
    สุดจัดดด
    #3,492
    0
  4. #3490 ทีวาย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:25

    เอาล่ะ เต็มที่ไปเลยอะไรที่คิดไว้แหกโค้งหมดด

    #3,490
    0
  5. #3469 pichayapa-sk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 17:43
    อห.คุรพรี่คะ เบาได้เบาค่ะ
    #3,469
    0
  6. #3434 trois.z (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 21:47
    ดิฉันของขอเกาะเรือบาปนี้ไว้อย่างเหนียวแน่น -..-
    #3,434
    0
  7. #3424 Nutthamon Ping (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 23:35
    ท่านพี่แม่ทัพเก่งไปแล้ว
    #3,424
    0
  8. #3422 12311232123312 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 19:13
    แงงงงง
    #3,422
    0
  9. #3383 Park090393 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 15:49
    ชิงหนานนี้ลูกรักคนเขียนใช่ไหม555555
    #3,383
    0
  10. #3379 QUITLEŃ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 11:22
    เท่มากท่านพี่ เรือบาปก็เรือบาปเถอะ ยังไงก็ต้องได้!!5555
    #3,379
    0
  11. #3357 editionzeed (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 21:21
    ว๊ายแม่ ก็ควรหวงอยู่หรอกถ้า น้องจะงามขนาดนี้ ฮื่ออ 4pได้ไหม ขอเรือบาปอีกลำเป็นไรไป
    #3,357
    0
  12. #3353 นังนี่มันคนหยาบคายยย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 12:41
    เรือบาปมันร้อน แอร้ยยยยย
    #3,353
    0
  13. #3343 eannysrr (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:56

    อยากแล่นเรือบาปเหลือเกินนน

    #3,343
    0
  14. #3291 Danik_z (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 14:35
    คืออยากลงเรือจิ้งเหอกับท่านพี่มากกกก คือพี่แกกลายเป็นเด็กน้อยเอาแต่ใจตอนอยู่กับจิ้งเหอเลยอ่ะ (หรือเราคิดมากไปเอง)
    #3,291
    0
  15. #3275 MitsukiCarto (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 10:42
    อาจิ้งเป็นจอมมารจริงด้วย~ เราเห็นความคล้ายคลึงของชื่อ~
    #3,275
    0
  16. #3266 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 00:34
    โอ้ พี่ชายเท่มาก
    #3,266
    0
  17. #3246 ohjesus (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 15:41
    อ่าพี่ชาย เกือบลงเรือแล้ว วุ้ย
    #3,246
    0
  18. #3215 -134340 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 15:50
    อ่อพี่ชาย....เกือบจะจับจิ้นแร้วนะ....
    #3,215
    0
  19. #3167 pcy921 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 23:48
    อหหหหเป็นพี่ชาย ว่าไปก็โล่งอกหน่อยๆค่ะ เพราะพี่ชายควรเป็นแฟนหนุ
    #3,167
    0
  20. #3036 Amarry (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 20:16
    ไม่แปลกใจที่พี่จิ้งเป็นจอมมาร พี่แกดูมีอะไรๆตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว

    แต่แปลกใจที่พี่ชิงหนานเป็นพี่ชายผู้หวงน้องคนงามสุดชีวิตมากกว่า
    จะขึ้นเรือบาปพี่ชิงก็ไม่ส่งเสริมเรือพี่ชายน้องชายเลย บรรยากาศฝั่งพี่ชิงแบบพี่น้องชัดเจนมาก ถึงแม้ฝั่งน้องคนงามจะชวนขึ้นเรือบาปก็ตาม
    #3,036
    0
  21. #3031 kwangB (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 16:25
    ปัดโถ่ว ว่าจะจิ้นพี่ชายกับน้อง แต่จิ้นไม่ได้เส้าเลย ไม่เป็นไร พี่น้องก็โอเค!
    #3,031
    0
  22. #2770 mizasa_G (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 23:32
    พี่ชายงานดีมากเว่อร์!!!!
    #2,770
    0
  23. #2743 มากิริจัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 19:31
    เป็นพี่ชายนี่เอง
    เริมเผยปมเรื่องแล้ว
    สนุกมากค่ะ....อ่านต่อไป
    #2,743
    0
  24. #2736 14:03 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 15:33
    ถูกลงโทษให้กลับมาแก้ไขอดีตรึเปล่า ?
    #2,736
    0
  25. #2607 UmSunisaIp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 12:16
    ขอพี่ชายซือฝุได้ไหมคะะะะ
    #2,607
    0