END [BL,Yaoi] ศิษย์ข้าอย่าทำกับอาจารย์เจ้าเช่นนี้! (ตีพิมพ์ สนพ. บ้านวายบุ๊ค)

ตอนที่ 21 : บทที่ 5 ยุ่งเหยิง [2/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,503 ครั้ง
    25 ส.ค. 62

บทที่ 5 ยุ่งเหยิง





กึก


เสวี่ยจิ้งเหอหยุดนิ่ง


เสวี่ยจิ้งเหอหลับตาพยายามกลั้นกลืนอารมณ์ เมื่อลืมตาขึ้นมาดวงตาสีแดงแปรเปลี่ยนก็เป็นสีดำสนิทเสียแล้ว


ฝูจิ้นหลิงอยากจะร้องไห้ แต่เขาไม่อยากแสดงความอ่อนแอ ภายในหัวสับสน อารมณ์แย่ ๆ ผสมปนเปกันไปหมด “ออกไปได้แล้ว” ฝูจิ้นหลิงกล่าวเสียงสั่น ออกแรงบิดข้อมือออกจากการกักกุมอย่างง่ายดาย


แต่ถึงจะกล่าวเช่นนั้น เสวี่ยจิ้งเหอไม่ได้ขยับตัวออกไป ฝูจิ้นหลิงจึงต้องใช้มือผลักคนที่คร่อมตนเองอยู่เบา ๆ


ระหว่างขยับตัวฝูจิ้นหลิงก็อดไม่ได้ที่จะมองสภาพของตัวเอง


เสื้อตัวนอกถูกดึงทิ้งตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ส่วนเสื้อตัวในถูกแหวกจนท่อนบนหลุดลุ่ยจากไหปลาร้าขาวไปจนถึงเอว อีกทั้งไม่ว่าบริเวณไหนก็ยังมีรอยจ้ำสีแดงและรอยกัดสีเลือดให้เห็นทุกพื้นที่ “ซี้ด...” ฝูจิ้นหลิงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องออกมาแผ่วเบาเมื่อขยับปาก เพราะริมฝีปากของตนทั้งโดนกระแทกจูบและโดนกัด ไม่ต้องเห็นภาพสะท้อนจากกระจกก็เดาได้ว่ามันต้องบวมช้ำและห้อเลือดเป็นแน่


ฝูจิ้นหลิงใช้หลังมือปาดหยดน้ำตาออก “ปล่อย” เขากล่าวเสียงแผ่ว เมื่อร่างถูกกอดจากด้านหลัง แผ่นหลังของฝูจิ้นหลิงรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจนอดไม่ได้ที่จะปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา


ทั้งที่คิดว่าจะไม่ร้องไห้แท้ ๆ


“ซือฝุ ข้า...” เสวี่ยจิ้งเหอกอดคนในอ้อมกอดตัวเองแน่นและเอ่ยคำขอโทษ “ข้าขอโทษ”


ฝูจิ้นหลิงไม่มีฏิกิริยา เขาร้องไห้เงียบ ๆ ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีอาการดีดดิ้นแม้จะถูกกอด


“ตั้งแต่เมื่อไหร่” ฝูจิ้นหลิงกล่าว “กลายเป็นมารตั้งแต่เมื่อไหร่”


เสวี่ยจิ้งเหอชะงักไปแต่ก็กล่าวตอบกลับมา “ตั้งแต่แรกแล้วขอรับ...”


ตั้งแต่แรก


“งั้นเรื่องทั้งหมดก็หลอกกันงั้นสิ” ฝูจิ้นหลิงตอบกลับออกมาทันที จากเสียงนิ่งกลายเป็นเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกสมเพช


ไม่ได้สมเพชเสวี่ยจิ้งเหอ ไม่ได้สมเพชใคร แต่สมเพชตัวเอง


...ที่ช่างโง่เง่าและโดนหลอกง่ายเช่นนี้


“หึ มันก็ไม่สมเหตุสมผลตั้งแต่แรก เจ้าเอ่ยว่าถูกพิษสลายวิญญาณจนพลังวิญญาณสลายหายไปหมดทว่าไม่กี่เดือนต่อมาพลังวิญญาณของเจ้ากลับก้าวหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งตอนนี้ก้าวหน้าจนเกินกว่าระดับเดิมจนเซียนวิญญาณอย่างข้า แม้จะใช้พลังทั้งหมดผลักดันก็ไม่อาจทำให้เจ้าขยับเขยื้อนได้” ประโยคที่กล่าวออกมาเต็มไปความเย้ยหยัน “ข้าหลงคิดมาตลอดว่าอาจิ้งของข้าเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ เก่งกาจเหนือใคร ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจสู้ได้ ทว่าสุดท้ายในความจริงแล้วข้ากลับถูกมารผู้หนึ่งหลอกมาตลอด”


ฝูจิ้นหลิงปาดน้ำตาที่ไหล่อาบแก้ม เมื่อนึกถึงคำที่จะกล่าวออกต่อไปจากเสียงแข็งกร้าวพลันสั่นสะท้านขึ้นมา “ทำอาหารให้ข้า ปลุกข้าตื่นทุกเช้า วนเวียนตามติด พูดคุยปรึกษาและดูแลเอาใจใส่ข้าทุกอย่าง แนบเนียนจนทำให้ข้าหลงเชื่อและไว้ใจ” ฝูจิ้นหลิงเอ่ยความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมาทั้งหมดจนกระทั่งมาถึงประโยคสุดท้าย “แล้วอย่างไรเล่า เล่นกับความรู้สึกของข้าเช่นนี้ สนุกหรือไม่เสวี่ยจิ้งเหอ”


จิตใจของฝูจิ้นหลิงเสมือนกับว่ากำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา


เสวี่ยจิ้งเหอกล่าวขึ้นมาทันที “ไม่ใช่!” ฝ่ามือหนาบีบมือฝูจิ้นหลิงแน่น ใบหน้าที่เก็บซ่อนไว้มีแต่ความเจ็บปวด “ข้าไม่เคยคิดจะเล่นกับความรู้สึกของท่านเลย”


“......”


เสวี่ยจิ้งเหอกำลังจะกล่าวต่อ “ข้าน่ะรั—”


ศิษย์พี่


เสียงของจ้าวหลางดังขึ้นมาในหัวของเสวี่ยจิ้งเหอ เสวี่ยจิ้งเหอสบถในใจหากไม่ใช่ศิษย์น้อง เขาก็คงฉีกกระชากคนที่กล้าเข้ามาขัดไม่รู้เวล่ำเวลาทิ้ง ศิษย์พี่เกิดเรื่องใหญ่เสียงของจ้าวหลางดังขึ้นมาอีกครา


อีกทั้งน้ำเสียงยังดูรีบร้อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


เสวี่ยจิ้งเหอรู้จักจ้าวหลางมาหลายปีและในช่วงระยะเวลาเหล่านั้น หากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายที่เกินกำลังของจ้าวหลางจริง ๆ จ้าวหลางจะไม่มีทางเอ่ยคำว่า เรื่องใหญ่กับเขาออกมาแน่


เสวี่ยจิ้งเหอหน้าเครียด ในตอนนี้สิ่งที่จ้าวหลางกำลังทำอยู่ล้วนเกี่ยวข้องกับคนในอ้อมกอดตนทั้งสิ้น หากเกิดว่ามันมีเรื่องใหญ่ขึ้นมา...


ร่างสูงหลับตาแน่นก่อนจะตัดสินใจ


สะบัดมือครั้งหนึ่ง พลันข้อมือด้านขวาของฝูจิ้นหลิงก็ถูกเชือกสีขาวมัดไว้กับเสาเตียง ฝูจิ้นหลิงสะดุ้งหนัก พลังวิญญาณลดฮวบจากเดิม ทั้งที่ร่างกายในตอนนี้ไม่ค่อยมีแรงอยู่แล้วกลับไม่มีแรงขึ้นไปอีก


ฝูจิ้นหลิงมองสิ่งที่พันธนาการตนไว้ เชือกผนึกเซียนสิ่งของที่ไว้จับเซียนที่กระทำผิด หากเซียนใดถูกมันมัดไว้ไม่ว่าเก่งกาจสักแค่ไหนเรี่ยวแรงก็จะเหลือเท่ามนุษย์ธรรมดาเท่านั้น


ฝูจิ้นหลิงเอ่ยเสียงแผ่ว “จะทำอะไร...” จิตใจถูกกระทบกระเทือนจนไม่มีอาการขัดขืนอีกแล้ว


เสวี่ยจิ้งเหอค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออก จับฝูจิ้นหลิงให้หันมาประจันหน้ากัน เมื่อเห็นใบหน้างามเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาจึงอดไม่ได้ที่จะเอื้อมไปเกลี่ยน้ำตาให้ ทว่ายังไม่ทันได้สัมผัสเจ้าของใบหน้างามพลันเบือนหน้าหนี ไม่ยอมให้แตะต้อง


เสวี่ยจิ้งเหอลดมือลง สายตาหลุบต่ำ “ศิษย์จะออกไปข้างนอกสักพัก”


ฝูจิ้นหลิงเงียบไม่ตอบอะไร “.......”


“ได้โปรดรอศิษย์อยู่ที่นี่นะขอรับ”

 


๐๐๐๐๐๐


 

              “ต่อให้ทรมานสักแค่ไหน ข้าก็ไม่มีทางบอกเจ้าหรอก!” ชายหนุ่มแค่นเสียง ทั้งตัวเป็นไปด้วยแอ่งเลือดที่ไหลนองออกมาจากร่างกายของตนเอง แขนข้างซ้ายยับเยินเห็นแท่งกระดูกโผล่จากเนื้อ ส่วนแขนด้านขวาถูกกระชากออกวางอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัว


              จ้าวหลางไม่ตอบ “......”


กระบี่เฟยเทียนขนาดเล็กเฉือนขาข้างซ้ายของชายหนุ่มขาด “อ๊าก!” ชายหนุ่มร้องเสียงปานจะขาดใจ ปริมาณเลือดที่พวยพุ่งออกมาไหลนอนพื้นดินมากมายจนสีผิวและใบหน้าของชายหนุ่มซีดขาว


ทว่าแม้เลือดจะออกมามากมายจนหมดตัว ชายหนุ่มก็ไม่ตาย


“ศิษย์พี่ชิง” จ้าวหลางเสียงเย็นเยียบ ดวงตาสีดำสนิทไร้แววจ้องมองชายหนุ่มที่มีสภาพอเนจอนาถที่พื้น “คัมภีร์สังหารเทพของจริงอยู่ที่ใด?”


“เหอะ บอกแล้วไงว่าข้าไม่บอก แค่ก!” ชิงหยวนเช่อกล่าวพร้อมกระอักเลือดออกมาคำโต สายตามองไปที่จ้าวหลางเสมือนคนที่อยู่เหนือกว่าแม้จะอยู่ในสภาพเช่นนี้ “อีกไม่นานร่างนี้ก็จะเสียโลหิตจนตาย ดวงจิตของข้าก็จะหลุดออกจากร่างนี้และกลับไปร่างเซียนที่อยู่บนแดนสวรรค์”


ใบหน้าของชิงหยวนเช่อเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “ถึงตอนนั้นเมื่อไหร่ข้าจะตอบแทนสิ่งที่เจ้าทำกับข้าอย่างดีเลย ศิษย์น้องจ้าว”


“หืม... เจ้ามั่นใจขนาดนั้นเลยรึชิงหยวนเช่อ”


สายลมโกรกพัดพากลิ่นคาวเลือดจากหลายพันชีวิตกระจัดกระจายจนคลื่นเหี้ยน เสวี่ยจิ้งเหอเดินเข้ามาด้วยท่าทางสูงศักดิ์ ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มเฉกเช่นคนที่มีบุคลิกอ่อนโยน ทว่าแววตากลับตรงกันข้าม แววตาของเสวี่ยจิ้งเหอเต็มไปด้วยความรู้สึกรุนแรง เกลียดชัง โหดเหี้ยม เสมือนจะฉีกชิงหยวนเช่อให้เป็นชิ้น ๆ


“ปะ เป็นไปได้อย่างไร” ชิงหยวนเช่อกล่าวเสียงสั่น ใบหน้าซีนขาวโพลน ตาเบิกกว้างเสมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า


เสวี่ยจิ้งเหอหัวเราะพร้อมกล่าวเย้ยหยัน “ไยทำหน้าเหมือนเห็นผีอย่างนั้นเล่า”


ชิงหยวนเช่อพึมพำ “หะ เหตุใดองค์รัชทายาทถึงมาอยู่ที่นี่”  ตาหลุบต่ำเบิกกว้างเสมือนถูกผีหลอกเฉกเช่นเสวี่ยจิ้งเหอกล่าว “หรือว่าพวกเจ้าร่วมมือกัน!” ชิงหยวนเช่อโพล่งขึ้น


จ้าวหลางกล่าวตอบ “เป็นเช่นนั้น”


คำตอบของจ้าวหลางเสมือนเป็นฟ้าผ่าเข้าที่กลางใจ “ไม่ได้ เป็นไปไม่ได้...” พลันชิงหยวนเช่อก็ตะคอกออกมาเสียงดัง “เจ้า! เป็นศิษย์ของท่านฝูจิ้นหลิงมิใช่หรือ เจ้านั่นมันเป็นมาร ฆ่ามันสิ! ฆ่าจอมมารเจวี๋ยซื่อหานเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ เจ้าซะ!


ไม่มีเสียงตอบรับใดใดจากจ้าวหลาง


เสวี่ยจิ้งเหอถอนหายใจ “ชิงหยวนเช่อ ขนาดนี้แล้วเจ้าก็ยังไม่รู้ตัวอีกหรือ” เสวี่ยจิ้งเหอขยับข้าไปใกล้ชิงหยวนเช่อ มุมปากยกยิ้มขึ้น “ยังโง่เง่าเหมือนเดิมมิมีผิด”


“เจ้า—! อ๊าก!


ไม่ทันได้กล่าวพูด กระบี่เฟยเทียนได้สะบั้นขาอีกข้างหนึ่งของชิงหยวนเช่อออก บัดนี้นอกจากลำตัวแล้วชิงหยวนเช่อเหลือแขนที่กระดูกแหลกละเอียดเพียงข้างเดียว


ชิงหยวนเช่อถูกดูถูกเหยียดหยามโกรธจนน้ำตาไหลเป็นสายเลือด “จำเอาไว้ สิ่งที่พวกเจ้าทำจะต้องได้รับคืนอย่างสาสม!” ชิงหยวนเช่อกล่าวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยเลือดครั่งจ้องมาที่เสวี่ยจิ้งเหอและจ้าวหลางเขม็ง


ก่อนทั่วทั้งร่างจะกระตุกชักและแน่นิ่งไป


ลานกว้างที่เต็มไปซากศพเน่าเหม็นมากมายตกอยู่ในความเงียบพักหนึ่ง น่าแปลกที่ความเงียบเช่นนี้กลับไม่ทำให้ศิษย์จิวซื่อที่อยู่ด้านนอกสงสัยในสถานการณ์ เพราะว่าพวกเขาไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น เสวี่ยจิ้งเหอได้ทำให้พวกเขาสลบไสลไปก่อนหน้านั้นแล้ว


จ้าวหลางกล่าว “ศิษย์พี่เช่นนี้...”


เสวี่ยจิ้งเหอพยักหน้า “ดวงจิตของชิงหยวนเช่อจะกลับไปร่างหลัก อีกไม่นานกลุ่มเซียนต้องลงมาตามล่าพวกเราเป็นแน่” น้ำเสียงของเสวี่ยจิ้งเหอราบเรียบ ไม่มีเศษเสี้ยวความกลัวแม้จะรู้ว่าตนเองกำลังจะถูกกลุ่มเซียนมากมายไล่ล่าก็ตาม “แล้วเรื่องใหญ่ที่ว่าเล่า ศิษย์น้องคงไม่ได้ถึงเจ้าลูกเต่าเมื่อครู่ใช่รึไม่”


น้ำเสียงของเสวี่ยจิ้งเหอแฝงความหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย เพราะ เรื่องใหญ่ของจ้าวหลางได้ขัดจังหวะสำคัญของเขา


จ้าวหลางส่ายหน้า “นี่ขอรับ” จ้าวหลางกล่าวและส่งกล่องหยกล้ำค่าให้กับเสวี่ยจิ้งเหอ


เสวี่ยจิ้งเหอขมวดคิ้วและเมื่อเปิดกล่องขึ้น สายตาเรียบนิ่งก็แปรเปลี่ยนความสับสน “นี่มัน เป็นไปได้อย่างไร” เสวี่ยจิ้งเหอจับคัมภีร์ปกดำที่มีตัวอักษรหมึกทอง คัมภีร์ลับสังหารเทพออกมา


“เป็นอย่างที่ศิษย์พี่คิด ในคัมภีร์ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวความทรงจำของซือฝุเลย” จ้าวหลางกล่าว


คัมภีร์ลับสังหารเทพคือชื่ออาจจะฟังดูอันตรายแต่ที่จริงแล้วกลับไม่ใช่อย่างนั้น เพราะพลังอำนาจของมันไม่ใช่แค่การสังหารเทพ แต่คือการย้อนเวลา


การย้อนเวลาเป็นสิ่งนอกรีตที่ขัดต่อโชคชะตาฟ้าดิน อีกทั้งยังสามารถทำให้เซียนที่เป็นอมตะสามารถตกตายได้หากย้อนเวลากลับไปสังหารเซียนอยู่นั้นในขณะที่ระดับพลังวิญญาณไม่ถึงขั้น


พลังอำนาจของคัมภีร์ลับสังหารเทพมหาศาล จนถึงขนาดที่ว่าผู้ที่ได้ครอบครองก็เปรียบเสมือนกลายเป็นผู้ที่ยืนอยู่ในจุดสูงสุดแล้ว


ทว่าทุกอย่างไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น


ทุกการย้อนเวลามีค่าตอบแทนที่ต้องจ่าย ยิ่งย้อนเวลาไปมากเท่าไหร่ค่าตอบแทนที่ต้องจ่ายก็ต้องมากเท่านั้น เป็นกฎการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ในครานั้นจ้าวหลางและเสวี่ยจิ้งเหอรีบมากเกินไปอีกทั้งยังประมาทเผลอใช้คัมภีร์ย้อนเวลาขณะที่ไม่พร้อม สิ่งที่เกิดขึ้นคือค่าตอบแทนที่พวกตนต้องจ่ายกลับไม่พอ


มันจึงเรียกร้องค่าตอบแทนที่เหลือโดยเป็นความทรงจำในอดีตของฝูจิ้นหลิงแทน


เสวี่ยจิ้งเหอทุบกำแพงจนแตกละเอียด กล่าวเสียงเจ็บใจ “เหตุใดจึงไม่มีอะไรเป็นดั่งใจเลยสักนิด ทั้งที่พวกข้าอุตส่าห์หาค่าตอบแทนมาเพื่อทดแทนความทรงจำของซือฝุเรียบร้อยแล้ว แต่เจ้าคัมภีร์บ้านั่นกลับเอาความทรงจำของซือฝุไปไว้ที่ใดก็มิรู้!


ความทรงจำของฝูจิ้นหลิงไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้ว จะให้ค่าตอบแทนกับมันไปอีกเท่าไหร่ก็เปล่าประโยชน์


“เรากลับไปหาซือฝุก่อนดีรึไม่ขอรับ” จ้าวหลางกล่าว ถึงจะอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นอีก


ที่นี่มีแต่ซากศพของพวกโจรเน่าเหม็นเต็มพื้นไม่เหมาะจะเป็นสถานที่สนทนาเท่าใดนัก ส่วนเรื่องสมบัติจ้าวหลางเองก็ได้กระบี่เฟยเทียนของตนเรียบร้อยแล้ว สมบัติชิ้นอื่น ๆ เมื่อเวลาผ่านไปจนครบหนึ่งชั่วยามพวกศิษย์จิวซื่อคงจะเข้ามาขนออกไปเอง


เมื่อจ้าวหลางกล่าวถึงฝูจิ้นหลิง ใบหน้าของเสวี่ยจิ้งเหอก็หมองลง


“ศิษย์พี่?”


เสวี่ยจิ้งเหอกล่าวขึ้นมาทันที “ศิษย์น้องก่อนหน้านี้เจ้าจูบซือฝุมาหรือ”


จ้าวหลางได้ยินคำถามพลันชะงัก กล่าวเสียงแผ่ว “ขอรับ...”


ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด คืนนั้นเมื่อตนถอดผ้าปิดใบหน้าผืนบางของฝูจิ้นหลิงออกมา ใบหน้างดงามภายใต้เส้นผมสีดำถึงได้ยั่วยวนนัก จ้าวหลางที่ไม่ทันระวัง ประมาทเผลอปล่อยให้แรงปรารถนาเข้าครอบงำจนสติหลุดได้ โชคดีที่ในช่วงเวลาที่ตนเกือบจะเลยเถิด จ้าวหลางพลันได้สติใช้มีดปักขาตนเองจนหยุดการครอบงำของไอมารทันเวลา


จ้าวหลางถามกลับ “ศิษย์พี่รู้ได้อย่างไร”


เสวี่ยจิ้งเหอตอบ “ซือฝุเป็นคนกล่าว”


จ้าวหลางอึกอัก “ข้า...”


พวกเขาต่างตกลงกันและกันแล้วว่าจะกระทำตนต่อฝูจิ้นหลิงอย่างเท่าเทียมกัน จ้าวหลางรู้ตัวดีแม้ว่าขณะนั้นตนจะไม่สามารถควบคุมตนเองได้ทว่าผิดสัญญาก็คือผิดสัญญา


จ้าวหลางเอ่ยขอโทษ “ขอโทษขอรับ” แต่เสวี่ยจิ้งเหอกลับส่ายหน้า แววตาเต็มไปด้วยประกายหม่นหมอง


เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนเองกระทำต่อฝูจิ้นหลิงแล้ว อกด้านซ้ายของเสวี่ยจิ้งเหอพลันรู้สึกเจ็บปวด “ศิษย์น้องอย่าได้ขอโทษเลย” เสวี่ยจิ้งเหอกล่าว มือหนากุมขมับตนเองปกปิดแววตาอันหมองหม่น “ศิษย์พี่ได้ทำเรื่องที่ไม่อาจอภัยยิ่งกว่าเจ้านัก”


จ้าวหลางเงียบกริบ เรื่องที่ไม่อาจอภัยที่ออกมาจากปากของเสวี่ยจิ้งเหอทำให้จ้าวหลางใจหาย พวกเขาทั้งสองต่างรู้กันและกันดีว่าสิ่งใดที่จะทำให้ร่างกายและจิตใจของตนไม่สามารถควบคุมได้ จ้าวหลางที่มีไอมารเพียงหนึ่งกำมือแค่เห็นใบหน้ายามหลับสติก็ขาดผึ่งจนก้มลงไปจุมพิตฝูจิ้นหลิงเข้าแล้ว


หากเป็นศิษย์พี่เสวี่ยจิ้งเหอที่แท้จริงเป็นถึงจอมมารและไอมารสีดำขมุกขมัวทั่วทั้งร่าง ทุกอย่างมันจะไม่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นหรือ...?


“หรือว่าศิษย์พี่ได้...” จ้าวหลางค่อย ๆ เอ่ยเสียงแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ


แต่จ้าวหลางยังพูดไม่ทันจบเสวี่ยจิ้งเหอก็ส่ายหน้า “ข้ายังไม่ได้กระทำถึงขั้นนั้น” มือหนากำมือแน่นจนมีหยดเลือดไหล่ออกตามช่องว่างระหว่างฝ่ามือ “ทว่าข้าทำให้ซือฝุร่ำไห้”


จ้าวหลางจับไหล่เสวี่ยจิ้งเหอ รู้สึกถึงอารมณ์ที่ไม่คงที่ “ศิษย์พี่ท่านใจเย็นก่อน”


เสวี่ยจิ้งเหอกำมือตนเองแน่นจนเล็บจิกเข้ากระดูก แม้จะเก็บกายสักเท่าไหร่ก็ไม่เท่าเจ็บใจ “ข้าหลอกลวงเขามา ยามนี้กระทั่งมองหน้าข้าเขาคงมิอยากมองเลยกระมัง!


ไอมารสีดำพวยพุ่งออกมาจากร่างของเสวี่ยจิ้งเหอฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ จ้าวหลางกุมหัวพยายามตั้งสติใช้ร่างของตนดูดไอมารที่เสวี่ยจิ้งเหอปล่อยออกมาเข้าร่าง เพราะถ้าปล่อยให้ไอมารกระจายไปถึงกลุ่มจิวซื่อมันอาจจะทำให้เกิด เรื่องใหญ่ขึ้นมาอีกก็ได้


พรวด!


จ้าวหลางกระอักเลือดออกมาคำโต แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่หยุดที่จะเอาไอมารเข้ามาในร่าง


ไอมารของเสวี่ยจิ้งเหอปล่อยออกมาไม่หยุดยั้ง เสวี่ยจิ้งเหอเป็นมารมาแล้ว 20 ปี ไอมารที่สะสมมากมายเหลือล้นหากเป็นเช่นนี้ต่อไปจ้าวหลางคงไม่อาจรับดูดไอมารพวกนี้มาได้ทั้งหมด “ศิษย์พี่ข้าไม่มีทางเลือก!” จ้าวหลางกล่าว


กลางอากาศปรากฏสัตว์อสูรวิญญาณประเภทกระต่ายที่มีรูปลักษณ์เหมือนกระต่ายธรรมดามิมีผิด “เสี่ยวหยากักเขาไว้ในมิติ” จ้าวหลางกล่าวกับกระต่ายนามเสี่ยวหยา เมื่อได้ยินคำสั่งจากเจ้านายกระต่ายนามเสี่ยวหยาอ้าปากกว้างและกลืนกินเสวี่ยจิ้งเหอที่สูญเสียสติเข้าไปภายใน


เสี่ยวหยาเป็นสัตว์อสูรวิญญาณที่มีภายในร่างกายเป็นแผ่นดินกว้างขนาดหลายแสนลี้ กว้างขนาดนั้นคงจะพอประทังศิษย์พี่เสวี่ยจิ้งเหอทำลายล้างระบายอารมณ์ไปสักพัน


“กิ้ว...” เสี่ยวหยาส่งเสียงร้อง หูกระต่ายลู่ตกลง ใบหน้ากระต่ายขมวดเป็นปมแน่นท่าทางพะอืดพะอม


จ้าวหลางก้มลงลูบหัวเสี่ยวหยาเพื่อปลอบประโลม “อดทนไว้ อีกไม่นานเขาก็อารมณ์เย็นลง”


มิติข้างในเชื่อมต่อกับร่างกายกับเสี่ยวหยา ศิษย์พี่เสวี่ยจิ้งเหอที่มีไอมารทั่วร่างก็เสมือนเป็นของแสลงที่อยู่ในท้องไม่แปลกที่เสี่ยวหยาจะรู้สึกไม่ดี


จ้าวหลางลุกขึ้นยืนร่างกายเซไปเล็กน้อยทว่าไหวตัวจับกำแพงยันไว้ได้ จ้าวหลางก้าวเดินตรงไปข้างหน้าเรื่อย ๆ พลันสายตาไปสะดุดกับกระจกทองเหลืองที่สะท้อนภาพตัวเองออกมา


ดวงตาที่ดำสนิทของจ้าวหลางกลายเป็นสีแดงก่ำไปหนึ่งข้าง


คนที่กลายเป็นมารครึ่งร่างถอนหายใจ


“คงไม่อาจไปหาซือฝุได้สักพัก...”





ช่วงคุยกับนักเขียน

จ้าวหลาง > ไม่รู้ว่าอาจารย์โดนมัด

ส่วนคนที่เอาเชือกมัดเขา > โดนขังไว้ในมิติ

Twitter : @Mellion009 

#อย่ากินซือฝุ -> แจ้งข่าว Cut อื่น ๆ

ฝากนิยายเรื่องใหม่ > Tales of demon prince and war god


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.503K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,506 ความคิดเห็น

  1. #3496 Po-inKd (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มีนาคม 2564 / 20:59
    ...เเล้วใครจะเเก้มัดน้อง? ท่านพี่หรอ แบบแวะมาเเก้ให้แล้วค่อยกลับสวรรค์
    #3,496
    0
  2. #3474 pichayapa-sk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 17:44
    รับกลับไปหาซือฝุเลยนะ แงงงงงง เป็นห่วงซือฝุ โฮกกกก
    #3,474
    0
  3. #3345 phanchitagift (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 15:20
    เหนือสิ่งอื่น ใด เสียงกระต่ายน่ารัก ....กิ้ว....
    #3,345
    0
  4. #3286 MitsukiCarto (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 13:59
    เอ่อออ... เราว่าซือฝุเราคงจะโดนมัดไปอีกสักพักเลยแหละ
    #3,286
    0
  5. #3226 -134340 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 20:32
    สงสารมาก แต่ใครก็ได้กลับไปหาซือฝุหน่อยได้มั้ย จิตใจย่ำแย่ทั้งยังโดนมัดไว้ เป็นไงบ้างไม่รู้แงงงงงงงงง
    #3,226
    0
  6. #3199 มนุษย์ที่รักอิสระ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 03:12
    กระต่ายน่ารัก
    #3,199
    0
  7. #3179 pcy921 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 10:04
    อ่าวววไปแก้มัดซือฝุก่อนนะคะ! อย่าลืมมมมม
    #3,179
    0
  8. #2750 14:03 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 22:37
    ไม่มีของวิเศษช่วยสะกดไอมารเลยเหรอคะ สงสารสองคนนี้อะ ต้องเก็บ ต้องกดเอาไว้ตลอดเลย
    #2,750
    0
  9. #2608 Peachz. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 12:22
    สภาพน้องไม่ค่อยดีนะ สงบสติแล้วรีบไปจัดการให้เรียบร้อยเถอะ ก่อนที่จะมีคนมาเห็นแล้วลากตัวไป มีเชือกอยู่ด้วยสู้ใครเขาลำบากนะนั่น คิดดีไม่ได้เลย -w-
    #2,608
    0
  10. #2498 C Griffin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 21:16
    ยังไงๆ
    #2,498
    0
  11. #2395 นี่เราวาย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 14:48
    แล้วใครจะแก้เชือกให้ซือฝุพวกเจ้า
    #2,395
    0
  12. #2389 love_forever 1992 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 12:19
    ไปช่วยซือฝุก่อน~. หวังว่าคงจะไม่เกิดอะไรขึ้นนะ
    #2,389
    0
  13. #2324 Papilloma (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 19:03
    ไม่มีใครไปหาซือฝุเลย แล้วใครจะไปปลดเชือกให้ซือฝุเนี้ย โอ้ยยยย
    #2,324
    0
  14. #2289 Ppillow_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 13:24
    เพราะเป็นอาเหรินที่อยู่ในร่างซือฝุ ก็เลยหาความทรงจำไม่เจอ???
    #2,289
    0
  15. #2200 pondbambam (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 07:28
    เอาแล้วไงแต่ว่านายเอกไม่ใช่ฝูจินหลิงอยู่แล้วไม่ใช่หรอ เป็นวิญญาณจากอีกภพหรือวิญญาณฝูจินหลิงไปอยู่นั่น
    #2,200
    0
  16. #2187 น้ำพัน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 12:35
    แล้วจะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย ซือฝุได้โปรดเข้าใจศิษย์ทั้งสองด้วยเถิดดด
    #2,187
    0
  17. #2178 peppep (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 07:03
    ทิ้ง(ว่าที่)ภรรยาเอาไว้ ระงังโดนคนอื่นมาขโมยไปน๊าา
    #2,178
    0
  18. #2176 caretamutami (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 06:18
    เด่วจะไปขโมยคนงาม
    #2,176
    0
  19. #2168 Weetaime (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 22:42
    แกกกกก
    #2,168
    0
  20. #2157 Sairattz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 21:29
    กิ้ดดดด เเล้วซือฝุล่ะเทออออ
    #2,157
    0
  21. #2156 vivivenus (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 21:19
    โดนมัดไว้อะ
    #2,156
    0
  22. #2154 bambam_jtmn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 21:06
    สงสารทุกคนเลยอ่ะทุกคนล้วนมีเหตุผลของตนเอง
    #2,154
    0
  23. #2153 แสนฤทัย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 21:06
    แล้วซือฝุที่โดนมัดไว้จะไม่หิวแย่เหรออาหลางงง เผลอๆ อาจจะมีใครพาคนงามหนีไปไม่รุ้ด้วยน้าาาา หุหุ
    #2,153
    0
  24. #2149 Sa-banee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 20:52
    ซือฝุโดนมัดอยู่แล้วเป็นคนธรรมดาไม่ใช่หรอ ถ้าไม่เจอกันซักพักซือฝุไม่หิวแย่อ่อ55555555555555555555555555555555
    #2,149
    1
  25. #2148 เจ้าหมีขาว (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 20:40
    เอาแล้วเด้อ เอาแล้วเด้อ เรื่องค่อยๆคลายบมแล้ว ชื่นชมคุณไรท์จริงๆค่ะ ผูกเรื่องได้น่าสนุก และน่าติดตามมาก
    #2,148
    0
  26. #2144 นักอ่าน...lnwcool (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 20:27

    ช่วงท้าย มีประโยค งงๆ พิมพ์ชื่อผิดรึเปล่าค่ะ ตอนที่บอกไหวตัวจับกำแพง นั่นนะ จ้าวหลาน ไม่ใช่เหรอค่ะ

    #2,144
    3
    • #2144-2 ฮาล์ฟจัง(จากตอนที่ 21)
      17 สิงหาคม 2562 / 21:05
      นักเขียนดูแปป
      #2144-2
    • #2144-3 ฮาล์ฟจัง(จากตอนที่ 21)
      17 สิงหาคม 2562 / 21:06
      จริงด้วยขอบคุณที่บอกนะคะ
      #2144-3