Made Guy1 หลงรัก'นายวิศวะ'

ตอนที่ 9 : EP04:แปลก [อัพครบจ้า]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    16 ส.ค. 62

EP04:แปลก [อัพครบจ้า]

"ฉันกลับคอนโดก่อนนะ" ฉันบอกกับทุกคนก่อนจะขึ้นรถเมย์สายประจำทางที่ใช้บริการอยู่บ่อยๆ
"บาย~ เดี๋ยวพวกฉันก็จะกลับหอในม. เหมือนกัน" ฟาบอกก่อนจะโบกมือให้ฉัน
ใช่แล้วทุุกคนได้เข้าพักในหอพักในมหาลัยของตนเอง ยกเว้นฉันในกลุ่มที่หันไปพักที่คอนโดที่ไกลจากมหาลัยนิดหน่อย เนื่องจากฉันสอบเข้าในคณะที่พ่อกับแม่อยากให้เข้าไว้ได้ ท่านจึงซื้อคอนโดให้ฉันไว้เป็นของขวัญ
แต่ถึงมันจะหรูก็เถอะ แต่ฉันอยากอยู่หอในม. มากกว่าอ่ะ เพราะแบบนี้เหมือนฉันใช้ชีวิตเป็นคุณหนูเอาแต่ใจยังไงไม่รู้ ;-;
แต่ว่านะ...วันนี้ทะเลาะกับยัยม้าโพนี่มานิดหน่อย! -*-
แถมนางยังโดนอาจารย์ทินเรียกไปด้วย! =O=;
คอนโด
"ถึงสักที" ฉันถอนหายใจเมื่อได้มาถึงจุดหมายปลายทางตามที่ตนต้องการแล้ว
แอ๊ด~
"เหมี๊ยว~"
"หิวแล้วใช่มั้ย?"
"เมี๊ยว~" ชาบูชิร้องเพื่อแทนคำตอบในคำถามของฉัน
ฉันเดินเข้าห้องครัวไปหยิบอาหารเม็ดและน้ำเปล่ามาเทใส่ถ้วยสำหรับใส่อาหารแมวสองถ้วย ก่อนชาบูชิจะเดินมากินอาหารเม็ดในถ้วยอย่างเอร็ดอร่อย
"เหนื่อยทั้งกาย...และใจ...ให้ตายสิ"
ฉันปล่อยตัวลงบนโซฟาก่อนจะเปิดทีวีดูซีรี่ย์ก่อนข่าวตามอำเภอใจของตนเองด้วยความเหน็ดเหนื่อย
ที่เหนื่อยไม่ใช่เพราะอะไรหรอกนะ
เพราะว่า...
1 ชั่วโมงก่อนหน้านี้
"โพนี่ แกเป็นไรไปอ่ะ ไม่สบายรึเปล่า" ฉันถามด้วยความห่วงใยตามประสาเพื่อนกันตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย
"ไม่มีอะไรหรอกแก แค่รู้สึกไม่อยากเจอหน้าคนบางคนแค่นั้นเอง"
ฮั่นแน่...อาจารย์ทินแน่เลย
แต่ถึงฉันจะรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่าโพนี่ไม่อยากจะเจอหน้าใคร แต่ฉันก็ไม่ซักถามอะไรต่อ เพราะกลัวว่าโพนี่จะโกรธฉันเอาเสียก่อนน่ะสิ
"แล้วพี่วาล่ะแก เป็นไง..." โพนี่ซักถามฉันพร้อมกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "เห็นแกหน้าแดงตลอดเลยนี่"
"..."
ฉันเงียบด้วยความหมั่นไส้ แต่ถึงจะหมั่นไส้นางอยู่ แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง...อีกแล้ววว -///-;;;
หน็อย! ทีเราถามทำเป็นหน้าบูด! แต่พอมาถามคนอื่นทำเป็นเจ้าเล่ห์!!
"แหนะ ทำเป็นเจ้าเล่ห์นะยะหล่อน ทีฉันถามทำเป็นหน้าบูด" ฉันพูดตามความคิด ทำให้นางเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาหน่อยๆ
"แหม ไม่เท่ามีพี่เฮดว้ากสุดหล่อของคณะมาส่งหรอก"
"แหม ไม่เท่าไม่อยากจะเจออาจารย์ทินสุดหล่อของคณะหรอก"
"พวกคุณสองคนถ้าไม่อยากเรียนก็ออกไปคถยกันข้างนอกนะครับ!" อาจารย์ทินพูดเน้นด้วยน้ำเสียงทั้งโมโหและจริงจังเข้ามาผสมกันเป็นเนื้อเดียว ทำเอาฉันกับโพนี่สะดุ้งกันเหมือนเจอผีสิง
".../..." พวกเราทั้งสองเงียบกันทั้งคู่ เมื่อเจอไม้ตายของอาจารย์ทิน ย...อย่่างกับพี่ว้ากเลยอ่า น่ากลัว TOT
"ว่าไงจะเรียนกันมั้ยครับ!"
"เรียนค่ะ!/เรียนสิยะ!" พวกเราทั้งสองตอบพร้อมกัน แต่กลับคนละประโยคกัน ใช่ฉันตอบ ‘เรียนค่ะ!’ แต่โพนี่ตอบว่า ‘เรียนสิยะ!’ ไปซะงั้น
น...นี่แกบ้สไปแล้วเรอะ!!
"อุ้ย! ขอโทษค่ะ!!!" โพนี่ปิดปากก่อนจะกล่าวขอโทษอาจารย์ทินอย่างหัามไม่ได้
แต่แทนที่อาจารย์ทินจะโกรธจัด แต่อาจารย์ทินกลับยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากแทน!
"หึ เลิกคลาสนี้มาเจอครูที่ห้องพักอาจารย์ด้วย" อาจารย์ทอนพูดทำให้โพนี่พยักหน้าเข้าใจ ก่อนอาจารย์จะสอนต่อเหมือนเดิม อย่างกับเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น! -*-;
ปัจจุบัน
ใช่แล้ววว! เรื่องมันเป็นมาอย่างนี้!!
ให้ตายสิ ดีนะที่อาจารย์เขาไม่หักคะแนนเราสองคนไปซะก่อน แต่ก็หน้าแปลกใจจริงๆ ว่าทำไมอาจารย์กะบโพนี่ดูเหมือนจะเคยรู้จักกันมาก่อน
เอ๊ะ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องของฉันนี่นา แล้วนี่ฉันจะไปต่อมเผือกเรื่องของพวกเขาสองคนทำไมนี่
ช่างเหอะ วันนี้ต้องทำการย้านก่อน (พึ่งได้เรียนแค่ไม่กี่วันก็มีการบ้านซะแล้ว T^T)
วันพุธ
13.20 น.
"วันนี้เราจะมีการจับบัดดี้กัน! ให้ทุกคนมาเรียงแถวจับเลขให้เป็นระเบียบด้วยนะครับ!" พี่วาเอยก่อนจะเว้นช่วงเล็กน้อย "ถ้าใครได้หมายเลขเดียวกันจะถือว่าพวกคุณคือบัดดี้กันนะครับ!!"
หะ!!! พึ่งรู้ว่ามหาลัยก็มีบัดดี้เหมือนกับเขาด้วย!! นึกว่าจะมีแต่พี่รหัสน้องรหัสซะอีก เอ๊ะ แต่ถ้าให้พูดถึงพี่รหัสเนี่ย เรายังไม่ได้จับเลยนี่นา
"ต่อแถวทางนี้ก็ได้นะคะ" พี่ว้ากหญิงกล่าวก่อนทุกคนปีหนึ่งจะหันไปด้วยความสนใจ ก่อนจะเดินเข้าแถวเพื่อหยิบใบเลข
เบอร์ 470
ว...ว้าว =O=;
ฉันเหงื่อตกเล็กน้อย เมื่อเห็นใบเลขในแผ่นกระดาษใบเล็ก ที่เหงื่อตกไม่ใช่เพราะอะไรหรอกนะ! แต่เป็นเพราะว่า...!! คนมันเยอะเกินไปน่ะสิโว้ยยย! €^*)(@&!!?
"เธอเลขอะไรเหรอ?" จู่ๆ ก็มีผู้หญิงหน้าตาน่ารักเตี้ยกว่าฉันเล็กน้อยเดินเข้ามาถามฉัน
"อ๋อ เราเลข 470 อ่ะ"
"อ้าว นั่นเบอร์เดียวกับพัดเพื่อนเราเลยนี่นา"
"จ...จริงเหรอ!"
"เดี๋ยวเราพาไปหา"
ฉันเดินตามร้างเล็กไปอย่างว่าง่าย ว่าแต่คนๆ นี้จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันนะ...ลุ้นจัง! >~<
"พัด! เราหาบัดดี้แกได้แล้วอ่ะ" ฉันเงยหน้ามองคนที่ชื่อ ‘พัด’ ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เจอบัดดี้ของตนเอง
ด...เดี๋ยวนะ!
"นายคนที่มาจีบฉันนี่นา!" ฉันชี้หน้าเขาด้วยความตกใจ (สุดๆ)
ท...ทำไมโลกมันถึงได้กลมขนาดนี้!

-——-—————-——————-
หวังว่าตะถูกใจทุกๆ คนนะคะ ~•~///

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

3 ความคิดเห็น