Made Guy1 หลงรัก'นายวิศวะ'

ตอนที่ 6 : EP02:ซวย (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    30 มิ.ย. 62

EP02:ซวย (70%)
"เฮ้ย! ใครวะ!!"
ซวย! ซวยยย!!!
"ไปดูมั้ยมึง"
อ้ากกก! แมวบ้า! =O=;;;
ต้องรีบหนีแล้วล่ะ! T^T
พรึบ!
อ่า ไม่ทันซะแล้ว TOT
โจรจับแขนฉัทำให้ฉันไม่สามารถขัดขืนหรือหลุดออกจากการกักคุมของเขาไม่ได้ เพราะยิ่งฉันขัดขืนเขายิ่งบีบแขนฉันแรงขึ้นเรื่อยๆ ฉันเลยต้องจำใจยืนอยู่นิ่งๆ เอาไว้ T^T
"เฮ้ย! นี่คนที่กูขโมยกระเป๋ามานี่หว่า" ไอ้โจรที่ขโมยกระเป๋าฉันก็ทำหน้ายิิ้มกวนๆ
"ดีกว่าที่กูคิิดไว้ว่ะ" ผู้ชายหน้าโหดอีกคนยิ้มกวนๆ พร้อมกับจ้องมาที่เลือนร่างของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันทำหน้ายี๋ เพราะรูสึกรังเกียจผู้ชายโรคจิตที่ไร้ความคิดแบบนี้มาก!
"อ...เอากระเป๋าฉันคืนมา!" ฉันเสียงสั่นราวกับเจ้าเข้า เพราะตอนนี้ฉันกลัวพวกเขาสองคนมาก กลัวตัวเองจะโดนข่มขืนเหมือนในข่าวเลย
"ได้" โจรพูดก่อนจะปล่อยแขนฉัน
"จริิิงเหรอ!"
ฉันทำหน้าดีใจ แต่ก็ต้องสลดลงเมื่อพวกมันพูดว่า...
"ต้องแลกด้วยร่างกายนะ คนสวย"
รู้งี้ตูไม่น่าโง่มาตามพวกมันเลย น่าจะยอมให้มันขโมยยังดีกว่าโดนข่มขืน...แต่ไม่ได้นะ! ในนั้นมันมีโทรศัพท์! =[]=
"ท...ทำไม พี่เอามาดีๆ ก่อนเถอะ" ฉันพยายามทำให้พวกเขาเชื่อใจ แล้วคืนกระเป๋าให้ แต่ไม่เลย...
"พี่ไม่ได้โง่หรอกนะ คนสวย"
เออว่ะ โจรมันก็มีสมองบเหมือกันนี่หว่า...=[]=
"ต...แต่ขอร้องล่ะค่ะ หนูต้องใช้ของในกระเป๋านั่นจริิงๆ" ฉันยกมือไหว้แบบประชดนิดๆ
"ไม่" โจรมันพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก
ฉันยอมเดินออกมาแบบรีบๆ ก่อนจะรีบเดินไวๆ เพื่อที่จะให้หนีพ้นจากพวกเขา เพราะตอนนี้ฉันไม่สนกระปงกระเป๋าแล้ว ฉันสนว่ากลัวตัวเองจะโดนข่มขืนซะมากกว่า!
หมับ!
"ป...ปล่อยฉันนะ!" ฉันสะบัดมือทิิ้งก่อนที่โจรมันจะล้ม แล้วฉันกลับไปด้านหน้าแต่ทว่า...
ไอ้หน้าโหดมันกลับรั้งเอวฉันไว้เสียแล้ว...
อึก!
"ขาวฉิบหาย" พวกมันพูดก่อนจะดมที่คอของฉัน
กรี๊ดดด!!! เกลียดดด!
"อึก! ปล่อยนะ!!!"
พวกมันไม่ฟัง มักลับดึงฉันเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่ทรุดโทรมมากๆ หวังว่ามัคงจะไม่ทำฉันแรงหรอก...ใช่มั้ย?
ผลัก!
"โอ๊ยยย!!!" พวกมันผลักฉันลงบนเตียงอย่างแรง จนฉันรู้สึกเจ็บปวดไปหมด ทั้งร่างกาย แล้วก็จิตใจ ทำไมพวกเขาต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วยนะ!
ครึ๊ดดด!!!
"กรี๊ดดด! อย่านะ!!"
พวกมันดึงเสื้อของฉันจนขาด แทบจะเห็นชุดชั้นใน ฉันน้ำตาไหลพราก แล้วทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ฮึก...ฮืือๆๆๆ ใครก็ได้ช่วย...
ด้วย...
ตึง!
"เฮ้ย! หมาตัวไหนวะ!!"
"กูนี่แหละ!!!"
ผู้ชายปริศนาพูดก่อนจะกระโดดถีบพวกมัน เอ๊ะ แต่หน้าตาของผู้ชายคนนี้คุ้นๆ นะ...
พ...พี่เฮดว้ากนี่นา!
เป็นไปไม่ได้น่า ฉันตาฝาดแน่! แต่ถ้าเป็นเรื่องจริงล่ะก็...เหมือนในซีรี่ย์เลย...
"เป็นอะไรมั้ย?"
"ไม่ค่ะ"
ฉันตอบด้วน้ำเสียงเรียบง่าย แต่ทำไมกันนะ ทำไมพี่เขาถึงหน้าแดงเหมอนเจอสาวถอดเสื้อเข้าให้ล่ะ...?
ฉันลองก้มลงดูตรงเสือของตัวเอง
"กรี๊ดดด! ชุดชั้นในเกือบจะหลุดแล้ววว! =///=;"
"-_-///"
พี่เฮดว้ากยอมถอดเสืื้อกันหนาวให้ฉันซะดื้อๆ
"อึก! มึง..."
"พี่ว่าเราออกไปจากที่นี่กันเถอะ =_=;"
"ค...ค่ะ"
ร้านคาเฟ่โมอูริ
"ขอบคุณนะคะ" ฉันยิ้ม ก่อนจะต่อว่า "ที่ช่วยหนูเอาไว้ ไม่อย่างนั้นหูคงได้ท้องไปแล้วแน่ๆ เลยค่ะ" ใช่แล้วถ้าเกิดเขาไม่ไปช่วยฉันคงเสียไปหมดซะทุกอย่าง แถมฉันยังได้กระเป๋าคืนอีกด้วย
ฉันพูดก่อนจะหัวเราะคิกคัก แต่พี่เฮดว้ากกลับทำหน้าไม่สบอารมณ์เอาซะเลย...
"มันใช่เรื่องเล่นๆ ซะที่ไหนล่ะหะ!?"
"T^T;"
"เอ้าๆ ช่างมันไปก่อนเถอะว่าแต่เราชื่ออะไร?"
"นานะ...ค่ะ"
"พี่ชื่อวา"
"แล้วพี่รู้ได้ไงอ่ะคะ ว่าหนูกำลังจะโดน...ข่มขืน..."
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สงสัยจริงๆ!
มาแล้วน้าาา! -///- ชอบตอนที่พี่นางเขินเว้ยแก5555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

3 ความคิดเห็น