Made Guy1 หลงรัก'นายวิศวะ'

ตอนที่ 13 : EP07:นำเสนอโปรเจค [อัพครบจ้า]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,095
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    25 ส.ค. 62

EP07:นำเสนอโปรเจค [อัพครบจ้า]

29 กันยายน 25xx
13.00 น.

และแล้ว...ก็มาถึงคาบบ่ายของวันที่จะได้พรีเซนท์งานโปรเจคของอาจารย์ทินสุดหล่อนั่นเองจ้า! TOT
แอ๊ด~
เมื่อร่างสูงเข้ามาในห้องจากบรรยากาศที่ฮือฮาอยู่แล้วยิ่งทำให้ฮือฮายิ่งเข้าไปใหญ่ ซึ่งตอนนี้ในกลุ่มงานของฉันมี ฉัน ดิน ลาล่า ส่วนโพนี่กับฟาก็มีเพื่อนที่นั่งใกล้อีกคนหนึ่งที่ชื่อ 'น้ำผึ้ง' มาเป็นเพื่อนร่วมกลุ่มด้วย ซึ่งกลุ่มของฉันเป็นกลุ่มที่ห้า ส่วนกลุ่มของโพนี่คือกลุ่มที่สี่
"รวมทั้งห้องกลุ่มเรามีกี่คน ใครรู้บ้างครับ?" อาจารย์ทินถามก่อนจะเปิดเครื่องพรีเซนท์งาน
"มี 16 กลุ่มค่ะ" และก่อนที่จะมีเสียงแหลมใสๆ ที่ชวนบาดแก้วหูยิ่งกว่าเสียงคนกรี๊ดในโรงหนังเสียอีก
"ขอบคุณครับ" อาจารย์ทินยิ้มขอบคุณ ก่อนเสียงของชะนีทั้งหลายกรี๊ดลั่นสนั่นห้องเรียน อะไรกันฟะ กะอีแค่อาจารย์ยิ้มเฉยๆ ทำเป็นจะเป็นจะตาย วุ้ย =O=;
"กลุ่มที่สี่ออกมารายงานครับ" อาจารย์ทินมองโพนี่ ก่อนโพนี่จะจ้องตาอาจารย์ทินกลับ
เดี๋ยวๆๆๆ สองคนนี้มันอะไรว้า =_=;
50 นาทีผ่านไป
"กลุ่มสุดท้ายกลุ่มที่ห้าครับ"
โอ้ว~ มาแล้วสินะพระเจ้าจอร์จ!
10 นาทีผ่านไป
"เชิญถามคำถามมาได้เลยค่ะ" ฉันพูดท่ามกลางทุกคนในห้องเรียน
"ฉันขอถามหน่อยว่า...เธอได้ศัลฯมารึเปล่า? ^^" ยัยผู้หญิงทรงทวิลเทลหน้าโง่ถามฉันด้วยคำถามที่โง่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยมองมา เอ๊ะ เดี๋ยวสิิฉันได้ข่าวว่ายัยนี้ศัลยกรรมมานี่นา
"แหม ไม่หรอกค่ะไม่ได้เหมือนใครบางคนหรอกค่ะ ยังมีคามเสนอหน้าเทียมๆ มาถามคนอื่นว่าศัลฯมารึเปล่า แทนที่จะถามตัวเองเนอะ" ฉันตอบอย่างเย็นชาและยิ้มร้ายที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ จนคนอื่นๆ หัวเราะสมนำหน้ายัยผมทวิลเทลหน้าแดงด้วยความหน้าแตกและอับอายขายขี้หน้า
"สมนางว่ะฮ่าๆๆ คนนี้กูจะเลือกเป็นดาวคณะ!" จู่ๆ นกเรียนชายและหญิงกลุ่มหนึ่งก็พูดขึ้นมาด้วยความสะใจ
"แล้วมีคำถามอื่นอีกมั้ยคะ?"
"..."
แหม ทีถามเรื่องมีรสาระนี่เงียบราวกับป่าช้า
"ถ้างั้นพวกเราขอจบการรายงานเพียงเท่านี้ค่ะ สวัสดีค่ะ"
สิ้นสุดเสียงเสียงปรบมือก็ดั่งลั่นห้องเรียน ซึ่งทำให้ฉันเองก็สะใจไม่แพ้กันที่ได้ด่ายัยทวิลเทลนั่น แทนที่จะมีปากไว้ถามคำถามทที่มีสาระ แต่กลับถามคำถามไร้สาระนี่สิ คิดว่าตัวเองเป็นเด็กอยู่รึไงกัน น่ารำคาญชะมัด
"เท่านี้อาจารย์ขอปิดคลาสนะครับ"
"เมื่อกี้แกเจ๋งมากเลยเว้ย" โพนี่พูดชมฉันขณะที่ฉันกำลังเก็บของใส่กระเป๋า
"ก็รำคาญนางมากเลยอ่ะ ถามอะไรก็ไม่รู้โครตไร้สาระ" ฉันพูดอย่างเย็นชาและปรับโทนเสียงให้ดังๆ ไปถึงหูของยัยนั่น
"เฮ้ย พรุ่งนี้ก็ไปเที่ยวแล้วยังไม่เตรียมของเลย" ฟาพูดก่อนจะรีบเก็บของใส่กระเป๋า และดูเวลาในโทรศัพท์
"เที่ยว?" ฉันทวนคำพูดของฟา
"เออดิวะ ก็รับน้องนอกสถานที่ไง" ฟาเฉลย
"เฮ้ย! ชิบ! ยังไม่ได้เตรียมของเลย" ฉันพูดด้วยความตกใจ
"ไปซื้อของอยู่เซเว่นปะชะนี" ดินถามทุกคน
"เออๆ รีบไปกันเถอะจะได้เตรียมเสื้อผ้าทันสามวันสองคืนใช่มั้ยแก" ฉันถามทุกคนในขณะที่กำลังเดินทางไปเซเว่นใกล้ๆ มอตัวเอง
"ใช่" ลาล่าตอบฉัน
เซเว่น
ตอนนี้ไม่ใช่เวรพี่วาหรอกเหรอ...
น่าเสียดายจัง
"ซื้อเลย์ไปเพื่อหน่อยละกัน" ฟาพูดก่อนจะหยิบห่อขนมถุงใหญ่ ก่อนจะหันมาสนใจฉันแทน "อ้าว นานะแล้วแกไปซื้อขนมล่ะ?"
"อ๊ะ เอ่อ เดี๋ยวซื้อ"
15 นาทีผ่านไป
หลังจากที่พวกเราเลือกซื้อเครื่องดื่ม อาหารว่าง และขนม กับสัมภาระอื่นๆ เรียบร้อยพวกเราก็จูงตะกร้ามาจ่ายตังค์
"ทั้งหมดสามร้อยบาทครับ"
ฉันยื่นเงินแบงค์ร้อยสามใบให้พนักงานหนุ่มในร้านเซเว่น ก่อนพนักงานเซเว่นจะยื่นถุงหิ้วที่เต็มเปี่ยมไปด้วยขนม เครื่องดื่ม อาหารว่าง และสัมภาระอื่นๆ มาให้ฉัน
"เดี๋ยฉันรอข้างนอกนะ" ฉันบอกกับเพื่อนทุกๆ คน ก่อนพวกมันจะพนักหน้าในขณะที่กำลังต่อแถวรอจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์กันอยู่ มือบางของฉันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเพืื่อค้นหาโทรศัพท์์ขึ้นมาเล่นเพื่อฆ่าเวลาในการรอเพื่อน ก่อนจะเลื่อนไปเรื่อยๆ แล้วเจอ...

คนที่คุณอาจรู้จัก
Wa Warashin

ตึกตัก ตึกตัก
หัวใจดวงอันเล็กน้อยของฉันเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเจอชื่อเฟสของคนบางคน ฉันไม่รอช้าที่จะรีบกดเข้าไปในรูปโปร์ไฟล์ ก่อนจะเลื่อนส่องในเฟส
"ใช่จริงๆ ด้วยพี่วา..."
แอดไปดีมั้ยนะ...
ติ๊ก!
ไม่รู้ล่ะ! ที่รู้ๆ ฉันแอดไปแล้ววว! >-<///
คอนโด
"โอ๊ย ดันลืมซื้อชาพีชกับทิชชู่มาซะได้"
ฉันบ่นในขณะที่มองชาบูชิกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนของฉัน จนเตียงนอนของฉันเต็มไปด้วยขนของมันเต็มไปหมด =_=
"อยู่ดีๆ นะเดี๋ยวจะไปเซเว่นแป๊บนึง"
ไปเซเว่นแถวมอดีกว่า ถึงแม้เซเว่นแถวคอนโดจะมีอยู่ก็เถอะ แต่ฉันไม่ไปหรอก เพราะว่า...ฉันอยากเจอคนๆ หนึ่งยังไงล่ะ อิอิ >-<///
เซเว่น
"นั่นพี่วานี่นา...!" ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ
"พี่วาขา~ 'น้ำเเข็ง' เอาน้ำมาให้ค่า" จู่ๆ เสียงแหลมๆ คุ้นหูเหมือนเคยได้ยินในคลาสเรียนของอาจารยทินที่เรียนเมื่อตอนบ่าย ใครกันนะ...
'ฉันขอถามหน่อยว่า...เธอได้ศัลฯมารึเปล่า? ^^'
จู่ๆ คำพูดไร้สาระของยัยนั่นก็วนเข้ามาในหัวของฉันอย่างว่องไวยิ่งกว่าเดอะแฟลชเสียอีก
"ขอหอมแก้มหน่อยได้มั้ย >///<"
"เอ่อ -_-^"
ไม่ผิดแน่! นั่นมันพี่วากับยัยทวิลเทลนั่นนี่นา!!
ท...ทั้งสองคนทำอย่างกับว่าเป็นแฟนกัน...
ฉันทำเป็นเดินผ่านทั้งสองคนอย่างไม่สนใจ ฉันไม่สนว่าทั้งสองจะเห็นฉันรึเปล่า แต่ที่รู้ๆ ฉันไม่อยากเห็นภาพอันบาดตานั่น...ทั้งสองคนเป็นแฟนกันงั้นเหรอ...?
"อึก..." จู่ๆ ก็มีความรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลออกมา...อย่าไหลนะ ถ้าเขาจะมีแฟนแล้วก็เรื่่องของเขาสิ แล้วนี่ฉันจะเศร้าไปทำไมกัน ฮือ
เอื๊อก กลันน้ำตาได้แล้ว...
แต่ความเศร้าก็ยังไม่จางหายอยู่ดี
หวังว่าตอนไปจ่ายเงินพี่วาจะไม่อยู่นะ
ฉันเดินมาจ่ายเงินน่าเคาน์เตอร์แต่ไม่ทันไรก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้รู้สึกถึงดวงตาอันสวยงามจ้องเขม็งมาที่ฉัน ฉันรีบหลบหน้าพี่วา
"ต้องนี้ว่างแล้วนะครับ" พี่วาพูดหลังจากที่หยิบป้ายแจ้งลูกค้าออก ลูกค้าคนอื่นๆ (ที่อยู่ด้านหลังฉัน) แห่ไปกันหมด แต่ยกเว้นฉันที่ยังคงต่อแถวอยู่ในแถวเดิมอยู่
5 นาทีผ่านไป
"เจ็ดสิบห้าบาทค่ะ"
สิ้นสุดเสียงพนักงานฉันไม่รอช้าที่จะยื่นเงินตามราคาที่พนักงานสาวบอกให้ หลังจากที่พนักงานยื่นถุงหิ้ววให้ฉันไม่รอช้าที่จะรีบวิิ่งโบกมือให้แท็กซี่จอด และรีบเข้าห้องของตนเองทันที
ให้ตายสิ
"ฮึก ฮือ"
กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
นานะ เธอชั่งน่าสงสาร T^T///

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

3 ความคิดเห็น