พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 298 ครั้ง
    11 ก.พ. 63

ตอนที่ 8

 

 

 

ตอนที่ 8

 

“วันนี้จะเข้าไปในเมืองด้วยกันใช่ไหม” รีก้าถามหลังจากครั้งก่อนลีโอได้แจ้งว่าจะเดินทางเข้าเมืองไปด้วย

ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 5 ที่ขนส่งเนื้อหมูป่าบด หมูป่าสไลด์และมีเนื้อกระต่ายเสียบไม้เพิ่มไปด้วย รายได้เพิ่มมากขึ้นนับตั้งแต่วันแรกเมื่อสินค้าเริ่มเป็นที่นิยม ทั้งรสชาติ เนื้อสัมผัสที่ไม่เคยลิ้มลองและราคาถูก

ทุกคนกล้าลองกินเนื้อหมูป่าที่เคยคิดว่ามีกลิ่นเหม็นและเหนียวมากขึ้นน…

 

“ใช่ พวกเราจะไปด้วย” ลีโอตอบในขณะห่อสัมภาระจำเป็นรวมถึงเงินเก็บที่แบ่งไว้ให้เดียร์บางส่วน 

74300 คอร์ เป็นจำนวนเงินที่หาได้ในช่วงหนึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมา มันมากพอสามารถย้ายไปใช้ชีวิตในเมืองให้ผ่านพ้นช่วงฤดูหนาวที่สุดแสนทรมานและอดอยาก

 

“เสร็จหรือยัง อีกซักพักเราจะเดินทางกันแล้ว” รีก้าเดินมาถามเช็คความพร้อมกองคาราวานขนาดย่อม ลูกหาบล้วนแล้วแต่แข็งแรงทรงพลังสามารถแบบของได้เกือบหนึ่งร้อยกิโลต่อคน

 

“เสร็จแล้วครับ” ลีโอออกมาจากที่พักพร้อมสะพายห่อผ้า กับเด็กสาวที่ตามมาข้างหลังแบกห่อผ้าเล็กๆไว้ด้านหลัง

 

“รุยดูแลบ้านด้วยนะ….เดี๋ยวเดียร์จะซื้อของมาฝาก” เด็กสาวสั่งอำลาก่อนไปรวมกลุ่มเดินทาง

 

 

วันแรกเดินทางผ่านหิมะ จบลงด้วยหนึ่งใน 4 ของระยะทางจากที่รีก้าบอก การเดินทางทั้งวันทำให้ลีโออ่อนล้าหลับไปในทันทีหลังจากรับประทานอาหาร จนกระทั้งได้ยินเสียงดังจึงลุกขึ้นพบว่าเป็นช่วงเช้ามืดทุกคนกำลังเตรียมอาหารและเก็บของเพื่อเดินทางอีกครั้ง

“เนื้อกระต่ายนี่ทำไมมันนุ่มอย่างนี้….พวกเราทำเองไม่เห็นเหมือน” รีก้าเคี้ยวเนื้อกระต่ายย่างแบบสเต็กใช้ความเค็มจากหินที่เขาคิดว่าน่าจะมีเกลือผสมปนอยู่ กับกลิ่นหอมเครื่องเทศบางๆจากเมล็ดคล้ายพริกไท ก็ทำให้ทุกคนติดใจในรสชาติ

ลีโอไม่ตอบแต่ก้มกินในส่วนของตัวเองจนหมดเช่นกัน

 

2 วันต่อมาพวกเขาเดินทางได้ไม่ดีนักหิมะตกหนักจนเดินเลยครึ่งทางมาเล็กน้อยก็ต้องหยุดพัก เส้นทางมีอุปสรรค์มากหิมะหนาเดินลำบาก

“เป็นแบบนี้ท่าจะแย่ หิมะช่วงใกล้สิ้นฤดูมันเลวร้ายแบบนี้ทุกครั้ง”

 

“อีกนานไหมกว่าฤดูหนาวนี้จะจบสิ้นเสียที…..ผมไม่ชอบเลยจริงๆ” ชายหนุ่มบ่นอุบในขณะใช้มือทุบต้นขาบรรเทาความปวดเมื่อย ใบหน้าซีดอิดโรยเต็มทนต้องผจญมรสุมสภาพอาการและเส้นทางวิบาก

 

“น่าจะอีกประมาณ 30 วัน” รีก้าตอบนับจากเวลาตามปกติที่มักวนเวียนตามวัฎจักรทุกปีแตกต่างกันไม่มาก

 

ในช่วงเย็นวันเดียวกันคณะข่นส่งก็ต้องหยุดพักอีกครั้งหลังจากเดินต่อได้อีกเล็กน้อยเนื่องจากพายุหิมะที่กระหน่ำรุนแรงจนต้องอาศัยโขดหินตั้งทำที่พักบดบดบังลมหนาวเย็นสุดขั้ว

ร่างกายทุกคนสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ ชุดขนสัตว์หนาช่วยกันความเย็นได้ไม่เพียงพอ

 

“ไหวรึป่าว” รีก้าขยับเข้ามาดูเพราะคนที่มีสภาพแย่สุดก็คือรีโอที่นอนขดตัวคุดคู้สั่น สองชุดขนสัตว์ผืนหนาช่วยบรรเทาความทรมานได้เล็กน้อยเท่านั้น

“เจ้าต้องเริ่มฝึกเวทย์เสริมกำลังบ้าง…..หากต้องทนความเย็นกว่านี้ ยาวนานกว่านี้คงไม่พ้นฤดูอันโหดร้าย”รีก้าเอ่ยแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่อาจได้ยินสิ่งที่บอกก่อนจะไปหันไปหาร่างเด็กน้อยที่อยู่ไม่ไกล

“เดียร์ก็สอนตามที่พี่บอกด้วย…..ยังดีกว่าไม่มีอะไรช่วยต้านความเย็นแบบนี้”

 

ช่วงเวลาเลวร้ายผ่านพ้นไปราวกับผ่านกาลเวลายาวนานนับปี เช้าวันใหม่ทุกคนมีสภาพสมบูรณ์ยกเว้นลีโอที่อิดโรยอ่อนล้า ใบหน้าซีดเผือด 

อีกสองวันไม่มีอุปสรรค์แม้ต้องเดินทางช้ากว่ากำหนดมากเนื่องจากต้องแวะพักบ่อยครั้งให้ลีโอได้พักผ่อนความเหนื่อยและไม่ให้พิษไข้กำเริบ

ในที่สุดพวกเขาก็เดินผ่านพ้นชายป่า เป็นวันที่ 7 ของการเดินทาง พ้นเนินเป็นที่ราบสีขาวเห็นกำแพงเมืองไกลริบ 

“นั่นเหรอเมือง” ลีโอผิดหวังเล็กน้อยเพราะเมืองเก่าทรุดโทรมเต็มทนเมื่อดูจากภายนอกไม่วิจิตรตระการตาเช่นโลกแฟนตาซีในนิยาย

และเมื่อเดินทางเข้าใกล้จึงพบว่ากำแพงนั้นทำจากหิน……คเนความสูงน่าจะประมาณ 4 เมตร หนากว่า 70 เซนติเมตร

 

“คนเดินทางมาที่นี่เยอะเลย……เยอะทุกวันหรือป่าว” ลีโอถามด้วยความสงสัยหลังจากยืนต่อแถวเพื่อรอเข้าเมืองเป็นเวลานานนับชั่วโมงยังไม่มีทีท่าจะถึง แถวยาวเหยียดนับร้อยคิวต่อด้านหลังพวกเขาไปอีกจนถึงตีนเนินที่ลงมา

 

“ทุกวัน” รีก้าที่อยู่ด้านหลังตอบกลับเสียงเรียบก่อนอธิบายเพิ่มเติม “เมืองแห่งนี้เป็นเมืองเดียวในระแวกเขตแดน ผู้ที่ต้องการเข้าไปอยู่ใจกลางอาณาจักรก็ต้องมาที่นี่เพื่อติดตามคาราวานหรือจ้างวานนักผจญภัยคุ้มมกัน”

 

“มีนักผจญภัยด้วย” ลีโอเลิกคิ้วสูงแปลกใจเล็กน้อย “แล้วนอกจากมนุษย์มีเผ่าพันธุ์อื่นอีกไหม”

 

“ก็มี แต่ประชากรที่เมืองนี้ส่วนมากเป็นมนุษย์”

 

“ประมาณเท่าไหร่” ลีโอถามอีกครั้งด้วยความใคร่รู้แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปจึงหันกลับไปมอง “มีอะไร”

 

“มีประมาณ……”

 

ลีโอเริ่มเข้าใจหลังจากเห็นอีกฝ่ายพึมพำ การวิเคราะห์คำนวนอาจล้าหลังจากโลกเดิมมากจึงยากจะอธิบายจำนวนประชากรเผ่าพันธุ์ให้ชัดเจนออกมา

 

“เอาเห็นประชากรมนุษย์ทั้งหมด กับเผ่าพันธุ์อื่นก็ได้……ประมาณก็พอ” ลีโอยกตัวอย่างให้เพื่อง่ายต่อการอธิบาย “หรือว่า100 คน จะมีเผ่าพันธุ์อื่นกี่คน”

 

“ประชากรที่อาศัยในเมือง 6200 คน เผ่าพันธุ์อื่น 30 คน”

 

“ไม่ถึงร้อยละ1น้อยเหมือนกันแหะ” ลีโอคิดมาอย่างรวดเร็วก่อนต้องหันเมื่อพึ่งสังเกตุว่าน้ำเสียงนั้นไม่ใช่ของรีก้า 

 

“เจ้าเป็นใคร ถามประกรในเมืองเราทำไม……หรือว่าเป็นพวกข้าศึก”

 

ลีโอหันมองก็ต้องผงะเมื่อพบกับปลายดาบแหลมสีเงินส่องประกายกระทบแสงอาทิตย์ในช่วงบ่าย แดดส่องแยงตาไม่ให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวสวมชุดเกราะตัวใหญ่

“พอดีผมเป็นพ่อค้า จำนวนประชากรก็จำเป็นในการทำการค้าเช่นกัน” เขายกมือขึ้นยืนนิ่งสงบ รีบเอ่ยก่อนที่เรื่องจะลุกลาม 

 

“ยังไง” อีกฝ่ายรีบคาดคั้นน้ำเสียงเข้มหักแน่น โดยมีกองกำลังรักษาเมืองด้านหลังจับจ้องเขาเป็นจุดเดียว

 

“เรื่องนี้มันอธิบายกันยาว แต่ผมมีสิ่งที่ยืนยันว่าเป็นพ่อค้าจริงๆ” แทนคำอธิบาย ลีโอผายมือเยื้องไปด้านหลังให้เห็นลูกหาบแบกสัมภาระหีบห่อบรรจุบางสิ่ง ทหารเข้าตรวจสอบตามคำสั่งก่อนพบว่าข้างในบรรจุเป็นเนื้อสัตว์นานาชนิด

“มีประชากรมาก ผมก็ขายได้มาก…..ที่ถามเรื่องเผ่าพันธุ์เพราะการกินไม่เหมือนกัน ” หลังจากให้เห็นของลีโอจึงอธิบายเพิ่ม

 

“เรื่องที่เจ้าว่าก็น่าเชื่อถืออยู่ เอาเป็นว่าครั้งนี้ข้าจะปล่อยไปก่อน” ทหารสาวลดดาบลง ก่อนทิ้งท้ายข่มขู่คาดโทษ “แต่หากเจ้าทำอะไรวุ่นวายข้าจะเป็นผู้จับเจ้าด้วยตัวเอง”

 

ลีโอพึ่งได้เห็นชัดเจน หัวหน้าทหารรักษาประตูเมืองเป็นสตรีตัวใหญ่ ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม ผมสีดำมันแบบล้วกๆสะพายดาบค่อนข้างใหญ่ไว้ที่เอว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 298 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #134 bsss27 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 16:09
    ไม่ชอบรูก้าเลยอะ เรื่องนี้มีนางเอกไม่มีก็ดีนะพระเอกเลี้ยงแค่น้องเดียพอ
    #134
    0
  2. #111 Xialyu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 13:32
    ลูกชายฉันดูบอบบางทันที555
    #111
    0
  3. #11 Napatsanan2536 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:23
    รูปเล็กมากกกกกกกก

    รอตอนต่อไปนะคะ
    #11
    1
    • #11-1 priklock(จากตอนที่ 8)
      6 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:31
      ขยายให้และครับ พิมพ์ในคอมเลยคิดว่ามันใหญ่แล้ว
      #11-1