พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,754
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 309 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

ตอนที่ 7

 

 

ตุบบบบบบบบ…

เป็นอีกครั้งที่ลีโอต้องสำเนียกตัวเองฝังในสมองให้แม่น ด้วยสามัญสำนึกที่ว่าตัวเขาไม่ได้อยู่บนโลกใบเก่าที่จะเป็นไปตามหลักการเดิมๆได้ เพราะร่างเล็กๆกระทัดรัดซึ่งยามปกติเดินต้วมเตี้ยมบัดนี้ได้กระโจนทิ้งห่างด้วยความเร็วอันน่าตกตะลึงราวกับนักกีฬาวิ่งทีมชาติ

เขาที่พยายามวิ่งไล่ล่ากระตายตัวใหญ่ไม่แม้แต่จะได้เฉียดเข้าใกล้ แต่หลังจากเฝ้ามองเด็กสาวอีกฝากฝั่งร่างน้อยๆย่องโค้งตัวหมอบราวกลับพยัคฆ์ไลล่าเหยื่อ ทันทีที่ได้ระยะก็พลันกระโจนตัว 5 ช่วงรวดเร็วปราดเปรียว ท่อนไม้ในมือหวดเข้าเต็มตัวกระต่ายร่างกระแทกต้นไม้แน่นิ่งในครั้งเดียว

ทั้งพละกำลังและความเร็วนั้นยิ่งกว่าผู้ใหญ่อย่างเขาเสียอีก

 

“เย้…….ได้แล้วค่ะ” เดียร์จับหูกระต่ายชูยิ้มเริงร่ามาทางเขาที่พอจะรับรู้ว่าสีหน้าตอนนี้ของตัวเองอัปลักษณ์ไม่อาจควบคุมได้

แค่ยิ้มก็ยังยากลำบาก

 

ฟุบบบบ..!!

เสียงด้านหลังปลุกภวังค์ให้ลีโอหันมอง ร่างสีขาวก้มหมอบก่อนคลายอะไรบางอย่างหล่นมาตรงหน้า สังเกตุภายหลังจึงทราบว่ามันคือกระต่ายขนาดใกล้เคียงกับในมือของเดียร์ รุยเองสมเป็นนักล่าในป่า เด็กสาวที่เก่งเช่นนี้อาจเลียนแบบการล่ามา

 

“วันนี้ 2 ตัวก็พอแล้วมั้ง………งั้นเดียวลองเดินดูพวกพืชผักที่พอจะสามารถเอาไปทำอาหารได้หน่อยดีกว่า”

 

ลีโอยังเลือกเดินสำรวจบริเวณชายป่า โดยเดินลึกเข้าไปกว่าทุกครั้งเล็กน้อย น่าเสียดายนอกจากพืชผักและเมล็ดจากต้นไม้มีฝักที่ค่อนข้างส่งกลิ่นหอมใช้ดับกลิ่นสาป ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรใช้ได้

พืชบนพื้นดินถูกหิมะทับถมจนตายหมด ผลก็ไม่สามารถออกให้รับประทานได้ในฤดูกาลนี้

 

“กลิ่นอะไรน่ะเดียร์” ลีโอสูดดมฟุดฟิด กลิ่นหอมคล้ายสมุนไพรผสมดอกไม้แต่เมื่อมองหาต้นตอก็ไม่พบดอกไม้ซักดอกจึงหันไปถามผู้ที่น่าจะรู้ดีกว่าเขา

 

เด็กหญิงหยุดคิดชั่วครู่ทำจมูกยื่นสูดดมกลิ่นบ้าง

“ต้นเปโทค่ะพี่ลีโอ” แทนคำตอบเด็กสาวชี้นิ้วไปยังต้นตอที่มาของกลิ่นหอม ต้นไม้ขนาดลำต้นประมาณ 1 นิ้ว สูงประมาณเอวในบริเวณที่เขาเดินผ่านหักครึ่งกลางลำ

อาจเป็นเพราะเขาเผลอทำหัก ความหอมภายในลำต้นจึงโชยกลิ่นละเหยออก

 

“มันมีพิษไหม” เขาถามเช็คเพื่อหาแหล่งยื่นยันเมื่อได้รับคำตอบจึงเดินเข้าไปสำรวจสูดดมกลิ่นให้แน่ชัด

“ใช่จริงๆด้วย…..นี่แหละที่มของกลิ่น” เมื่อได้รับการยืนยันลีโอเดินเข้าไปใกล้หักกิ่งเล็กๆเท่านิ้วก้อยขึ้นมาอีกครั้ง

 

“ทำไมหรือค่ะ…ต้นเทโปเวลาหักก็มีกลิ่นแบบนี้อยู่แล้ว” เด็กสาวเอียงคอสงสัย สำหรับเธอแม้ว่ามันจะหอมก็ไม่มีประโยชน์อื่นใดอีก

กินก็กินไม่ได้ ?

 

“แบบนี้ก็ดีสิเดียร์……เราเอาต้นนี้ไปทำอาหารกัน มาช่วยพี่หน่อย” 

 

ถึงเดียร์จะไม่เข้าใจก็ลงมือตอบรับตามคำขอร้อง เด็กสาวรู้ดีว่าเรื่องอาหารพี่ชายปริศนาคนนี้สามารถทำมันได้อย่างน่าอัศจรรย์ ที่ผ่านพ้นวิกฤตมาอย่างไม่ยากลำบาก ไม่ต้องหิวโหยอาหารนั้นก็มาจากคนตรงหน้า

เธอมีแค่กำลังที่พอจะช่วยได้ เหนือสิ่งอื่นใดในส่วนลึกข้างในก้ต้องงการเรียนรู้สิ่งเหล่านั้นเช่นกัน

ทั้งสองต่างช่วยกันหักไม้และคนลำเลียงใส่หลังหมาป่าหิมะเป็นการทุ่นแรง

 

“เดียร์……..พี่ขอถามอะไรหน่อยสิ” ลีโอถามขึ้นระหว่างเดินทางกลับที่พัก

 

“ค่ะ” เด็กสาวเอียงคอรอคำถาม

 

“คนในหมู่บ้านแข็งแรงแบบนี้กันทุกคนเลยเหรอ……..และเด็กเท่าๆเดียร์มีกำลังเหมือนกันไหม”

 

“ไม่ค่ะ….มีเดียร์ พี่รีก้าและคนของเขาอีกไม่มาก” เด็กสาวยังอธิบายอีกว่า เมื่อตอนสามปีก่อนในขณะตัวเองต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวต้องหาหนอนแมลงและผักกินปะทังชีวิต รีก้าก็ได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือนำอาหารมาให้และเริ่มสอนเกี่ยวกับสิ่งนี้

ในช่วงแรกรีก้้าก็ย้ายมาพักเพื่อฝึกสอนจนกระทั้งเธอเริ่มช่วยเหลือตัวเองได้

 

“พี่รีก้าเรียกมันว่า เวทย์เสริมกำลังค่ะ….พี่รีก้าป็นคนสอนเดียร์เอง”

 

“งั้นเหรอ” ลีโอนิ่งเงียบเดินไปโดยไร้คำถามใดอีก ภายในสองครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้อย่างเดียว

“มีใครในหมู่บ้านใช้เวทย์มนต์ได้มั้งไหมเดียร์…..” ลีโอเริ่มถามอีกครั้งหลังจากนิ่งเงียบไปนาน สายตาจับจ้องอย่างคาดหวังว่าจะได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์ที่ในโลกเก่าได้แต่จินตนาการเท่านั้น

 

“ไม่มีค่ะ….พี่รีก้าเคยบอกว่าผู้ใช้เวทย์มนต์ได้นั้นหายากมาก นอกจากพี่รีก้ากับพวกแล้วก็ไม่มีอีก”

 

ลีโอมสีหน้าผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรอีก  เดินทางต่อกันอย่างเงียบๆตามหลังหมาป่าหิมาสีขาวจนถึงที่พัก

อาหารมื้อเย็นของวันนี้มีเนื้อกระต่าย เมื่อถึงที่พักก็จัดการแล่เนื้อกระต่ายอย่างชำนาญ หั่นเป็นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าบดเมล็ดจากฝักดับกลิ่นสาปคลุกเคล้าปล่อยทิ้งไว้

 

“เดียร์….ช่วยพี่ทำไม้เสียบเนื้อหน่อยสิ” ลีโอต้องการใช้กลิ่นหอมจากต้นเทโปมาทดสอบในการย่างเนื้อกับไฟโดยตรงว่าจะส่งกลิ่นหอมมาแบบไหน

 

“ได้เงินแล้วจะเอาไปทำอะไรเหรอคะ” เดียร์ถามขึ้นกับคำถามที่เขาเคยทิ้งไว้ไม่ตอบ เงินจำนวนมากพอควรสามารถใช้จ่ายได้นานนับเดือน อาจเป็นเงินก้อนที่มากสุดสำหรับเด็กสาวที่อยู่อย่างโดดเดี่ยว

 

“เราไปในเมืองกันไหม…..ลองไปเที่ยวดูบ้างอาหารเราก็มีแล้ว เงินเราเอาไปซื้อของใช้ดีกว่าไฝ” ลีโอขอความคิดเห็น เงินที่ได้มาแม้จะเป็นความคิดวิธีการหาเงินจากตนแต่ทุกสิ่งอย่างเด็กสาวก็มีส่วนช่วยอย่างมาก

 

“มันจะไม่สิ้นเปลืองเหรอคะ”

 

“เอาเถอะ…..ถ้ากลัวไม่มีเงินไว้ใช้ยามจำเป็นงั้นเราเก็บไว้ส่วนหนึ่งก็ได้”

 

“ตกลงค่ะ…..เราจะไปในเมืองกัน” เดียร์ยิ้มให้ก่อนหันไปหลาวไม้เพื่อเสียบเนื้อกระต่ายต่อ

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 309 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #110 Xialyu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 13:23
    ไปลองสำรวจตลาด
    #110
    0
  2. #10 Napatsanan2536 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:15
    รออ่านนะคะ
    #10
    0
  3. #9 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:27
    รออ่านนะคะ
    #9
    0