พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 313 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

ตอนที่ 6

 

 

หน้ากระโจมบ้านพักที่โดยรอบไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดอีกนอกจากต้นไม้ที่ขึ้นตามธรรมชาติ ทุกสิ่งขาวโพลนปกคลุมไปด้วยหิมะหนากับนกบางชนิดที่ออกกหากินอยู่ห่างไกล

“เดี๋ยวพี่ทำต่อให้เอง” ลีโอขยับเปลี่ยนที่ จัดแจงลงมือเสริฟอาหารมื้อนี้เอง ใช้มีดที่ลับกับหินจนคมกริบหั่นสไลด์บางๆพอดีคำ น้ำมันที่ซึมแทรกอยู่ภายในไหลทะลักกลายเป็นน้ำซอสสีน้ำตาลโดยธรรมชาติเยิ้มชุ่มช่ำ ช้อนชิ้นเนื้อวางบนภาชนะใบไม้ตกแต่งด้วยผักเขียวแก่สลับอ่อนเล่นสีสันชวนให้เนื้อบนจานน่ารับประทานยิ่งขึ้นไปอีก

“แบบนี้พอจะขายได้เท่าไหร่” ลีโอยื่นส่งตรงหน้า เริ่มถามเชิงธุรกิจตรงไปตรงมา

 

รีก้าเคยได้ลิ้มรสมาแล้วก่อนหน้าแต่ไร้การประดับประดาตกแต่งอย่างที่ลีโอได้เสิร์ฟจานนี้ ทั้งรูปและกลิ่นไหม้จางๆชวนเรียกน้ำนย่อยได้ดี รสชาติก่อนหน้ายังจดจำอยู่ปลายลิ้นไม่ลืมเลือน

เนื้อชิ้นที่ลีโอทำต่างจากของเดียร์เล็กน้อย เขาใจใจเพิ่มไฟแรงกริวเนื้อชิ้นนั้นจนเข้ม วิธีนี้จะกักเก็บความชุ่มช่ำได้มากมันเหมาะกับเนื้อที่มีรสชาติดี

แต่ถึงเนื้อหมูป่าชนิดนี้จะมีกลิ่นสาปอยู่บ้างก็ไม่เป็นไรแค่เล่นกลิ่นและเนื้อสัมผัสที่เกรียมมันด้านนอกพอกรอบแต่คำความช่ำด้านใน

 

“ลองกินดูสิ…..เดียร์และรุยก็ด้วย” ชายหนุ่มจัดแจงอาหารอีกสองชุดเสิร์ฟส่งสมาชิกที่เหลือก่อนจะเริ่มทำของตัวเองขึ้นมาใหม่จากวัตถุดิบส่วนสุดท้าย

 

“อืมมมม…..อร่อย” รีก้าพึมพำเสียงแผ่วเบาหลังจากกินคำแรกเข้าไป ก่อนจะหยิบชิ้นต่อไปเข้าปากอย่างต่อเนื่อง ไม่นานเนื้อหมูป่าก็หมดลง ลีโอสังเกตุเห็นสายตาละห้อยเสียดายแต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรเฝ้ารอคอยคำตอบนิ่งเงียบ

 

“ถ้าไม่แน่ใจว่าคนในเมืองจะกิน ลองเอาไปให้เขาดูก่อนสิ”

 

“ขายได้สิ…..ขายได้แน่นอนแต่ก็ต้องขอเอาไปให้เขาดูก่อน ราคาน่าจะอยู่ราวๆ 180 คาร์ต่อชิ้นท่าทำเสร็จแล้วแบบนี้……ส่วนถ้าขายเป็นเนื้ออย่างเดียวคงจะไม่น่าได้เพราะข้าว่าคนในเมืองคงไม่มีใครรู้วิธีการทำแบบเจ้า” รีก้าประเมิณซึ่งลีโอก็พอจะรู้ค่าเงินคราวๆมาบ้างแล้วจากการสอบถามเด็กสาวในระหว่างติดพายุไปไหนไม่ได้

ชายหนุ่มพยักหน้าพึ่งพอใจกับการสนทนาค้าขาย รีก้าสามารถเข้าใจหลักการตลาดเบื้องต้นที่เขาต้องการจะสื่อ

 

ค่าเงินในโลกนี้มีสกุลเดียว เรียกว่า คาร์ แบ่งเป็น 5 ประเภท ได้แก่ เหรียญเหล็ก ทองแดง เงิน ทองคำ และทองคำขาวซึ่งเป็นค่าเงินสูงสุดที่ชาวบ้านธรรมดาแทบจะไม่มีสิทธิ์อาจเอื้อมได้ครอบครอง

ไม่ใช่เพราะจำกัดแต่คนชั้นสูงแต่ตัวค่าเงินมันมหาศาลเกินกว่าประชาชนทั่วไปจะไคว่คว้า

 

1 เหรียญเหล็ก = 1 คาร์

100 เหรียยเหล็ก =1 เหรียญทองแดง

100 เหรียญทองแดง =1 เหรียญเงิน

100 เหรียญเงิน =1 เหรียญทองคำ

100 เหรียญทองคำ =1 เหรียญทองคำขาว

 

“ก็เยอะกว่าที่คิดเหมือนกันนะ……ก้อนเท่านั้นประมาณ 3 ขีดได้ละมั้ง และเป็นเนื้อหมูป่าที่คนไม่ค่อยนิยมกินกันด้วย” ลีโอคำนวนราคาตัดทอนวัตถุดิบที่ต้องใช้ทันที ก่อนหน้าหลังจากทราบค่าเงินมาบ้างก็ตีราคาในใจอยู่ก่อนบ้างแล้ว

50 คาร์นั้นคือราคาที่คาดไว้ก่อน….เทียบจากราคาเนื้อชนิดอื่นที่อยู่ราวๆ 300–500 คาร์ในปริมาณเท่ากัน

 

“ดีละ…..งั้นผมจะขายแบบสดไปให้ในราคาก้อนละ 70 คาร์ โดยเรื่องจัดส่งทางเธอต้องเป็นคนทำ”

“และอีกอย่าง………ทางผมจะจัดจ้างเธอในการล่าหมูป่าเช่นกัน เป็นรายได้ของทั้งสองฝ่ายซึ่งทางเธอก็จะทบรายได้เป็นสองเท่า จะมากจะน้อยก็ขึ้นอยู่กับการเจรจากกับพ่อค้าในเมืองเอาเอง”

 

ข้อเสนอของลีโอต้องยอมรับว่าในโลกที่ระบอบการศึกษายังไร้การพัฒนาเช่นนี้ถือว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ในความคิดอันซับซ้อนของการตลาดแบบพันธะลูกโซ่ เกื้อกูลซึ่งกันและกัน อีกฝ่ายได้ผลประโยชน์ต้องได้อีกฝ่ายช่วยเหลืออาจเรียกได้ว่าเป็นสัญญาปากเปล่าที่หากทางใดทางหนึ่งผิดคำผลประโยชน์ของทั้งคู่ก้จะล้มเหลว

หมูป่าไม่ได้อันตรายแต่สิ่งที่น่ากลัวคือการที่มันอาศัยอยู่ในป่า ซึ่งมีสัตว์ดุร้ายบางประเภทปนเปอยู่ในบริเวณชายป่าด้านนอกหากพบเจอย่อมเป็นอุปสรรคในการล่า

 

“แล้วเรื่องวิธีการทำอาหารละ เจ้าจะเป็นคนบอกวิธีการแก่เรางั้นเหรอ”

 

“ไม่……ผมจะใช้วิธีการอย่างอื่นแทนทำให้ลดกลิ่นสาปที่มีโดยไม่ต้องใช้วิธีรมควัน มันจะใช้ทำอาหารประเภทอื่นได้ด้วย” ลีโอเดินไปหยิบห่อที่เก็บไว้เมื่อวาน ซึ่งลงมือลองทำโดยการนำพวกเมล็ดจากฝักที่เดียร์ใช้ต้มลงไปในซุปด้วยผสมลงไป

เขาบดเป็นผงและผสมคลุกเคล้าหมักจนได้ที่ ผ่านไปเกือบ 10 ชั่วโมงจึงนำออกมา

 

“อืมมม….แทบจะไม่มีกลิ่นสาปเลย กลิ่นบางอย่างมันกลบแทบจะหมด” รีก้าพยายามเคี่ยดูแต่ก็ไม่พบกับวัตถุดิบอย่างอื่นนอกจากเนื้อหมูป่าบด 

“งั้นตกลง แล้ววันเวลาให้มารับละ”

 

“ทางผมขอหมูป่า 3 ตัวก่อน ค่าใช้จ่ายส่วนนี้ขอให้หักจากการขายครั้งแรก โดยครั้งนี้ผมจะคิดก้อนละ 60 เพื่อเป็นการไม่เอาเปรียบ……..ทางผมไม่มีทุนพอ”

 

“งั้นก็ได้”

 

 

………………………………………………………….

 

2 วันหลังจากตกลงกันเรียบร้อย รีก้าก็นำหมูป่ามาให้ 2 ตัวเท่านั้น เธอออกล่าโดยลำพังในเวลาส่งก็จ้างคนในหมู่บ้านแบกมา พร้อมมีดเล่มใหญ่กว่าที่มีอยู่มาส่ง จากนั้นก็กลับไปในทันทีโดยค่าหมูป่าขนาดตัวละประมาณ 300 กิโลกรัมเล็กกว่าตัวที่เขาไปเจอนอนแข็งตายภายใต้หิมะเล็กน้อยอยู่ที่ตัวละ 1000 คาร์ หรือ 10 เหรียญทองแดง

เขาพึ่งจะรู้ภายหลัง หมูป่าพันธุ์นี้เมื่อโตเต็มวัยจะมีขนาดใหญ่กว่านี้ถึง 3 เท่านั้นแสดงให้เห็นว่าสาเหตุที่เขาชำแหละด้วยมีดเล็กได้ก็เพราะเป็นหมูรุ่นไม่แก่เกินไป

 

ลีโอลงมือชำแหละอย่างชำนานด้วยมีดเล่มใหม่ทำให้การทำงานเป็นไปค่อนข้างราบรื่น ดีที่รีก้าล่าสัตว์ชำนาญได้กรีดเลือดออกไปบ้างลดทอดกลิ่นสาปคาวได้พอสมควร

เครื่องในถูกแบ่งแยกตัดแบ่งตามประเภทส่วนเพื่อง่ายต่อการประกอบอาหาร สันใน สันนอก ช่วงท้อง ทุกอย่างใชเวลาค่อนข้างนาน จากนั้นจึงช่วยกันใช้ไม้ทุบให้ละเอียด

สองคนช่วยกันมีหนึ่งสัตว์สีขาวนั่งมองอยู่กับที่ เนื้อกว่า 30 โลถูกบดด้วยวิธีแบบบ้านๆ ที่ทำให้ลีโออดแปลกใจไม่ได้คือเดียร์นั้นสามารถบดได้จำนวนมากกว่าเขาเสียอีก

เด็กสาวแข็งแรงกว่าเขา ซึ่งก็สงสัยตั้งแต่คนของรีก้าแบบหมูป่าหนัก 300 กว่ากิโลมากันเพียง 2 คนต่อ 1 ตัว

 

“น้อยไปนิด…….ไม่เป็นไรยังเหลือเวลาคงทันส่งครั้งแรก” ลีโอหันไปยิ้มพร้อมนำห่อเนื้อวางไว้ช่องหิมะที่ขุดเป้นสี่เหลี่ยมไว้ถนอมอาหารก่อนปิดด้านบนด้วยไม้และกลบด้วยหิมะอีกชั้น

 

3 วันให้หลังเป็นวันครบกำหนด รีก้ามาตรงตามเวลานั้นคือช่วงสายประมาณ 9 โมงเช้า พร้อมกับขบวนคนแบกหามอีก 5 คนที่แบกซากสัตว์คล้ายวัวผสมกระทิงแต่มีเขาบริเวณตรงกลางหัวโง้งไปด้านหลังอีกอัน

 

“200 ก้อนครับ” ลีโอชี้ห่อใบไม้บรรจุที่เรียงรายเต็มพื้น แบ่งเป็นห่อละ 20 ชิ้นเพื่อง่ายต่อการนับจำนวน

“ส่วนห่อนี้จะรสชาติไม่เหมือนกัน ลองให้เขาชิมโดยย่างตามปกติได้เลย……ฝากตระเวนให้เขาชิมหลายๆร้านเลยนะครับเพื่อขยายการขายของเรา”

“ส่วนอันนี้น่าจะเป็นที่ชื่นชอบแต่กลิ่นสาปยังพอมีอยู่บ้างต้องใช้ปรุงอาหารใส่เครื่องปรุงดับกลิ่น……..แต่รับรองว่าเนื้อสัมผัสอร่อยกว่าเนื้อหมูป่าบดแน่นอน” เขายื่นห่อสุดท้ายให้ซึ่งเป็นส่วนติดหนังสไลด์จนบางหากปรุงอย่างถูกต้องจะได้ความกรุบจากหนังของหมูป่า

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 313 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #109 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 13:12
    ขอให้ขายดีนะ
    #109
    0
  2. #7 sangrawee182513 (@sangrawee182513) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 05:28
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png มาเร็วๆๆๆ
    #7
    0