พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 316 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

ตอนที่ 5

 

 

“นั้นกำลังทำอะไรอยู่……เดียร์”

“พี่รีก้า………มาได้ไงคะ……….เดียร์กำลังทำอาหารอยู่ค่ะ”

“เนื้ออะไรนั่นแปลกๆไม่เคยเห็น ทำไมมันเละแบบนั้น”

“เนื้อหมูป่า”

“หยี๋…..กินเข้าไปได้ยังไงทั้งเหม็นทั้งเหนียว”

“ไม่เหม็นค่ะแล้วก็ไม่เหนียวด้วย ไม่เชื่อก็ลองกินดูสิ”

 

ลีโอนั่งเอียงตัวเงี่ยหูฟังเสียงบทสนทนาสองบุคคลหน้ากระโจมบ้านพัก หนึ่งจดจำได้ว่าคือเด็กสาวผู้ร่วมอาศัยชายคาเดียวกันหลับนอนแต่อีกผู้หนึ่งรับรู้จากน้ำเสียงเดาได้เพียงว่าเป็นผู้หญิงอายุไม่มาก

ทั้งสองพูดคุยดูสนิทสนม บทสนทนาเป็นไปตามธรรมชาติไม่ติดขัดผิดวิสัยเด็กสาวที่ค่อนข้างวางตัวถอยห่างสำหรับคนแปลกหน้า

‘ใครกัน’ เขาได้แต่คิดสงสัยพร้อมตั้งใจฟังต่อ

 

“อร่อย……..เดียร์เธอทำได้ไงเนี๊ยะ มันไม่เหนียวทั้งยังหอมกลิ่นแปลกๆเหมือนกลิ่นเนื้อไหม้นี่อีก”

 

“เรียกว่ารมควันค่ะ พี่ลีโอสอนให้เดียร์แต่ห้ามบอกวิธีทำกับใคร” เด็กสาวตอบตามที่เขาเคยกำชับ นิ้วจุปากทำเสียงเล็ก “ชู่ชู่” ย้ำความหมาย เพราะหากเป็นไปตามที่คิดเมื่อซักวันหนึ่งใครมาเห็นย่อมต้องอยากรู้วิธีทำชนิดนี้ ซึ่งจะบอกไปเฉยๆสำหรับตัวเขาที่ยังหารายได้เองไม่ได้ย่อมไม่มีทางปล่อยผ่าน

 

“ลีโอไหน…..เขาเป็นใครกัน”

 

“พี่ชายเขาหลงทางมาหนูเลยให้เขามาอยู่ด้วย…และพี่เขาก็สอนหนูหลายๆอย่างเลยค่ะ” เด็กสาวอธิบายอย่างภาคภูมิฟังจากน้ำเสียงก็รับรู้ได้ว่าเธอดีใจมากที่เขามาอาศัยอยู่ด้วยเป็นเพื่อน

หลังจากเดียร์เอ่ยจบ เสียงการสนทนาก็หยุดลงชั่วคราวก่อนเสียงการพูดนั้นจะแฝงความวิตกตื่นตระหนกพร้อมสาดซัดคำถามรัวราวกับเขาเป็นอาชยากรร้ายแรงหนีมาหลบซ่อน

 

“เดียร์เขาทำอะไรพิลึกๆหรือป่าว…นี่คงไม่ใช่ว่านอนด้วยกันตลอดหลายวันที่ผ่านมาหรอกนะ”

 

“ค่ะ” เด็กสาวตอบสั้นๆแม้ไม่เห็นก็พอจินตนาการใบหน้าไร้เดียงสาเวลาตอบได้เป็นอย่างดี

 

เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ ชายหนุ่มค่อยๆคลานรอดประตูออกไปก่อนจะพบเห็นร่างฝั่งตรงข้ามเดียร์สวมคลุมด้วยขนสัตว์หนาสีขาว หลังจากเขาออกมาก็เป็นเวลาที่เด็กสาวเหลือบมองพอดี

“อะ…พี่ลีโอตื่นแล้วหรอคะ” เด็กสาวยิ้มให้ด้วยท่าทางยินดี “วันนี้อากาศดีมากเดียร์เลยตื่นเร็ว ต้มน้ำเอาไว้ล้างหน้าให้ตรงนู้นแล้ว”

 

ว่าจบเธอก็บุ้ยปากจู๋ส่งสัญญาณชี้ไปยังภาชนะด้านหลัง น้ำค่อนข้างใสเกิดจากการเลือกหิมะสะอาดมาต้มปล่อยทิ้งตะกอนให้ตกไปเบื้องล่างนานพอสมควร

“จะต้มอีกทีไหมคะจะได้อุ่นๆ”

 

“ไม่ต้องหรอกเดียร์ ขอบคุณมากเลยนะ” ลีโอเหลือบมองยังร่างที่ตลอดเวลาการสนทนาเอาแต่จับจ้องมองมา ก่อนละความสนใจหันไปจัดแจงภารกิจส่วนตัวข้างๆที่พักจากนั่นจึงกลับมานั่งข้างๆเด็กสาวร่วมวงล้อมกองไฟ

 

“สวัสดีครับ…ผมลีโอ ตอนนี้ได้มาอาศัยอยู่กับเดียร์” เขาแนะนำตัวสั้นๆพร้อมสังเกตุรูปร่างหน้าตาที่ซ่อนไว้ใต้ชุดคลุมสวมปิดศีรษะ จึงทราบว่าเธอเป็นผู้หญิงอายุประมาณ 20 ปี ผิวขาวดวงตาสีน้ำตาลสีผมที่เล็ดรอดออกมาก็มีสีเดียวกับสีตา

ข้างตัวมีธนูและมีดเหน็บไว้เอวจึงเริ่มพอเข้าใจถึงการพัฒนาของโลกนี้ว่าอยู่จุดไหนหากเทียบกับโลกใบเก่า

‘ยุคกลาง หรือช้าเร็วกว่านั้นไม่มากสินะ’ เขากะเวลาช่วงยุคของมนุษย์เปรียบเทียบแต่ที่อดเคลือบแคลงและสงสัยไม่ได้คือเกี่ยวกับการประกอบอาหารมันล้าหลังจนวิธีการบดสับยังไม่รู้จัก

หรืออาจมีอีกข้อสันนิฐานที่พอจะคาดเดานั่นคือ การบดสับไม่เป็นที่นิยมใช้ประกอบอาหาร

 

“ข้า รีก้า…..” อีกฝ่ายแนะนำตัวกลับ ก่อนเริ่มยิงคำถามใส่ทันที

“เจ้ามาจากที่ใด”

 

“บอกไปก็ไม่รู้หรอก…..อเมริกา” เขาตอบส่งๆไปเพราะรู้อยู่แล้วว่าไม่ว่าใครบนโลกใบนี้ก็ไม่มีทางรู้จักสถานที่มาของเขา นอกจากปาฎิหารมีคนเช่นเขาหลงมาอยู่โลกใบนี้เช่นกัน

 

“ไม่เคยได้ยินชื่อเมืองหรืออาณาจักรนี้เลยมาก่อน” รีก้าพึพำก่อนเปลี่ยนคำถาม

“แล้วเจ้าต้องการอะไรจากเดียร์” รีก้าถามพร้อมจับจ้องเขม็งด้วยสาตาคมกริบคล้ายจับผิดพิรุธ

 

“ก็แค่ขออาศัยอยู่ด้วยเพราะไม่มีที่ไป” ลีโอตอบสบายๆแต่เริ่มไม่ชอบใจในท่าทางที่เหมือนเข้าเป็นผู้ต้องหากำลังถูกสอบสวน

“หากถามว่าต้องการอะไร ก็ขอตอบอย่างตรงไปตรงมาไม่มีอะไรแอบแฝงเลยแล้วกัน” เขาหยุดนิ่งเล็กน้อยยิ้มบางเบามื่อเห็นท่าทีระวังตัวมือข้างหนึ่งขยับเข้าใกล้มีดข้างเอว

“ผมอยากให้เดียร์มีชีวิตที่ดีกว่านี้ เลยคิดว่าต้องช่วยลงมือทำอะไรบ้าง…..อย่างน้อยก็ให้ได้กินอาหารที่ดีกว่าน้ำต้มผัก……..ผมไม่ใช่คนที่บอกปากเปล่าว่าหวังดีแต่ปล่อยให้เธอต้องมาอยู่โดดเดี่ยวอย่างยากลำบากแบบนี้”

 

รีก้าชักสีหน้าไม่พอใจกับประโยคที่เขาพูดจบ คำตอบเสียดสีแฝงความหมายเหน็มแนมอย่างเปิดเผยถ้าไม่ใช่คนโง่ย่อมสามารถตีความหมายได้อย่างแน่นอน

 

“กินอาหารกันดีกว่า วันนี้อากาศดีเราลองเดินไปไกลกว่าวันก่อนดีไหม……..ชวนรุยไปด้วย” ลีโอเลิกสนใจหันไปชักชวนเดียร์ที่กำลังตั้งใจทำอาหารตามที่เขาเคยสอน

“อีกซักนิดเดียร์ เอาครอบไว้ก่อน” เขาแนะนำเมื่อเห็นสีเนื้อหมูป่ายังไม่ได้ที่

 

“เดียร์บอกว่าเจ้าเป็นคนสอนการทำอาหารชนิดนี้”

 

“ใช่ผมสอนเอง…..ที่บ้านเกิดผมมีอาชีพพ่อครัว คอยทำอาหาร” ลีโอตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนส่งสัญญาณให้เด็กสาวเมื่อกะเวลาควรจะได้ที่แล้ว

กลิ่นหอมตลบอบอวนพร้อมควันที่อบลอยฟุ้งยามเมื่อเปิดภาชนะครอบออก เมื่อทำวิธีแบบเดิมหลายครั้งจึงพอเข้าใจอีกอย่างที่เนื้อหมูป่าลดทอนความเหม็นสาปลงไปมากกับมีรสชาติเข็มนิดหน่อยอาจเป็นเพราะหินที่ใช้ในการย่าง

เขาลองใช้วิธีการย่างแบบไฟโดยตรงรสชาติจะต่างกับที่ย่างบนหิน

 

“พ่อครัวที่เหมือนร้านอาหารในเมืองน่ะเหรอ” รีก้าถามเพื่อความแน่ใจซึ่งเขาก็พยักหน้าตอบกลับ

 

“เธอคงได้ชิมแล้วใช่ไหมว่ารสชาติมันพอกินได้……ผมก็ไม่ได้กินเนื้อชนิดอื่นแถวนี้เลยไม่รู้จะเปรียบเทียบยังไง” ลีโอเริ่มเกริ่นเข้าแผนการหารายได้มาใช้ในชีวิตประจำวัน“พอจะบอกได้ไหมว่าเทียบกับเนื้อชนิดอื่นแล้วเมื่อปรุงเสร็จมันเป็นอย่างไร”

"ถ้าจะนำไปขายจะพอเป็นไปได้ไหม.....แล้วมันจะขายได้เท่าไหร่"

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 316 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #108 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 11:52
    เริ่มแผนหาเงินแล้ว
    #108
    0
  2. #52 09fg (@09fg) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 17:41
    สนุกดีค่ะ
    #52
    0
  3. #23 Empty_Mind (@mrsuchart1970) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 06:32
    มีรสชาติเข็มนิดหน่อย >> เค็ม
    #23
    1
    • #23-1 YukiKiyu (@YukiKiyu) (จากตอนที่ 5)
      22 สิงหาคม 2563 / 12:24
      แทงปาก อร่อยเลย
      #23-1
  4. #13 ชัญญพัชร์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:53

    สนุกกกกด

    #13
    0