พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 311 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

ตอนที่ 4

 

 

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก…!!

เสียงกระทบต่อเนื่องเป็นจังหวะสลับสม่ำเสมอ ท่อนไม้ทั้งสองมือผลัดสลับตีกระหน่ำลงบนชิ้นเนื้อส่วนสันนอกที่ชำแหละออกมาเก็บไว้ก่อนหน้า  หนึ่งในกรรมวิธีสุดง่ายดายเพื่อลดทอนความเหนียวทำลายเส้นใย ลีโอตีจนกระทั้งได้ก้อนเนื้อบดมามากพอสมควร

“น่าจะพอได้ที่และ” ชายหนุ่มใช้หลังมือปาดหน้าผากเบาๆแม้จะไม่มีเหงื่อซึมออก ลมหายใจยืดยาวผ่อนคลาย ทอดมองก้อนเนื้อที่เก็บใส่ภาชนะก่อนยกสูดดมตรวจสอบกลิ่น

“เหม็นสาปจริงๆนั้นแหละ……แต่ก็ไม่ได้แรงอย่างที่คิด” เขาหันไปยิ้มให้ร่างนอนใต้หมาป่าตัวขาวที่จับจ้องมองด้วยสายตาฉงนอยู่เป็นเวลานาน ซึ่งขณะเขาสูดดมกลิ่นใบหน้าน้อยๆก็พลันเหยเกย่นจมูกตามเมื่อจินตนาการถึงกลิ่นสาปสุดเหม็น

 

“มันเละไปหมดแล้ว จะกินได้เหรอคะ” เด็กสาวถามอย่างไม่แน่ใจแล้วค่อยๆเคลื่อนขยับเข้าใกล้ชะโงกมอง

 

“ได้สิ……นี่แหละวิธีง่ายๆจัดการกับเนื้อเหนียวๆ” ลีโอยิ้มตอบ ส่ายใบหน้าเล็กน้อยราวกับไม่ชอบใจเนื้อบดในภาชนะ “แม้จะเสียคุณสมบัติเนื้อหมูป่าไป แต่ก็พอทำให้เรามีเนื้อสัตว์กิน”

“งั้นเริ่มทดสอบกันเลยไหมว่ามันเหม็นแค่ไหน……..เอาแบบธรรมดาก่อน”

 

ซซซซซี่….

บนแผ่นหินบนเตาหลังจากชโลมมันจนได้ที่ก้อนเนื้อบดถูกปั้นขึ้นรูปกลมแบนบรรจงวางไม่ให้แตก ลอยโชยกลิ่นเนื้อหมูป่าที่ค่อยๆสุกตลบอบอวนในกระโจมบ้านพักหลังเล็ก

ทั้งน้ำมันจากไขมันหมูที่ทาตอนแรกและน้ำมันที่ซึมแทรกอยู่ในเนื้อไหลผสมกลิ่นหอมฟุ้ง ลีโอยังต้องการดับกลิ่นสาปโดยวิธีธรรมชาติใช้ภาชนะปิดครอบให้กลิ่นไหม้ผสมปนเนื้อลดทอนกลิ่นสาปลงไปอีก รอไม่นานก็พลิกด้านอีกครั้งจึงตักใส่ใบไม้แทนจานนำมาวางตรงหน้าเด็กสาว

 

“เดียร์จะชิมก่อนหรือให้พี่ชิม” ชายหนุ่มมองหน้าแล้วจึงหั่นสไลด์บางๆมาสามชิ้น เห็นใบหน้าลังเลจึงหยิบกินสัมผัสลิ้นชิมรสพร้อมหลับตาพิจารณา

ด้วยการบดละเอียดทำให้ไม่มีความเหนียว หลงเหลือแต่ความหนึบหนับเด้งสู้ฟันน้ำมันด้านในชุ่มช่ำกลิ่นควันไหม้เล็กหน้าผสมกลิ่นสาป มันไม่ได้รู้สึกแย่จนรับประทานไม่ได้แต่สำหรับเขายังไม่เป็นที่น่าพอใจเท่าไหร่

“อืมมมมม พอกินได้แก้ความหิวไปก่อน…..อย่างน้อยก็ดีกว่าซุบฝาดเหม็นเขียวนั่น” ลีโอพึมพำจดจำรสสัมผัสต่างๆก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้งแล้วยื่นชิ้นเนื้อหมูที่หันให้ทั้งเด็กสาวและหมาป่าหิมะคนละชิ้น

 

ท่าทีลังเลของเด็กสาวมาพร้อมใบหน้าเหยเก เป็นรุยที่ทนความเย้ายวนของกลิ่นหมูและควันไม่ไหวก้มใช้ลิ้นตวัดละเลียดเลียก่อนเขมือบเขี้ยวทั้งชิ้น

ไม่นานนักชิ้นเนื้อหมูก็ถูกกลืนลงไป รุยจ้องมองยังชิ้นเนื้อหมูที่เหลือเลียลิ้นรอบริมฝีปาก

 

“เห็นไหมรุยยังทานได้ เดียร์ลองมั้งสิ………พี่รับรองว่าไม่ถึงกับแย่หรอก” ลีโอกล่าวเพิ่มความมั่นใจให้พร้อมดันส่วนแบ่งที่เหลือไปใกล้ตรงหน้ามากขึ้น

 

“ค่ะ” เสียงตอบรับแผ่วเบาลังเลแต่มือน้อยก็ยื่นหยิบเข้าปากด้วยใบหน้าพะอืดพะอมจนอดขำไม่ได้ จินตนาการได้เลยว่าคงเคยฝืนกระเดือกลงไปในขณะทำกรรมวิธิที่ผิด ทั้งกลิ่นสาปและกลิ่นเลือดคงสร้างความทรงจำเลวร้ายฝังลืก ถึงขนาดต้องกินน้ำต้มผักแทนที่จะกินหมูป่าชนิดนี้เข้าไป

“อะ” เสียงเล็ดรอดออกมาน่ารักพร้อมดวงตาประกายส่องสว่างจ้องมองก้อนเนื้อหมูสลับกับใบหน้าเขาเป็นระยะ “อร่อย……อร่อยมากๆเลย ไม่เหนียวด้วย”

 

เด็กสาวหันไปยิ้มพร้อมยกหยิบห่อเนื้อหมูขึ้นมาราวกลับเป็นสมบัติล้ำค่า “เดียร์ไม่เคยคิดเลยว่าเนื้อหมูป่าจะอร่อยแบบนี้ ไม่เหนียวและก็ไม่เหม็นสาปด้วย”

 

“ใช่ไหมล้า” ลีโอยิ้มขำท่าทีของทั้งรุยและเดียร์ ขนาดสุนัขที่ว่าสามารถกินของเหม็นๆ กินซากสัตว์ตัวอื่นยังทนกลืนไม่ลง

“แต่มันก็ไม่ได้ดีมากเท่าไหร่……เดี๋ยวคราวหลังลองใช้อย่างอื่นมากลบกลิ่นพวกนี้ดูน่าจะดีกว่านี้นะ”

 

“ทะ ทำให้อร่อยได้กว่านี้อีกเหรอคะ” เด็กสาวจ้องมองด้วยความตื่นเต้น ซึ่งก็ทำให้ลีโอแปลกใจมากกับการได้ลิ้มรสเนื้อหมูที่สุดแสนธรรมดา

“เดียร์พึ่งจะเคยกินเนื้อหมูอร่อยแบบนี้เป็นครั้งแรกเลยค่ะ”

 

“งั้นหรอกเหรอ” ลีโอมองเด็กสาวด้วยความเห็นใจก่อนเปลี่ยนท่าทีในเวลาไม่นานจัดแจงหยิบเนื้อบดขึ้นมาปั้นอีกครั้ง ทีนี้เข้าทำเพิ่มอีกสองก้อนด้วยวิธีเดียวกัน แต่ค่อยๆทำแล้วอธิบายเล็กน้อยให้คนมองสามารถทำตามได้ในภายหลัง

“คราวหน้าเดียร์จะได้ทำให้พี่กินมั้งไง” เขาบอกเป้าหมายไปเพียงเพื่อหวังให้ซักวันหนึ่งที่อาจเกิดเหตุการณ์บางอย่างต้องให้พลัดพราก อย่างน้อยก็ยังหาเนื้อสัตว์รับประทานประทังความหิวได้บ้าง

 

“ค่ะ…….พรุ่งนี้เดียร์จะทำให้พี่ลีโอกินเอง เชื่อมือเดียร์ได้เลย” เธอชูมือตอบอย่างมั่นใจพร้อมรับส่วนแบ่งที่ลีโอหั่นให้วางบนใบไม้

 

“อย่างน้อยเราก็มีกินไปอีกตั้งหลายวัน ฮะ  ฮะ”

ทั้งคู่หัวเราะกันพร้อมกับการฉลองผลแห่งผลสำเร็จขั้นแรก การทดสอบลุล่วงเป็นที่น่าพึงพอใจและหลังค่ำคืนนั้นเหมือนการลงทัณฑ์จากธรรมชาติ พายุหิมะได้กระหน่ำซ้ำเติมมเป็นเวลาสองวันเต็มทั้งคู่ต้องทนทุกกับความหนาวเหน็บอีกครั้ง

เวลาแต่ละนาทีผ่านไปราวกับเป็นวัน สามร่างกลับมานอนขตรวมกันอยู่หน้าเปลวเพลิงกองไฟ

โชคดีที่ทั้งลีโอและเดียร์ได้กักตุนอาหารมากพอถึงห้าวัน รวมทั้งฟืนหุงหาอาหารก็เพียงพอในการใช้ประกอบอาหารและเพิ่มความอบอุ่น ในที่สุดช่วงเวลาเลวร้ายก็ผ่านพ้นไปด้วยความทุกข์ทรมานจากความหนาวเหน็บ แสงแดดสามารถส่องให้ความอบอุ่นแก่สิ่งมีชีวิตได้อีกครั้ง

 

“เดียร์…..เดียร์ เป็นอะไรไหม” เสียงแว่วเรียกจากข้างนอกปลุกลีโอให้รู้สึกตัว กลิ่นควันจางๆตลบอบอวนภายในจึงรู้ว่าเดียร์กำลังจัดแจงอาหารมื้อเช้าอยู่ด้านนอก แต่เสียงเรียกไม่คุ้นเคยทำให้ชายหนุ่มต้องหยันตัวขึ้นมองรอดช่องออกไปสำรวจ

“เป็นใครกัน…ไหนเดียร์ว่าไม่มีใครมาสนใจ” ชายหนุ่มอดสงสัยไม่ได้ มองด้วยความระวัง

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 311 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #51 09fg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 17:35
    สนุกมากๆค่ะ
    #51
    0