พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    18 ส.ค. 63

ตอนที่ 33

 

 

 

4 วันต่อมาข่าวร้ายมาถึง กลุ่มนักผจญภัยหลายกลุ่มมีสภาพแทบจะไม่แตกต่างจากซากศพเดินได้ ทุกคนสะบักสะบอมหิวโซ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลน้อยใหญ่ 

“ท่านหัวหน้าทหาร รีบไปแจ้งท่านบารอนเร็วเข้า…….ฝูงสัตว์อสูรจำนวนมากมันกำลังพุ่งมาทางนี้”หนึ่งในนักผจญภัยรีบแจ้งข่าว

 

เมื่อได้ยินคำบอกเล่าหัวหน้าทหารเร่งทำการสอบถามถึงเหตุการณ์ภายในป่า

ฝูงสัตว์อสูรมากมายบ้าคลั่งวิ่งทำลายทุกสิ่งที่กีดขวาง ส่วนมากจะเป็นสัตว์อสูรระดับหนึ่ง

 

“ข้าเห็นสัตว์อสูรระดับสาม……..โชคดีที่ข้ากระโดดซ่อนตัวในหลุมโคลน”นักผจญภัยร่่งเล็กบอกข้อมูลเพิ่ม ตามตัวและเสื้อผ้ายังมีดินเกาะแห้งให้เห็น

ได้ยินข้อมูลใหม่ ทุกคนที่ได้ยินเป็นต้องสะท้านตัวสั่น สำหรับนักผจญภัยในเมืองขนาดเล็กเช่นนี้ผู้ที่จะสามารถต่อต้านอสูรระดับสามนั้นแทบจะไม่มี

และนี่ยังไม่สามารถระบุจำนวนที่แน่นอนได้ด้วย

 

“เร็วเขา…….เอาข่าวนี้ไปแจ้งแก่ท่านบารอนเร็ว   เรื่องนี้จะช้าไม่ได้เราต้องรีบเตรียมการรับมือให้เร็วที่สุด”หัวหน้าหน่วยทหารที่ 6 รีบสั่งการผู้ใต้บังคับบัญชา"คนที่เหลือช่วยคนบาดเจ็บด้วยและ ส่วนเจ้าไปเรียกหน่วยทหารหน่อยอื่นมาช่วยอีกแรง"

 

ด้านหน้าเมืองวุ่นวาย พวกทหารใช้ลานหน้าเมืองเป็นจุดพักช่วยเหลือคนชั่วคราว ยิ่งนานคนยิ่งทยอยมากขึ้นจนพื้นที่โล่งกว้างดูแออัด

คนเหล่านี้ไม่ใช่เพียงนักผจญภัยที่อาศัยอยู่ในเมืองแต่รวมเหล่านักผจญภัยที่ต้องการเดินทางเข้าไปสำรวจส่วนลึกของป่า

ยังมีชาวบ้านในบริเวณป่าเขตนอกที่รับรู้อันตรายในเรื่องนี้จึงต้องการอพยพย้ายถิ่นหาที่ปลอดภัย

 

“เกินอะไรขึ้นค่ะพี่ลีโอ คนเต็มเลย”เดียร์หันไปถามลีโอหลังจากเตรียมจะออกจากเมืองเพื่อเริ่มทำภารกิจแรกของสมาคมนักผจญภัย และเริ่มต้นในฐานะนักผจญภัยอย่างเป็นทางการเสียทีหลังจากเจอเรื่องราวมากมายประดังเข้ามาไม่รู้จบ

เด็กสาวกวาดสายตามองตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าคนเหล่านั้นบาดเจ็บ บางคนกระทั่งอวัยวะขาดหายไป

 

“ไม่รู้สิ สงสัยถูกฝูงสัตว์ละมั้ง”ลีโอมองวิเคราะห์ตาม ดูจากรอยบาดแผลแต่ละคนก็พอจะคาดเดาได้อยู่บ้าง กรูพยักหน้าเสริมเมื่อเห็นรอยกรงเล็บบนแผ่นหลังนักผจญภัยรายหนึ่ง เธอนั้นมีประสบการณ์ในฐานะนักผจญภัยมาพอสมควร

 

“ฝูงสัตว์อสูร น่าจะฝูงใหญ่เอาการและคอนข้างมีระดับสูงด้วย”

 

ระหว่างทั้งสามพูดคุยกันในระหว่างเดินผ่านได้มีกลุ่มทหารคุ้นหน้าวิ่งเข้ามาทางพวกเขาทำให้ทั้งสามคนหยุดการพูดคุย

“คุณลีโอครับ……ท่านบารอนขอเชิญที่ป้อมรักษาการด่วนครับ พอดีมีเรื่องอยากจะพูดคุยเกี่ยวกับภัยพิบัติสัตว์อสูรที่กำลังจะมาถึง”ทหารคนที่นำมารายงาน เฝ้ารอคอยการตอบรับ

 

ภัยพิบัติสัตว์อสูร…..ลีโอไม่คิดว่าเหตุการณ์นี้จะร้ายแรงถึงขั้นถูกเรียกว่าภัยพิบัติ

ลีโอพยักหน้าตอบรับจากนั้นจึงเดินทางไปหาบารอนมาร์โก้ที่ด้านหลังกำแพงซึ่งเป็นป้อมใช้สำหรับเฝ้ารักษาการณ์ของเมือง โดยมีเดียร์และกรูติดตามไม่ห่าง ส่วนมูนั้นเพื่อความปลอดภัยจึงเลือกให้ฝึกงานเป็นลูกมือของเทล 

เพราะรายได้จากอาหารที่ลีโอเป็นผู้ถ่ายทอด เทน่าจึงล็อคห้อง 2 ห้องไว้ให้โดยไม่คิดค่าอาศัยอีกแล้ว เพราะรายได้ที่เพิ่มมากขึ้นถึง 3 เท่าจากรายได้ค่าอาหารปกติเพียงพอให้สองแม่ลูกใช้ชีวิตสบายมากขึ้น

 

“สวัสดีครับท่านบารอน”ลีโอทักทาย มองโต๊ะตัวยาวที่เต็มไปด้วยเหล่าคนระดับสูงของเมืองที่นั่งรายล้อมหน้าเครียด 

 

“นั่งลงสิ” บารอนมาโก้ผายมือเก้าอีกตัวใกล้แสดงให้เห็นระดับความสำคัญที่บารอนมีให้ชายหนุ่ม มีสายตาหลายคู่มองไม่พอใจแต่ลีโอเลือกที่จะมองข้าม

 

“ตอนนี้ทางเราได้รับแจ้งว่าฝูงสัตว์อสูรจำนวนมากกำลังพุ่งตรงมาทิศทางของเมือง เป็นไปได้มากว่าพวกมันต้องปะทะเข้ากับเมืองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”บารอนอธิบายตรงๆเพื่อให้ลีโอเข้าใจสถานการณ์ในปัจจุบัน 

“บางทีเราจำเป็นต้องปิดเมือง ที่ข้ารบกวนเวลาของเจ้าในวันนี้ก็เพื่ออยากปรึกษาถึงเรื่องอาหารว่ามีทางใดที่จะพอกักเก็บอาหารไว้ได้นาน……..เพราะเราไม่รู้เลยว่าการต่อสู้นี้จะยาวนานแค่ไหน หรือถึงขั้นร้ายแรงจนต้องต้านเพื่อรอกำลังเสริมจากทางอาณาจักรมาช่วย”

 

ลีโอเหลือบมองรอบโต๊ะครั้งหนึ่ง มือยกขึ้นถูกคางไปมาใช้ความคิด “ก็พอมีทาง จากที่ผมคาดเดาปริมาณเทียบเท่ากับจำนวนเนื้อสัตว์ที่ต้องสงเป็นเครื่องบรรณาการมันก็พอให้อยู่ได้ราว 10 วัน”

 

“เจ้าบ้าหรือป่าว จำนวนอาหารขนาดนั้นมันอยู่ได้หลายเดือนเลยนะ”ชายหนุ่มที่ทำงานกับบารอนมาร์โก้โต้แย้งซึ่งลีโอก็จำได้ดีว่าเป็นคนเดียวกับที่ขัดเรื่องอาหาร “ข้าว่าท่านบารอนเชิญคนผิดมาแล้วหละ ดูจากการพูดเมื่อครู่ก็เห็นได้เลยว่าไม่มีความชำนาญในเรื่องนี้” 

มีหลายคนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวของชายหนุ่มข้าราชการของบารอนมาร์โก้ บารอนเองก็เห็นด้วยเช่นกัน 

 

“หรือว่าพวกท่านจะเก็บไว้กินกันเองสำหรับพวกท่าน……..งั้นชาวบ้านละ”ลีโอเริ่มเห็นเค้าความเห็นแก่ตัว เมื่อถูกรู้ความคิดบารอนมาร์โก้เลือกจะนิ่งเงียบและปล่อยการโต้เถียงให้เป็นของลูกน้อง 

 

“พวกชาวบ้านก็ต้องกักตุนของตัวเองสิ ไม่มีเมืองไหนเขาทำกันหรอก เอาภาษีมาคืนให้ประชาชนแบบนั้น”

 

ลีโอส่ายหัวไปมาใบหน้าเคร่งขรึมอย่างรับไม่ได้ในความคิดของสามัญแห่งโลก เขาไม่ได้โกรธที่อีกฝ่ายมีความคิดเช่นนี้เพราะมันเป็นสามัญความคิดของพวกเขา

เป็นตนเองนั้นแหละที่มีความคิดแตกต่าง 

“ถ้าผมพอจะมีวิธีละ อาจจะให้เสบียงเหล่านั้นอยู่ได้นานนับเดือน พวกท่านจะแบ่งอาหารให้แก่ชาวเมืองที่เดือดร้อนได้ไหม”ลีโอเลือกที่จะยื่นเสนอเพื่อต่อลอง ต้องชี้ให้เห็นผลประโยชน์มากกว่าจะตักรอนผลประโยชน์จากพวกเขา

“ถึงเสบียงของพวกท่านจะมีเยอะกองเป็นภูเขา แต่น่าเสียดาย ถึงอย่างไรก็ไม่พ้นต้องทิ้งให้พวกมันเน่าเปื่อยเสียของ”

 

 

++++++

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #133 SeaBearHTY (@SeaBearHTY) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 17:10

    ×ต่อลอง

    √ต่อรอง
    ×ตักรอน

    √ตัดรอน
    อันนี้ช่วยหาเผื่อแก้เนาะ
    #133
    0
  2. #132 Pirompornjia (@Pirompornjia) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 16:50
    เห็นแก่ตัวเกิ๊นนน แม้แต่บารอนก็ด้วย
    #132
    4
    • #132-1 SeaBearHTY (@SeaBearHTY) (จากตอนที่ 33)
      18 สิงหาคม 2563 / 17:11
      บารอนไม่น่าจ่ะนะ อาจจะอยู่ในจุดของคนกลาง พูดไม่ได้มากกว่า
      #132-1
    • #132-3 Sent1nel (@Sent1nel) (จากตอนที่ 33)
      18 สิงหาคม 2563 / 19:20
      เรื่องปกติในชีวิตจริงของคนทุกคน
      #132-3