พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 333 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

ตอนที่ 3

 

รุ่งอรุ่ณบ้าคลั่งยามดวงอาทิตย์กำลังจะโผล่พ้นขอบฟ้า แสงทองอร่ามบางเบาไม่อาจแทรกผ่านความแปรปวนของอากาศที่มวลพายุหิมะรุนแรง

ความหนาวเหน็บแทรกซึมราวกลับเจาะลึกไขกระดูก กัดกินอัวยวะเจ็บปวดทรมาน ร่าง 3 ร่างกองรวมกระจุกกันตรงมุมใกล้กองเพลิงเล็กๆบริเวณทางเข้าที่นำเอาเชื้อเพลิงมาสุมเพิ่มความอบอุ่นภายใน

 

“หนาวจัง รุยกอดเดียร์หน่อย” เด็กสาวพึมพำหลับตาสนิท อ้อมแขนลีโอกระชับรวบร่างเล็กเข้ามาชิดแผ่นอกแน่นขึ้นและเหมือนร่างใหญ่ตัวแทนผ้าห่มฟังภาษามนุษย์ออก มันงอตัวตวัดปลายหางพันรอบสองร่างสั่นเทาในอ้อมกอดตัวมันอีกชั้นหนึ่ง

บรรยากาศเลวร้ายจนแผนการทดสอบจะจัดการกับเนื้อหมูป่าต้องล้มเหลว ในเวลานี้ได้แต่ต้องนอนคุดคู้รับความอบอุ่นของรุยแก้หนาว ดื่มน้ำต้มบรรเทาบ้างตามสมควร มันหนาวเหลือเกินหนาวจนแทบจะทนไม่ได้

 

กว่าจะผ่านพ้นอากาศที่เลวร้ายก็เกือบเย็นตะวันตก

 

“มันเป็นแบบนี้บ่อยไหม” ลีโอต้องไล่เรียงข้อมูลใหม่หลังเผชิญอากาศเลวร้ายที่คาดไม่ถึง ในเมืองหนาวโลกเก่าแม้ยามเผชิญพายุหิมะก็ไม่เคยต้องนอนปะทะความหนาวเหน็บโดยตรงเช่นครั้งนี้

3 วันที่เดินผ่านทุ่งหิมะเผชิญหน้าพายุแต่ก็ชั่วขณะหนึ่ง เพียงไม่นานทุกอย่างก็สงบไม่ยาวนาน

 

“ไม่บ่อยค่ะ” เดียร์ส่ายหน้าในขณะซุกตัวขตงออยู่ใต้แผงขนสีขาวราวกับปุยนุ่นของหมาป่าหิมะ “ครั้งนี้นานกว่าทุกครั้งมาก เดียร์แทบทนไม่ไหว”

 

“อืมมมมม” ลีโอพึมพำพร้อมส่งภาชนะบรรจุน้ำต้มให้ หันมองกองหิมะหนาอย่างหนักใจโดยเฉพาะบริเวณจุดที่ฝังเนื้อหมูป่า

“หมดกันเนื้อหมูป่า” เขาส่ายหน้าอย่างจนใจ

 

“ดะ เดี๋ยวเดียร์ให้รุยไปเอาให้ค่ะ รุยทนอากาศหนาวมากๆได้” ปากสั่นพูดตะกุกตะกัก ผ่อนลมหายใจที่มีไอควันสีขาวระเหยไอขณะพูด

 

สิ้นคำพูดเด็กสาวหันไปกระซิบส่งสันญาน ชี้นิ้วน้อยๆไปทิศทางจุดเมื่อวานจุดฝังเนื้อหมูป่า  ร่างขาวดุจหิมะพุ่งพรวดออกไปตะกุยพื้นงักแผ่นหิน ไม่นานนักร่างสีขาวก็กลับมาพร้อมห่อใบไม้ทีละห่อซึ่งบรรจุชิ้นเนนื้อหมูป่าไว้ด้านใน

“แข็งไปหมดเลย” ลีโอใช้สันมีดเคาะทดสอบ ส่ายหัวกับวัตถุดิบที่ต้องรอสลายความเย็นหยิบผิงไออุ่นไว้ใกล้ๆเตา

“สงสัยต้องกินซุปแบบเดิมไปก่อน ฮ่ะ ฮ่ะ” ชายหนุ่มหัวเราะแก้เก้อส่ายหัวกับเรื่องจนใจที่ต้องรอคอยเวลาเท่านั้น

 

“เดียร์ว่า” เด็กสาวทำท่าลังเลส่งสายตาไปยังห่อเนื้อหมูป่า“พี่ทิ้งไปเถอะ หรือให้รุยก็ได้………มันเหนียวจริงๆนะคะ”

 

ใบหน้าลีโอปรากฎรอยยิ้มเอ็นดู เธอยังอุตส่าย้ำเรื่องเพราะกลัวเสียแรงเปล่า  หน้าเหยเกนั้นมองทีไรก็อดขำไม่ได้เมื่อจินตนาการถึงความเหนียวและกินสาปของสัตว์ป่า

“รู้ไหม” เขาส่งเสียงให้เด็กสาวสนใจ เห็นว่าอีกฝ่ายหันมองก็เริ่มกล่าวต่อ“ในประเทศของพี่ ไม่สิ สถานที่ที่พี่จากมาน่ะ ทำเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรียกว่าเปล่าประโยชน์หรอกนะ”

 

เด็กสาวผู้อ่อนต่อโลกไม่เข้าใจเขยิบยื่นใบหน้าโผ่ลพ้นขนสีขาวเล็กน้อยเอียงคอถาม “ถ้ากินไม่ได้แล้วต้องทิ้ง ไม่ใช่เรียกว่าสูญเปล่าหรือคะ”

 

ลีโลขบขันจนใจกับความไร้เดียงสา ภาวนาขอให้เป็นอย่างแรกที่เขาคิด เพราะถ้าทั้งหมดที่เดียร์แสดงออกมาทั้งหมดคือสามัญสำนึกของคนบนโลกใบนี้คงไม่แคล้วที่จะไม่มีทางพัฒนาการเป็นอยู่ได้ดีกว่านี้แน่นอน

“มันก็ใช่ที่เราไม่ได้กินเนื้อมัน…..แต่บางทีใครจะรู้ว่ามันอาจจะมีวิธีทำให้กินได้ก็ได้นะ”

เด็กสาวไม่เข้าใจมากนักแต่ก็พยักหน้าตาม

 

“เอาอย่างนี้สิ เดียร์ก็คิดซะว่าเราเอามาเล่นกันเพราะถึงอย่างไรเวลาพายุหรือหิมะตกก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว” ลีโอเปลี่ยนความคิดจากเรื่องจริงจังให้กลายเป็นเรื่องสนุก เปรียบเทียบตอนสมัยเรียนที่พอเวลาถึงช่วงวิชาการก็มักจะมีใบหน้าเหยเกเช่นเดียวกับเด็กสาวไม่ผิดเพี้ยน

 

ทั้งสองชวนคุยสับพเหระส่วนมากจะเป็นการสอบถามเรื่องราวต่างๆของโลก ถึงอย่างนั้นเดียร์ก็ไม่ค่อยจะรับรู้สิ่งใดมากเพราะไม่เคยได้ย่างก้าวออกไปจากเขตนี้เลยซักครั้ง

“เดียร์เคยไปส่งของกับพวกคนในหมู่บ้าน แต่ก็รออยู่บนภูเขาลูกนั้นไม่ได้เข้าไปในเมือง” เธอชี้ไปทิศทางที่เขาเคยเดินนผ่านมา

“ค่าเข้าเมืองแพงเดียร์ไม่อยากเสีย” เด็กสาวยิ้มเขินเมื่อคิดว่าตัวเองงกเงินเพียงค่าเข้าที่คนอื่นยินยอมเพื่อให้ได้ดูข้างในซักครั้งกลับเก็บไว้

 

“เดี๋ยวนะ….ในเมืองสามารถรับซื้อพวกเนื้อสัตว์ใช่ไหม” เขาฉุกคิดเรื่องหนึ่งขึ้นได้ถามด้วยท่าทีปลื้มปิติเร่งเร้าเฝ้ารอคำตอบอย่างมีความหวังและเด็กสาวก็รับรู้ความหมายนั้นตอบกลับมาเสียงเบาด้วยกลัวว่าจะผิดหวัง

 

“แต่เนื้อหมูป่าในเมืองเขาไม่รับซื้อนะ มันเหนียวและเหม็นเขาไม่กินกัน”

 

 

“นี่เป็นโอกาศดีแล้วไม่ใช่หรือไง ถ้าเรารู้วิธีที่ทำให้เนื้อเหล่านี้กินได้ ก็จะมีแค่เราเท่านั้นที่สามารถนำมันไปขายในเมือง” ลีโอยิ้มยินดีมีความหวังที่ไม่มีใครสามารถฝืนทนรับประทานมันได้เพราะไม่รู้วิธีจัดการกับวัตถุดิบประเภทนี้

ตลอดเรื่อยมาในเส้นทางอาชีพที่คิดจะเลือกเดิน เขาเชื่ออย่างหนึ่งมาตลอดว่าวัตถุดิบบนโลกสามารถรับประทานได้ทั้งสิ้น มีวิธีหลากหลายสำหรับจัดการเพียงแค่บ้างครั้งยังอาจจะหาวิธีนั้นไม่เจอ

 

ลีโอไม่สนใจอีกละจากการสนทนาไปตรวจเช็คเนื้อหมูป่าที่คัดสรรชำแหละแต่ละส่วนมาเพื่อมีโอกาศทดสอบได้หลากหลาย

เขามองอุปกรณ์รอบข้างประมวนคิดกรรมวิธีจัดสรรค์วัตถุดิบ แต่แล้วก็ต้องส่ายหัวเพราะอุปกรณ์ที่มียากจะจัดการกับความเหนียวของหมูป่าที่โลกใบเก่าได้

ไม่รู้ว่าเนื้อสัมผัสสายพันธุ์นี้มีความแตกต่างกันมากแค่ไหน

“เราเริ่มกันเลยดีกว่า” ลีโอหันไปฉีกยิ้มให้เดียร์ถูมือเตรียมพร้อมลงมือจัดการ สุดท้าทายและตื่นเต้นกับวัตถุดิบแปลกใหม่ที่อาจไม่มีใครคนใดในโลกของเขาได้รู้จัก

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 333 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #48 Shar (@otaku1919) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 22:40
    ความเร็วดีแล้วครับ ไม่ต้องรีบดำเนินเรื่องแบบเรื่องอื่นเขา
    #48
    0
  2. #8 ปารมี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:34

    มันสั้นและยืดเยื้อ 3 ตอนแล้วยังขยับไปไม่ถึงไหนเลย เหนื่อย...อ่านแล้วเหนื่อยจริงๆ เหมือนจมอยู่ในโคลนดูด

    #8
    0
  3. #3 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 03:53

    มาอีกน๊าๆๆๆๆ

    #3
    0
  4. #2 So' smile (@winny111499) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 03:19
    เนื้อเรื่องดีมากเลยค่ะ รออ่านตอนต่อไปนะ
    #2
    0