พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    6 ส.ค. 63

ตอนที่ 28

 

 

 

ลีโอเลือกออกมากับกรูเพียงสองคนปล่อยให้เดียร์นั้นอยู่เล่นกับมูเพื่อลดระยะห่างในการอยู่ร่วมกันกับคนแปลกหน้า มีรุยที่คอยเป็นพี่เลี้ยงไม่ห่างน้อยคนนักที่จะทำอันตรายเขาจึงวางใจปล่อยให้อยู่ที่โรงแรม

กรูนั้นค่อนข้างชำนาญพื้นที่พอสมควร เธอเป็นคนนำทางที่ดีคอยแนะนำร้านขายวัตถุดิบที่มีราคาถูกและคุณภาพค่อนข้างดี ตามเส้นทางหญิงสาวได้คอยอธิบายสิ่งต่างๆลีโอได้ความรู้จากการออกมาในครั้งนี้พอสมควร

เขานั้นยังไม่ค่อยรู้เรื่องราวเกี่ยวกับโลกใบนี้มากนัก หากจะสอบถามเทลคนเดียวก็กลัวเป็นที่น่าสงสัย

 

 

คลืนนนน…..คลืนนนน!!!!

ในช่วงนะหว่างทางราวกับพื้นดินไร้แรงโน้มถ่วง โลกทั้งใบหมุนเควงพร้อมแรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนอาคารโอนเอนข้าวของล้มระเนระนาด เสียงร้องคำรามของสรรพสัตว์แตกตื่นมาจากทิศทางภูเขาที่ตั้งตระหง่านเลือนลางภายในป่าลึกห่างไกล ฝูงนกบินหนีไร้ทิศทาง

ทุกคนในเมืองนั้นต่างวิ่งหนีหาที่หลบซ่อน แผ่นดินไหวนี้นานราว 3 นาทีแต่เป็น 3 นาทีที่ยาวนานมาก ทั้วเมืองร้องระงมเมื่ออาคารบ้านพักหลายหลังพังลงมาทับร่างคนที่อยู่บริเวรใกล้เคียงเลือดไหลเป็นทาง

 

“ทำไมถึงเกิดแผ่นดินไหว”ลีโอกวาดตามองรอบข้างวิเคราะห์ก่อนจะถลาตัวผ่านฝูงชนที่กำลังวุ่นวาย “รีบกลับโรงแรม”เขาบอกกับกรูที่วิ่งตามหลัง

ลีโอเร่งฝีเท้าสุดกำลังกระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง ระหว่างทางก็เหลือบมองด้านหลังเป็นครั้งคราวแล้วต้องแปลกใจในฝีเท้าของหญิงสาวร่างผอมที่ดูเหมือนไม่มีแรงในยามปกติแต่กลับวิ่งตามความเร็วทั้งยังดูเหมือนไม่เหนื่อยนักในขณะตนเริ่มหอม

 

“ไปดูพวดเด็กๆก่อน”ลีโอเข้าใจเพราะที่นี่นั้นไม่ใช่โลกเก่า หลังสิ้นคำสั่งร่างหญิงสาวพลันพุ่งทะยานด้วยความเร็วอันน่าตื่นตระหนก 

มันเร็วกว่านักวิ่งโอลิมปิกมากเสียอีก

 

ลีโอเร่งฝีเท้าเต็มที่เพื่อตามไปสุดท้ายก็กลับมาถึงโรงแรมโดยทุกคนได้มารวมตัวอยู่ด้านหน้า ตอนนี้ทุกอย่างกลับคืนสูสภาวะปกติ ไม่มีแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดิน

 

“เดียร์”ลีโอเรียกขานหาเด็กสาว ไม่นานนักร่างเล็กก็แหวกผ่านเทน่าและคนในครัวของเธอออกมาหา เดียร์นั้นตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกระทันหัน ทันทีที่ได้ยินเสียงจากพี่ชายใจดีก็รีบวิ่งโผเข้าอ้อมแขน

 

“เดียร์กลัว…..เดียร์กลัวไม่เจอพี่ลีโออีก”ใบหน้าน้อยๆซุกลงหัวไหล่อิงแอบ มือหนาตอบสนองยกขึ้นลูบศีรษะปลอบ เข้าใจว่าตลอดเรื่อยมาเดียร์นั้นโดดเดี่ยวและว้าเหว่เป็นธรรมดาที่น้องหวาดกลัวการสูญเสีย

 

“ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่อยู่นี่แล้ว”

เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดร้ายแรงลีโอก็กวาดมองทุกคนและเห็นว่าปลอดภัยไม่มีใครบาดเจ็บหนัก มีบางคนถลอกนิดหน่อย

“มันเป็นแบบนี้บ่อยหรอครับ”

 

“ไม่บ่อยหรอก ตั้งแต่เกิดมาก็มีครั้งนี้แหละที่แรงจนน่ากลัว เมื่อก่อนมันแค่สั่นๆ”เทลเอ่ยอธิบายขณะสายตายังมองไปยังภูเขาอย่างหวาดหวั่น

 

“ไม่รู้ภูเขาลูกนั้นมันมีอะไร มีใครเคยเข้าไปสำรวจมั้งไหมครับ”

 

“ในยุคก่อนตอนฉันเด็กก็มีบ้าง พวกนักผจญภัยรวมกลุ่มเข้าไปสำรวจแต่ก็ไปไม่ถึง ภายในป่านั่นมันมีสัตว์อสูรระดับสามอยู่เต็มไปหมด”เทลยังกล่าวต่อ “ทางอาณาจักรก็เคยส่งนักเวทย์และนักรบจำนวนมากเข้าไป….สุดท้ายก็ไม่ได้กลับออกมาอีก มีบากคนรอดชีวิตแต่ก็บาดเจ็บสาหัส”

 

ลีโอหันมองไปยังภูเขาที่เลือนลางห่างไกลลูกนั้น รอบด้านมีชั้นหมอกหนาจนเห็นเพียงแค่เงาสูงตระหง่าน เขานิ่งเงียบอยู่นานก่อนจะละสายตาหันมองผู้คนรอบข้าง

“คงไม่มีอะไรแล้วมั้งครับ ลองเข้าไปดูว่ามีอะไรเสียหายหรือป่าว”

 

ลีโอนั้นไม่ได้เข้าไปในโรงแรมด้วยแต่เลือกพากรู มูและเดียร์ย้อนกลับมาเพื่อหาซื้ออุปกรณ์เครื่องครัวสำหรับจัดการกับเนื้อสัตว์อสูร

 

ร้านตีอาวุธถัดมาไม่ไกลการสมาคมนักผจญภัยในซอยแคบสุดทางจะมีร้านตั้งโดดเดียว รอบข้างจะแผ่ไอความร้อนตลอดเวลา

“ร้านนี้แหละค่ะเป็นร้านเก่าแก่และฝีมือดีที่สุดในเมืองนี้พ่อของฉันเคยพามาตอนเด็ก ท่านเคยเป็นนักผจญภัย”กรูอธิบาย

 

“กรูเป็นนักผจญภัยด้วยหรือป่าว”ลีโอถามด้วยความสงสัยหลังจากเห็นฝีเท้าตอนวิ่ง แทนคำตอบหญิงสาวพยักหน้ารับ

 

“ฉันอยู่ในระดับ เหล็ก 3 ดาวค่ะ”

 

ยิ่งได้ยินเช่นนี้แล้วสำหรับคนค่่อนข้างระวังตัวอย่างเขาก็ยิ่งเพิ่มข้อสงสัย นักผจญภัย ระดับเหล็ก 3 ดาวภายในเมืองนี้ถือว่ามีฝีมือระดับสูง เมื่อถามออกไปจึงได้รับคำตอบ ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพราะแซกใช้เส้นสายปิดกั้นการค้าแถมยังส่งคนระดับสูงไปขัดขวางการออกล่าสัตว์อสูร ภารกิจหลายอย่างที่เคยรับก็ถูกขัดขวาง

“แซกมีนักผจญภัยระดับทองแดงทำงานด้วย เป็นนักเวทย์และนักรบ…….หากสู้เกรงว่ามูจะได้รับอันตราย……..เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ ท่านลีโอโปรดระวังตัวด้วย”

 

“ผมเข้าใจแล้วพวกเราเข้าไปด้านในกันเถอะ”

 

ด้านในนั้นเพียงเปิดประตูไอความร้อนก็แผ่กระทบร่าง เข้ามาได้ไม่นานร่างกายโชกเหงื่อเสื่อผ้าเปียกชุ่ม ลีโอไม่ได้สนใจกับความร้อนเท่าไหร่เมื่อดูว่าเดียร์และคนอื่นไม่ได้รับผลกระทบนักสายตาก็ให้ความสนใจกับบรรดาอาวุธที่วางและแขวนไว้ทั่ว

“แพงน่าดู”เห็นราคาอดพึมพำไม่ได้ ที่เห็นถูกสุดก็ 1 เหรียญเงิน

 

“ไอหนู…..จะเอาอะไรก็หยิบมา ถ้าใช้ได้ข้าถึงจะขาย”ชายร่างกำยำเดินออกมาจากห้องด้านใน ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยหนวดเครา เขามีความสูงแค่ไหล่ของลีโอแต่ร่างกายนั้นเต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแกร่งโดยเฉพาะแขนซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าคนปกติทั่วไปมาก

“ข้าชื่อ เซนเดล…..แน่นอนข้าคือดวอร์ฟ”

 

 

 

++++++

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #103 ลิงน้อยสุดเอ๋อ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 18:53
    เผ่า คนแคระ ล่ะ
    #103
    0
  2. #102 SeaBearHTY (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 16:26

    อุ้ย ผู้ช่วยงานดีระดับเหล็ก!!
    คนแคระที่นี่สูงเกินมาตรฐานทั่วไปนะเนี้ย
    #102
    0