พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    5 ส.ค. 63

ตอนที่ 27

 

 

 

ลีโอมานั่งอยู่ในส่วนของห้องอาหารภายในโรงแรมโดยมีเทลรับหน้าที่นำอาหารมาเสริฟ เดียร์อาสาสั่งอาหารให้สองคนแม่ลูก ก่อนจะพาไปยังห้องอาบน้ำด้านข้าง

ในระหว่างทางที่มาพวกเขาได้แวะซื้อเสื้อผ้าของใช้จำเป็นให้สองคนแม่ลูก ตั้งใจว่าวันหลังค่อยพาไปเก็บข้าวของที่พักอาศัยเก่าแต่จากการสอบถามเบื้องต้นนั้นดูเหมือนจะไม่มีทรัพย์สินอื่นใด

คนแม่นั้น ชื่อว่า กรู อายุ 25 ปี เป็นหญิงสาวที่เคยอาศัยอยู่ในเมืองมาก่อนแต่ย้ายตามสามีไปอยู่ทางตะวันออกห่างไกลจากเมืองหลายสิบกิโลเมตร เธอเป็นผู้หญิงค่อนข้างขาวดูสวยตามแบบชาวบ้านแต่เพราะเจอแดดจากการทำงานหนักจึงดูกร้านคล้ำ ส่วนลูกสาวขื่อว่า มู อายุ 5 ปี ดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าเดียร์เล็กน้อย ที่น่าสนใจคือดวงตาสีน้ำตาลข้างขวาที่ได้จากผู้เป็นแม่และสีครามจากผู้เป็นพ่อทำให้ดูพิศวง

เป็นดวงตาที่แปลกประหลาดเมื่อสบตาคู่นั้นเหมือนมีบางอย่างไม่สามารถบอกได้

 

“แซก เป็นพ่อค้าที่ค้าขายระหว่างเมือง ชอบซื้อทาสมาบำเรอตัวเอง ข้าเคยเห็นพวกเขาเอาทาสเผ่าอื่นมาจากเมืองต่างๆกลับมาด้วย”เทลนั่งลงฝั่งตรงข้ามหลังจากได้ฟังเรื่องราวของสองคนแม่ลูก ในฐานะที่โรงแรมเป็นแหล่งรวมข่าวสารและเธอก็อยู่ในเมืองมานานจึงรู้เรื่องราวเหล่านี้

“ข้าเคยได้ยินว่า มีคนท้าทายขัดขืน จากนั้นก็ถูกเขาบีบบังคับไม่ให้ทำธุรกิจ สุดท้ายเป็นหนี้มากมายจนต้องกลายไปเป็นทาสทั้งครอบครัว”

 

เขาพยักหน้าเข้าใจ ในอดีตเขาเคยเห็นคนแบบนี้มามาก ทำทุกวิธีทางเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ 

“ก็ลองดูว่ามายุ่งกับผมแล้วจะเกิดอะไรขึ้น”

 

มีหลายเรื่องในช่วงที่เขาไม่อยู่ หลังลีโอพาเดียร์ออกไปบารอนมาร์โก้ก็พาบารอนวินเชลมาลิ้มลองอาหาร ร่วมถึงน้ำจากผลฟอน

กลุ่มชาวบ้านตอนแรกจะเรียกร้องอยู่ในเมืองเพราะกลัวโจรมาบุกปล้นอีกในช่วงฤดูแห่งความอดอยาก เมื่อทราบว่าเดียร์นั้นมีส่วนร่วมในการขายเนื้อหมูป่าซึ่งกำลังเป็นที่ชื่นชอบก็รวมตัวกันจะให้เดียร์บอกวิธีการทำแต่สุดท้ายก็ถูกรีก้าหยุดยั้งและขู่ว่าจะไม่ช่วยเหลืออีก

 

พูดคุยกันต่อไม่กี่เรื่องเทลขอตัวเข้าไปนำอาหารมาเสริฟให้ทั้งสี่คนและหนึ่งอสูรที่เข้ามาฟุบหมอบข้างโต๊ะ เมื่อเห็นร่างเล็กเดินนำออกมามันก็ผงกหัวขึ้นมามองเล็กน้อยจากนั้นก็กลับไปกินในส่วนของตัวเอง

 

“เสร็จแล้วค่ะพี่ลีโอ…..เดียร์หิวมากเลย”เด็กสาวยิ้มร่าเดินเข้ามานั่งด้านข้างก่อนที่สองแม่ลูกจะหยุดยืนรอ

 

“นั่งทานเถอะครับอาหารพร้อมแล้ว”เขามาอยู่หลายวัน เห็นธรรมเนียมการปฏิบัติของทาสที่มีต่อเจ้านาย จึงเข้าใจการกระทำของสองคน

ถึงลีโอจะอนุญาต สองคนแม่ลูกยัวคงลังเลจนต้องออกคำสั่งในที่สุดทั้งสี่คนได้ร่วมรับประทานอาหารด้วยกันมื้อแรก สายตาสองคู่มองอาหารในจานดวงตาส่องประกาย

อาจมีบ้างที่เจ้านายให้นั่งกินร่วมโต๊ะแต่ก็เป็นส่วนน้อยแทบจะหาไม่ได้ การให้ทาสนั่งร่วมรับประทานอาหารสำหรับในโลกนี้ถือว่าเสื่อมเสียเกียรติ ความเป็นคนแบ่งแยกตามชนชั้น

 

“อร่อยจัง”มูหลังกัดแซนวิชที่มีครีมสีข้นขาวไหลออกมาเล็กน้อยเปื้อนมุมปาก ดวงตาพลันเบิกกว้าง ริมฝีปากปรากฏรอยยิ้มทั้งที่ยังเคี้ยวแก้มตุ่ย 

กรูนั้นไม่ได้กล่าวอะไรแต่ตัดชิ้นเนื้อแฮมเบิร์กต่อเนื่อง

 

“เดี๋ยวเย็นนี้พี่ลีโอจะทำอาหารเลี้ยง มันต้องอร่อยมากๆแน่”เดียร์นั้นกล่าวอย่างร่าเริงเมื่อนึกถึงอาหารในรูปแบบให้ที่พี่ชายใจดีคนนี้กำลังจำทำให้ ความร่าเริงนี้ไม่เพียงแต่เด็กสาว เทลที่เดินเอาน้ำมาให้เมื่อได้ยินก็อดยินดีไม่ได้

 

“เผื่อข้าด้วย…..ข้ายินดีจ่ายและให้ยืมวัตถุดิบในครัวไม่อั้น”

 

“ก็ได้….ผมอิ่มแล้วเหมือนกันขอยืมครัวหน่อยสิ”ลีโอเตรียมจะลุกขึ้นแต่เขาก็ถูกกรูกล่าวเรียกไว้ก่อน

 

“เดี๋ยวก่อนท่านลีโอ…..ท่านสามารถจัดการมันได้ใช่ไหม”หญิงสาวลุกยืนขึ้นมาถามอย่างไม่แน่ใจและเมื่อได้รับการพยักหน้าตอบรับและบอกให้กินอาหารอยู่ที่นี่รอเธอจึงกลับไปนั่งที่เดิม

 

เดินเข้ามาในครัวเทน่าส่งยิ้มทักทาย เป็นเรื่องปกติที่ชายหนุ่มจะยืมครัวใช้ เมื่อเทียบกับรายได้มากขึ้นจากอาหารและเครื่องดื่มแปลกใหม่นี่เป็นสิ่งเล็กน้อย

ลีโอนำปลาทั้งหมดใส่ถังและล้างสะอาดไร้เมือกคาวห่อหุ้ม จากนั้นจึงนำมาวางบนเขียงไม้เตรียมขอดเกล็ด

 

คลืดดดด คลืดดดด……

 

คมมีดขูดเสียดสีเสียงแสบแก้วหูจนคนที่ทำงานในครัวต่างพากันหันมามอง มีประกานไฟออกจากปลายเกร็ดสีแดงนั้น

 

“นั่นปลาโคอิไม่ใช่เหรอ”ชายหนุ่มลูกมือของเทน่ากล่าวด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่ทุกคนจะพูดคุยกับปลาตัวนี้ และเป็นเทน่าที่เข้ามาหยุดลีโอไม่ให้ทำต่อ

 

“เธอทำมันไม่ได้หรอก ปลาตัวนี้เป็นกึ่งอสูรระดับ 1 มีดธรรมดาไม่มีทางจัดการกับเกร็ดหนาๆของมัน”

 

ไข้ความสงสัยเทน่ามองไปยังมีดทำให้ชายหนุ่มยกขึ้นมาดู คมมีดคมกริบในตอนแรกกลับมีรอยแหว่งเว้าเต็มไม่หมด

 

กึ่งอสูรระดับ 1……

ลีโอพึ่งจะรู้เกี่ยวกับการจัดระดับอสูรเมื่อไม่นานมานี้เองแต่แล้วในที่สุดก็ดันเผลอซื้อเอามาจนได้ นี่เรียกว่าไม่รู้อะไรซักอย่าง

‘มิน่ากรูถึงถามออกมาแบบนั้น’

 

“พอมีมีดที่จะใช้กับปลาตัวนี้ไหมครับ”ลีโอถาม การจะทิ้งก็เสียดายเทน่าและคนอื่นก็ไม่มีความสามารถในการจัดการป่าตัวนี้

 

เทน่าส่ายศีรษะทันทีด้วยความจนใจ ในอดีตเธอเองก็เคยลองทำเกี่ยวกับมันแต่แล้วก็ต้องสิ้นหวังเมื่อเจอเกร็ดแข็งแกร่ง 

 

“ปกติแล้วเนื้อปลาพวกนี้จะขอดเกร็ดโดยนักผจญภัยแต่มันจะมีราคาแพง……….ลองไปดูที่ร้านตีเหล็กแถวสมาคมนักผจญภัยดูสิ มันมีอาวุธจำพวกมีดพอที่พอจะมาช่วยขอดเกร็ดได้”เทน่าแนะนำ"บางทีอาจให้รีก้้าลองดูก็ได้ เธอเองก็เป็นนักผจญภัยไม่ใช่เหรอ"

 

 

 

++++++

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #101 Kingsun Nomercy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 15:08
    เอาไปต้มให้เกล็ดมันหลุดอหรือ เอาไปเผาฟาง
    #101
    0
  2. #100 Puhonya (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 13:58
    ได้ปลามา แต่เจองานยากซะแล้ว
    #100
    0
  3. #99 Empty_Mind (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 13:54

    ขอดเกล็ดแล้วบั้งสักสามบั้ง
    โรยเกลือทิ้งไว้สักครู่ ค่อยนำไปทอด
    ได้น้ำจิ้มรสแซบๆ.. สุดยอด

    อีกตัวนำมาห่อด้วยเกลือแล้วย่าง
    เตรียมผักสดเยอะหน่อยก็ดี
    นำจิ้มถั่วไม่ต้องเผ็ดมาก
    แต่ออกเปรี้ยวหวาน.. เมี่ยงปลาเผาจ้า
    #99
    0
  4. #98 SeaBearHTY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 13:52

    อุ้ย งานช้างเจ้าค่ะ ปลาอะไรเกล็ดยังกะชุดเกราะ
    #98
    0