พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    4 ส.ค. 63

ตอนที่ 26

 

 

 

“นี่เงิน 3 หมื่นคาร์ ท่านบารอนวินเชลฝากมาให้เป็นรางวัลเล็กน้อยสำหรับครีมสลัด"ลีโอลงมาจากห้องพักชั้นสองก็เจอกับหญิงแกร่งสวมเกาะนั่งรออยู่ด้านล่างก่อนแล้ว หลังพูดคุยทักทายไม่กี่คำหัวหน้าหน่วยจึงส่งมอบถุงเงินซึ่งบรรจุเหรียญเงินไว้สองเหรียญให้

ความมั่งคั่งแตกต่างกันจริงๆระหว่างเมืองระดับสองกับเมืองที่ห่างไกล บารอนสามารถใช้จ่ายเงินง่ายๆเช่นนี้

“และบอกว่า อีก 8 วันจะส่งคนมาเอาครีมสลัดที่พูดคุยกันไว้คราวก่อน”

 

“ขอบคุณครับ ผมจะเตรียมไว้รอ”ลีโอพยักหน้ารับปากด้วยความเต็มใจ เงินที่เก็บไว้ก็เหลือน้องลงไปทุกวันและการที่ทำให้บารอนวินเชลชื่นชมก็เป็นผลดีมากกว่าเสีย

 

แม้ว่าดูเหมือนหญิงแกร่งหัวหน้าทหารหน่วยที่ 4 จะมีเรื่องที่ต้องการพูดคุยบางอย่างถึงอย่างนั้นก็เลือกจะเก็บงำแล้วจากไป

เมื่อเธอออกไปได้ไม่นานนักหญิงสาวคุ้นตาก็เดินเข้ามาแทนที่ ทันทีที่เห็นคิ้วของลีโอขมวดชิดแน่นไม่สบอารมณ์ทันที 

“พี่รีก้า…..ไปกินข้าวกันไหมคะ เดียร์กับพี่ลีโอกำลังจะออกไปหาของกินกัน”

 

“พี่กินมาแล้วจ๊ะ”รีก้าตอบพร้อมรอยยิ้มแต่รอยยิ้มนั้นค่อยๆจางลงรวดเร็วเมื่อเห็นใบหน้าที่เคร่งขรึมของชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม เรื่องราวในโรงแรมก่อนหน้านั้นเป็นเธอที่ไม่คิดให้รอบครอบดึงปัญหามาให้เด็กสาว

 

“มีอะไรก็ว่ามาเถอะ”

 

“เรื่องของเนื้อหมูป่าจะขายอยู่ไหม ทางร้านต่างๆและสมาคมการค้าขายให้ฝากมาถาม”รีก้ากล่าวตรงประเด็นทันที “ส่วนเรื่องของเดียร์ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้จริงๆว่าพวกเขาทำกับเดียร์แบบนั้น ข้าให้พวกเขาย้ายไปอยู่หมู่บ้านทางใต้ของเมืองแล้ว”

 

“อย่าให้พวกนั้นมายุ่งกับเดียร์อีก พวกนั้นไม่สมควรได้รับการช่วยเหลือใดๆจากเดียร์”ลีโอกล่าวเสียงเข้มเด็จขาดสวนทันที ดวงตาคมกล้าจ้องมองเข้าประสานนัยน์ตา เมื่อได้คำรับปากเขาก็เลือกจะจบปัญหาความขุ่นเคือง ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็มีช่องทางหาเงินไม่กี่ช่องทาง

ลีโอให้รีก้าทำหน้าที่เช่นเดิมโดยการจัดหาหมูป่าพร้อมชำแหละมาให้เสร็จ ความเย็นของอุณหภูมนั้นลดน้อยลงการที่จะเก็บเนื้อหมูป่าในระยะเวลานานไม่สามารถทำได้อีกแล้ว ดั้งนั้นการลดขั้นตอนจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด

 

“อีก 2 วันข้าจะเอาเนื้อหมูป่ามาให้ที่นี่”

 

“เอาไปโรงแรมของเทล เมื่อพวกนั้นไม่อยู่ผมกับเดียร์จะกลับไปอาศัยอยู่ที่นั่นเหมือนเดิม”กล่าวจบก็ชักชวนเด็กสาวและเพื่อนคู่ใจตัวสีขาวดุจหิมะออกมาจากที่พักทันที

 

ลีโอ เดียร์และรุยเลือกจะเข้ามายังตลาดอีกครั้งเพื่อเดินดูวัตถุดิบในการทำอาหาร เนื่องจากข้าวของอุปกรณ์เครื่องครัวไม่พร้อมนักจึงมีไม่กี่เมนูที่สามารถทำได้ในตอนนี้

พวกเขาแวะชิ้มลองอาหารตามรายทาง ซื้ออุปกรณ์เครื่องใช้จำเป็นหลายอย่าง ก่อนมาถึงส่วนท้ายๆที่มีร้านไม่กี่ร้านส่วนมากจะเป็นวัตถุดิบที่ชาวบ้านแบกมาขาย

 

“ปลานี้ตัวเท่าไหร่ครับ”ลีโอเลือกหยุดอยู่หน้าร้านแผงปลาเล็กๆ ขายโดยแม่ลูกสองคนแต่งตัวมอมแม่มเหมือนจะเป็นชาวบ้านอพยบหรือชาวบ้านที่ต้องการรายได้ที่ดีกว่าจึงเข้ามาขายในเมือง

ลีโอเริ่มตรวจสอบหยิบปลาผลิกไปมา ดูความใสของดวงตาและความเรียบเนียนของเกล็ด

ปลาโคอิ เป็นปลาน้ำจืด ขนาดตัวประมาณ 1 กิโลกรับมีสีขาวราวกับหิมะ ปลายแต่ละเกล็ดนั้นมีเฉกสีแดงเล็กน้อย

 

“850 คาร์ ไม่สิ 750 คาร์ค่ะ”คนเป็นแม่ตอบ เธอเป็นหญิงสาววัยไม่น่าเกิน 27 ปีร่างกายสูบผอม น้ำเสียงที่กล่าวนั้นเต็มไปด้วยความระวังทุกคำ

“ท่านซื้อ 6 ตัวที่เหลือเราคิดเพียง 4000 คาร์เท่านั้น”

 

ลีโอตรวจสอบปลาที่เหลือซึ่งแต่ละตัวนั้นยังคงความสดคุณภาพดี “งั้นผมซื้อหมดเลยครับ”

 

“ถึงเวลาแล้ว เงินของข้าได้หรือยัง”ในระหว่างรอ เสียงชายร่างท้วมเอ่ยแทรกการซื้อขายพร้อมเดินตรงเข้ามาหา เขาแต่งตัวดีสวมแหวนและทองคำสมกับเป็นผู้ร่ำรวยลำดับต้นๆของเมือง มาพร้อมบรรดาผู้ติดตามด้านหลัง 4 คน

“ถ้าไม่มีข้าจะเอาตัวพวกเจ้าไปเป็นทาสแทน”สายตาของชายร่างอ้วนเต็มไปด้วยความหื่นกระหายมองไปที่สองแม่ลูก

 

“ขะ ข้ามี ๆ……..ท่านคนนี้พึ่งซื้อปลา ได้โปรดรอซักคู่”คนเป็นแม่ร้อนรนและรีบหยิบปลาใส่ห่อผ้า 

ลีโอเหลือบมองเล็กน้อยแล้วจึงหยิบเหรียญทองแดงจ่ายครบตามจำนวน ได้ไปแลกเงินก่อนหน้านี้แล้วจึงไม่จำเป็นต้องรอเงินทอน

ลีโอไม่อยากมีปัญหาจึงเลือกจะพาเดียร์เลี่ยงความยุ่งยากที่กำลังจะเกิดขึ้นแต่เสียงของคนเป็นแม่นั้นก็ทำให้เขาหยุดฝีเท้าและหันกลับไปมอง

 

“เงินที่ยืมไปคือ 8000 คาร์ แล้วตกลงจะคืนให้ 9000 คาร์ในวันนี้แต่นี้แค่ 5000 คาร์ มันหมายความว่ายังไง…..เอาตัวสองคนนี้ไปให้ทางการตีตราทาสให้พวกเรา”เสียงผู้กุมอำนาจสั่งการเหล่าบริวาร ก่อนสองแม่ลูกนั้นจะพากันอ่อนวอนร่ำไห้

 

“อะ อีก 3 วันพวกเราจะคืนให้อีก 5000 คาร์ ตอนนี้เราหาที่จับปลามาขายได้แล้ว  เรามีเงินให้แน่”คนเป็นแม่ร้อนรนเอาตัวมาขวางบังร่างลูกขาย

 

“เหอะ….ข้ารอมามากพอแล้ว เป็นเพราะได้ผัวโง่ๆแบบนั้นถึงมีสภาพแบบนี้  ทิ้งข้าหนีไปกับมัน สุดท้ายก็โดนมันทิ้งไปกับผู้หญิงอื่น”ชายร่างอ้วนถากถางไม่หยุดทั้งยังเร่งลูกน้องที่พยายามดึงลากสองคนแม่ลูกให้ตามไป

ตลอดทางเสียงอ้อนวอนนั้นดังลั่นแต่ดูเหมือนในที่แห่งนี้จะมีกฏบางอย่างที่เจ้าหนี้สามารถพาตัวไปตีตราทาสกับทางการของเมือง

 

“4000 ใช่ไหม…..เอาไป”ลีโอเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะโยนเงินถุงที่เหลือเหรียญทองแดงสี่สิบกว่าเหรียญไปให้โดยไม่นับ “หากมีหนังสือสัญญากู้รีบเอามา ไม่อย่างนั้นผมจะไปแจ้งแก่ทหาร” ลีโอเริ่มกล่าวขู่เตือน เพราะไม่รู้กฏนี้จะมีไว้ปกป้องชาวบ้านหรือไม่แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็มีผลประโยชน์ให้บารอนมาร์โก้ เพียงทาสสองคนแม่ลูกคงไม่เท่ากับทรัพยากรที่จะต้องเสียเป็นบรรณาการให้ทางอาณาจักร

ลีโอมองดูสองคนแม่ลูกนิ่ง เขานั้นไม่ได้ต้องการช่วยเหลือใครฟรีๆไม่มีประโยชน์ต่อตัวเองมาให้เป็นภาระ

 

“อย่ามายุ่งหรือพวกเจ้าคิดจะเป็นศัตรูกับข้า”ชายร่างอ้วนยังไม่ยินยอมก่อนจะเหวี่ยงถุงเงินเมื่อครู่ไปให้

“เอาไป แล้วอย่ามายุ่งเรื่องนี้อีก”

 

“คงไม่ได้ครับ สองคนนี้กำลังจะทำงานให้ผม”ลีโอก้มหยิบถุงเงินคืนไป เดินเข้าหาลดระยะการพูดคุย 

ขณะชายร่างอ้วนกำลังจะกล่าวบางอย่างอีกครั้งกลุ่มทหารประจำเมืองที่เห็นเหตุการณ์ก็เดินตรงมายังพวกเขา เป็นหน่วยทหารที่ 4 นำมาโดยหญิงแกร่งสวมเกราะ

 

“มีอะไรหรือป่าวท่าน แซก”เธอเอ่ยถามพร้อมเหลือบมองไปยังลีโอเล็กน้อย แซกคือชายอ้วนที่วางท่าใหญ่โตเมื่อเจอกับกลุ่มทหารก็ยังไม่ลดความยโส

“ข้ามาทวงเงิน ใครเป็นหนี้ก็ต้องจ่าย ใครไม่มีจ่ายก็ต้องเป็นทาส”แซกกล่าวลอยๆจนมีหลายคนในกลุ่มทหารเองสะดุ้งเผลอถอยหลังเล็กน้อย

 

“แต่ข้าไม่ได้เป็น ดังนั้นทำตามกฏของเมืองด้วย”หัวหน้าหน่วยที่ 4 เอ่ยถามลีโอเล็กน้อยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อลีโอใช้หนี้แทนทุกอย่างจึงจบลงด้วยดี แต่ก่อนจะไปแซกยังมองด้วยสายตาเครียดแค้นกลับมา

 

“เจ้าระวังตัวให้ดี…..หากทำการค้าขายในเมืองนี้พยายามอย่าไปมีเรื่องกับเขาอีก”หัวหน้าหน่อยที่ 4 กล่่วเตือน

 

“ขอบคุณท่านหัวหน้าที่ช่วยเหลือ……ผมยังไม่รู้ชื่อเลย”

 

“ข้า เชล”

 

“งั้นตอนเย็นพวกเราขอเชิญท่านตอนเย็นนี้ที่โรงแรม พอดีได้ปลามาผมอยากเลี้ยงอาหารที่ช่วยเหลือพวกเราหลายครั้ง”ลีโอยิ้มพร้อมชูถุงให้เห็น เขาต้องการขอบคุณจริงๆที่ช่วยดำเนินเรื่องให้หลายครั้ง ส่วนอีกอย่างอยากสร้างความสัมพันธ์ที่ดี

ถึงแม้เชลต้องการจะปฏิเสธแต่เมื่อนึกถึงอาหารของลีโอแล้วก็อดอยากลิ้มลองไม่ได้ เธอได้ชิมเนื้อหมูป่า แซนวิชที่โรงแรมซึ่งกำลังโด่งดังในตอนนี้และก็น้ำจากผลฟอนที่ช่วยบรรเทาความอ่อนล้า

เธอทราบว่าทุกอย่างเป็นสูตรของลีโอจากเทลบอก 

“ได้ตอนเย็นข้าจะไป”กล่าวจบก็พากลุ่มทหารเดินตรวจตราทั่วเมืองเหลือเพียงพวกลีโอกับสองแม่ลูกที่กำลังนั่งทรุดน้ำตาไหล

 

“ฉันขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือ พวกเราจะเร่งหาเงินมาให้”คนเป็นแม่ลุกวิ่งเข้ามาคุกเข่าหลังถูกปล่อยเป็นอิสระส่วนคนลูกซุกตัวอยู่ด้านหลังด้วยท่าทางหวาดกลัว

 

“ไม่จำเป็น…….ทำงานใช้ให้ผมแทนเงินก็พอ”

 

 

++++++

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #147 icezaaakub33 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 15:13
    คนที่อ่อนแอกว่าก็ถูกรังแกตลอดเฮ้อ
    #147
    0
  2. #120 Xialyu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 14:48
    ขอให้แคล้วคลาดเรื่องร้ายๆ
    #120
    0
  3. #97 0990620292 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 10:29
    น้ำตาไหลกันเลยทีเดียวครับท่านผู้ชม
    #97
    0
  4. #96 Puhonya (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 10:09
    ได้แรงงานเพิ่มแล้ว
    #96
    0
  5. #94 SeaBearHTY (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 09:15

    อู้ ได้คนเพิ่มในปาร์ตี้แล้ว

    ดูท่าจะหาปลาหาวัตถุดิบเก่งนะ
    #94
    0