พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,540
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 159 ครั้ง
    2 ส.ค. 63

ตอนที่ 25

 

 

 

“พี่ลีโอคะ เดียร์ขอโทษ อย่าโกรธเดียร์เลย”

เมื่อเดินออกมาระยะหนึ่งเด็กสาวจึงเอ่ยน้ำเสียงสั่นด้วยความกังวล ก้มมองลงตามเสียงเห็นคนตัวเล็กเดินก้มหน้าเศร้าความโกรธก่อนหน้าก็บรรเทาลงหลายส่วน

เขานั้นไม่ได้โกรธเดียร์ การกระทำของเด็กสาวเป็นสิ่งที่ดี ที่สมควรยื่นมือช่วยเหลือผู้อื่น แต่ในบางครั้งคนเราต้องแสดงความใจดำออกมาบ้างเพื่อจุดยืนจะได้ไม่ถูกเอาเปรียบ

 

“พี่ไม่ได้โกรธเดียร์ครับแต่ไม่อยากให้เดียร์ใจดีกับคนอื่นเกินไป ถ้าเราใจดีกับเขาทุกครั้งบางคนเขาไม่คิดว่าเราใจดีหรอกนะ……..แต่เป็นคนโง่ที่ให้พวกเขามาหาผลประโยชน์”ลีโอทรุดตัวชันเข่าลูบศีรษะให้เด็ดสาวเบาใจ

“เราไปอยู่ที่อื่นซักพักก่อนดีไหม……พวกนั้นไปเมื่อไหร่เราค่อยกลับไปเอาของกัน”

 

“คะ”เดียร์พยักหน้ารับรัวทันทีก่อนจะหันไปหาคู่หูต่างไซส์ "เราไปอยู่ที่อื่นกันก่อนนะรุย  เดียร์พารุยเที่ยวเอง" ว่าจบก็เขาไปกอด รุยเองก็เองคอมาถูไถกับแก้มน้อยๆที่แดงระเรือ 

มองเห็นความไร้เดียงสานี้มือของชายหนุ่มกำหมัดแน่น ดวงตาคมกล้าดุดันย้อนนึกเรื่องราวในอดีตถึงใครคนหนึ่ง

 

คนดี………ใครไม่สำนึกก็เหมือนเป็นคนโง่ให้เขาหลอกใช้  หากยังไม่คิดได้เขาก็จะหาผลประโยชน์จนกว่าเราจะตายนั่นแหละ

เพราะเหตุการณ์มากมายในหลายวัน ลีโอเลือกจะหาที่พักอีกฟากฝั่งตรงข้ามกับโรงแรมของเทน่าเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา

 

เช้าวันต่อมาเด็กสาวยังคงตื่นมารอเขาเช่นเคย

“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ลีโอ”

 

“อรุณสวัสดิ์เดียร์ ตื่นนานแล้วหรอ”ลีโอยืนมือไปขยี้หัวก่อนจะลุกขึ้นไปล้างหน้าจากอ่างซึ่งเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ทำธุระส่วนตัวเสร็จจึงเก็บข้าวของเตรียมจะย้ายที่พักอีกครั้งหนึ่งเนื่องจากที่แห่งนี้นั้นไม่สามารถนำรุยมาอาศัยร่วมด้วย

“ลองดูบ้านพักหน่อยไหมเดียร์……รุยจะได้มาอยู่กับเราด้วย”

 

2 คน 1 สัตว์อสูรเดินทอดน่องเดินชมเที่ยวแวะเวี่ยนร้านค้านตลอดตามเส้นทางเดิน ผ่านคนมากมายหลายคนทักทายเด็กสาวเพราะจดจำได้ว่าเป็นผู้ช่วยตัวน้อยที่คอยเสริฟอาหารในโรงแรมบางคราว

ตามทางดวงตาหลายคู่มองหวาดระแวง อสูรร่างใหญ่ขนขาวเช่นรุยนั้นในสายตาผู้อื่นเป็นสิ่งที่น่าหวาดหวั่นและอันตรายเป็นอย่างยิ่ง

ลีโออดไม่ได้ที่จะคิดอยากให้เด็กสาวย้ายไปอยู่ด้วยกันในโลกของเขาจะได้มีชีวิตสะดวกสะบายกว่าที่เป็นอยู่

“แวะหน่อยนะเดียร์ พี่อยากรู้ว่ามันเป็นอย่างไร”ลีโอหยุดมองป้ายอาคาร สมาคมนักผจญภัย นึกสงสัยไม่ได้ว่าจะเป็นเฉกเช่นจินตนาการไว้หรือป่าว

 

“รุยรอเดียร์กับพี่ลีโออยู่ตรงนี้นะ ห้ามดื้อละ”เด็กสาวเข้าไปกอดจากนั้นจึงผะตัวออกมาจับมือชายหนุ่มและพากันเดินจูงมือเข้าไป

เมื่อเข้าไปด้านใน ก็เห็นผู้คนมากมายอยู่ตามมุมต่างๆ มีเคาน์เตอร์ขนาดยาวไว้คอยบริการ

 

ลีโอและเดียร์กวาดตามองด้วยความสนใจ นี่คือสมาคมที่ใหญ่ที่สุดซึ่งมีสมาชิกอยู่ทั่วอาณาจักร สมกับความยิ่งใหญ่จนแม้แต่ขุนนางยังเกรงอิทธิพลคนระดับสูงภายใน

ป้ายกระด้าน 4 แผ่นใหญ่เต็มไปด้วยแผ่นกระดาษติดประกาศ คนมากมายยืนรายล้อมแย้งเบียดเสียดวุ่นวาย นี่คือกระดานภารกิจ มองดูส่วนมากก็เป็นภารกิจกำจัดสัตว์อสูร

 

“น้องชาย น้องชาย”ชายอายุประมาณ 30 สะกิดเรียก “ดูท่าพึ่งมาสมัครสินะ…..รับงานเป็นคนแบกสัมภาระประจำกลุ่มไหม” ชายคนดังกล่าวตบไปบนเกาะบริเวณอกอย่างภาคภูมิ"ข้า ทีช ทองแดง 1 ดาว"

นักผจญภัยเองก็แบ่งเป็น 5 ระดับเพื่อแบ่งแยกภารกิจที่จะได้รับ คือ เหล็ก ดองแดง เงิน ทอง และเพชร ทุกระดับจะมีสูงสุดถึงสามดาว

 

“ผมลีโอครับ…..วันนี้มาแค่สมัครไว้เฉยๆก่อน มีหลายอย่างที่ต้องจัดการ”ลีโอตอบเลี่ยงๆ เขาไม่คิดจะเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอยู่แล้ว เพียงแค่ทำอาหารขายก็สามารถอาศัยในเมืองนี้ได้สบายอยู่แล้ว

ลีโอแยกตัวมาสมัครสมาชิก รอต่อแถวอยู่นานกว่าจะถึงคิวเห็นว่าน่าเบื่อเลยหยิบเหรียญทองแดงใส่มือเด็กสาวแล้วบอกให้ไปเล่นกับรุยรออยู่ด้านนอก

 

“มาสมัครครับ…..”เขาเริ่มบอกข้อมูล ชื่อ อายุและความสามารถ โดยบอกว่าถนัดในด้านอาหารเป็นหลัก โดยให้พนักงานหญิงหน้าตาค่อนข้างสวยเขียนให้

เธอนั้นสูงน่าจะเกือบ 180 เซนติเมตร ผมสีน้ำตาลมีดวงตาสีเดียวกับสีผม

 

หลังบอกถึงความถนัดออกไป ดวงตาสีน้ำตาลนั้นเหลือบเงยขึ้นมองชั่วขณะหนึ่ง คล้ายมีคำถามบางอย่างแต่ก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใด 

“100 คาร์คะ”หญิงสาวแจ้งค่าสมาชิกพร้อมนำแผ่นกระดาษบันทึกกฏระเบียบส่งให้"มีอะไรจะสอบถามอีกไหมคะ"

 

“ไม่มีครับ…”

 

ลีโอกลับออกมาก็เห็นเดียร์กำลังนั่งกินเนื้อย่างเสียบไม้ มือหนึ่งยื่นใส่ปากตัวเองอีกมือหนึ่งป้อนคู่หูร่างขาว ทันทีที่เห็นชายหนุ่มรอยยิ้มผุดฉีกตาหยี มือที่ถือไม้เนื้อย่างโบกไปมาร่าเริง

“เดียร์อยู่นี่คะ”เด็กสาวเรียกทั้งที่แก้มตุ่ย

 

“เราไปหาบ้านกันเถอะ…….เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปนั่งเล่นเนินใกล้ๆชายป่ากัน เห็นว่าหิมะละลายใกล้หมดแล้ว”

ลีโอเลือกจะเดินดูบ้านขนาดเล็กบริเวณด้านหลังเมืองซึ่งจะเป็นส่วนที่มีราคาไม่แพงนัก ตอนนี้เขาเหลืออยู่ประมาณสามพันคาร์ สุดท้ายก็ไม่เพียงพอจะกาบ้านดีๆอาศัย

“สงสัยคงต้องพักที่เดิมและให้รุยทนอยู่ห้องเก็บของไปก่อน เรามีเงินมากกว่านี้ค่อยย้ายที่อยู่กัน”

 

 

 

3 วันให้หลังนั้นทั่วทั้งเมืองครึกครื้น เสียงเฮฮาปลุกให้ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงออกไปดูที่หน้าต่าง วันนี้ผู้คนนั้นดูแน่นถนัดตา การแต่งตัวก็ดูสดใสมีรอยยิ้มประดับบนหน้าแทบจะทุกคน

ในเวลานี้ยังไม่สว่างดีนัก ผ่านไประยะหนึ่งแสงทองเริ่มแผ่กลิ่นอายแห่งความอบอุ่น ตอนนี้ทุกคนต่างหันมองไปทิศทางเดียวกัน ช่วงช่องภูเขาที่มีหิมะเหลือปกคลุมเล็กน้อย พืชพรรณดอกไม้และกลุ่มหญ้าเผยให้เห็นสีสันของธรรมชาติแรกหลังจากมายังโลกใบนี้  ได้เห็นดวงตะวันขึ้นพ้นขอบฟ้า

นี่คือช่วงเวลาสุดแสนน่ายินดีของทุกคน ฤดูแห่งความอดอยากกำลังจะผ่านพ้นเข้าสู่อรุณแรกของการผลิบานและให้กำเนิด 

 

“พี่ลีโอดูอะไรอยู่คะ”เด็กสาวทำท่าเขย่งขึ้นปลายเท้ามองผ่านหน้าต่าง เผยแสดงความตกใจเล็กน้อยเมื่อถูกช้อนร่างจนลอยขึ้นมาอยู่ในอ้อมอก

 

“วันนี้เราไปลองเดินดูวัตถุดิบดีไหม พี่อยากทำอาหารเดียร์ช่วยชิมให้พี่หน่อย”ลีโอไม่ตอบคำถามแต่ชักชวนด้วยรอยยิ้มแสนอบอุ่น คนในอัอมแขนตอบสนองเอียงคอซบพยักหน้ารัว ทั้งสองยืนมองขอบฟ้าจนกระทั้งได้เห็นตะวันเต็มดวง

 

 

++++++

 

หายไปสองวันติดงานต่างจังหวัดเลยไม่มีเวลาลง  เดี๋ยวค่ำๆถ้าทันจะลงชดเชยให้อีก 1 ตอนครับ

 

เห็นคนติดตามเยอะขึ้นรู้สึกมีกำลังใจ

 

แม่ยกของเดียร์ยกมือขึ้นหน่อย ฮ่า ฮ่า แต่พ่อยกอย่างลีโอเหมือนจะทุ่มสุดตัวแล้วงานนี้

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 159 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #146 icezaaakub33 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 15:03
    สนุกมากค่ะ
    #146
    0
  2. #144 111555999888Jo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 16:24
    พระเอกจ่ะเก่งได้ไหมหนอ
    #144
    0
  3. #119 Xialyu (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 14:42
    ต้องรีบทำเงิน
    #119
    0
  4. #95 Ended777 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 09:29
    มันเกิดอะไรขึ้นมาดูไม่ทันเลย
    #95
    0
  5. #93 Puhonya (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 08:12
    เร่งหาเงินซื้อบ้านก่อน
    #93
    0