พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 361 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

ตอนที่ 2

 

กองเพลิงเล็กๆริมผนังกำแพงดินตรงประตูทางเข้า กองเพลิงที่ไม่เคยดับนับตั้งแต่ย่างเข้าแรกอรุณแห่งฤดูหิมะแสนหนาวเหน็บ  ไฟถูกสุมเติมเชื้อเพลิงอีกคราลุกโชดช่วงร้อนแรง ภาชนะเก่าๆคล้ายเหล็กขึ้นรูปบุแอ่งเหมือนกระทะคือเครื่องครัวไม่กี่ชนิดไว้ใช้ปรุงอาหาร 

ลีโอวางไว้เหนือเตาแล้วต้มน้ำจนเดือด กวาดเอาหิมะใกล้ๆใส่ภาชนะใช้กรรมวิธีแบบกรั่นเปลี่ยนไอน้ำให้จับตัวเป็นมวลด้วยความเย็นหยดลงภาชนะอีกอันหนึ่งรองไว้

ถึงได้น้อยทั้งยังใช้เชื้อเพลิงมากว่าเก่าแต่หลังจากผ่านไปซักพักเมื่อน้ำเดือดก็เพียงประคองไฟให้เบาลงได้เล็กน้อย น้ำที่ได้เป็นน้ำบริสุทธิ ตั้งใจไว้ใช้ดื่มแก้กระหายแทนการใช้น้ำจากหิมะโดยตรงที่ผสมสิ่งเจือปนและเชื้อโรคมากมาย

 

"อะ"เสียงข้างๆร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นสายวารีใสควบแน่นกรั่นเป็นหยดน้ำคืนสู่สภาพของเหลวอีกครั้งหนึ่ง  ความใสไรสิ่งเจือปนพาให้ดวงตากลมโตส่องประกายตื่นเต้นในเวลาต่อมา

"น้ำมาจากไหนกันคะ"เด็กสาวขยับเข้าใกล้ชะโงกหน้าดูด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจในสิ่งที่ลีโอกำลังทำและยิ่งไม่เข้าใจหลักการของมันเข้าไปอีกว่าน้ำมันมาได้เช่นไร เทคโนโลยีล้าหลังดูจากสภาพแวดล้อมถิ่นที่อยู่อาศัยก็พาทราบสามัญสำนึก

"นั่นหรือว่า…….เวทย์มน"สองดวงตาส่องประกายจดจ้องที่น้ำในภาชนะ

 

"ไม่ใช่หรอก"

เขาอธิบายทีละขั้นตอนเด็กสาวตาแป๋วพอเข้าใจได้บ้างเล็กน้อย ปล่อยทิ้งไว้แบบนั้นคอยเติมเชื้อเพลิงบ้างหิมะบ้างพลัดเปลี่ยนสลับกันกับเด็กสาว  กว่าครึ่งวันในการจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยรวมถึงการเช็คสภาพอากาศวันนี้เป็นวันสดใสท้องฟ้าเปิด

 

 

"รุยดูไว้ให้เดียร์ด้วยนะ"เดียร์กล่าวกับหมาป่าหิมะที่ตอบรับโดยการกระดิกหางส่ายไปมาซ้ายขวา เข้ามาคลอเคลียก่อนกลับไปนั่งเฝ้าค้ำปากประตูเช่นเดิม

"เดี๋ยวเดียร์จะหาของกินมาฝากเองวันนี้"เธอชูมือขึ้นหมายมั่นความสำเร็จในการเดินสำรวจหาของกิน วันนี้ลีโอได้ชักชวนเด็กสาวเพราะต้องการดูบริเวณโดยรอบ  ข้อมูลคือสิ่งจำเป็นที่สุดในการเริ่มต้นการเอาชีวิตรอดในช่วงวเวลาแห่งความอดอยากได้มาถึง

รอบบ้านยังคงเป็นเช่นวันแรก ขาวโพลนไร้สิ่งมีชีวิตใด มีแต่หิมะและสายลมเย็น  ต้นไม้กับความอ้างว้างโดยรอบ

 

"พี่ลีโอมาจากที่ไหนเหรอค่ะ พี่เป็นนักผจญภัยหรือป่าว"

 

"พี่มาจากญี่ปุ่นเป็นประเทศเล็กๆ"

ลีโอเดินเคียงคู่เด็กหญิงซึ่งคอยอธิบายและยินดีตอบคำถามทุกครั้งที่เขาสงสัย ทั้งสองเหมือนพี่น้องที่ดูสนิทสนมหากมีใครมาเห็นคงคิดเช่นเดียวกันทุกคน

 

นอกจากนี้พึ่งเริ่มสังเกตุ นอกจากต้นไม้บางอย่างคล้ายคลึงกับโลกเก่ายังมีพืชพันธุ์อีกหลายชนิดที่ไม่สามารถทราบว่าอยู่ในตระกูลใดในสาระบบพฤกษา  ลูกผลแปลกแยกสีสันหลากหลายไม่คุ้นตาจึงไม่ทราบว่าสามารถนำมารับประทานได้หรือไม่

ไม่ใช่แค่เฉพาะพืช  สัตว์บางชนิดที่เหลือแต่ซากก็ไม่คุ้นเคย มีเขาโง้งเขี้ยวแหลมร่างกายใหญ่ และประเภทอื่นมากมายพบเจอบ้างเป็นระยะ

 

"มีแค่มีดเล่มนี้เล่มเดียวเหรอ"ลีโอถามพร้อมมองมีดเล่มเล็กในมือซึ่งเป็งอุปกรณ์นำพาชีวิตเด็กสาวให้รอดจากความอดอยากมาได้ ก่อนจะทราบว่าพวกเครื่องเหล็กและอุปกรณ์อำนวยความสะดวกต่างๆมันราคาสูงเกินไปสำหรับรายได้เธอและยังต้องเดินทางเข้าเมืองไปอีกหลายวัน

ต้องเข้าใจก่อนว่าการเดินทางด้วยเท้าในช่วงนี้นานถึงเจ็ดวันด้วยตัวคนเดียวเป็นสิ่งที่อันตรายเป็นอย่างมาก สภาพอากาศที่ยากจะคาดเดาอาจเกิดพายุได้ตลอด

"ไม่เป็นไร........ มีแค่นี้ก็พอแล้ว เราต้องทนผ่านฤดูนี้ไปด้วยกันให้ได้"ลีโอยื่นมือไปขยี้หัวด้วยความเอ็นดูพร้อมเอ่ยปลอบให้กำลังใจ

 

"นั่นมัน...."ลีโอสะดุ้ง ชะงักเท้าเมื่อเห็นร่างบางอย่างนอนนิ่งสนิทภายใต้กองหิมะ มีช่วงหางโผล่พ้นมาเล็กน้อยจึงทำให้สังเกตุเห็นได้ค่อนข้างถนัด

"ตัวอะไร"

 

"หมูป่าละมั้งคะ........แต่ปกติมันต้องอยู่ในป่าตรงนู้นนน"นิ้วมือเล็กชี้พร้อมบุ้ยปากไปทิศทางชายป่าที่อยู่ไม่ห่างไกลมาก "สงสัยเดินมาหาไรกินมั้ง"

 

"อย่างนั้นเหรอ"ลีโอพยักหน้าก่อนขยับเข้าใกล้ เดินวนสำรวจโดยรอบใช้ปลายมีดสกิดทดสอบว่าตายสนิทแค่ไหน 

"ไม่แข็งมาก  เหมือนตายไม่นานเลย"เขาพิจารณาก่อนก้มใช้นิ้วกดอีกครั้งตามจุดต่างๆบนร่างหมูป่า

 

"มันกินไม่ได้ค่ะ  เหม็นและเหนียวมาก"เดียร์พูดพร้อมบีบจมูกหน้าแหยเก ขนาดเด็กสาวที่ทนกินน้ำเฝื่อนๆผสมกินสาปแบบนั้นยังไม่อาจยอมรับกลิ่นของสาปหมูป่าชนิดนี้ได้

 

ลีโอพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เดียร์ต้องการบอก กลิ่นสาปจากผิวหนังได้โชยปะทะเข้าจมูกขนาดถูกกลบจากหิมะยังส่งกลิ่นมาถึง   

แต่มันก็ไม่ได้รุนแรงเกินไปนักสำหรับไอเดียที่กำลังประมวลคิดถึงวิธีการดับกลิ่นสาป  อุปสรรคอย่างเดียวเท่านั้นคือวัตถุดิบทุกอย่างที่โลกเก่าจะหาได้จากไหน

ลีโอเริ่มลงมือชำแหละ มีดเล็กทำให้การทำงานสาหัสเกินไป  กว่าจะเสร็จสิ้นและกลับมาถึงที่พักก็เป็นเวลาเกือบค้ำพอดี

 

"ทำอะไรคะ"เธอถามเมื่อเห็นเขาเอาเนื้อหมูป่าที่พยายามแล่มาได้ฝังไว้ใต้หิมะ  ขุดเป็นหลุมสี่เหลี่ยมไม่ลึกมากก่อนจะใช้ก้อนหินแบนๆปิดไว้เป็นสัญลักษณ์

 

"แช่เย็นยังไง   เดียร์ไม่รู้จักหรอ"ลีโอหันหน้ามาถามอย่างฉงนแม้กระทั้งวิธีถนอมอาหารขั้นพื้นฐานที่สุดก็ยังไม่เข้าใจ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 361 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #107 Xialyu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 11:40
    จะต้องผ่านไปด้วยดี
    #107
    0
  2. #22 mrsuchart1970 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 06:11
    กระบวนการกรั่น >> กลั่น
    #22
    1
    • #22-1 mrsuchart1970(จากตอนที่ 2)
      25 มีนาคม 2563 / 06:13
      กรรมวิธีกลั่น..
      #22-1