พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

ตอนที่ 19

 

 

 

ด้วยอากาศที่เป็นใจตอนขากลับพวกเขาใช้เวลาเพียงไม่นานนักก็เข้าอาณาเขตของตัวเมือง ในบ่ายของวันที่ 3 นั้นทักสี่คนหยุดพักอีกครั้งเมื่อเห็นกำแพงเมืองในระยะสายตาแล้ว

 

"พวกเราเดินทางต่อกันเองได้แล้วส่งแค่นี้ก็พอ"ลีโอไม่ต้องการให้สองคนเหนื่อยนัก การที่ต้องเดินทางไปกลับโดยไม่พักนั้นมันลำบากร่างกายเกินไป"เอานี่ไปด้วย เหลือ 4 ขวดน่าจะช่วยได้บ้าง" พูดจบก็ส่งขวดบรรจุน้ำจากผลฟอนให้

 

"ขอบคุณ หากต้องการให้พวกเราช่วยอะไรมาที่หมู่บ้านได้ทุกเมื่อ"ทั้งสองค้อมหัวให้จากใจ สถานการณ์ในหมู่บ้านนั้นหากไม่ได้ลีโอช่วยเหลือคงจะเลวร้ายมากกว่านี้

 

เมื่อเห็นว่าปลอดภัยรินและเรย์จึงแยกตัวกลับทันที ส่วนลีโอและเดียร์ก็เดินทางต่ออีกประมาณสองชั่วโมงถึงถึงทางเข้าเมือง

 

"ทำไมคนเยอะจังเลยคะ"เด็กสาวหันมองไปมาระวังมือหนึ่งยึดจับมุมเสื้อกลัวจะพลัดหลง ซึ่งลีโอก็พยักหน้าเห็นด้วย ถึงคราวก่อนจะดูเยอะแต่พอยามเย็นเวลาประมาณนี้คนก็จะเบาบางลง

 

แต่ในวันนี้ไม่เหมือนกัน ถึงใกล้เวลาเย็นคนสมควรเบาบางกลับมีผู้คนและร้านค้ามากมายตั้งขายกันอยู่ราวกับตลาดนี้จะขายกันทั้งวันทั้งคืน

 

"ไปจองห้องพักกันก่อนเถอะ อีกสามวันรีก้าน่าจะมาถึงพอดี"ลีโอชักชวนซึ่งเดียร์ก็เงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มกว้างพยักหน้า งึกงึก ตอบรับ

 

เข้ามาในโรงแรมเดิมกวาดตามองก็เห็นคนจำนวนมากนั่งจับจองเต็มพื้นที่ในร้านส่วนขายอาหาร เสียงพูดคุยลั่น บ้างก็หัวเราะเฮฮาตบโต๊ะชอบอกชอบใจ ลีโอได้แต่ส่ายหัวไปมาเล็กน้อยดวงตะวันยังไม่ตกหลายคนก็เริ่มดื่มจนเมามาย สมกับที่เคยได้ยินว่านักเดินทางและนักผจญภัยส่วยใหญ่เป็นพวกขี้เมา

 

"ลีโอ.....ว่าไงเดียร์  เดินทางเป็นไงบ้าง"เทลทักขึ้นหลังเห็นลีโอและเดียร์เดินจูงกันมา"จองห้องพักหรือป่าวยังพอมีว่างอยู่"

 

ลีโอพยักหน้าตอบรับจากนั้นก็ขึ้นนำสัมภาระไปเก็บ ก่อนทั้งสองคนจะกลับลงมาเพื่อรับประทานอาหาร

 

พวกเขาเลือกที่จะนั่งหน้าเคาเตอร์เพื่อพูดคุยสอบถามเช็คข่าวคราว "คนเยอะนะ มีอะไรกันเหรอ" ลีโอมองกลุ่มคนที่ดูหน้าจะเป็นนักเดินทางและนักพจญภัยที่นั่งอยู่เต็มห้อง

 

"เป็นคาราวานพึ่งเข้าเมืองมา อืมน้ำนั่นขายดีมากเลย ขอบคุณนะ"เทลส่งแก้วเลื่อนมาให้ ซึ่งมีกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์"อันนี้ตอบแทนที่สอนให้ทำขาย"

 

ลีโอก้มมองและดมกลิ่นเล็กน้อยก็สามารถรู้ได้แล้วว่านี้คือน้ำที่ผสมระหว่างผลอุนกุกับฟอนที่เขาอนุญาตพร้อมสอนให้เทน่าทำขาย

 

"อื้ม...อร่อย สดชื่นดี"ลีโอเอ่ยชม ฝีมือการทำอาหารของเทน่านับว่าดีมาก ในวันนั้นเพียงดมกลิ่นและก็ชิมก็สามารถรู้ถึงวัตถุดิบที่ใช้

 

"หวานจัง เย็นด้วย"เดียร์ยิ้มชอบใจก่อนจะยกแก้วดื่มอีกครั้ง ดูเหมือนเทน่าจะลดต้นทุนผสมผลฟอนลงไปน้อยกว่าสูตรต้นแบบที่เข้าทำให้จึงมีรสหวาน มีเปรี้ยวเล็กน้อยตอนปลาย

 

"ขายดีแบบนี้น่าจะย้ายมาเปิดร้านในเมือง"ลีโอต้องการจะยกระดับความเป็นอยู่ให้เดียร์อยู่แล้ว เขามีแผนการจะย้ายเข้าอาศัยในเมืองในอนาคต แต่เห็นแบบนี้แล้วแทบจะอดใจเลื่อนย้ายมาอยู่ซะตอนนี้เลย

 

นี่ถ้าภายหลังพอมีเวลาเขาจะใช้พวกผลไม้นี้หมักเหล้าให้ได้กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์เพราะสังเกตผู้คนในเมืองโดยเฉพาะนักผจญภัยมักจะมารวมตัวกันดื่มเหล้ามากมายทุกวัน

 

ในช่วงตะเวนฝึกหัดทำงานร้านต่างๆเพื่อหาประสบการณ์ ในครัวมักมีอาหารแปลกๆที่ใช้ของเหลือส่วนที่ไม่ค่อยนิยมทานนักมาทำกินกันเอง สูตรของเครื่องดื่มเขาก็มีมากมาย

 

"เอออ"เทลเหมือนจะนึกบางอย่างได้ ขณะกำลังจะเดินเข้าครัวไปก็ต้องวนหันกลับเดินเข้ามาหา "หัวหน้าหน่วยที่ 4 มาถามหาเมื่อ 3 วันก่อน......ไปทำอะไรมาหรือป่าว"

 

"หัวหน้าหน่วยที่ 4 ..??"ลีโอถามย้ำเช็คความแน่ใจ เมื่อเทลยืนยันว่าไม่ได้บอกผิดเขาก็พยายามคิดถึงบุคคลดังกล่าว แต่ถึงแม้จะพยายามนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก "ใครคือหัวหน้าหน่วยที่ 4........ทหารหรอ"

 

"ก็ทหารหญิงตัวใหญ่ๆ ที่เป็นหัวหน้าชอบคุมทหารอยู่หน้าประตูอะ"

 

ลีโอนึกได้ทันที อันที่จริงเขาก็เห็นหัวหน้าทหารอยู่คนเดียวก็คือผู้หญิงที่เอาดาบชี้เขาก่อนเข้าเมือง แถมยังถูกหาว่าเป็นสายสงครามอีก "ผมต้องไปหาที่ประตูหรอ"

 

"ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง"ว่าจบเทลก็เดินไปยังโต๊ะหนึ่ง เป็นกลุ่มชายอายุประมาณยี่สิบกว่าๆ พูดคุยบางอย่างไม่นานกลุ่มนั้นก็ต่างพากกันกันมามองทางเขา จากนั้นก็มีคนหนึ่งลุกเดินออกไปนอกร้าน

 

"จัดการให้แล้ว"เทลเดินผ่านตบหลังก่อนจะเข้าครัวไปช่วงงาน ลีโอเข้าใจได้ไม่ยากว่ากลุ่มนั้นก็คือกลุ่มของทหารในเมือง

 

'มีอะไรกันนะ'เขาที่ไม่รู้สาเหตุก็ได้แต่กังวลกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น ในขณะคิดชายเสื้อก็ถูกกระตุกจากคนตัวเล็กด้านข้าง

 

"พี่ลีโอไม่หิวหรอ"เดียร์เริ่มตักอาหารที่เทลนำมาเสริฟ เมื่อเห็นว่าลีโอนั่งนิ่งจึงเรียกเตือน

 

"หิวสิ......เดียร์ละอิ่มไหม"ลีโอตักเนื้อแบ่งเพิ่มใส่จานให้ ทั้งสองคนนั่งรับประทานอาหารอยู่ในร้านเพื่อรอคนของหัวหน้าทหารกลับมา

 

ประมาณ 15 นาทีเขาก็เห็นหญิงสาวร่างใหญ่สวมชุดเกาะเดินเข้ามา โดยมีทหารที่ไปตามเดินข้างหลัง

 

“นายคือคนที่ทำเนื้อหมูป่าขายใช่ไหม”ทหารหญิงจ้องมองเขาตาเขม็ง แผ่แรงกดดันด้วยร่างกายใหญ่โตยืนค้ำจนบดบังร่างกายเขาจนมิด

 

ลีโอคิ้วขมวดทันทีที่เจอคำถามแรกแต่ก็พยักหน้ารับ แทนที่จะเป็นชื่อกลับถามถึงเนื้อหมูป่า ลางสังหรณ์บอกว่ากำลังจะเจอเรื่องเดิมๆ

 

"ทางเมืองต้องการจะซื้อเนื้อทั้งหมด โดยให้ราคาเพิ่มอีกเท่าตัว"

 

 

 

 

++++++

 

ทำเนื้อหมูป่ามาขายอย่างเดียวมีแต่เรื่อง ฮ่า ฮ่า ฮ่า  เลิกกิจการดีกว่ามั้ง

 

เนื้อเรื่องก็จะเดินประมาณนี้นะครับเร็วบ้างช้าบ้างแล้วแต่ช่วง แต่จะเน้นการใช้ชีวิตของลีโอ

 

ส่วนหนึ่งตอนก็จะอยู่ประมาณ 3000-5000 ตัวอักษร อาจสั้นไปนิด

 

 

เห็นคนยังรอติดตามเยอะวันนี้เลิกงานเร็วเลยลงให้อีกตอน  อยู่ในช่วงงานน้อย แอบบอสอู้ 55

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #113 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 14:07
    จะไม่เลิกตอแหยกันเรอะ
    #113
    0
  2. #69 phisith1958 (@phisith1958) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 21:05
    รอๆๆๆๆๆๆ
    #69
    0
  3. #68 Empty_Mind (@mrsuchart1970) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 20:08

    ติดใจของอร่อยใช่มั้ยล่าาาาา..
    #68
    0
  4. #67 SeaBearHTY (@SeaBearHTY) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 19:51

    ใกล้จะหมดฤดูหนาวรึ้ยังเนี้ย อยากชิมเมนูอื่นบ้างละ
    #67
    1
  5. #66 Puhonya (@Puhonya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 19:16

    เนื้อหมูย่างมีปัญหามาอีกแล้ว
    #66
    1
  6. #65 Nazzga2 (@Nazzga2) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 19:13
    นึกว่าจะได้หมี่เหลือง ที่ไหนได้ๆถุงใส่เหรียญทองเหลืองหลายๆใบซะงั้น
    #65
    0