พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

ตอนที่ 17

 

 

 

ความโหดร้ายของธรรมชาติก่อเกิดภัยพิบัติหลายประการไม่อาจนับ ทั้งพายุกรรโชก ท้องนภาคลั่งเทสาดหยาดฝนโปรยปรายไม่รู้จับ หรือกระทั้งหิมะตกหลายวันหลายคืนยังไม่เลวร้ายเท่าภัยพิบัติอันเกิดจากคน

มันคือความโหดร้ายของมนุษย์ที่ใช้ประโยชน์จากมนุษย์ด้วยกันเอง

ลีโอได้ทราบธาตุแท้มานานว่าที่จริงแล้วขึ้นชื่อเป็นมนุษย์นั้นก็สามารถเอารัดเอาาเปรียบผู้อ่อนแอกว่าเสมอ

"พอจำได้ไหมว่าพวกนั้นได้เก็บของไว้ที่ไหน"

 

"ทางนั้น ในป่าค่ะเดินไปไม่ไกล...........ไปค่ะเดี๋ยวเดียร์พอไปเอง"เด็กสาวตอบพร้อมชี้ทิศทางอันเป็นทางผ่านเข้าไปหลังหมู่บ้าน ใบหน้าบึ้งตึงแก้มพองอันเป็นท่าทางประจำในเวลาโกรธปาดขมุบขมิบสาปแช่งผู้อยู่เบื้องหลัง

มือเล็กคว้าจับข้อแขนเตรีนมจะนำทางแต่ถูกฝืนไว้

"เดียร์จำทางๆด้จริงๆนะ" เธอหันมายืนยันด้วยแววตามั่นใจเต็มเปี่ยม

 

"ไม่จำเป็นหรอกเดียร์" ลีโอยืนมือลูบเรือนผมชีเฟูให้เข้าทรง

"ดี.....ดีจริงๆ ดูซิว่าสิ่งที่เอาไปเก็บไว้จะพอให้ประทั้งความหิวโหยจนรอดพ้นฤดูหนาวนี้หรือป่าว"

 

เดียร์เผลอไผลก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว เมื่อบรรยากาศรอบตัวพี่ชายใจดีของเธอพลันเปลี่ยนแปลงไม่คุ้น สิ่งที่เห็นก็รีบมาบอกหวังให้นำเอากลับมาเป็นประโยชน์แต่ดูเหมือนว่าพี่ชายคนนี้จะไม่สนใจ

"พี่ลีโอทำท่าน่ากลัวอีกแล้ว"

 

ลีโอพึ่งรู้ตัวว่าเผลอแสดงบางอย่างอันไม่ควรออกไป อารมณ์ความรู้สึกต่างๆถูกเก็บกลืนหายไปรวดเร็วราวกลับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น

รอบยิ้มอบอุ่นปรากฎบนใบหน้าอีกครั้ง มือยื่นส่งรอคอยการตอบรับจากเด็กสาว

"กลับกันเถอะ.........คนป่วยยังมีอีกเยอะเลย"

 

"ค่ะ" เดียร์วิ่งเข้ามายื่นมือจับ ความหวาดหวั่นเมื่อครู่พลันจากหายเมื่อสัมผัสกับมือใหญ่ที่โอบอุ่ม ความร้อนในมือสามารถทำให้อากาศอันหนาวเหน็บอบอุ่นขึ้นทันใด

"เดี๋ยวเดียร์จะช่วยเอง"

 

..........................................................................

 

เพียงเดินเข้ามาในระยะ กลิ่นหอมของอาหารโชยกระจายฟุ้งทั่วบริเวณ ความหอมพร้อมไออุ่นแห่งซุบผักที่เคี่ยวกับเนื้อตากแห้งจนไดที่ นำพาผู้หิวโหยยืนรายล้อมรอบหม้อใบใหญ่ ดวงตาเป็นประกายมีความหวังไร้ความเคลือบแคลงดั่งเช่นคราแรกที่ได้พบ

ลีโอหยุดยืนมองภาพอันหน้าเวทนาของผู้เคราะห์ร้าย โดยไม่รู้เลยว่าตกเป็นเครื่องมือความสะดวกสบายของใครบางคน

"หลบหน่อยครับ...." ลีโอพยายามแหวกฝ่าฝูงชนคนในหมูบ้านเพื่อเข้าไปยังสถานที่ทำอาหาร ซึ่งรินและเรย์ได้มายืนเฝ้าอยู่ก่อนแล้ว

"กฎที่บอกสินะครับ"

 

ในตอนร่วมกันรับประทานอาหารก็ดี หรือกระทั่งตอนติดพายุหิมะ การพูดคุยในเรื่องต่างๆก็เป็นนอีกทางช่วยบรรเทาเวลาแห่งความหนาวเหน็บอันแสนยาวเบาบางลงได้บ้าง

กฎของเมืองก็ดี กฎของหมู่บ้านก็มีจำเพาะในตัวเอง หนึ่งข้อซึ่งลีโอจำได้แม่นั่นคือการขโมยหรือหยิบฉวยของคนอื่น

โทษทัณฑ์คือตัดแขนหนึ่งข้างและขับไล่ออกจากหมู่บ้านซึ่งเป็นโทษร้ายแรงและโหดเหี้ยมพอสมควรในความคิดของชายหนุ่มจึงต้องระวังและเตือนเดียร์อยู่บ่อยครั้ง

 

"เดียร์มาช่วยพี่ตักซุบแจกคนไข้หน่อย........พวกเธอก็มาด้วยกันสิ" ลีโอเริ่มใช่กระบวยตักซุบที่เคี้ยวจนได้ที่ กลิ่นหอมจากผักและสมุนไพรเล็กน้อยเรียกน้ำย่อยของผู้คนยืนรายล้อมในบริเวณนั้น

1 เด็กหญิงขะมักขะเม่น กับ 2 พี่น้องและ 3 สาวชาวบ้านช่วยกันลำเลียงป้อนคนไข้ไล่ไปทีละคน

สายตาชายหนุ่มเหลือบมองเห็นหลายคนกลืนน้ำลายยากลำบาก ในบริเวณนั้นยังไร้ร่างเจ้าปัญหาซึ่งเป็นตัวการในความหิวโหย

ลีโอเลือกจะยืนรอเฝ้าหน้าหม้ออาหาร รอเติมซุบให้ทั้ง 5 คน

ร่วม 1 ชั่วโมงทุกคนในห้องรักษาตัวก็ได้รับประทานอาหารจนครบถ้วน

เดียร์และอีกสี่คนเดินปาดเหงื่อออกมาใบหน้าชุ่มโชกต่างน้ำ แสดงความอ่อนล้าให้เห็นเด่นชัด พอมาถึงเด็กสาวก็ทิ้งตัวลงนั่งหมดแรงฟุบใบหน้าลงบนเข้าที่ยกขึ้นตั้งชัน

"เดียร์ง่วงจังค่ะ พี่ลีโอ"

 

"เหนื่อยกันหน่อยนะวันแรก เดี๋ยวพอเขาช่วยเหลือตัวเองได้ก็จะเบาลง...........เอ้าดื่มสิ" ลีโอยิ้มพร้อมส่งเครื่องดื่มผลไม้ซึ่งคั้นจากอุนกุก่อนจะผสมผลฟอนลงไปแล้วแช่ในถังหิมะในระหว่างช่วงรอทุกคนป้อนอาหารคนป่วย

 

เดียร์รีบคว้าดื่มคนแรก "อ่าาาา........อร่อยจัง" ใบหน้ากลับมาสดใสอีกครั้ง เรี่ยวแรงที่เคยหายดูเหมือนจะกลับคืนมาบ้างเล็กน้อย แต่ความที่ร่างกายถูกเยียวยากระทันหันจึงเพิ่มความรู้สึกนั้นแรงขึ้น

ทั้งนี้อาจเป็นผลมาจากผลฟอนที่เข้าตั้งใจใส่ให้เข้มข้นขึ้นจากเดิมเล็กน้อย

 

"อ่าาาาา"

อีก 5 เสียงตามมาไล่เลี่ยเกลือบจะพร้อมเพียงหลังได้ดื่มรสชาติแปลกใหม่ชวนพิศมัย ความเย็น ความหวานปละเปรี้ยวสร้างความสดชื่นพร้อมเรี่ยวแรงอ่อนล้าดีขึ้้นมา

 

"พวกเธอก็มากินข้าวกันได้แล้ว........ใครทำงานก็สมควรได้กิน" ลีโอกวักมือเชิญชวนพนักงานชั่วคราวของเขาโดยไม่สนใจเสียงกลืนน้ำลายรอบข้าง

ริน เรย์และคนในหมู่บ้านอีกสาวคนต่างมีท่าทีกระดากลำบากใจ แต่ถึงอย่างนั้นกลับเป็นเด็กสาวเดินผ่านพวกเขาพร้อมภาชนะก้นลึกยื่นส่งให้ ซุปร้อนๆถูกเสริฟให้กับเด็กสาวเต็มชาม

"ไม่มาถ้าหมดแล้วไม่มีอีกแล้วนะครับ"

 

...........................

 

พิมพ์ทิ้งไว้ลืมลงเฉย 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #56 APHELIOS (@APHELIOS) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 12:01

    อัปๆๆๆ
    #56
    0
  2. #55 องค์ชายเต้ย (@SaintSivanat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 12:48

    อัปๆๆๆ
    #55
    3
    • #55-1 -พริกขี้หนูสวน (@priklock) (จากตอนที่ 17)
      10 พฤษภาคม 2563 / 19:53
      ขอเวลาปรับอารมณ์นิดนึงครับ พอดีคนที่บ้านเสีย เดี๋ยวจะกลับมาลงใหม่ประมาณวันที่ 17
      #55-1
    • #55-2 องค์ชายเต้ย (@SaintSivanat) (จากตอนที่ 17)
      10 พฤษภาคม 2563 / 21:25
      เสียใจด้วยนะครับ สู้ๆครับเป็นกำลังใจให้😊
      #55-2
  3. #54 kanplou (@kanplou) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 21:34
    รอค่ะ แต่งได้สนุกมากค่ะ
    #54
    0
  4. #53 09fg (@09fg) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 18:04
    รอตอนต่อไปค่ะ
    #53
    0
  5. #50 zaalah5931 (@zaalah5931) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 08:23

    ขอบคุณค่ะ
    #50
    0
  6. #49 Junemantra (@Junemantra) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 04:12
    รอนะคะ
    #49
    0