พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 249 ครั้ง
    4 เม.ย. 63

ตอนที่ 16

 

 

 

"โคร.....หยุดเดี๋ยวนี้ !!" เสียงแหบพร่าจากชายชราตวาดขึ้นปราม คานยืนมองใช้สายตาเชิงตำหนิติเตือนโครจึงยอมถอยเงียบลงสงบคำ แต่ตาสายตาของชายหนุ่มนั้นยังไม่ยินยอมจ้องมองลีโอเพียงผู้เดียวแข็งกร้าว โดยลีโอเองที่สนแต่คนป่วยไม่ได้รู้สึกถึงสายตาคู่นั้นเลย

ทุกคนเริ่มทำตามคำบอกหลังหัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้าให้ไปเปิดหน้าต่างทุกบ้าน ชาวบ้านต่างทยอยกันกลับไปทำหน้าที่ของแต่ละคนเหลือทิ้งไว้เป็นบางส่วน

"หากมีอะไรที่ต้องการ ได้โปรดบอกรินและเรย์ พวกเขาสองคนจะดูแลท่าน" กล่าวจบคานก็เดินออกไปเช่นกันทิ้งท้ายไว้ด้วยคำขอบคุณประโยคสั้นๆจากใจจริง

 

หลังการไปของหัวหน้าหมู่บ้าน ภายในอาคารซึ่งรวมคนป่วยนับสิบ  โดยส่วนมากจะเป็นคนแก่และเด็กพวกเขาเหล่านี้มีไข้ ร่างกายซูบผอมกว่าคนอื่นในหมู่บ้าน

"ทำไมคนในหมู่บ้านถึงไม่เหมือนกัน.......บางคนก็ดูพอมีแรงแต่บางคนอาการหนักขนาดนี้"

เมื่อเจอคำถามรินและเรย์หันมองกันพร้อมเพียง ลีโอเองก็หรี่ตามองด้วยความแปลกใจที่ทั้งสองมีปฎิกิริยาเช่นนี้เพียงคำถามง่ายๆ  ใบหน้าเปลี่ยนคล้ายลำบากใจที่จะกล่าวแต่เมื่อเจอสายตาคาดคั้นก็ยินยอมตอบตามตรง

 

"อาหารจะจัดแบ่งตามสัดส่วน   คนที่สามารถช่วยเหลืองานได้...." 

 

เพียงแค่นี้ก็พอคาดเดาความคิดได้ไม่ยาก ผู้ใดมีผลประโยชน์จะได้รับการแบ่งปันเพื่อให้สร้างประโยชน์ได้มากขึ้น ส่วนผู้ใดอ่อนแอก็ถูกจัดสรรค์ลดหลั่นกันลงจนก่อเกิดเป็นความไม่เท่าเทียม

ไม่ว่าโลกไหนก็ไม่มีความเท่าเทียมเขาเองก็พอทราบ.........แต่ถึงกับมีความเป็นอยู่ต่างกันจนล้มป่วยเพราะขาดแคลนมันทำให้รู้สึกชวนหงุดหงิด

"ความคิดของโครสินะ" ลีโอเอ่ยชื่อทั้งที่มั่นใจว่าต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนๆนั้น ร่างกายกำยำทั้งยังมีแรงไม่เหมือนคนที่กำลังได้รับความหิวโหย

 

ลีโอเลือกจะเก็บซ่อนความไม่พอใจไว้  ก้มหน้าเดินตรวจสอบจดบันทึกอาการของแต่ละคน เขาไม่ได้มีความรู้เรื่องการแพทย์มากไปกว่าคนอื่นในโลก แต่สิ่งที่รู้ด้วยสามมัญก็เพียงพอเป็นแนวทางในการช่วยเหลือ

"พอมีหม้อใหญ่ๆไหม"

 

"มี.....อุปกรณ์เครื่องครัวพวกเราจะเตรียมมาให้ทั้งหมดที่พอหาได้" เรย์ตอบก่อนขอตัวไปจัดหาปล่อยให้รินคอยเป็นลูกมือพร้อมมกับหญิงสาวในหมู่บ้านอีก 3 คน

 

"งั้นเดียร์......ช่วยไปต้มน้ำให้ทีเราจะทำซุป.............จะได้กินกันง่ายหน่อย" ลีโอหันไปหาเดียร์ที่คอยเดินตามหลังมองวิธีที่เข้าทำมาตั้งแต่ต้น อีกสิ่งหนึ่งในอุปนิสัยของเด็กสาวคือความอยากรู้อยากเห็นไร้สิ้นสุด เดียร์มักจะคอยจดจำทั้งยังทำตามได้ดีหลายครั้งจึงช่วยเขาได้มาก

อาจจะมากกว่าที่ควรจะเป็นด้วยซ้ำเพราะพละกำลังมหาศาลในตัว

 

"ค่ะ" เด็กสาวตอบรับตามคำขออย่างว่าง่าย ไม่ถามไม่ดื้อรั้นเธอยิ้มส่งก่อนหมุนร่างวิ่งหายออกไปตามริน ลีโอเห็นท่าทางแบบนั้นพลันมีรอยยิ้มผุดขึ้นอารมณ์ขุ่นเขืองก่อนหน้าลงทอนเบาลง

 

"งั้นพวกเธอ" ลีโอหันมองสามหญิงสาว "ช่วยเอาน้ำมาเช็ดตามตัวให้พวกเขาที...........ทำแบบผมเคยทำให้เรย์น่ะ" ประโยคหลังเขาหันไปกล่าวกับรินที่เคยมีประสบการณ์เห็นเขาช่วยเหลือเรย์มาแล้ว

แปะ แปะ

"เร็วเข้า ต้องรีบทำเวลา" ลีโอตบมือกระตุ้นเตือนสติ เร่งให้ทุกคนรีบทำงานตามรับมอบหมาย   ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพียงการบริหารงานในครัวอย่างที่เคยทำมาตลอด บัดนี้ต้องรวมการปฐมพยาบาลเบื้องต้นเข้าไปด้วย

 

ลีโอได้แบ่งหน้าที่ให้ทุกคนหลังจากมองดูการปฐมพยาบาลเช็ดตัวโดยมีรินเป็นหัวหน้าก็เร่งออกไปหาเดียร์

"ร้อนแล้วค่ะ" เด็กสาวได้ยินเสียงฝีเท้าก็รีบหันมารายงาน เห็นลีโอที่หยุดยื่นไม่ห่างกำลังหัวเราะขบขันก็ต้องทำหน้ายุ่งค้อนควับ

"หัวเราะอะไรค่ะ"

 

"มานี่ พี่จะพาไปดูลิง"

เด็กสาวเอียงคองุนงง ลิงเธอเคยเห็นมาบ้างแต่ก็ไม่ใช่หน้าหนาวแบบนี้ ทั้งในเวลานี้มันก็ไม่ใช้เวลาที่สมควรจะชวนกันมาดูลิง

"เห็นไหม" ลีโอชี้ลงไปในหมอ เดียร์ก็มองตามก่อนเห็นสะท้อนในเงาน้ำ ใบหน้าคุ้นเคยเพราะเห็นใบหน้านั้นมาตั้งแต่จำความได้ ข้างแก้มทั้งสองข้างของเธอดำปี๋ บนหน้าผากก็มีคราบเขม่าจากฟื้น

 

"เดียร์ไม่ใช่ลิงซักหน่อย" ว่าจบก็เดินหนี้ไปอีกทาง เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกรธจริงจังอะไรมากมายเพียงแค่แง่งอลตามประสาในเวลาที่เขาหยอกเย้า

 

"อย่าไปไกลล่ะ" ลีโอตะโกนไล่หลังอย่างอดห่วงไม่ได้ก่อนกลับมาสนใจวัตถุดิบในห่อผ้าที่เดียร์ได้ขนมาวางไว้ให้อย่างรู้ใจ ริมฝีปากเคยแย้มยิ้มพลันหุบบสลายหายไป คงเหลือแต่บรรยากาศจริงจังไว้

มีดเล่มใหม่ได้ซื้อมาจากร้านตีเหล็กซึ่งเทลได้แนะนำให้ก่อนออกจากโรงแรม เขียงไม้ไม่หนามากสั่งทำจากร้านประดิษฐ์ถูกหยิบออกมาเป็นอันดับแรก

ลีโอเริ่มจากเนื้อสัตว์ ที่เตรียมมาเป็นเนื้อตากแห้งทั้งหมดโดยบางส่วนซื้อมา บางส่วนทำเองโดยวิธีการลมควันย่างให้ข้างนอกแห้งเพื่อเก็บความชุ่มชื้นไว้ภายใน

เนื้อไม่มากหั่นไม่นานก็ใส่ลงไปในน้ำต้ำจนเดือดปุด วิธีจัดการวัตถุดิบประเภทผักลีโอใช่หั่นค่อนข้างละเอียดเพื่อให้ง่ายต่อคนป่วยรับประทานอาหาร

เครื่องปรุงมีเกลือ เมล็ดจากฝักมีกลิ่นคล้ายพริกไทจบลงด้วยยการปิดฝารอเวลาให้ทุกอย่างเปื่อยได้ที่ ในระหว่างช่วงมีเวลาเหลือก็กลับเข้าไปดูความเรียบร้อยข้างในอีกครั้ง

 

"เป็นยังไงบ้าง"

 

"เหลืออีก 2 คนก็เสร็จแล้ว" รินตอบในขณะมือยังง่วนอยู่กับการเช็ดตัวเด็กชายที่หลับตาพริ้มหน้าซีดขาว ร่างผอมบางแขนขารีบสร้างความขุ่นเขืองในใจให้คืนกลับ

 

"พี่ลีโอค่ะ......" เด็กสาวมายืนกวักมือเรียกอยู่หน้าประตู ท่าทางผิดปกตินั้นทำให้คิ้วของชายหนุ่มย่นโดยไม่รู้ตัว   เขาเลือกจะเดินไปหาพูดคุยกันเพียงลำพัง โดยก่อนจะออกจากอาคารยังแอบชำเลืองมองรินอีกครั้งก่อนหมุนตัวตามเดียร์ไป

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 249 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #85 SeaBearHTY (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 12:25

    มาช่วยจ้า บทนี้สองคำ กับบางบรรทัดตัวอักษรเกิดนิ้ดหน่อยเน้อ
    สามมัญ}สามัญ
    ลมควัน}รมควัน
    #85
    0
  2. #47 zaalah5931 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 17:12

    ขอบคุณค่ะ
    #47
    0