พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    1 เม.ย. 63

ตอนที่ 15

 

 

 

หมู่บ้านกลางป่า.........บัดนี้กลุ่มของลีโอได้เดินทางมาถึงจุดหมายแล้ว เสียงโห่ร้องตื่นเต้นตะโกนก้องต่อกันเป็นทอดไปทั่วหมู่บ้าน การกลับมาของความหวังสุดท้ายเพื่อยืดต่อชีวิตสุดหิวโหยในช่วงปลายฤดูหนาว

ความหนาวเย็นไม่เท่าความหิวโหย พละกำลังที่จะต่อสู้กับภัยฤดูหิมะก็พลอยหมดตาม

 

"กลับมาแล้ว"

"เรากลับมาแล้ว..."

รินและเรย์ตะโกนเสียงดังพร้อมทั้งวิ่งสวนเข้าไปหา ไม่นานนักก็มีคนมากมายหลายสิบลุมล้อมโอบกอดทั้งคู่ ใบหน้าอินโรยเปื้อนยิ้มทั้งน้ำตา กับเสียงหัวเราะคละเคล้าดังเนินนาน

ความอดอยาก หิวโหยไม่เคยปราณีใคร ไม่ว่าโลกไหนหากพบเจอกับมันย่อมมีแต่ความทนทุกข์ทรมาน ร่างกายเจ็บป่วยง่ายไร้เรี่ยวแรงจนตายพลัดพรากในที่สุด

 

"ริน........เรย์ เจ้ากลับมาแล้วจริงๆ"

ท่ามกลางหมู่คนมากมายรายล้อม ร่างหนึ่งปรากฎกายออกมาเดินฝ่าผ่านฝูงชนชาวบ้านหลายสิบ ชายชราใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลา เขาใช้ไม้เท้าค้ำเดินเช้าหาทั้งสองที่โผลเข้าโอบกอดโดยมีสองคนที่เดินประคองมายืนคอยดูและไม่ห่าง

ชาวบ้านทุกคนแหวกออกสองฟากฝั่งแสดงถึงฐานะอันสำคัญของหมู่บ้าน

 

"พวกเรากลับมาแล้วท่านปู่" เรย์ผละออกจากอ้อมแขนใช้สองมือปาดเช็ดใบหน้า เผยรอยยิ้มปลอมประโลมใจให้แก่ทุกคน

 

"ว่าแต่พวกเขาคือใคร ??"

 

ลีโอจำต้องเกาหัวแก้เก้อ เขาเดินเข้ามาพร้อมรินและเรย์ทั้งยังยืนเป็นหัวต่อขนาดใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่นอยู่นานแล้ว จะพยายามเรียกให้คนอื่นสนใจก็ขัดแย้งกับบรรยากาศจึงได้แต่ต้องยืนนิ่งเป็นก้อนหินทำตัวไม่ถูก

รินและเรย์พึ่งนึกได้ว่าได้กระทำตัวเสียมารยาทต่อผู้มีพระคุณ ทั้งสองเดินมายืนข้างชายหนุ่มและเด็กสาวพร้อมเริ่มแนะนำตัวแก่สมาชิกในนหมู่บ้าน

"นี่ลีโอส่วนตัวเล็กชื่อเดียร์........พวกเขาจะมาช่วยหมู่บ้านเรา"

 

ร่างกายอิดโรยซูบผอมเหมือนผีผุดขึ้นจากหลุมเหลือหนังหุ้มติดกระดูก หน้าตอบปากซีดแรงจะยืนทรงตัวแทบจะไม่มีโดยเฉพาะนัยน์ตาทุกคู่แสดงความอ่อนล้าสั่นระริก เบ้าตาปูดโปนมีเส้นเลือกฝอยขึ้นเต็มลูกตา

"ข้าชื่อคาน.........เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน" ชายชราแนะนำตัวพร้อมทั้งเดินเข้ามาหาโดยมีลูกบ้านร่างกายค่อนข้างแข็งแรงดูดีกว่าใครหลายคนประกบเข้าประคอง

"และก็เป็นปู่ของริน เรย์"

 

"สวัสดีครับ" ชายหนุ่มแนะนำตัวกลับด้วยมารยาทโลกเดิมพร้อมดันร่างเล็กด้านข้างให้ทำตาม

 

"สวัสดีค่ะ"

 

ลีโอก้มหัวเล็กน้อยแต่แววตาซ่อนเล้นความหนักอึ้งวิตกกลับคืนอย่างรวดเร็ว อาการของคนในหมู่บ้านแห่งนี้หนักกว่าที่คาดคิดจากที่เห็นรินและเรย์มีสุขภาพดีไว้มาก

กวาดสายตามองรอบทุกทิศทางไร้สิ่งที่สามารถเป็นตัวช่วยในเรื่องอาหารได้ บ้านเรือนคล้ายกระท่อมเสียมากกว่าใช้ท่อนไม้และใบไม้มุงกันแสงแดดและฝน ไร้การปศุสัตว์ไร้ฟาร์มหรือสวน ต้องส่ายหัวเบาๆกับวิถีที่ต้องพึ่งโชคชะตาเพื่อเอาชีวิตรอด

"คนนป่วยอยู่ไหนครับ" ลีโอเลือกจะถามหาคนที่มีอาการหนักสุด เมื่อสภาพแววล้อมเป็นอย่างที่เห็นจึงคิดว่าอย่างไรก้ต้องมีคนเจ็บไข้ คานมีสีหน้าแปลใจแต่ก็ชี้นิ้วไปยังบ้านหลังใหญ่ที่สุดไม่ห่างไกลมาก

 

"เจ้าเป็นหมอ??" เสียงหนึ่งเอ่ยถามมาจากชายวัยกลางคนทีมีร่างกายกำยำใหญ่โต เป็นหนึ่งในสองที่คอยพยุงคาน ตั้งแต่ต้นเขาเงียบไร้การเอื้อนเอ่ยสิ่งใด สายตามองสำรวจเป็นสายตาที่ไร้ความเชื่อถือในตัวเขา

 

"ป่าวครับ.....แต่ถ้าอาการไม่หนักมากก็พอมีทางช่วยเหลือ"

 

"เหอะ........." 

 

"เดี๋ยวก่อนค่ะลุงโคร........ลีโอช่วยเราได้จริงๆ" เห็นโครกำลังจะเอ่ยปาก ด้วยนิสัยที่หญิงสาวรู้จักดีจึงแทรกเสียงเอ่ยขัด เธออุตส่าเดินฝ่าพายุเพื่อไปขอความช่วยเหลือ อีกฝ่ายเต็มใจเดินทางผ่านความยากลำบากมาถึงที่จึงไม่อยากให้อีกฝ่ายไม่สบายใจในเรื่องใดก็ตาม

"มาทางนี้เถอะ" รินเดินเข้าไปจูงมือแยกออกมาตรงไปบ้านที่คานชี้บอก 

 

ทันทีที่เปิดประตูกลิ่นอับสาปชื้นตีกระทบใบหน้าจนต้องเบนหนี ข้างในทั้งมืดและอับไร้การระบายอากาศที่ดีไม่แปลกใจเลยที่รินบอกว่าคนป่วยที่นี่หายยาก 

"เปิดหน้าต่างครับ......เปิดให้หมดเลย ประตูก็ด้วย" ไม่พูดป่าวชายหนุ่มเดินไปทำตามที่ตัวเองบอก มีสายตาหลายคู่จ้องมองแต่ไม่มีใครคิดขยับทำตามคำบอกกล่าวนอกจากเดียร์ 

เด็กสาวนับแต่วันที่ได้พบเจอลีโอ มีสิ่งใดที่ชายหนุ่มบอกเธอก็จะทำตามโดยไม่ปริปากหรือเอ่ยถามมากนัก ลีโอมักจะอธิบายในภายหลังเพื่อให้เข้าใจเอง 

 

"พวกเจ้าจะทำอะไร.....จะให้คนในนี้ตายรึ" เป็นโครที่เอ่ยขัดก่อนจะตรงไปกระชากให้ลีโอหยุด เด็กสาวชะงักวิ่งตรงมาซุกตัวอยู่ด้านหลังเขา ร่างกายสั่นเพราะความกลัว 

 

"แล้วทำแบบนี้มีกี่คนที่รอด" ลีโอจ้องตากลับไม่กระพริบหลบ ยกมือจับข้อแขนออกแรงกระชากจากคอเสื้อ "หากเก่งจริงทำไมทุกคนยังเป็นแบบนี้.......หากเก่งนักทำไมถึงปล่อยให้หลายคนต้องหิวโหย" ครั้งนี้ลีโอตะคอกเสียงดังลั่นใส่หน้า รินและเรย์รวมถึงเดียร์ที่มักจะเห็นความอ่อนโยนมาตลอดต้องตกใจกับปฎิกิริยาที่ไม่เคยแสดงออกมาให้เห็น

ชายหนุ่มผู้อ่อนโยน พูดเพราะมักจะเห็นรอยยิ้มนับครั้งไม่ถ้วน ในเวลานี้สีหน้ากลับบิดเบี้ยวแยกเขี้ยวกัดฟันส่งสายตาดุ ทั้งยังต่อว่ากลับอย่างไม่ไว้หน้า

 

"จะเอายังไง" ลีโอหันไปถามรินและเรย์ ดวงตาแข็งกร้าวเป็นผลมาจากโทสะอันให้สติหลุดจากการควบคุม "ผมพอจะจำทางกลับได้ ถ้าไม่จำเป็นผมก็จะกลับ" เขาเลือกที่จะให้ทั้งสองตัดสินในมากกว่าจะเปืองแรงเถียงกับคนที่มีสามัญสำนึกไม่เหมือนกัน หากจะอธิบายคนที่เชื่อมาทั้งชีวิตถึงวิธีการรักษาคงยากจะให้เข้าใจได้โดยเร็ว 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #84 SeaBearHTY (@SeaBearHTY) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 12:14

    อ่านรอบสาม มาช่วยหาคำผิดให้จ๊ะ บทนี้สามคำเนาะ
    ลุมล้อม }รุมล้อม
    ซ่อนเล้น}ซ่อนเร้น
    เปือง}เปลือง
    #84
    1
    • #84-1 -พริกขี้หนูสวน (@priklock) (จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2563 / 12:57
      พึ่งตรวจคำผิดถึงตอน 8 เองครับ ว่างๆค่อยย้อนกลับไปแก้
      #84-1
  2. #46 Mega_Yajiru (@Mega_Yajiru) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:59
    สุดอะ ชอบ จริงเว้ย สั้น กระชับ ไม่ต้องเปลืองน้ำลายต่อล้อต่อเถียงเอาจำนวนคำ แต่ก็สั้นจนใจหายจริงแหละ 5555
    #46
    0
  3. #41 sangrawee182513 (@sangrawee182513) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 05:33

    สนุกแต่สั้นนนนนนhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png

    #41
    1
  4. #40 Ended777 (@Ended777) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 02:27
    สั้นนนนนนนนน
    #40
    1
  5. #39 Empty_Mind (@mrsuchart1970) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 23:47

    เอาแล้ว.. จะไฝว้กันแล้ว
    #39
    0