พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 234 ครั้ง
    31 มี.ค. 63

ตอนที่ 14

 

 

 

ความเย็นเยียบสุดขั้วแทรกผ่านร่างกายราวกลับเจาะลึกถึงไขกระดูก ผิวหนังแห้งปากซีดแตกโลหิตสีแดงไหลซิมตามบาดแผลที่ถูกหิมะกัด ละอองเกร็ดน้ำแข็งเกาะกุมปกคลุมร่าง เหนือผ้าผืนหนาใช้ทำกระโจมชั่วคราวเองก็มีหิมะขาวโพลมปกคลุมเช่นกัน

ด้วยลมแรงพายุพัดโหมหมุนวนส่งให้ผ้าผืนนั้นหลุดร่วงไปข้างหนึ่ง กิ่งไม้แห้งหักตกจากน้ำหนักของหิมะที่ทับถมบนยอด

ไร้เสียงสรรพสิ่ง สัตว์น้อยใหญ่ไม่เผ่นผ่านดั่งฤดูกาลอื่น ร่างทั้ง 4 อยู่ใต้ชั้นหิมะมีผ้าผืนหนาปิดกั้นชั้นหนึ่ง ไฟจากเหล้า เชื้อเพลิงจากผ้ามอดดับไปนานแล้ว  ทิ้งไว้แต่ขี้เถ้าถ่านดำสนินกองอยู่ด้านข้าง

 

 

ฟ้าวันใหม่หลังพายุใหญ่สดใสแดดจ้า แผ่รัศมีความอบอุ่นเมตตาต่อสรรพสิ่งบนผืนพิภพ

เวลาล่วงเลยมาเกือบเที่ยงจึงมีร่างหนึ่งเริ่มรู้สึกตัว เด็กหญิงผู้มีพละกำลังเหนือกว่าผู้ใหญ่ทั่วไปขยับกายภายใต้อ้อมแขนที่โอบกอดแน่น

"หนาววววว หนาวจัง" เสียงสั่นเครือพร้อมดวงตาเปิดออก ร่างกายอ่อนล้าขยับแช่มช้าหยิบท่อนแขนออกจากตัวแล้วจึงลุกขึ้นสำรวจ

"พี่ลีโอ พี่ลีโอคะ" สองมือน้อยๆเขย่าร่างเรียกปลุกสติชายหนุ่ม เนิ่นนานผ่านไปหลายนาทีลีโอจึงเริ่มได้สติกลับคืนเปลือกตาเปิดออกก่อนหลับตาลงหยี่๋ปรับภาพแสง

 

เมื่อแรกเริ่มลืมตาตื่นใบหน้าเด็กสาวก็ชะโงกหน้าเข้าใกล้ดูอาการ ลีโอค่อยๆยันกายลุกนั่งมองเด็กสาวที่เปลี่ยนเป้าหมายปลุกสองคนที่เหลือจนกระทั้งรินเริ่มได้สติฟื้นตื่น  เหลือเพียงคนเดียวที่อาการค่อนข้างน่าเป็นห่วง

"ไหวไหมเดียร์" ลีโอถามในขณะลองเริ่มขยับแขนขาทำร่างกายให้อบอุ่น จัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าเปียกชุ่มให้แห้งสามารถทนต่ออากาศหนาวได้ดี

ถุงมือถุงเท้าสวมใส่ โพกศีรษะคลุมหัวมิดชิด เป็นหนึ่งในวิธรการให้ความอบอุ่นของคนเมืองหนาว

 

"ไหวค่ะ" เด็กสาวหันมาตอบในขณะช่วยประคองร่างรินให้ขึ้นนั่ง ชายหนุ่มจึงไหว้วานเธอจุดไฟขึ้นมาใหม่โดยอาศัยเหล้าเป็นชนวนกับประกายไฟจากหินทั้งสองก้อน

 

"เอาเรย์มาใกล้ๆกองไฟ ตั้งน้ำไว้ด้วย"

เด็กสาวที่มีอาการแทบจะเป็นปกติ นอกจากความอ่อนล้าเล็กน้อยก็ไม่แสดงอาการผิดปกติใดออกมาให้เห็น เธอทำตามที่ลีโอบอกกล่าวเคร่งคัด น้ำต้มตามที่ชายหนุ่มได้เคยสั่งสอนไว้ในยามเจอกับพาายถหิมะอันหนาวเหน็บก่อนจะลากร่างไร้สติเข้ามาใกล้ๆกองเพลิง

ภาพตรงหน้าแม้จะหลายครั้งหลายคราก็ไม่ทำให้เขาคุ้นชินเลยซักครั้ง สามาัญสำนึกในโลกเก่ายังมีมากขัดแย้งต่อกฎวิทยาศาสตร์ที่เคยได้ร่ำเรียนมา ภาพของเด็กสาวยกห่ออาหารขนาดมหึมา ลากผู้ใหญ่ได้ตัวปลิว

 

"ดีมากเดียร์" ลีโอเอ่ยชมก่อนเริ่มขยับตัว แบ่งแยกกองไฟออกเป็นสองกองตั้งน้ำในหม้อซึ่งทำมาจากดินเผาเหมือนกันทั้งสองใบ

ซุบเป็นอาหารเรียบง่ายที่ไม่ต้องพิถีพิถัน ทั้งยังให้พลังงานเพียงพอสำหรับคนที่มีร่างกายอ่อนล้า 

เมื่อน้ำร้อนได้ที่จึงพยักหน้าส่งสัญญาณให้เดียร์จัดการต่อ  เด็กสาวยกหม้อลงเช็คอุณหภูมิน้ำเพื่อให้แน่ใจจากนั้นจึงใช้ผ้าชุบเช็ดตัวเรย์ที่นอนหมดสติ น้ำอุ่นบางส่วนใช่แช่มือและเท้าบรรเทาจากพิษหิมะกัด

 

ด้านลีโอหั่นเครื่องในระหว่างรอน้ำเดือด ผักสดเตรียมไว้ยังมีสภาพค่อนข้างดี เด็ดส่วนเหี่ยวออก ที่หั่นเป็นท่อนพอดีคำเทลงใส่หม้อ เขาเลือกจะไม่ปรุงรสใดเพิ่มแต่ใส่เนื้อตากแห้งลงไปแทนรอให้เดือดอีกครั้งจึกตักแบ่งให้ทุกคน

"ทำให้ร่างกายอุ่นก่อน อากาศแบบนี้ไม่ต้องรีบมากพายุคงไม่มาแล้ว"

 

สองคนแบ่งหน้าที่ชัดเจน หนึ่งช่วยบรรเทาอาการจากผลของหิมะกัด อีกหนึ่งช่วยฟื้นฟูจากภายใน

ได้รับการดูแลที่ถูกวิธี สวมใส่เสื้อผ้าแห้งให้ความอบอุ่นแกร่างกายพร้อมอาหารให้พลังงาน พักต่ออีกสองชั่วโมงทุกคนก็มีอาการดีขึ้นจนลุกเดินขยับได้

 

หลังเก็บข้างของเสร็จจึงเริ่มออกเดินทางอีกครั้งแม้จจะมีอุปสรรคจากหิมะที่ตกหนักวันก่อนแต่ก็พอมีทางให้เดินเลี่ยงหลีกหลบ........................กว่า 6 ชั่วโมงในการเดินนทางจบลงด้วยการต้องนอนพักแรมในป่าอีกคืน จากที่รินคาดการหากออกเดินทางในวันพรุ่งนี้เช้าก็จะถึงที่หมายไม่เกินเที่ยงวัน

 

การเดินทางอันยาวนานเกือบ 10 วันในเส้นทางกันดารไร้หมู่บ้าน รอบทิศทางนอกจากภูเขาเนินหิมะขาวโพลนก็มีแต่ต้นไม้ 

ในที่สุดการเดินทางก็จบลงในช่วงบ่ายล่าช้ากว่ากำหนดถึง 3 ชั่วโมง   เพราะอาการเหนื่อยล้าสะสมรวมกับรินที่มีอาการไม่ค่อยดีตัวร้อนมีไข้จึงเป็นเหตุให้ต้องแวะพักตลอดทาง

 

"มากันแล้ว..........พวกนั้นกลับมากันแล้ว"

 

"ทุกคนริน เรย์กลับมาแล้ว..........เจ้าไปบอกทุกคนเร็ว" 

 

"พวกเรารอดแล้ว......พวกเรารอดตายแล้ว"

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 234 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #45 Mega_Yajiru (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:54
    รุนคือเหงาตายไปแล้ว -w-
    #45
    0
  2. #38 zaalah5931 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 16:32

    ค้างๆๆๆ
    #38
    0
  3. #37 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 15:54
    รออ่านนะคะ
    #37
    0
  4. #36 Napatsanan2536 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 15:51
    สั้นมากกกกกกกกกกกกก
    #36
    1
    • #36-1 priklock(จากตอนที่ 14)
      31 มีนาคม 2563 / 15:58
      อยู่ประมาณ 3500 - 5000 ตัวอักษรต่อตอนครับ
      #36-1