พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    28 มี.ค. 63

ตอนที่ 13

 

 

 

4 คืนที่รอนแรมนอนบนหิมะสุดแสนหนาวเหน็บ รอบทิศทางนอกจากต้นไม้ปกคลุมเกร็ดน้ำแข็งก็เป็นผืนดินสีขาวสุดสายตา วันมหาวิปโยกสุดเลวร้ายก่อนจะถึงที่หมายกลุ่มการเดินทางต้องหลบซ่อนตัวอยู่บริเวณใต้ชะแง่งโขดหิน เป็นเวลา 1 วันเต็มแล้วที่ต้องทนทุกข์กับความหนาวเย็นสุดขั้ว ไฟไม่สามารถจุดติดในสภาพอากาศย่ำแย่ อาหารก็มีเพียงเนื้อแห้งและขนมปังที่ได้ทำกักตุนเอาไว้ตั้งแต่ต้นปะทังความหิวโหยชั่วครั้งคราว

เกร็ดน้ำแข็งโปรยปรายดั่งละอองน้ำพัดผ่านตามกระแสลมพายุโหมหนุนหมุนวน ดีที่พวกเขาอาศัยโขดหินและขอนไม้เป็นที่กำแพงบัง คลุมด้วยผ้าผืนหนาพอบรรเทาความเลวร้ายลงได้บางส่วน

"พะ พี่ลีโอ.....เดียร์หนาวจังเลย" เด็กสาวถูกกระชับอยู่ใต้อ้อมแขนคลุมด้วยผ้าผืนหนาอีกสองผืนลำพึงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือริมฝีปากสั่นจนชายหนุ่มรู้สึกสงสารจับจิตแต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ดีไปกว่าโอบกอด ครั้นจะจุดไฟขึ้นมาในสภาพอากาศเช่นนี้เห็นทีคงเป็นเพียงปาฎิหาร

 

"อดทนอีกหน่อยนะเดียร์ เดี๋ยวมันก็หยุดแล้ว" ลีโอกล่าวปลอบ เป็นเดี๋ยวที่เท่าไหร่ไม่อาจทราบ ความหนาวเหน็บอันยากเกินจะทานทนนำพาให้สติเขาค่อยๆเลือนรางเช่นกัน ปากสั่นร่างกายแข็งค้างปวดร้าวราวกลับจะเป็นน้ำแข็งเสียให้ได้ โดยเฉพาะตามข้อต่อทุกทีที่ขยับตัวจะมีเสียงเร็ดรอดแห่งความเจ็บปวดให้ได้ยินทุกครั้ง

"หิวไหมเดียร์....กินเข้าไปเยอะๆอาจช่วยบรรเทาความหนาวลงได้บ้าง" ว่าจบก็ส่งก้อนขนมปังประกบชิ้นเนื้อตากแห้งให้ถึงปาก ริบฝีปากน้อยๆก็งับตามอย่างว่าง่ายแต่เพียงไม่กี่คำร่างนั้นก็ไม่ด้กินอีก

 

สองพี่น้องตั้งแต่ครึ่งวันที่แล้วกอดกันตัวสั่นนิ่งเงียบอยู่ภายใต้ผ้าห่ม นอนขดตัวเยื้องพวกเขาเพียงแค่เอื้อมมือ ฟันกระทบ กึกๆ ตลอดเวลา

ขนาดผู้ที่อยู่กับความหนาวเย็นมาตั้งแต่เกิดยังไม่สามารถทนได้และลีโอที่ไม่เคยพบเจอสภาพอากาศเช่นนี้ไม่ต้องพูดถึง สิ่งเดียวที่พอให้ฝืนอดทนคือความคิดที่จะมีชีวิตรอดในวันต่อไป

 

"ทำไมมีเวทย์เสริมร่างกาย แต่ทำไมพวกเวทย์ไฟหรือเวทย์มนอะไรที่ช่วยบรรเทาความเย็นลงได้บ้างว่ะ" ลีโอสบถเสียงสั่นเอ่ยพึมพำไปเรื่อยคล้ายเพ้อรำพึงถึงความสุขสบายที่ไม่สามารถหาได้ในตอนนี้

เวทย์มนที่เคยเห็นในหนัง หรือพลังวิเศษย์อะไรก็ตามที......ช่วงเวลาความลำบากที่ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากคำวิงวอนอันว่างเปล่า

 

"มะ มีสิ"

 

ลีโอมองตามต้นเสียงแผ่วเบาภายใต้ผ้าห่มด้านข้างด้วยประกายความหวัง ก่อนมีหัวของบุรุษโผล่พ้นออกมาพ่นไอเย็นสีขาวตามแรงลมหายใจหนัก

"มีสิ......พวกเราที่ไปเมืองส่วนหนึ่งก็หวังพบเจอเช่นกัน.........แต่จนนแล้วจนรอดก็ไม่มีซักคน" เรย์เสียงสั่นหอบหายใจหนักสูดอากาศหนาวเหน็บเข้าลึกก่อนระบายหายลมไอขาวออกมาอีกครั้ง

"เจ้าเมือง" เสียงนั้นเบาหวิบกายขาดช่วงนิ่งเงียบหายไป

 

"ว่าอะไร" ล๊โอพยายามจับใจความนั้นแต่ก็ไร้เสียงใดเอื้อนเอ่ยใดตอบ พิษแห่งความหนาวได้กัดกร่อนสติของชายหนุ่มมอดดับ หมดสติไปแล้วตัวแน่นิ่งนอนไม่ไหวติงจนคนด้านข้างยังรับรู้ถึงอาการย่ำแย่

ลีโอพึ่งรู้สึกตัวว่าเด็กสาวตัวน้อยในอ้อมแขนเองก็นิ่งสนิทไร้การเคลื่อนไหว เขาพยายามฝืนพลิกร่างเพื่อเช็ดอาการ เขย่าตัวเบาๆจนเดียร์กลับมามีสติอีกครั้ง

 

"เดียร์หนาว.....พ่อ แม่ เดียร์หนาวจังเลย"

"เดียร์จะขยันทำงาน อย่าทิ้งเดียร์ไปเลย"

 

เด็กสาวร่างเล็กตาปรือเพ้อหนัก มือน้อยพยายามควานหาบาสิ่งข้างหน้าก่อนจะโอบก่อนลีโอแน่นราวกลับกลัวว่าสิ่งน้ันจะห่างหายสลายไป

"ดื่มสิ ดื่มอีก ดื่มเข้าไปเยอะๆ" เสียงกระวนกระวายนั้นเรียกสายตาให้ต้องหันมอง พลันเห็นหญิงสาวเขย่าประคองร่างที่พึ่งกลับมีสติเล็กน้อยเจ้ากอกเหล้าเพื่อบรรเทาหนาว

 

"เดี๋ยว...."ลีโอร้องลั่นห้ามปราม "จะให้ตายเร็วหรือไง..........ดื่มเหล้าทำใหม่รู้สึกหนาวก็จริง แต่จะททำให้ตายไวด้วย"

พลันความคิดหนึ่งผุดขึ้น อากาศภายในเย็นเหยียบจนแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็งก็จริงแต่ถึงอย่างไรช่องว่างระหว่างโขดหินและขอนไม้ก็ช่อยป้องกันลมได้มาก อาจเป็นโชคดีอย่างหนึ่งที่ลมหิมะพัดผ่านมาทางทิศที่มีโขดหินกำบัง

 

"ขอยืมหินนั้นหน่อย " ลีโอขยับตัวขึ้น เขาจำได้ว่าวันก่อนเห็นรินเอาอินบางอย่างคล้ายผลึกมีสีแดงอมน้ำตาล เมื่อเอาทั้งสองกระทบกันก็เกิดประกายไฟ

"นั่นแหละ" ลีโอพยักหน้าเมื่อรินหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาก่อนคว้ามาอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มเขยิบไปหยิบบ้างสิ่งออกจากห่อผ้า เป็นขวดดินเผาทรงยาว ทันทีที่เทของเหลวนั้นออกมากลิ่นฉุนก็ฟุ่งให้เด็กสาวที่หลับตาพริ้มต้องย่นจมูก

 

พรึบบบบบบบ...

ลีโอกระทบหินไม่กี่ครั้งประกายไฟก็ลุกลามจุดไหมเหล้าที่มีแอลกอฮอล์สูง ไม่รอช้าชายหนุ่มคว้าหยิบเสื้อผ้าโยนลงไปในกองเพลิงก่อนราดเหล้าซ้ำลงไปจนไฟลุกโชดช่วง

"เขยิบมาใกล้เร็ว ตอนนี้ไม่ต้องห่วงเรื่องของใช้เอาชีวิตรอดก็พอ" เขาพยายามเติมเชื้อเพลิงเพื่อให้ความอบอุ่น โยนเสื้อผ้าข้าวของที่พอเป็นเชื้อเพลิงลงไปก่อนหยิงเหล้านองรินขึ้นมาผสมกับน้ำฟื้นฟูจากผลฟอนแบ่งปันให้ทุกคนได้กิน เติมเต็มความอ่อนล้าบ้างส่วนของร่างกายที่หายไป

 

"เดียร์ จิบเอาก่อน แก่หนาว" ลีโอต้องการให้อีกฝ่ายบรรเทาความทรมาณลงบ้าง จากนั้นจึงยื่นให้รินที่พยายามปลุกน้องชายของตัวเองให้ดื่มกินเข้าไปตาม

"แค่จิบพอ อีกเดี๋ยวก็หยุด"

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #35 เลโอ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 11:07

    รอตอนต่อไปค่า

    #35
    0
  2. #34 zaalah5931 (@zaalah5931) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 22:44

    ค้างๆๆๆ
    #34
    0
  3. #33 Empty_Mind (@mrsuchart1970) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 22:25

    เพื่อ..? ทนทรมานกับความเหน็บหนาว เพื่อการช่วยเหลือผู้อื่น ลีโอ.. หัวใจนายมันยิ่งใหญ่
    แต่.. ต้องเอาต้วเองให้รอดก่อนนะ
    #33
    0
  4. #32 ployreudeejaitad (@ployreudeejaitad) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 14:44
    รออ่านนะคะ
    #32
    0
  5. #31 sangrawee182513 (@sangrawee182513) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 14:13

    ฮือๆๆๆๆน้อยยยยย https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png

    #31
    0