พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 264 ครั้ง
    25 มี.ค. 63

ตอนที่ 12

 

 

 

ใช้เวลาประมาณครึ่งงวัน ลีโอเดินทางมากับสองชายหญิงที่เข้ามาขอความช่วยเหลือเรื่องความอดอยากในฤดูแห่งความยากเข็นในการหาอาหาร 

ในระหว่างการเดินทางพวกเขาได้พูดคุยกันไปด้วย

ผู้หญิงชื่อว่ารินส่วนฝ่ายชายมีชื่อว่าเรย์ ทั้งสองเติมโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็กในหมู่บ้านกลางป่าจึงมีความสนิทสนมกันมาก 

"แค่นี้จะพอเหรอ.......คนในหมู่บ้านเรามี 63 คนเชียวนะ" รินซึ่งมีบุคลิกค่อนข้างออกไปทางสาวห้าวเช่นเดียวกับรีก้าถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะด้วยความยากลำบากในเส้นทางทำให้ต้องใช้วิธีการแบกหามสัมภาระต่างๆเดินเท้ากันไปเอง

"แล้วทำไม เดียร์ถึงแบกของเยอะกว่าพวกเราละเนี๊ยะ" เธอที่มั่นใจในกำลังว่าไม่มีทางแพ้ผู้ชายได้แต่มองไปยังเด็กสาวด้านหลังอยู่หลายครั้งตั้งแต่ออกเดินทาง เดียร์แบกห่อผ้าขนาดใหญ่กว่าตัวเดินตัวปลิวอยู่ไม่ห่าง

 

"เดียร์สบายมากค่ะ" เด็กสาวยังสดใสเช่นทุกวัน ขาสั้นๆก้าวเดินเร่งขึ้นมาเพื่อให้ตามทันลีโอ ใช้มืเล็กๆคว้าจับมือของชายหนุ่มก่อนเงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มกว้างแล้วจึงเดินไปต่อ

 

เนื่องจากเลื่อนเวลาออกเดินทางมาเป็นช่วงบ่าย ทำให้การเดินทางในวันแรกจบลงด้วยระยะทางไม่มากนัก ทั้งสี่คนตัดสินใจพักแรมก่อนค่ำหาสถานที่ตั้งแคมป์ตรงโขดหินใช้ปิดทางลมถึงสองทาง 

"ตรงนี้แหละ จะได้บังลมได้บ้าง" เรย์กล่าวก่อนปลดสัมภาระด้านหลังออกจัดแจงทำกระโจมแบบเรียบง่ายเพื่อป้องกันลมหนาวอีกชั้น โชคดีที่ตลอดทั้งวันไม่มีท่าทีของพายุจะพัดผ่านมาจึงเบาใจลงคล้ายกังวล

 

"เหนื่อยหรือยังเดียร์" ลีโอปลดสัมภาระออกเช่นกันหันไปถามเด็กสาวที่นั่งอยู่โขดหินเล็กๆด้านข้าง ใบหน้ามีเลือดฝาดเม็ดเหงื่อเล็กน้อยไหลซึมบนใบหน้า

ลีโอหยิบผ้าซับให้ ก่อนยื่นส่งบ้างสิ่งตาม

"ดื่มสิ.....จะได้นอนสบาย" ลีโอยิ่นขวดดินเผาใบเล็ก ซึ่งเป็นขวดบรรจุน้ำจากผลฟอนที่ผ่านการปรุงรสเรียบร้อยแล้ว "แต่ถ้าไม่เหนื่อยมาก เอาฝังไว้ในหิมะซักเดี๋ยวจะอร่อยกว่า"

 

เดียร์มองขวดในมือชั่งใจก่อนจะเหลือบมองใบหน้าลีโอชั่วครู่ ไม่มีคำถามใดเอื้อนเอ่ยออกจากปากน้อยๆ เดียร์เลือกจะเชื่อพี่ชายคนนี้ขุดหลุมฝังข้างโขดหินแบบเดียวกับการฝังเนื้อที่เคยทำกันสองคน

"แบบนี้หรือคะ" เธอถามเพื่อให้แน่ใจว่าทำถูกต้องซึ่งก็ได้รับการพยักหน้าแทนคำตอบ

 

ลีโอและเดียร์ไม่ต้องออกแรงกลางกระโจมปล่อยให้สองคนซึ่งมีความชำนาญมากกว่าช่วยทำให้ อาหารมื้อนี้ไม่จำเป็นต้องประกอบขึ้นใหม่ ชายหนุ่มได้จัดเตรียมใส่หอเพียงพอกับทั้งสี่คนไว้ให้แล้ว

รวมถึงมื้อเช้าของวันรุ่งขึ้น

"นี่ครับ......ขนมปังกับเนื้อปลา ถึงจะแข็งไปหน่อยแต่ก็พอกินได้" ชายหนุ่มยื่นห่อที่ทำด้วยใบไม้ขนาดใหญ่ให้ทั้งคู่ ก่อนจะแนะนำส่วนประกอบเล็กน้อยเช็คเรื่องการกินอยู่ที่อาจมีบางอย่างไม่สามารถรับประทานได้

 

เมื่อแกะห่อก็ปลดปล่อยกลิ่นหอมที่ไม่คุ้นเคย ขนมปังก้อนยาวแข็งๆถูกตัดเป็นท่อนก่อนผ่าแยกเป็นสองส่วน ตรงกลางมีผักหลายสีสันและเนื้อปลาทอดจจนกรอบเหลืองอร่ามแทรกอยู่พร้อมของเหลวสีน้ำเขียวเข้ม

"อุนกุ...." ทั้งคู่จดจำกลิ่นนี้ได้ มันคือผลไม้ที่มีรสค่อนข้างหวาน ลีโอที่ทำรสชาติขอผลฟอนได้ที่จึงเอาน้ำส่วนนนั้นเป็นองประกอบซอสครีบ

 

"อร่อยมากเลยค่ะ......พี่ลีโอทำของอร่อยให้กินอีกแล้ว" เดียร์ยิ้มร่าหลังจะงับขนมปังไปอีกคำหนึ่ง รสชาติเข้มข้นแทรกซึมสัมผัสกลิ่นหอมผลไม้ที่ไม่เหมือนกับรสสัมผัสของอุนกุที่เคยลิ้มมลอง

ความหอมหวานอมเปรี้ยวกับผักหลากหลายชนิดสดสะอาด กินเข้ากับเนื้อปลาได้เป็นอย่างดี

 

"กินดีๆสิเรา เลอะหมดแล้วนั่น" ลีโอยิ้มส่ายใบหน้ากับท่าทางนี้ที่คุ้นเคยเหมือนทุกครั้งที่เขาทำอาหารแปลกให้ให้ลิ้มลอง ก่อนยื่นมือปาดซอสซึ่งติดอยู่มุมปากออกให้

"ครีมนี้พี่ทำแบบกลิ่นผลไม้เพิ่มความสดชื่นหลังจากเดินทาง คราวหน้าถ้ามีวัตถุดิบดีๆพี่จะทำซอสของเนื้อออกมาให้" เขากล่าวก่อนหันไปทางสองคนที่เงียบไปนาน ก่อนพบว่ากำลังนั่งจับจ้องอาหารในมือตาค้างนิ่งไป

"ไม่อร่อยเหรอครับ" ลีโอเริ่มไม่แน่ใจในความชอบของแต่ละพื้นที่

 

"ไม่ ไม่...........มันอร่อยมากกกกกกก" เรย์ส่ายศีนษะสุดตัวปฎิเสธคำถามของลีโอ ก่อนงับขนมปังในมือคำใหญ่ 

"ไม่เคยกินขนมปังแบบนี้เลย........ฉันเชื่อแล้วว่านายเป็นคนคิดวิธีทำหมูป่านั่น"

 

"ใช่ๆ ฉันก็เชื่อ" รินพยักหน้าตามเห็นด้วยก่อนกัดขขนมปังในมือจนหมด ลีโอจึงล่วงหยิบอีกสองห่อส่งให้เพิ่มเติม

 

"อ้าว........ตอนแรกผมก็บอกไปแล้วนิหน่า" 

 

รินและเรย์เงยหน้าขึ้นมายิ้มค้อมหัวให้ สีหน้าแสดงความสำนึกผิด "ตอนนแรกฉันคิดว่านายไปจำวิธีการทำอาหารมาจากคนอื่่ หรือไม่ก็โกหกเพื่อหาผลประโยชน์จากพวกเรา..........แต่ก่อนที่จะอดตายจึงลองเสี่ยงดู" รินกล่าวออกมาตามจริง ทั้งยังเอ่ยคำขอโทษอีกหลายครั้ง

"ก็ฉันขอร้องตั้งหลายคนไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเหลือเลยเพราะรู้ว่าสิ่งตอบแทนมันไม่คุ้ม" 

 

"พี่ลีโอต้องช่วยได้แน่ เดียร์ก็จะช่วย" เดียร์เขยิบตัวมานั่งข้างยื่นมือเล็กๆมาจับมือรินที่เสียงเริ่มสั่น อาจเป็นเพราะบุคลิกคล้ายกับรีก้า ตั้งแต่ต้นเด็กสาวที่มักไม่ค่อยพูดกับคนแปลกหน้าจึงสามารถพูดคุยได้เป็นธรรมชาติ

 

"ใช่ครับ.......อย่างน้อยคงพอจะทำอะไรได้บ้าง"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 264 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #44 Mega_Yajiru (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:47
    เดี๋ยวนะ ในตอนที่ 10 บอกชื่อเซกับเอลนะคะ ลองตรวจสอบดู
    #44
    1
    • #44-1 priklock(จากตอนที่ 12)
      3 เมษายน 2563 / 13:35
      ไล่แก้ไม่หมดครับ.....ขอบคุณครับ
      #44-1
  2. #30 kanplou (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 20:58
    เขียนดีมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องก็สนุก เสียดายอย่างเดียวคือ แต่ละตอน สั้นไปหน่อยค่ะ
    #30
    1
    • #30-1 priklock(จากตอนที่ 12)
      28 มีนาคม 2563 / 07:15
      ไม่คุ้นกับการเขียนแบบนี้ครับเลยต้องค่อยเป็นค่อยไป
      #30-1
  3. #29 Userphasi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 10:32

    การเดินเรื่องกระชับดีชอบ มาต่อเร็วๆนะ

    #29
    0
  4. #28 SaintSivanat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 10:53
    ดีมากๆครับ เนื้อเรื่องดีน่าติดตาม ขอบคุณที่เขียนมาให้อ่านนะครับ^^
    #28
    0
  5. #27 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 11:18
    รออ่านนะคะ
    #27
    0
  6. #26 zaalah5931 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 07:48

    ขอบคุณค่ะรอเมนูต่อไป
    #26
    0
  7. #25 mrsuchart1970 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 07:44

    สนุกมากค่ะ..
    #25
    0
  8. #24 sangrawee182513 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 07:11

    สนุกรอๆๆๆๆ

    #24
    0