พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 275 ครั้ง
    22 มี.ค. 63

ตอนที่ 11

 

 

เทน่ามารดาของเทลเดินเข้ามาใกล้ สองคนแม่ลูกช่วยกันดูแลธุรกิจโรงแรมนับตั้งแต่ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวเสียชีวิตในช่วงวงครามเมื่อหลายปีก่อน เธอมีใบหน้าและสีผมคล้ายเทลแต่ตัวใหญ่กว่าเล็กน้อยหากใครไม่รู้ความสัมพันธ์อาจคิดว่าเป็นพี่สาวที่อายุค่อนข้างห่างพอสมควร

"หืมมมมมม.......นี่หรอที่ส่งกลิ่นหอมเมื่อครู่" เธอพิจารณาของเหลวภายในแก้วดินเผา สีเขียวเข้มส่งกลิ่นจางๆของผล อุนกุคุ้นเคย

อึกกกก...อ่าาาา

 

ท่าทางตอบสองเป็นเช่นเดียวกับเทลแทบจะไม่ผิดเพี้ยงหลังจากยกดื่มกระดกรวดเดียวหมดแก้ว ดวงตาหลับพริ้มก่อนลืมตามองภาชนะอย่างเสียดาย

 

"เป็นอย่างไรครับ..." ลีโอถามสายตาจับจ้องด้วยความหวัง

 

"อร่อย เปรี้ยวและหวาน.....เย็นอร่อยเลยละ" เธอตอบราวกับนักชิมตัวยงแต่ลีโอกลับส่ายศีรษะเป็นเชิงว่านั้นไม่ใช่คำตอบที่เขาอยากได้

 

"ผมหมายถึงความอ่อนล้าเมื่อครู่.....ดีขึ้นไหมครับ"

 

"จริงด้วย.... รู้สึกดีขึ้นมากเลย" หญิงสาวพึ่งรู้สึกตัว อาการอ่อนล้าเมื่อครู่โดยเฉพาะความกระหายน้ำได้บรรเทาลงไปมาก เธอที่ไม่รู้กรรมวิธีการทำเพราะมัวแต่ยุ่งกับงานครัว เบิกตากว้างรู้สึกแปลกใจ ก่อนหันไปเห็นเปลือกของผลไม้รสขมวางอยู่ด้านข้าง

"นั่นฟอนนิ" ทีน่าหยิบหม้อเหลือน้ำที่ก้นอีกเล็กน้อยขึ้นมาดม "อย่างนี้นี่เอง.....ใช้ผสมกับอุนกุที่มีรสหวานให้น้ำเยอะ" เธอพยักหน้าคล้ายจมอยู่ในความคิดตัวเอง

 

"ใช่ครับ......ผมผสมน้ำทั้งสองชนิด" ลีโอยืนยันความคิดให้ หลังจากนั้นก็กล่าวขอบคุณและหอบเอากล่องไม้ที่บรรจุขวดดินเผาขึ้นไปบนห้อง น้ำจากผลฟอนและอุกุก้นหม้อที่เหลือถือเป็นสิ่งตอบแทนเล็กน้อยที่ให้ใช้สอยเครื่องเรือนในครัวได้อย่างอิสระ

 

ลีโอกลับเข้าที่พักอีกครั้ง เมื่อก้าวเท้าเข้ามาก็กวาดสายตามองก่อนจะพบร่างเล็กๆขดตัวอยู่ขอบเตียงข้างกองผ้าห่ม เป็นท่านอนที่คุ้นตาเห็นอยู่ทุกวัน เดียร์นอนด้วยคงามเคยชินที่มีรุยอยู่ข้างๆ

"สงสัยจะอุ่นสบาย.... นอนหลับสนิทเชียว" ชายหนุ่มกล่าวเสียงแผ่วเบาก่อนเอื้อมไปหยิบผ้าห่มคลุมส่วนล่างจนถึงหน้าอกให้ รอยยิ้มผุดขึ้นยามเมื่อถอยมามองเด็กสาว รอยยิ้มบางปรากฎ

กำแพงล้อมรอบทำให้สายลมพัดผ่านได้ยากขึ้น เตียงหนากับห้องปิดมิดชิดช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บไปได้มาก

 

'อย่างน้อยตอนนี้ก็สุขสบายกว่าเก่า'​ ชายหนุ่มมองใบหน้าของเด็กสาวก่อนเบี่ยงตัวไปอีกทาง ลีโอไม่ได้นอนหลับตาม เงยหน้าปรายตามองผ่านหน้าต่าง

อาจเป็นเพราะไม่มีไฟฟ้าเพียงแค่หัวเส้นทางตามท้องถนนก็มืดมิดเหลือเพียงแสงสว่างจากคบเพลิงตามรายทางและตามบ้านเรือน

เก้าอี้ถูกเลื่อนก่อนนั่งลงรวบรวมราคาค่าวัตถุดิบต่างๆแล้วจึงนำมาหาราคาของเครื่องดื่มฟื้นฟูความอ่อนล้า

"หืมมมม.......แพงพอตัวเลย จะขายได้ไหมเนี๊ยะ" ลีโอตัดความคิดออกไปก่อน อย่างไรเรื่องระบบก็ต้องถามจากรีก้าเป็นอันดับต่อไป เขาลุกขึ้นไปดับตะเกียงแล้วล้มตัวนอนบนเตียงบ้าง

'อุ่นดีจริง....' ชายหนุ่มค่อยๆจมสู่ห้วงนิททราอาการล้าจากการเดินทางทำให้หนังตาหนักอื้มมาตั้งแต่ยามเย็น

 

................................

 

รู้สึกตัวอีกทีเมื่อได้ยินเสียงตึกตักอยู่ไม่ไกลนัก ลืมตาตื่นเห็นเพดาลสีขาวหม่นจากความเก่าก่อนไล่สายตากวาดลงมายังต้นเสียงก็พบเดียร์นอนคว่ำใช้สองมือเท้าคางจับจ้องมาด้วยรอยยิ้ม เท้าสองข้างตีไปมาบนที่นอนเบาๆเกิดเสียงอย่างที่ได้ยิน

"อรุณสวัสดิค่ะ....พี่ลีโอ"

 

"สวัดดีครับเดียร์.....ตื่นนานแล้วเหรอ" ลีโอเอ่ยถามก่อนหยัดกายลุกบิกไปมาคล้ายความเมื่อยล้า

 

"ตั้งแต่เช้ามืดแบบทุกวันค่ะ...." เด็กสาวตอบด้วยท่าทางสดใสร่าเริง "ที่นอนอุ่นสบายดีจังเลย.....มิน่าทำไมคนในหมู่บ้านถึงอยากย้ายมาอยู่ที่นี่กัน" สาวตาเด็กสาวเหลือบขึ้นมองเพดาลเล็กน้อยคล้ายใช้ความคิด คิ้วย่นขมวดเป็นปมเรียกความสำราญในยามเช้าได้ดีทีเดียว

ขณะกำลังจะเอ่ยบางสิ่ง เสียงเคาะประตูพลันดังแทรกบทสนทนาระหว่างทั้งสอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก.....

 

"ข้าเอง.........มีเรื่องอยากจะคุยด้วยหน่อย"

อีกฝากฝั่งประตูตะโกนให้รู้ตัว ทั้งสองจำน้ำเสียงนี้ได้เพราะเป็นผู้ร่วมเดินทางมาด้วยกัน.............หญิงสาวผู้เป็นตัวกลางในค้าขายและเป็นคนหมู่บ้านเดียวกับเด็กสาว

เดียร์มองลีโอก่อนอีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับ เธอจึงลุกพรวดเดินไปเปิดประตูก่อนยิ้มให้

 

"เป็นไงบ้างเดียร์"

รีก้ายื่นมือลูบศีรษะทักทายก่อนเดินมายืนปลายเตียงของเดียร์ มองทั้งสองสลับไปมาเล็กน้อย "เรื่องที่จะไปช่วยเหลือหมู่บ้านของสองคนนั้น......ข้าคงไปด้วยไม่ได้" รีก้ากล่าวแจ้งโดยตรงก่อนอธิบาย "พอดีสมาคมการค้าของเมืองนี้แจ้งขอซื้อเนื้อหมู่ป่าในครั้งต่อไปทั้งหมด"

เธอหยุดมองลีโอชั่วครู่หนึ่งเมื่อเห็นไม่ซักถามสิ่งใดจึงกล่าวต่อ

"เรื่องนี้ข้าก็ไม่เห็นด้วย.....จึงจะไปคุยกับทางนั้นว่าจะแบ่งขายให้ครึ่งหนึ่ง"

 

"ผมก็คิดอย่างนั้น.......ถึงจะให้ราคาดีกว่าแต่มันคือการผูกขาดสิ้นค้า ในช่วงขาดแคลนอาหารมันคงจะไม่เป็นการดี"

 

ได้ยินสิ่งที่ลีโอกล่าวสีหน้าของหญิงสาวพลันแสดงความแปลกใจออกมาเล็กน้อยให้เห็นก่อนหายไปอย่างรวดเร็ว

"นายรู้ได้ยังไงว่าทางนั้นจะให้ราคาดีกว่า..."

 

ลีโอมองหน้าแต่แล้วก็ส่ายหัวไม่ตอบคำถาม "เรื่องนั้นช่างมันเถอะ........แต่ถ้าขายทางนั้นไปจนหมด ความตั้งใจที่อุตส่าทดลองดัดแปลงวิธีทำเนื้อหมูป่าจะไร้ค่าลงทันที ชาวบ้านจะซื้อเนื้อเหล่านั้นได้ในราคาแพงขึ้นอย่างแน่นอน"

ลีโอกล่าวอย่างมั่นใจ เพราะในโลกของเขาการตลาดเช่นนี้ไม่เป็นที่ยอมรับและจะถูกประนาม

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 275 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #21 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 14:08
    รออ่านนะคะ
    #21
    0
  2. #19 zaalah5931 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 07:11

    ขอบคุณค่ะ..สนุกมากๆฟ
    #19
    0