พ่อครัวแห่งคามุย

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 399 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

ตอนที่ 1

 

พื้นที่ขาวโพลนไกลสุดลูกหูลูกตาปกคลุมด้วยหิมะหนาหนาวเหน็บสุดขั้ว ไม่ว่ามองทิศทางไหนก็มีแต่สีขาวกับต้นไม้ของป่าทอดแนวยาว อาณาเขตกว้างขวางในสายตานั้นไร้ซึ่งบ้านคน ไม่พบเห็นสรรพสัตว์สิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่

อาจจะบอกได้ว่าต่อให้ตัวตนทนทานเช่นหมีขั้วโลกที่รู้จักกันว่าอาศัยอยู่ในความหนาวอุณหภูมิติดลบยังไม่แน่ว่าจะทนต่อสภาพเลวร้ายนี้ได้

 

เท้าก้าวเดินไปทีละก้าวใช้ไม้ค้ำพยุงร่างเดินโซเซผ่านทุ่งหิมะ มีเกร็ดน้ำแข็งเกาะติดที่เส้นผมและตามขน  ผิวหนังถูกกัดแตกระแหงริมฝีปากแห้งเลือดไหลซึมแข็งคาริมฝีปาก

"ทะ ทะ ทำ มะ ไม ไม่มี ผะ ผู้คน  ละเลย"ชายหนุ่มเอ่ยกับตัวเองเสียงเบาหวิว เสียงฟันกระทบขบถี่  เป็นเวลา 3 วันแล้วที่ต้องทนทุกข์เดินฝ่าผ่านพายุหิมะเพื่อเอาชีวิตรอด   เป็นเวลา 3 วันอันยาวนานราวกับ 3 ปีที่เฝ้าภาวนาขอให้เป็นคือความฝันเพียงตื่นก็อยู่บนเตียงนอนอันแสนอบอุ่น

 

ลีโอ คือชื่อของเขา  เป็นลูกครึ่งจีน อังกฤษ  ความทรงจำล่าสุดที่พอนึกออกก็คือได้เข้านอนหลังกลับมาจากฝึกงานในครัวร้านอาหารแห่งหนึ่ง  พอรู้สึกตัวอีกทีก็นอนอยู่ท่ามกลางหิมะ

แม้ว่าจะตกใจแต่ก็พยายามเดินหาใครซักคนเพื่อถามสิ่งที่เกิดขึ้นแต่กลับพบว่าบริเวณนี้ไร้ซึ่งผู้คนอาศัย     

3 วันผ่านไปไม่พบใครซักคนจนเริ่มทอดใจ แรงก้าวเดินแทบจะไม่ไหวแล้ว

 

ตุบบบบบ

ในที่สุดเขาก็หมดแรงเฮือกสุดท้ายแข้งขาอ่อนล้าล้มพับลง สติเลือนลางพยายามดันตัวขึ้นลองฝืนสังขารแต่ก็ไม่ไหว เขาเริ่มยอมรับความตาย ร่างกายค่อยๆชาด้านไม่รู้สึกความหนาวเหน็บอีกต่อไป

ภาพทิวทัศน์พร่าเลือนสติเลื่อนลอยจนไม่แน่ชัดสิ่งใดจริง เท็จ หรือลวงหลอก   ชั่วขณะบางทียังได้ยินเสียงใครเรียกรับออเดอร์อาหาร  เสียงตะหลิวเสียดสีกระทะ  เสียงหั่นผักวนเวียนก้องในหัว

"มืดจริงๆ..... ง่วงด้วย"ลีโอพึมพำเสียงแผ่วก่อนค่อยๆหมดสติท่ามกลางทุ่งหิมะขาวโพลน........

 

 

 

................................

 

'อุ่นจัง... '​ลีโอรู้สึกตัวอีกครั้งพร้อมความอึดอัดขยับเคลื่อนไหวไม่สะดวก ความหนาวเหน็บถึงกระดูกก่อนหน้าได้หายไปแล้วเหลือเพียบความเย็นบางเบาอย่างบอกไม่ถูก

'หรือว่าตื่นแล้ว'​เขาพยายามลุกแต่ตัวก็ถูกกดโดยใครบางคน ก่อนเริ่มเห็นแสงสว่างหลังสิ่งปิดบังบนใบหน้าค่อยๆเลื่อนออก

 

"ตื่นแล้ว......เป็นไงบ้างคะ"เป็นเด็กสาวอายุประมาณ 8 ขวบ มีดวงตาสีฟ้าครามดุจน้ำทะเล กำลังยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิดกระทั้งสัมผัสลมหายใจอุ่นๆที่ออกมาเป็นไอสีขาว ใบหน้ามอมแมมเปื้อนเขม่าดำตัดกับผิวขาว ผมยาวปะบ่าถูกรวบไว้ด้านหลังลวกๆ

"เข้าใจที่เดียร์พูดหรือป่าว" เด็กสาวเอียงคอมองหลังลีโอนิ่งค้างดวงตาเบิกกว้าง

ชายหนุ่มบัดนี้ได้แต่กระพริบตาปริบๆมองเลยผ่านหัวไหล่ของคนร่างเล็ก ตกตะลึงกับร่างสีขาวขนยาวขนาดความสูงเท่าตัวเด็กหผญิง ร่างดังกล่าวนอนฟุบแต่ดวงตาจ้องเขาเขม็ง ที่ทำให้สุดช็อคคือเขี้ยวแหลมคมโง้งยาว มุมเหมือนกำลังแสยะยิ้มให้

 

"พะ พี่ไม่เป็นไร"เขาตอบก่อนเริ่มขยับดันตัวเองขึ้นนั่ง มองรอบตัวพบว่าอยู่ในบ้านหลังเล็กผนังดูเหมือนทำจากดินและหินก่อขึ้นมา และหลังคามุงด้วยใบไม้บางอย่าง

 

"ทานนี่ก่อนค่ะ จะได้อุ่นขึ้น"เด็กสาวยื่นซุบให้ ภาชนะใส่เป็นเหมือนเปลือกผลไม้บางชนิดมีลักษณะแข็งสีน้ำตาลเหลือง มันคล้ายมะพร้าวแต่ก็ไม่ใช่…… ชั่งใจมองซุปสีเขียวสลับกับดวงตาประกายจ้องเขม็งอยู่หลายครั้ง ความหิวในช่วง 3 วันทำให้ไม่อาจทนอีกต่อไปตัดสินใจยกดื่มกินอึกใหญ่

"แค๊กๆ" ลีโอต้องสำลักหลังลิ้นสัมผัสรสชาติสุดเฝื่อนกับกลิ่นประหลาดไม่เข้ากัน เป็นความคาวผสมกับกลิ่นเหม็นเขียวที่น่าจะได้จากผักบางประเภท

 

“ค่อยๆกินค่ะ ถ้าหกจะไม่มีกินแล้วนะ”เด็กสาวตำหนิแสดงท่าทีเสียดายเขาจึงกั้นใจฝืนกินลงไปรวดเดียวจนหมด

 

หลังสอบถามเรื่องราวต้องช็อคยิ่งกว่าเก่า พบว่าตัวเขาน่าจะมาปรากฎที่ไหนซักแห่งที่ไม่ใช่โลกเดิม ทั้งยังลองทดสอบยกตัวอย่างถามชื่อประเทศ   เอ่ยมาแทบจะทั่วโลกเด็กสาวกลับไม่เคยได้ยินแม้แต่ซักชื่อเลยซักชื่อเดียว

เขามองสิ่งมีชีวิตสีขาวไปห่างก็พอจะรับได้อยู่บ้างเพราะไม่เคยเห็นในบันทึกที่ไหน

โลกแห่งนี้มีชื่อว่า อาทาเนีย และที่อยู่ตอนนี้คืออาณาจักร ซาน ซึ่งมีเพียงคนอาศัยเป็นหมู่บ้านแบ่งแยกกันทำมาหากิน หากจะเข้าเมืองต้องเดินทางรอนแรมถึง 7 วันเต็ม  เป็นเมืองเล็กๆอยู่ทางตอนเหนือของทวีป

ลีโอพึ่งรู้ว่าที่แท้จริงได้เดินคนละทิศกับเมือง หากเดินไปอีกทาง 3 วันก็จะพบหมู่บ้านตามรายทางให้ได้พัก

 

 

เป็นเวลา 3 วันที่เขาพักฟื้นกับเริ่มทำความรู้จักโลก อาทาเนีย ในที่สุดร่างกายก็กลับมาเกือบมีสภาพสมบูรณ์

 

"แบ่งกันเหมือนเดิมนะ"เขาแบ่งซุปที่เดียร์ปรุงขึ้น อาหารในฤดูนี้ที่มีพายุวันเว้นวันนั้นหายากแสนยาก ดีที่เด็กสาวมีหมาป่าหิมะตัวนี้ชื่อว่า รุย มันคอยออกไปคาบอาหารและเศษไม้มาให้ในวันที่ไร้พายุ

ถึงบอกว่าอาหารก็มีแค่พวกพืชและซากสัตว์ที่แข็งตายข้างนอก น้ำก็ใช้หิมะต้มไฟจึงมีรสเฝื่อนและฝาด เขามองดูร่างผอมแห้งของเดียร์แล้วรู้สึกสงสารไม่มีญาติพี่น้องคอยช่วยเหลือ

 

"พ่อกับแม่เดียร์เสียชีวิตเมื่อ 2 ปีก่อน พวกผู้ใหญ่ที่หมู่บ้านจะพาไปให้เป็นทาสในเมืองแต่เดียร์ปฎิเสธ...... แต่ถ้าหลังสิ้นฤดูหน้าเดียร์ไม่มีค่าภาษีก็คงถูกจับเป็นทาสอยู่ดีละค่ะ"เด็กสาวตอบเสียงเบาใบหน้าเศร้าลีโอได้แต่มองด้วยความสงสารจับใจ

 

"มันต้องมีทางสิ..... พี่อยู่นี่ทั้งคน เดีย์และรุยช่วยชีวิตพี่ไว้เดี๋ยวพี่จะทำให้พวกเธอสุขสบายเอง"ลีโอตั้งเป้าหมายในชีวิต อย่างไรเสียหากหาทางกลับโลกเก่าไม่ได้ก็ขอตอบแทนเด็กสาวคนที่ได้ช่วยเหลือไม่ให้เขาแข็งตายคาพายุหิมะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 399 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

152 ความคิดเห็น

  1. #106 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 11:36
    สู้สู้นะ^^
    #106
    0
  2. #42 Mega_Yajiru (@Mega_Yajiru) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:06
    หมีหละ เราชอบหมี
    #42
    1
  3. #20 Napii_W (@rappalo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 00:16
    เราอินอะมันไม่โอเคเลยกับการที่เด็กที่ไม่มีรายได้ต้องเสียภาษีอะเเถมพ่อเเม่ตายอย่างน้องต้องได้รับการดูเเลจากญาติหรือโบสถ์มั้ยอะส่วนการจะถูกขายเป็นทาสได้น่าจะรัดกุมกว่านี้อะไม่งั้นใครๆก็ถูกขายเป็นทาสได้อะสิ เเงง ขอโทษที่อินค้าบ
    #20
    0
  4. #4 KanyapatAutta (@KanyapatAutta) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 09:00

    ฮันเเน่ เลี้ยงต้อยหรอเราอ่ะ ระวังจะเข้าคุกโดยไม่รู้ตัวน่ะพระเอกกกก5555https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-06.png

    #4
    0