บทความทดสอบนิยาย♥

ตอนที่ 14 : {PLOT} องศษ & ดีพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 มิ.ย. 56

thanks theme from Minor!

 



บทนำ

                “โดนเรื่องอะไรล่ะ” เขาถามฉัน

                ฉันเงยหน้าจากพื้นที่ชื้นแฉะจากฝนเมื่อเช้า จ้องเขาไปในดวงตาของ ดีพ เจ้าของประโยคคำถามเมื่อครู่ เขาเป็นเด็กเกเรประจำโรงเรียนเลยล่ะมั้ง จากที่ฉันเคยได้ยินมา ฉันอยู่ม.5เท่ากัน แต่เขาเข้ามาตอนม.4 ฉันมาตอนม.2 เขาตัดผมทรงสกินเฮดที่ใครตัดเป็นตายทุกราย แต่กับเขา.. มันกลับดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งผิวขาวแบบผู้ดี และความสูงแบบกำลังพอดีแล้วด้วย แต่เขาเป็นบุคคลที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยเห็นมา และฉันตั้งใจว่าถ้าไม่จำเป็นก็จะไม่คบกับคนอย่างเขา

                เพียงแต่ตอนนี้ฉันนั่งแกร่วรอยัยป้าสุดรักมาสองชั่วโมงแล้วเท่านั้นเอง

                “นั่งคุยกับผู้ชายน่ะ” ฉันตอบเสียงเนือย

                ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน...

                เปิดเทอมวันแรกช่างดูสดใส การได้กลับมาพบเพื่อนอีกครั้งเป็นอะไรที่สดชื่ออย่างบอกไม่ถูก เสียงคุยดังไปทั่วโรงเรียน หลังจากที่ไม่ได้เจอกันนาน มันแปลกตรงไหนที่ฉันมีเพื่อนผู้ชายมากกว่าผู้หญิง แค่ฉันนั่งคุยเรื่องปิดเทอมอย่างออกรสกับเพื่อนเท่านั้นแหละ อาจารย์สุดรักก็ลากฉันมานั่งรอทำโทษหน้าห้องปกครองรับเปิดเทอม

                บ้าชะมัด

                “ฮ่าๆ สุดรักสินะ” แม้แต่เขายังรู้ชื่อเสียงของอาจารย์จอมหาเรื่องคนนี้เลย

                “อื้อ” ฉันยักหน้า เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ “แล้วนายล่ะ”

                “โดนเรื่องผม”

                “อย่างเดียว?” ฉันก้มมองไปที่กางเกงของเขา

                ไม่ได้ลามกนะ แต่ว่ากางเกงเขาสั้นเสมออุ๊บส์อย่างนั้น รอดมาได้ไง

                “เจาะหู เสื้อไม่ปักดาว กางเกงสั้น ถุงเถ้าผิดระเบียบ รองเท้าเหยียบส้น” เขายิ้มเหมือนกับภาคภูมิใจในผลงานของตัวเอง

                นี่แหละ ถึงจะครบสูตรของเขาล่ะ

                “อ่าฮะ” ฉันยักหน้าอีกหน

                “ฉันชื่อดีพนะ เธอชื่ออะไรล่ะ”

                “ใครๆ ก็รู้จักนายทั้งนั้นแหละ” ฉันยิ้ม ฉันเป็นโรคไม่ชอบพูดชื่อตัวเอง แบบ.. ให้พูดว่า ฉันชื่อองศาจ้ะ แบบนั้นน่ะหรแ ประหลาดชะมัด

                “แล้วเธอล่ะ”

                “J” ฉันยังคงยิ้มอยู่เหมือนเดิม

                “เธอไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรอ”

                “นายอยู่ห้องอะไรหรอ ฉันอยู่ห้องสี่แหละ สายวิทย์คณิต”

                “ห้องเจ็ด ศิลป์คำนวณ แล้วเธอชื่ออะไร -_-

                “นายโดนศรีสกุลจับมาสินะ โชคร้ายหน่อยนะ” ฉันหัวฉันะ ฉันอยากให้เขาไปหาชื่อฉันเองมากกว่า

                “อืม แล้วสรุปเธอ..?”

                “ยัยอริศรา ฉันให้เธอมานั่งสำนึกผิดไม่ใช่ให้มานั่งคุยกับผู้ชายนะ เด็กพวกนี้ชอบทำฉันอารมณ์เสีย!” เสียงคำรามเหมือนมีอะไรติดคอของอาจารย์สุดรักดังมาแต่ไกล

                ฉันพ่นลมหายใจ แล้วเบ้ปาก

                “ขอโทษค่ะ”

                “แล้วนายนี่..” เธอพิจารณาดีพตั้งแต่หัวจรดเท้า “แต่งตัวอะไรเนี้ย ไม่เข้าท่าเลย! มาโรงเรียนนะไม่ใช่โรงละคร ไม่ต้องแฟชั่นจ๋านักก็ได้ วันนี้ถือเป็นวันแรกฉันให้อภัย ขึ้นไปเก็บกระเป๋ากลับบ้านได้ แล้วคราวหน้าอย่าให้เห็นอีกนะ โดยเฉพาะเธอยัยอริศรา” เธอคาดโทษฉันไว้ล่วงหน้า ก่อนจะปล่อยพวกฉันไป

                ฉันรีบยกมือไหว้อาจารย์สุดรัก แล้วเดินไปยืนรอหน้าลิฟท์ ฉันแอบขึ้นนะ อย่าไปบอกอาจารย์ล่ะ อ้อ รวมถึงอย่าไปบอกดีพด้วยว่าฉันชื่อองศา J





__________________________________________________________
ถ้าอยากให้ลงเม้นทิ้งไว้ได้นะคะ ><

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น