[Fic inazuma] Return! ผมตกหลุมรักมนุษย์แฟนเก่า

ตอนที่ 9 : รักก็คือรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    26 มี.ค. 61


อย่ากลัวการที่จะกลับมารักกัน
เพราะการที่เรากลับมา...
จะทำให้เราผูกพันกันมากขึ้น







[Tenma]

ชีวิตช่วงนี้มีความสุขดีครับ ไปเรื่อยๆเหมือนความรู้สึกผมตอนนี้ หรือบางทีเราสองคนจะพอใจกับสถานะตอนนี้ 

มากกว่าเพื่อน..แต่ไม่ใช่แฟน

เราก็แยกกันไปเรียนตามปกติ ผิดตรงที่ผมไม่ได้ระแวงเค้าเหมือนเมื่อก่อน บางวันเราแลกโทรศัพท์กันใช้ด้วยเพื่อให้อีกฝ่ายเชื่อใจ และผมก็เชื่อครับ

เชื่อว่าโทรศัพท์มึงจะไม่หยุดดังเนี่ย!

ผมโมโหแล้วนะ-_-!

ถึงเค้าจะบล็อคเบอร์บล็อคไลน์สาวๆจนหมดแล้วแต่ก็ยังมีคนโทรมาได้เรื่อยๆ เหมือนว่าเป็นเบอร์สาธารณะ โทรมาเวลาเหงา และตอนนี้ก็มีเข้าอีกสายแล้วครับ ผมเลยกดวางสายแม่งเลย

Rrrrrrrrrr

รับก็ได้แม่งงงงงง

"ครับ" ผมพูดเสียงเรียบแบบไม่สบอารมณ์

[อร้ายยยยยย สึรุงิคุงรับแล้วแกกกก]

"..."

[นี่เบอร์สึรุงิคุงใช่มั้ยคะ]

"มะ.."

[ทำไรอยู่เหรอคะ ทานอาหารเช้ายังคะ เดี๋ยวเราทำข้าวกล่องไปให้นะ]

"คือ..."

[แล้ว...คอนโดสึรุงิคุงอยู่ไหนเหรอคะ เราจะไปหาตอนนี้เลย] ทำไมต้องทำเสียงยั่วยวนขนาดนั้นด้วย เท้าผมไม่อยู่สุขแล้วนะ อยากจะเตะปากคนสักหน่อย

"ขอโทษนะครับที่ผมไม่ใช่สึรุงิ"

[อ้าวแล้วนี่ใครคะ แล้วนี่ใช่เบอร์สึรุงิคุงรึเปล่า]

"คุยกับใครน่ะเทนมะ" เสียงของคนมาใหม่ดังขึ้นข้างหลัง ผมเลยหันไปมอง เห็นร่างสูงตัวขาวกำลังเดินมาหาทั้งที่เพิ่งออกจากห้องน้ำ ผมเปียกอีกต่างหาก

[ฮัลโหล สรุปนี่ใครคะ] 

ผมลืมไปเลยว่าถือสายอยู่

"เพื่อนครับ เพื่อนสึรุงิ" ผมตอบพร้อมสะดุ้งนิดหน่อย ที่เห็นอีกคนเดินมาอยู่ข้างๆตรงระเบียง ตกใจนะเว้ย!

ดูหน้าเค้าสิ หงอยเป็นหมาเลย

[งั้นขอสาย...]

ติ้ด!

"อ้าวเฮ้ย!" อยู่ดีดีก็แย่งไปจากมือแล้วกดวางสาย ไม่พอใจอะไรเนี่ย อย่าบอกนะว่าไม่พอใจที่ผมคุยกับสาวๆ

"ไม่ต้องคุยแล้ว บอกว่าไม่ต้องรับไง บล็อคไปเลย" อ้าว ก็เค้าโทรหลายครั้ง!

"ก็เผื่อมีธุระสำคัญไง"

"แล้วมีมั้ยล่ะ?"

"ก็ไม่" ผมผิดอะไรอีกละ ทำไมต้องจ้องด้วย

"เทนมะ" 

"อะไรเล่า"

"ไปเปลี่ยนซิมกันนะ" คำพูดนั้นทำให้ผมเงยหน้ามองอีกคนที่ยิ้มกว้างอยู่

"ทำไมไม่คิดได้ตั้งนานแล้วเล่า"

"ก็อยากทำให้คนแถวนี้หึงน่ะ ฮ่าๆๆ" หัวเราะลั่นแล้วเดินเข้าห้องไปเลย หนอย ไอ้ฟูจิมันร้ายกาจจจจจ

"ไม่ได้หึงโว้ยยยยยยย!"








ผมมีเรียนบ่าย ตอนนี้เรามาหาอะไรกินเป็นอาหารกลางวันที่ห้างใกล้มหาลัย สึรุงิมีเรียนเช้า 

แต่ที่เรามาอยู่ด้วยกันได้เพราะเค้าขับรถไปรับผมที่คอนโดแล้วมาด้วยกันยังไงล่ะ นี่ก็ลงทุนเหลือเกิน กลัวผมไม่กลับไปคืนนี้หรือไง 

ความจริงจะกลับไปตอนนี้เลยก็ได้นะ แต่ผมเล่นตัวอยู่ไง โธ่!

มาถึงร้านสาวๆก็มองตรึม แถมยังโจทก์เยอะอีกต่างหาก นี่ถ้าผมโดนตบขึ้นมาต้องมีคนแถวนี้รับผิดชอบ

"กินเยอะเกินไปแล้วเทนมะ" คนตัวสูงว่าหลังจากผมกินข้าวหมดไปสองจานต่อด้วยขนมหวาน อะไรเล่า คนกำลังโต

"ก็มันหยุดไม่ได้นี่" ร้านนี้เป็นร้านโปรดของเราสองคนด้วย ทำให้เจริญอาหารเป็นพิเศษ ความจริงเปล่าหรอก ผมหิวเองแหละ

"ไอ้อ้วน แก้มย้วยหมดแล้ว"

"โอ๊ย!เจ็บ ว่าใครอ้วนห๊ะ!" ทำไมต้องดึงแก้มกันด้วย แล้วผมอ้วนตรงไหนเล่า แค่มีแก้ม0^0

"ตัวกลมหมดแล้ว"

"เปล่าซะหน่อย" เดี๋ยวพ่นเกล็ดน้ำแข็งใส่หน้าเลยไอ้หมอนี่ ได้ทีเอาใหญ่ นี่เกรงใจโต๊ะข้างๆนะ ไม่งั้นมีหัวคนแถวนี่ได้เปียก

"แล้วนั่นอมอะไรไว้น่ะ" 

ตอนแรกผมก็งงนะ แต่ตอนนี้...

"ไม่ได้อมโว้ยยยย นั้นแก้ม!"

โป๊ก!

มันต้องโดนสันเมนูซะบ้าง หึ

"เคียวสุเกะเจ็บนะ"

"น้องครับเอาเค้กมะพร้าวมาอีกสองชิ้นครับ"ผมไม่สนใจคนร้องโอดครวญและหันไปสั่งขนมต่อ ผมจะสั่งอะไรก็ได้เพราะผมไม่ได้จ่าย และผมจะกินชิ้นเดียว อีกชิ้นเอาไว้ปาหน้าคน หมั่นไส้!

"นั่นสั่งมากินเหรอ เลี้ยงไหวมั้ยเนี่ย"

"ว่าไงนะ" อย่าให้ต้องมีน้ำโหนะ

"หมายถึง เมียทั้งคนเลี้ยงยังไงก็ไหว" มันคล้ายประโยคเมื่อกี๊มั้ยวะ?

"ดีมาก..เอ๊ะ?!...เมียเก่าโว้ย!"

"ครับๆๆ เดี๋ยวก็เป็นเมียใหม่แล้ว"

"ฝันไปเหอะ"

"เค้กมะพร้าวได้แล้วค่ะ" ขอบคุณนะครับ จะดีมากหากไม่ขยิบตาให้ว่าที่แฟนเก่าที่กำลังจะเป็นแฟนใหม่ของผม

"เต็มที่นะครับ ผัวเลี้ยงเต็มที่"

"หุบปากไป" ผมต้องยัดเค้กเข้าปากกลั้นอารมณ์เขินตัวเองเลยนะเนี่ย บ้าไปแล้นนน

"ขอโทษครับเมีย"

เมียก็เมีย ของมันเคยๆกันอยู่










อาจารย์บ่นไรผมไม่เข้าใจ-_-

ยิ่งกินข้าวมาเยอะยิ่งง่วงนอน ผมไม่อยากเรียนแล้วผมอยากกลับบ้าน ผมคิดถึง..คิดถึงใครดีอ่ะ คิดถึงใครอีกคนที่เรียนอยู่ตึกวิศวะอ่ะดิ ว่าแล้วก็ไลน์ไปดีกว่า เพราะเรียนไปก็ไม่เข้าหัวอยู่ดี

Tenma เบื่อ

แล้วเค้าจะตอบได้ไงวะทั้งๆที่เรียนอยู่

อ่านไวมาก0@0

Tsurugi เล่นโทรศัพท์เวลาเรียนทำไมครับ

Tenma เบื่อ ฟังไม่รู้เรื่อง หิวด้วย

Tsurugi เพิ่งกินไปเองเหอะ ทำไมกินจุ

Tenma ก็มันใช้พลังงานเยอะนี่! แล้วทำไมถึงตอบได้

Tsurugi อาจารย์ให้พักพอดี เรียนได้แล้วครับ อย่าดื้อนะคนดี

Tenma ขี้เกียจ

Tsurugi สู้ๆนะครับ เดี๋ยววันนี้ทำอาหารให้กิน ให้เทนมะนอนรอสบายๆเลยนะ

Tenma จริงเหรอ ไม่โกหกนะ

Tsurugi ไม่โกหกครับ แต่ต้องตั้งใจเรียนนะ

Tenma ก็ได้ๆ ตอนเย็นไปหาที่คณะนะ

Tsurugi มาทำไม มันไกลนะ เดี๋ยวเคียวสุเกะขับรถไปรับที่คณะ

Tenma ไปเช็คเรทติ้ง^^

Tsurugi ไม่ต้องเลยตัวดี ไม่ให้มา คณะเคียวสุเกะผู้ชายเยอะ

Tenma หึงเหรอ

ยิ้มย่องในใจแป๊บ ยั่วโมโหคนอื่นนี่มีความสุขจริงๆ^^

Tsurugi หวง!

จบข่าว เลิกเรียนผมจะไป^-^







"เทนมะอาจารย์เลิกคลาสแล้ว" ชูสะกิดผมที่กำลังนั่งหัวเราะกับโทรศัพท์คนเดียว พอมองไปรอบๆ
เพื่อนหายไปไหนหมดวะ งง?

"แล้วพวกมึงจะไปไหนต่ออ่ะ" 

"กูจะพาเฮียวกะไปเดตหน่อยว่ะ ชอบบ่นกูช่วงนี้ไม่ค่อยหวาน" ไทโยว่าเอื้อมไปคว้าไหล่ยูคิมูระมากอด โอ้โห หน้าแดงเชียว

"กูจะกลับไปทำงานที่ห้อง" ชูว่า

"เอ่อ..กูจะไปหาสึรุงิที่คณะอ่ะ"

"แล้วนัดเค้าไว้หรือยัง" ยูคิมูระว่าบ้าง ผละออกจากอ้อมแขนไทโย

"ไม่อ่ะ จะไปเซอร์ไพรส์" 

"คณะนั้นผู้ชายเยอะจะตาย มึงก็รู้ถ้าสึรุงิหึงจะเป็นยังไง" บ้านระเบิดมั้ง เค้าน่ะเป็นคนขี้หึงมากๆ โคตรๆ หึงชิบหาย แต่เค้าไม่เคยรู้หรอกว่าผมก็หึงเค้าเหมือนกันเวลาที่มีผู้หญิงเข้าหา ชิ

"ไม่เป็นไรหรอก เอาคืนนิดหน่อย"

"โดนฉุดขึ้นมาใครจะช่วยทัน"

"อย่าพูดสิเว้ย กูเริ่มกลัวละนะ"

"งั้นกูไปเป็นเพื่อนมั้ย" ชูเสนอทางเลือกที่ดี

"ไปหาฮาคุริวเหรอ" ผมทำหน้าล้อเลียน สองคนนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้วน้า

"มะ..ไม่ใช่เว้ย เป็นห่วงมึงต่างหาก"

"โอเคๆ แต่ไม่เป็นไรกูไปได้ พวกมึงกูไปละนะ บาย" ผมโบกมือลาเพื่อนเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินออกไปจากห้อง

คณะวิศวกรรมศาสตร์น่ะอยู่ไกลมากนะ แต่ผมก็เดินชมวิวมาเรื่อยๆจนถึง 

สึรุงิเหลืออีกวิชาเดียวสำหรับวันนี้ เพราะงั้นผมคงต้องรอหน่อย รอหน้าอาคารเลยละกันใกล้บันไดดี ลงมาหวังว่าจะเห็นกันนะ 

ผมนั่งเล่นมือถือไปเรื่อยๆอยู่หน้าตึกก็เห็นมีแต่คนมอง จนผมเริ่มระแวงอยากลุกหนี แต่..มีคนเรียกผมไว้

"พี่ใช่มัตสึคาเสะ เทนมะหรือเปล่าครับ" คนที่ทักผมเนี่ยตัวเล็ก หน้าตาสดใส ผมทรงแปลกประหลาด แต่ไม่ยักจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ใครวะ?

"ครับ แล้วน้องคือ..?" 

"ผมคาเงยาม่า ฮิคารุครับ เป็นน้องรหัสรุ่นพี่สึรุงิ^^" หลังจากโค้งตัวทักทายเสร็จก็นั่งลงตรงข้ามกับผม แล้วยิ้มร่า คนนี้สินะที่เป็นน้องรหัส 

ตั้งแต่คบกันมาผมยังไม่เคยเห็นเลยนะ คงเพราะเค้าไม่คิดจะสนใจเลยไม่แนะนำให้ผมรู้จักมั้ง แหงล่ะวันๆอยู่แต่กับเพื่อน แต่อย่างน้อยเค้าก็ยังแนะนำผมกับรุ่นน้องคนนี้ล่ะนะ

"แล้วมีธุระอะไรกับพี่หรือเปล่า" ผมถามไปตามตรง ใบหน้าน้องก็ดูไม่มีพิษมีภัยอะไร คงไม่ได้มาจีบผมหรอกนะ

"ผมแค่อยากจะถามว่าพี่เป็นแฟนเก่ารุ่นพี่สึรุงิเหรอครับ?"

จึก! เจ็บจี๊ด

ทำไมถึงทำร้ายกันแบบนี้ เราเพิ่งรู้จักกันนะ เดี๋ยวก็สอยฟันร่วงหรอก นี่เห็นว่าหน้าตาน่ารักหรอกนะ

"อืม"

"แล้ว..ไม่ได้จะกลับมาคบกันใช่มั้ยครับ"

จึก! ดอกที่สอง

ไอ้เด็กเวรรรรร

"คือเรา..."

"คือผมชอบรุ่นพี่สึรุงิน่ะครับ ชอบตั้งแต่เข้ามาใหม่ๆ เห็นว่าพี่เป็นแฟนเก่าคงจะสนิทกัน แล้วคงไม่กลับมาคบกันแล้ว เพราะงั้นผมเลยอยากจะขออะไรพี่สักอย่างได้มั้ยครับ"

"อะ..อะไร" มึงจะตรงไปไหม ให้กูพูดบ้างเซ่!

"ช่วยผมจีบรุ่นพี่สึรุงิได้มั้ยครับ"

วอท เดอะ ฟาคคคค?!

ใครจะช่วยคนไม่รู้จักจีบแฟนตัวเองเล่า!(?)

เดี๋ยวตรูถีบหงายเลยไอ้เด็กนี่!

"..."

"พี่แค่ช่วยให้ผมได้อยู่ใกล้รุ่นพี่บ้าง บอกผมว่ารุ่นพี่สึรุงิชอบอะไร แล้วก็คอยบอกให้รุ่นพี่เปิดใจให้ผม แค่นี้ได้มั้ยครับ?"

"คงไม่ได้" อย่าให้เทนมะใจร้ายนะ

"ทำไมล่ะครับ ก็ในเมื่อรุ่นพี่สองคนไม่ได้..."

"เค้าเป็นของกู!"


ปึง!!!

ผมกระแทกเท้าปึงปังแล้วเดินหนีออกไปเลย โอ๊ยยยย ทำไมต้องมีเรื่องหงุดหงิดตลอดเลยนะ 

แล้วเด็กนั่นทำไมถึงพูดจากวนประสาทผมอยู่ได้ ดีนะที่ผมหนีออกมาก่อน ไม่งั้นมีเลือดตกอย่างออกอ่ะ โมโหโว้ยยยย

ว่าแล้วก็เดินไปโรงอาหารดีกว่า นั่งรอนานหิวมากเลย หวังว่าบิงซูนี้จะช่วยดับอารมณ์ครุกรุ่นของผมได้นะ กินคนเดียวแม่งเลยอารมณ์เสีย

และที่โรงอาหารผมเห็น...

สึรุงิ 

เค้ากำลังนั่งคุยกับฮาคุริวอยู่เหมือนกำลังเครียดๆ บางทีก็ยิ้มหัวเราะ นี่อารมณ์แปรปรวนเหรอวะ แต่สงสัยจะยังมองไม่เห็นผมแน่เลย 

ดังนั้นค่อยๆย่องไปนั่งโต๊ะใกล้ๆเค้าสองคนที่กำลังคุยกันดีกว่า เผื่อจะได้ยินอะไรดีดี ครุคริ^0^

และบทสนทนาที่พวกเค้าคุยกันซึ่งผมไม่ได้ยินตั้งแต่แรกก็คือ...

"ทำไมมึงรีบจังวะไอ้เคียว กินน้ำบ้างก็ได้นะ เทนมะไม่หนีไปไหนหรอก" มีชื่อผมในบทสนทนาด้วย อิอิ เขินง่ะ-//-

"กูจะรีบไปรับเทนมะที่คณะ อยากกินข้าวด้วยกัน"

ได้ยินมั้ยเค้าจะรีบไปหาเทนมะโว้ยยยย!

เอ๊ะ

เทนมะนี่มันชื่อผมนี่หว่า อุ้ย^//^

"พ่อคนรักแฟน ไม่กล้าทำผิดซ้ำสองเลยดิ"

"ไม่เอาแล้วว่ะ ไม่คุ้ม แล้วกูก็รักของกู" อย่าทำเสียงงั้นดิ เทนมะเศร้าตามนะ ซดบิงซูแล้วกับไปฟังต่อแป๊บ อ้าาา~ อร่อยเหาะ

"งั้นกูถามไรมึงหน่อยนะ"

อะไรเอ่ย~ ไม่ใช่! ฮ่าๆๆ

"อืม"

"ถ้าสมมติเทนมะทำผิดร้ายแรงมากๆจนมึงไม่สามารถให้อภัยได้ แล้วมึงจะยังรักเทนมะอยู่มั้ย"

ตึกตักตึกตัก

อย่าเต้นแรงสิหัวใจ นี่แค่สมมตินะ

"รักดิวะ ทำผิดก็ส่วนทำผิด รักของกูก็คือรัก" ใช่ ถึงเคียวสุเกะจะนอกใจผมหลายครั้ง จะทำผิดมากมาย แต่ผมก็ยังรัก ฮิ้วววว

"ถ้าวันหนึ่งเทนมะสำนึกผิดแล้วมาง้อ มึงจะให้อภัยมั้ย" ไหนตอบสิ คุณสามี~

"ถึงมันจะยากนะเว้ย แต่ถ้าเป็นเทนมะ กูก็ให้อภัยได้หมดแหละ"

"แล้วมึงคิดว่าอะไรที่ทำให้มึงให้อภัยเขาได้"

รักไง รัก

"โคตรง่ายเลย ก็เพราะเป็นเทนมะไง กูรักเทนมะ"

เอาใจเพ่ปายยยย~

"แล้วที่เขาทำผิดมา มึงไม่เสียใจเหรอ"

"เสียใจดิวะ แต่พอนึกถึงตอนที่ไม่มีเทนมะแล้วอ่ะ กูนี่แหละที่จะเสียใจ กูยอมให้เทนมะด่าให้งอนเหมือนเดิมดีกว่า อย่างน้อยพอด่ากูเสร็จก็หันมายิ้มกับกู หัวเราะกับกู รักกันเหมือนเดิม"

ตอนนี้ผมยิ้มตามนะ แต่ทำไมแก้มผมมันเปียกๆวะ พอลูบดูเท่านั้นแหละ ไอ้ห่าเอ้ย ผมร้องไห้T^T

"ได้ยินแล้วใช่มั้ยเทนมะ"

อุ้ย! โดนจับได้ งือออ

"อ้าว เทนมะ มาเมื่อไหร่" ดูเหมือนอีกคนจะไม่รู้ว่าผมมานั่งข้างหลังเค้านานแล้ว แต่ฮาคุริวน่าจะรู้ตั้งแต่แรก เพราะงั้นเลยพูดแบบนั้นออกมา ทำให้ผมคิดได้สักที 

คนเราทำผิดก็อภัยให้กันได้เสมอ ดูเหมือนคนตัวสูงของผมจะสะดุ้งตกใจด้วยนะ ตอนหันมาเห็นผมที่นั่งอยู่ข้างหลัง

"ร้องไห้ทำไมครับ" ลุกขึ้นมานั่งโต๊ะเดียวกับผมแล้วดึงไปไว้ในอ้อมกอดโดยไม่สนสายตาใคร ผมเลยปล่อยโฮออกมาเลย ง่าาาาา~~

"ถ้าหยุดร้องจะซื้อบิงซูให้อีกนะครับ"

คิดว่าเอาของกินมาล่อแล้วจะหยุดหรือไง

"ขอพายบลูเบอร์รี่ด้วยนะสองชิ้น"

ผมแพ้ทางของกินโว้ย

กะว่าจะร้องต่ออีกหน่อยกลัวไม่ได้กินเลยต้องอึ๊บไว้ ไม่เอาไม่ร้องนะเทนมะ ฮึบ!

"ให้สามไปเลย ไหนขอเคียวสุเกะดูตาหน่อย แดงหมดเลย เพี้ยง" ฝุ่นไม่ได้เข้าเว้ยจะเป่าทำแป๊ะอะไร แต่ไม่เป็นไรผมยอม

"ก็ร้องไห้" ผมเบะปาก

"บอกเคียวสุเกะสิ ร้องไห้ทำไม แล้วนี่แก้มป่องด้วยเหรอ สงสัยร้องไห้หนัก"

พัวะ!!!

"โอ๊ย!"

"สมน้ำหน้า ไม่เล่นด้วยแล้ว ไอ้บ้า!"

"รอด้วยสิ กูไปก่อนนะเว้ยเมียงอนแล้ว"

บอกว่าไม่ได้อ้วนไง แค่กอดอุ่น ไม่ได้กินเยอะด้วยแค่วัยกำลังโต แก้มไม่ได้ป่อง แค่เนื้อเยอะ โธ่ 

โดนผมฟาดหัวไปทีคงจะสำนึกได้ว่าผมไม่อ้วนนะ ไม่ชอบให้ล้อด้วย หรือจะชอบดีวะ งุ้ย~ 

แล้วก็วิ่งตามผมมาไว ทะลุนรก

"งอนเหรอ งั้นเดี๋ยวพาไปกินราเมง ร้านxx"

"ไม่โว้ย!" ทำไมต้องวิ่งมาจับมือ อายคนมองมั้ยนั่นน่ะ ผมจะสะบัดก็ไม่ออก แล้วทำไมต้องพูดเรื่องของกิน

"ไม่กิน?"

"ไม่เอาร้านนี้"

โบ้ม!!!

ฮ่าๆๆๆ

เราเลยต้องมานั่งกินในห้างเพื่อแอร์เย็นฉ่ำ เพราะข้างนอกฝนตกหนักด้วย นึกอยากจะตกก็ตกหรือไงไม่รู้ มันลำบากนะรู้มั้ย หนาวด้วย 

ผมน่ะป่วยง่ายจะตาย แค่โดนฝนนิดหน่อยก็ป่วยแล้ว และเป็นหนักด้วย นี่ถ้าผมป่วยนะคงไม่ได้ไปเรียนแน่เลย

"กินอะไรอีกมั้ย หรือจะกลับเลย" คนตัวสูงหน้าหล่อถาม ขณะที่ผมกำลังทานไอศกรีมอยู่ เห็นผมกินเยอะแบบนี้แต่ผมก็หยุดเป็นนะเว้ย

"ไม่เอาแล้ว แต่ยังไม่อยากกลับ ไปเดินซื้อของเข้าห้องดีกว่า" พวกของกินของใช้เริ่มหมดแล้ว ผมคิดว่าจะไปเดินเลือกดู แล้วก็รอฝนหยุดตกด้วย ผมกลัวเสียงฟ้าร้อง

"งั้นไปกันเถอะ"

เราลุกแล้วเดินไปโซนของกิน ผมกะว่าจะซื้อขนมไปตุนไว้ที่ห้อง ช่วงนี้สอบบ่อยคงไม่มีเวลาออกมาซื้ออีก 

แต่ขณะที่เรากำลังเลือกซื้อกัน หรือเดินไปตรงไหนก็ตามจะมีคนเข้ามาทักสึรุงิตลอดทาง อย่างตอนนี้ก็เหมือนกัน ผู้หญิงตัวเล็กน่ารัก ผมยาวสีคาราเมล ก็เดินเข้ามาทักเหมือนกัน

"ไงสึรุงิคุง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" ยิ้มสดใสให้กันเชียว แล้วผมล่ะ ผมที่อยู่ตรงนี้

"ไงคินาโกะ มาคนเดียวเหรอ"

"ใช่ ก็ปกติมากับสึรุงิคุงนี่นา แต่ตอนนี้สึรุงิคุงไม่ไปหาคินาโกะ เลยต้องมาเดินเล่นคนเดียว เหงาแย่~"

"ขอโทษนะ"

"แล้วนี่กินข้าวหรือยัง ไปเป็นเพื่อนคินาโกะหน่อยสิ"

"เรากินมาแล้วน่ะ"

"วันนี้มีหนังเข้าด้วยนะ...บลาๆๆๆๆ"

เค้าสองคนคุยกันอย่างสนิทสนมจนแทบลืมไปแล้วว่ามีผมยืนอยู่ เพราะงั้นผมจึงเลือกเดินออกมาเพื่อให้เค้าคุยได้สะดวก 

ไหนบอกว่ารักกันไง ถ้ารักแล้วทำไมถึงปล่อยให้ผมรอล่ะ ไม่คิดแม้จะสนใจผมด้วยซ้ำ ผมเดินออกมาแล้วเค้ายังไม่รู้ตัวเลยว่าผมหายไป ถ้าผมหายไปจริงๆเค้าจะทำยังไง

ผมเดินตากฝนมาเรื่อยๆตามทางอย่างไม่รู้จุดหมาย น้ำตาตอนนี้ก็หายไปกับสายฝนที่โปรยลงมา ผมเจ็บ ผมแค่อยากเห็นแก่ตัวนิดหน่อยเท่านั้นเอง 

ผมผิดเหรอที่ไม่อยากให้เค้าคุยกับผู้หญิงอื่น หรือถ้าจะคุยช่วยเห็นหัวผมที่ยืนอยู่ข้างๆบ้างได้มั้ย ฮืออออ

"ไป xxx ครับ" ผมบอกคนขับแท็กซี่แล้วเข้าไปนั่ง 

ตอนนี้ผมไม่อยากกลับคอนโด ไม่อยากเห็นหน้าเค้า ผมเลยเลือกที่จะปิดมือถือ แล้วกลับห้องเก่าของตัวเอง ผมอยากทิ้งตัวลงนอนเหลือเกิน ผมเหนื่อย

พอถึงห้องผมก็นึกขึ้นได้ว่าผมปล่อยให้คนอื่นเช่าแล้วนี่หว่า ไอ้โง่เอ๊ย! ผมไม่น่าหลวมตัวไปอยู่กับไอ้บ้านั่นเลย คนที่ทำผมเจ็บ แต่ผมก็ยังรัก 

งั้นผมเปิดเครื่องดีกว่าเผื่อจะโทรหาชูแล้วก็ขอไปนอนด้วยสักคืน ตอนนี้ผมหนาวจนจะตายอยู่แล้ว

Rrrrrrrrr

เบอร์นี้อีกแล้ว ทำไมต้องโทรมาด้วย คงนึกได้แล้วสินะว่าผมหายไป

[เทนมะ! อยู่ไหนทำไมปิดเครื่อง!]

"..." ผมคิดว่าผมคงเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไร

[เทนมะนายเป็นอะไร บอกเคียวสุเกะได้ไหม] เสียงเค้าอ่อนลง

"เราเหนื่อยแล้วว่ะ" ผมไม่รู้ผมเป็นอะไร ผมแค่รู้สึกอึดอัด

[เหนื่อยเหรอ งั้นอยู่ไหน เดี๋ยวไปรับ]

"เราเหนื่อยใจ เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมดีมั้ย...ต่างคนต่างอยู่" รู้สึกเหมือนสิ่งที่ผมเก็บไว้มันพังทลายลงมา ขอบตาผมร้อนผ่าวก่อนผมจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

[อย่ามาล้อเล่น เคียวสุเกะไม่ตลก ต่างคนต่างอยู่อะไร เราไม่ได้มีปัญหาอะไร เราไม่ได้ทะเลาะกันด้วย มีแต่เทนมะเนี่ยที่อยู่ๆก็หายไป เป็นอะไร ไม่สบายใจอะไรบอกเคียวสุเกะสิ เรากำลังจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ใช่เหรอวะ!] สึรุงิโวยวายออกมา

"ฮืออออ เราอยู่หอเดิม"

ติ้ด!

ผมกดวางสายไป ตอนนี้รู้สึกปวดหัว หนาวเหมือนอยู่ขั้วโลก เปลือกตาหนักอึ้งและพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อ ใครบอกให้เดินตากฝนกันนะ ป่วยอีกแล้วสิเรา

ตุบ!!!










ตื่นมาอีกทีก็อยู่ในห้องสีขาวที่คุ้นเคย ตอนเด็กๆป่วยบ่อยเลยต้องมา คำถามมีอยู่ว่าแล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง จำได้ว่าก่อนสลบไปผมอยู่ที่หอเดิมนี่นา

แกร๊ก!

ใครเข้ามากันนะ

"ไงเทนมะ หลับข้ามวันเลยนะ" ผมขาวแบบนี้ฮาคุริวชัวร์ แล้วก็พี่รหัสสึรุงิ ชินโด ทาคุโตะ เมื่อกี๊พูดว่าไรนะ

"ฮะ?! ฉันเนี่ยนะหลับข้ามวัน" อาการผมหนักขนาดนั้นเลยเหรอ แค่เดินตากฝนที่กำลังตกหนักเอง 

"ใช่สิ ไอ้เคียวน่ะมันไม่ไปเรียนสองวันแล้วนะ พอโทรไปหามันก็บอกนายป่วยเลยต้องมาเฝ้า มันเป็นห่วงนายจริงๆนะ" ฮาคุริวว่าสีหน้าจริงจัง เคียวสุเกะที่รักการเรียนพอๆกับรักเพื่อนเนี่ยนะ ยอมขาดเรียน

"ละ..แล้วตอนนี้เค้าอยู่ไหนล่ะ" ไหนบอกว่ามาเฝ้า ตั้งแต่ตื่นมาไม่เห็นใครซักคน

"มันไปอาบน้ำที่คอนโดน่ะ เป็นแบบนี้แหละ โทรบอกฮาคุริวบ้าง โทรบอกเพื่อนนายบ้างให้มาเฝ้าแทน ตอนที่ไม่อยู่ มันไม่อยากอาบน้ำที่โรงพยาบาลกลัวเสียงดังรบกวนนายนอนน่ะ" 

ทำไมเค้าดูเป็นห่วงผมขนาดนั้นวะ ในขณะที่เมื่อก่อนผมจะเป็นจะตายยังไงเขาก็ไม่สนใจ

"ฟังฉันนะเทนมะ ไอ้เคียวน่ะมันเป็นห่วงนายมากรู้ไหม ฉันเป็นเพื่อนมันตั้งแต่เด็กยังไม่เคยเห็นมันเป็นห่วงใครขนาดนี้มาก่อน อีกอย่างมันยังเห็นนายสำคัญกว่าเรื่องการเรียนของมันซะอีก ฉันว่าไอ้เคียวมันคงรักนายมากจริงๆว่ะ" 

สึรุงิยอมทิ้งการเรียนที่รักมากๆเพื่อมาเฝ้าผมเนี่ยนะ อึ้งเป็นบ้า แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจผมมันเต้นแรงไม่หยุดจริงๆ

"จริงของมึงว่ะไอ้ฮาคุริว ช่วงนี้กูไม่เห็นไอ้สึรุงิมันยุ่งกับผู้หญิงคนไหนเลย ขนาดน้องโมจิ พี่โซราโนะ น้องมิยาบิ น้องอะไรอีกสารพัดมาอ่อยมันยังไม่เอาเลย สงสัยมันจะรักเทนมะจริงๆด้วยว่ะ" รุ่นพี่ชินโดเสริมอีกแรง

อยู่ๆผมก็เผลอยิ้มออกมาเมื่อได้ฟังเรื่องที่ไม่รู้มาก่อน บางทีตอนที่สึรุงิคุยกับยัยคินาโกะนั่น อาจจะเป็นแค่เพื่อนกันก็ได้นะ ใช่! ผมต้องเชื่อใจคนที่ผมรักสิ^-^










หลังจากวันที่ผมป่วยผมก็กลับมาอยู่ห้อง สึรุงิก็ดูแลผมเหมือนปกติ แต่เค้าจะสนใจผมมากขึ้นน่ะ 

ผมไม่ชอบอะไรผมก็บอกเค้า เค้าก็พร้อมที่จะปรับปรุงตัว อย่างวันนี้เราก็นั่งทานข้าวพร้อมกันโดยที่เค้าเป็นคนทำ และผมนั่งกระดิกตีนรอ สบายใจ^0^

"มัตสึคาเสะ เทนมะ"

"ห๊า..." มาเต็มยศเลยจ้า ผมเลยหยิบน้ำขึ้นมาดื่มแก้ประหม่า

"เป็นแฟนกับเคียวสุเกะเหอะ" ยิ้มร่า ส่วนผมนี่เหรอ

พรวด!!!

น้ำนี่พุ่งเป็นฝอยเลย ดีนะที่หันหลบทัน ไม่งั้นไอ้คนหน้าหล่อตรงข้ามหน้าได้ฉ่ำวาวเหมือนสาวเกาหลีแน่

"แค่กๆๆๆ" รีบดึงทิชชู่มาปิดปาก

"เรากลับมาคบกันเถอะ" ผมหลุบตาลงพยายามสงบสติอารมณ์และความตื่นเต้นที่มี แต่ทำไมใจมันเต้นแรงแบบนี้นะ

"..."

"นะ" อย่าทำเสียงอ้อนได้มั้ย

"..."

"คบกับเคียวสุเกะนะ"

"..." เงยหน้ามองเล็กน้อย ในหัวผมมันเหมือนเบลอๆ ไอ้อาการแสบจมูกจากการสำลักน้ำหายไปโดยฉับพลัน

"น้าเทนมะนะ" คิดว่าผมจะทำอะไรได้

"อื้อ..." ทำไงได้วะ

ก็ผมแพ้ทางเค้าตลอดแหละ












*tbc

เค้าเป็นแฟนกันแล้วแม่จ๋า เดี๋ยวได้เลิกอีกรอบ หึหึ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

169 ความคิดเห็น

  1. #166 peach_spc (@peach_spc) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 18:24

    เป็นแฟนกันแล้ว เย้ๆๆ ประโยคทิ้งท้ายคืออะไรอ่ะไรท์ อย่าเลิกเลยแค่นี้ก็เจ็บทั้งคู่แล้ว
    #166
    0
  2. #151 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 10:23
    ห้ามเลิกอีกนะ!!!!
    #151
    0
  3. #121 ซีอาร์ตเตอร์ (@0837429884) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 11:01
    <p>ห้ามเลิกไม่ให้เลิก!</p>
    #121
    0
  4. #116 kirotochan (@uchiha333kiroto) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 20:02
    ทำไมเรายิ้มตลอดเวลาเนี่ยและยังหัวเราะด้วย อร๊ายยยย มีความฟินนิดหน่อย
    #116
    0
  5. #115 ริริโนะ ริกะ (@Ronlox) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 18:13
    เทนมะแพ้ทางคนอย่างเคียว~ มันรักแต่เคียวไม่ทำอะไร~ (ร้องไรต่อดีวะ ต่อไม่เป็นแหละ=_=)


    เคียวสึเกะ มีลูกแมวเหมี้ยว ลูกแมวเหมียว ลูกแมวเหมี้ยว เคียวสึเกะ มีลูกแมวเหมียว ขนมันคล้ายสำลี~
    เคียวสึเกะ มีลูกแมวเหมี้ยว ลูกแมวเหมียว ลูกแมวเหมี้ยว เคียวสึเกะ มีลูกแมวเหมียว เหมี้ยวๆชื่อเทนมะ~~

    #115
    0
  6. #114 ริริโนะ ริกะ (@Ronlox) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 17:59
    ............................................................................เอาไง...ดีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!!!!!.......................



    ปล.อับต่อไวๆนะค่ะไรต์TT TT TT TT TT TT TT TT TT
    #114
    0
  7. #113 เเบคฮยอน (@bee1704) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 14:34
    อย่าเลิกอีกน้า ถ้าทำเทนจังเสียใจฉันจะโบยนายยยยยยยย
    #113
    0
  8. #112 pimreuthi (@pimreuthi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 13:51
    'เดี๋ยวก็ได้เลิกอีกรอบ' มันหมายความว่ายังไงค่ะไรท์!!!!!!!!!! / ตกใจสุดขั่ว
    #112
    3
    • #112-2 เด็กหูแมว Neko Mimi (@Kani2002) (จากตอนที่ 9)
      26 มีนาคม 2561 / 17:07


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 มีนาคม 2561 / 17:14
      แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 26 มีนาคม 2561 / 17:27
      #112-2
    • #112-3 เด็กหูแมว Neko Mimi (@Kani2002) (จากตอนที่ 9)
      26 มีนาคม 2561 / 17:31
      ระวังจะโดนกลุ่มคนชิปคู่นี้รุมกระทืบเอาเน้อ - -;;
      #112-3
  9. #111 pa.kh (@Tijarattap) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 13:46
    สุดท้ายก็แพ้ค่า
    #111
    0