[Fic inazuma] Return! ผมตกหลุมรักมนุษย์แฟนเก่า

ตอนที่ 4 : ค่ายอาสาพัฒนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    22 ม.ค. 60


สถานะที่ดีที่สุด
อาจเป็นสถานะที่มองเห็นกันได้มากที่สุด
แม้จะไม่ได้ยืนอยู่ใกล้ที่สุดก็ตาม




สวัสดีครับผมสึรุงิคนหื่นคนทะลึ่งตึงตัง ตอนนี้ก็นั่งถ่างตารอไอ้พวกรุ่นพี่มันเช็คชื่อคนมาอยู่ ถ้าถามว่าถ่างตาทำไม ก็ตอนนี้มันเพิ่งตีสามหนิครับ คางคกบ้านผมยังไม่ขันเลย อ๋อ ไก่ยังไม่ขันเลย 

แต่นกเขาผมขันไปแล้วสองรอบ เพิ่งรีดออกตอนเช้านี่เอง แหนะ หาว่าผมหื่นอีก ก็มันธรรมดาแหละครับ ใครไม่เคยทำก็บ้าแล้วในเวลาที่เหงาๆแต่ดันคิดถึงหน้าหวานๆกับปากจิ้มลิ้มของคนรักน่ะ 

มันก็ต้องมี'อยาก'บ้างแหละ หยุดคุยเรื่องหื่นกามแล้วนั่งตบยุงต่อเถอะครับ 

ภายใต้ไฟสลัวของสปอร์ตไลท์ที่ส่องมากลางสนามกับนิสิตอีกนับร้อยที่จะไปค่ายกัน ในชนบทอันห่างไกลเมืองหลวง ซึ่งอยู่ต่างจังหวัดนั่นแหละครับ 

ตอนนี้ก็รอเพื่อนที่ยังมาไม่ครบ ปกติผมเป็นคนไม่ชอบรออะไรนานๆนะ แต่ที่มาก่อนเวลาก็กะว่าจะมาดักรอเทนมะนั่นแหละ แต่เจ้าตัวเล็กก็ยังไม่มาเป็นห่วงมากๆเลย ใจมันสั่นไปหมดกลัวจะเป็นอะไรไปรึเปล่า

"เทนมะทำไมยังไม่มาวะไอ้ฮาคุ" 

ด้วยความกระวนกระวายใจอย่างหนักหน่วงเลยหันไปสะกิดเพื่อนหัวหงอกที่นั่งชันเข่ากอดขาเอาไว้ เปลือกตาจะปิดอยู่รอมร่อ

"ไอ้เชี่ย! มึงพากูมาก่อนเวลาตั้งเป็นชั่วโมง เทนมะจะมาทำแป๊ะอะไรตอนนี้วะ ฮุ่ย!" 

แล้วมันก็ถอนหายใจเซ็งๆ อารมณ์ของมันตอนนี้เหมือนอยากจะกระโดดเตะก้านคอผมมากด้วย ผมผิดเองแหละครับที่โทรตามมันทั้งคืนกลัวว่าจะไม่ทัน


ผมบอกว่าผมมาตีสาม


รุ่นพี่นัดตีสี่ครับ-_-


ใช่ซี้! มันไม่ได้มีจุดประสงค์เหมือนผมหนิ เพราะถ้าจะมาเพื่อรอชูมันก็เหมือนผมนี่แหละ เพราะชูคงมาพร้อมเทนมะ และเทนมะ


..คงมาพร้อม 'แฟน'


แค่พูดทำไมเศร้า ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ สู้เค้าไม่กลับมาหาผมแต่ไม่มีแฟน ยังดีกว่ามีแฟนแล้วแต่มาให้ความหวังกัน


'คิดถึง..เหมือนกัน'


ถ้าไม่ใช่ให้ความหวังแล้วมันคืออะไร ความรู้สึกจริงๆของเค้างั้นหรอ เหอะ อย่าหลอกให้ผมดีใจเลย

"กูมีหวังบ้างมั้ยวะ ฮาคุริว" 

เป็นครั้งแรกที่พูดชื่อเต็มมันและปราศจากคำนำหน้าที่คล้ายคำด่าเข้าไปทุกที มันจะเป็นแบบนี้ถ้าผมจริงจัง

"บอกตามตรงเลยนะ" มันหันหน้ากลับมาสบตาผมนิ่ง เวลานี้ไม่ควรพูดเล่นอีกแล้ว

"อือ" เอาตามที่มึงคิดเลย

"ตัดใจเหอะ เค้าไม่รักมึงแล้ว"


จึ้ก!

"เออ เค้าไม่ได้รักกูแล้ว อันนี้กูก็รู้ รู้อยู่แล้วแต่กูห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้ไงมึง" 

น้ำตามันเริ่มเอ่อรอบขอบตา มันร้อนหน้าขึ้นมา ทำไมผมอ่อนแอจัง อ่อนแอเหมือนที่เทนมะบอก 

ทุกเวลา ทุกชั่วขณะที่หายใจ เมื่อไม่มีเทนมะแล้ว โลกมันก็น่าอยู่น้อยลง หรือไม่น่าอยู่เลย ผมอยากเรียกร้องสิ่งที่ตัวเองทิ้งไปกับมือ โดยเฉพาะมันคือความรู้สึกของคนคนนึง


'เทนมะ'


"ไม่เอาไม่ร้องเพื่อนกู มึงเข้มแข็งอีกหน่อยเทนมะจะกลับมาหามึงแน่" มันพูดเหมือนมีความลับอะไรปิดบังอยู่ ทำไมถึงเชื่อแบบนั้น

"กูต้องทำยังไงวะ กูต้องพยายามอีกแค่ไหนเทนมะถึงจะกลับมาหากู กูมันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรอวะ กูไม่สมควรได้รับโอกาสเลยหรือไง" 

แค่ได้ระบายผมก็โอเค แม้มันจะไม่โอเคT^T



#ขอพื้นที่ดราม่า


"มึงได้มันบ่อยเกินไปแล้วต่างหาก"

"..."

"ถ้ามึงลองนึกดู มึงจะรู้ว่าเทนมะยอมมึงมามากขนาดไหนแต่มึงก็ทำมันพังตลอด จนถึงวินาทีสุดท้ายมึงยังยัดเยียดความเสียใจให้เทนมะเลย มึงคิดดูเถอะว่าสมควรจะได้รับโอกาสอีกมั้ย"


ไอ้สึรุงิมันเลวววววว


'รู้รึยังว่าอยากเรียนอะไร?'

'อยากเรียนหมอ' 

'ทำไมละ?'

'ก็แค่อยากรักษานายเอาไว้น่ะ'


ตอนวันปัจฉิมที่เราจบมัธยมปลายปี3 ผมกับเทนมะนั่งคุยกันใต้ต้นซากุระที่ไม่มีดอกหลงเหลือ เราคุยกันเรื่องอนาคตและมหาลัยที่จะเรียนต่อ และผมถามแบบนั้น 

และสิ่งที่เค้าตอบมามัน... มันมีความหมายแต่ผมกลับหัวเราะคิดว่ามันเป็นเรื่องตลก อยากจะรักษาผมไว้เนี่ยนะ มันน่าขำจะตายว่ามั้ย 

และตอนนั้นมันเป็นช่วงที่ผมค่อนข้างเหลวไหลและชอบเที่ยว จนเค้ากลัวว่าผม..จะมีคนอื่น สุดท้ายเค้าก็เรียนบัญชีตามสิ่งที่ถนัด เพราะเค้าคงคิดว่า

ไม่ว่าจะเรียนอะไรก็รักษาผมไว้ไม่ได้อยู่ดี

ผมมันผิดเองที่มาเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำผิดพลาดไป




'คืนนี้ไปดื่มมาอีกแล้วหรอ'

'อืม ช่วงนี้เครียดๆน่ะ'

'ไปเที่ยวกันมั้ยผ่อนคลายได้นะ'

'ไม่อ่ะ น่าเบื่อจะตาย'

'งั้นอย่าดื่มเยอะนะ เทนมะเป็นห่วง'

'เคียวสุเกะไม่ตายง่ายๆหรอกน่า เงียบไปเถอะ'

'ถ้าทำตัวน่ารำคาญบอกนะ'

'ยังไม่รู้ตัวอีกหรอ'

'ฮึก..ฮือๆ'

'น่ารำคาญ'


ถึงตอนนั้นเค้าก็ยังอยู่และไม่ทิ้งผมไป ทำไมผมไม่นึกถึงตอนที่เค้าคอยเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ผมทุกคืนกันนะ ทำไมทำร้ายจิตใจคนคนนึงได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้ ทำไมผมไม่รู้สึกตัวว่าน่าสมเพชขนาดไหน





'ขอโทษที่ไม่ไปตามนัดนะ พอดีเพื่อนชวนไปกินข้าวน่ะ'

'เทนมะก็จะชวนไปกินข้าว'

'เรากินด้วยกันบ่อยแล้ว เบื่อน่ะ'

'จำไม่ได้หรอวันนี้วันอะไร'

'ก็บอกมาสิ'

'วันครบรอบเราไง'

'เราคบกันมานานเท่าไหร่แล้ว'

'1 ปี จำไม่ได้หรอ'

'โทษทีมันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น แล้วมีอะไรที่อยากได้มั้ย เดี๋ยวจะซื้อมาให้'

'ขอแค่อยู่ด้วยกันคืนนี้'

'วันนี้มีดื่มกับเพื่อนในคณะ จะกลับมาก่อนเที่ยงคืนละกัน ไปนะ'


แล้วผมก็ทำไม่ได้อีกตามเคย ผมกลับมาตีสอง เหอะ มันเลยวันสำคัญที่คนตัวน้อยรอคอยแล้ว พอผมกลับมาผมเห็นเค้าฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานในห้อง

มีเพียงสมุดสีเปลือกไม้วางปิดอยู่ ผมหยิบมันมาเปิดดูก็เห็นรูปคู่ของเราสองคนเต็มไปหมด และลายมือที่ดูน่ารักและเขียนบรรจงว่าแต่ละภาพเราทำอะไรด้วนกันบ้าง


มันช่างน่ารัก..ในความรู้สึก


พอเปิดดูหน้าสุดท้าย


'1 ปีแล้วนะ'
.
.
.
'ยังรักกันอยู่ไหม'



ผมเองยังไม่กล้าบอกเลยว่ารัก รักมาตลอด เพราะการกระทำของผมมันห่างไกลคำนั้นอยู่มากโข ขอโทษ ขอโทษจริงๆ

"กูจะปล่อยเทนมะไป" 

หลังจากเลิกคิดถึงความหลังของเราทั้งคู่ผมก็หันไปหาเพื่อนตัวดีที่นั่งอยู่ข้างๆอีกครั้ง พอลองนึกๆดูแล้วผมควรปล่อยให้เค้ามีคนใหม่จริงๆ

"อย่าทรยศความรู้สึกตัวเอง รักอยู่ก็อย่าเพิ่งท้อ อยากให้เทนมะกลับมาไม่ใช่หรือไง จะให้ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่าหรอ อ่อนว่ะ" 

ไอ้นี่ก็เก่งจังเรื่องปลอบแบบเจ็บๆเนี่ย อยากจะตบตัวสักฉาดแต่ติดที่ว่ามันพูดถูกไง

"แต่เทนมะมีแฟนใหม่แล้ว เค้าคงรักกันมาก" มากจริงๆ และหมอนั่นคงไม่ทำให้เทนมะเสียใจเหมือนผม

"ถ้าเค้าเลิกกันมึงก็เสียบ"

"ความคิดดี"

"ทำใจดีดีไว้นะมึง"

"กูยังไม่ตาย!"

"หน้ามึงเหมือนเสียเลือดว่ะ ทำไมวะปวดใจจนมันไม่สูบฉีดเลือดเลยหรอ" 

แล้วมันก็จับหน้าผมทั้งสองมือของมันให้หันไปหา มองซ้ายมองขวา มองขึ้นมองลง

(-_-)(_ _)(-_-)(_ _)(-_-)

"ไอ้สัด! กูปกติดี" หน้าผมซีดขนาดนั้นเลยหรือไง

"ก็ดี ไม่งั้นเทนมะเอากูตายแน่" หึ๊?!

"มึงว่าไงนะ"

"เฮ้ย?!ปะ..เปล่าๆ กูหมายถึงถ้ามึงเป็นอะไรไปพ่อมึงเอากูตายแน่"

"แล้วไป" 

ทำไมมันต้องทำหน้าตื่นแล้วก็สะดุ้งแบบนั้นด้วย พูดสะดุดเป็นแผ่นผีอีกต่างหาก ดูมีพิรุธแต่ผมก็ไม่สงสัยอยู่ดี เพื่อนผมนี่เนอะ

"มัตสึคาเสะ เทนมะ!"

"มาแล้วครับ!"


ขวับ!


ผมหันไปทางต้นเสียงทันที เห็นร่างบางสวมชุดนิสิตตัวบางโบกมือหยอยๆลากกระเป๋าเดินมาพร้อมคนผมส้ม 

ไอ้หน้าปลาไหลเอ๊ย มีสิทธิ์อะไรมาจับมือเทนมะของผมวะ ส่วนข้างหลังพายเป้ อีกข้างก็พายเป้เหมือนกัน มึงเอามายังกะจะย้ายไปอยู่ถาวร ไอ้แพทย์ประหลาดดดดด 

แต่ทำไมคนที่ผมน้ำเงินที่ผมเคยจูบถึงไม่มีกระเป๋าวะ ไม่ได้ไปเช้าเย็นกลับนะครับคุณ เออ ช่างแม่มเหอะผมไม่สนใครทั้งนั้น เป้าหมายเดินมาทางผมแล้ว ผมต้องเอ่ยทัก แต่ขอแผนจากฮาคุริวก่อนดีกว่า~

"ไอ้ฮาคุมึ...อะ..อ้าว?"

"ชู!!!! มีอะไรให้ช่วยมั้ย" 

เสียงแป๋นแล๋นของไอ้ฮาคุไงจะใครล่ะ วิ่งหน้าตื่นหางสะบัดไปหาเป้าหมายของมันปานหมาวิ่งหาเจ้าของ ทำไมดูหน้ามันมีความสุขกับการแอบชอบจังวะ แต่ทำไมผมถึงจมปลักจัง 

ทุกคนหันไปมองเดือนวิศวะอย่างกะตัวประหลาด แต่ก็ยังมีจิตใจกรี๊ดได้อีก อื้อ เอาที่สบายใจครับ ใครจะสนใจเหนือเดือนคนนี้ล่ะ ชิช้ะ

"ไม่เป็นไรฉันถือเองได้" ชูบอกปัดและยื้อกระเป๋าเป้ไว้

"ให้ฮาคุริวถือเถอะนะชูนะ น้าาาาา"

ไอ้ควายเผือกอ้อนเป็นด้วยเว้ยเห้ย! บร๊ะเจ้า

นี่มันอันลิมิเดตอิดิชั่นขนานแท้ ใครไม่คนเห็นมังกรยังไม่หย่านมมาดูทางนี้เถอะครับ มีเอาหน้าถูแขนด้วยคิดดู๊! แล้วชูก็ดันหน้ามันออกเรื่อยๆแต่แม่งหน้าด้านแซะเข้าไปจนจะซบซอกคออยู่รอมร่อ

"อยากถือก็เอาไปถือ แล้วก็ออกไปด้วย" 

ชูโยนกระเป๋าให้ไอ้ฮาคุริวแล้วเดินตามเทนมะมาติดๆ เขานั่งลงข้างหลังผมนี่แหละครับ งั้นผมขออนุญาตชวนคุยตามประสาคนรักเก่า และคนรักปัจจุบันหน่อยเหอะ 

สรุปคือไม่ว่าตอนไหนก็รัก ฮิ้ววววววววถุย

"มาสายนะ" 

ผมนั่งเฉียงสี่สิบห้าองศาหันมาคุยด้วย ต้องเข้าใจว่าพวกผมเข้าแถวตอนลึกครับ บอกแล้วว่าเทนมะนั่งข้างหลัง ส่วนฮาคุริวก็หลุดจากวงโคจรไปนั่งเต๊าะชูเรียบร้อยแล้ว 

นี่ผมหน้าด้านถึงขนาดคุยต่อหน้าต่อตาแฟนเค้าเลยเรอะ มาต่อยดิเดี๋ยวมีสวนกลับอ่ะ ใครกลัวล่ะ กะอีแค่หนึ่งอาทิตย์จะมาสู้เกือบสองปีได้ไง

แต่ที่ผมจะแพ้ก็เพราะ'อดีต'กับ'ปัจจุบัน' นั่นแหละ 

พูดถึงเรื่องแบบนี้ใครๆก็อยากอยู่กับปัจจุบัน งื้ออออ แต่ก็ยังไม่ลืมอดีตสินะ อย่าลืมว่าเราเคยรักกัน


Forget me not...


"อื้ม พอดีตั้งนาฬิกาปลุกแล้วไม่ตื่นน่ะ ง่วงนอน" 

เหมือนคนบางคนในอดีตเลยเนอะ

ผมไง เหล่มองแฟนเทนมะแปบ แม่งมัวแต่คุยกะคนผมน้ำเงินไม่สนใจเลย แต่ก็ดีแล้วผมจะได้คุยสะดวกๆหน่อย

"นี่มาตั้งแต่ตีสามเลยนะ ตื่นเต้นน่ะ" ผมก็ชวนคุยตามประสาเพื่อนคนนึงอ่ะนะ จะไม่พูดเรื่องอดีตให้เค้าหนักใจอีกแล้ว

"สึรุงิที่ฉันรู้จักไม่ใช่คนตื่นเช้านะ" 

เค้ายิ้มเจื่อนๆ ใช่ ผมตื่นตะวันโด่งเลยล่ะ ถ้าไม่เอาวงมหรสพมาเล่นกรอกหู ผมไม่ตื่นจริงๆนะเออ

"นี่สึรุงิคนใหม่ไง ดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ" 

ผมก็ยักคิ้วและยิ้มส่งไปให้ พอคุยแบบนี้ไม่รู้สึกอึดอัดแหะ หรือว่าสถานะแบบนี้มันจะเหมาะกับผมที่สุด ผมยอมรับได้งั้นหรอ 

จะไม่สามารถกอดนะ ไม่สามารถหอม ไม่สามารถจูบ ไม่สามารถ... แบบนี้มันดีจริงๆงั้นหรอ แต่ตอนนี้แค่นี้ก็พอแล้วกัน ต่อไปมันต้องดีขึ้นแน่

"คิดยังไงเปลี่ยนตัวเองเนี่ย แฟนบอกหรอ"

ทำไมต้องประชดกันด้วย รอยยิ้มแบบนั้นมันดูฝืน

"เพราะนายไงเทนมะ ฉันเปลี่ยนเพื่อนายนะ ถ้าหมอนั่นทำนายเสียใจเมื่อไหร่กลับมาได้นะ 
ฉันจะรอนายอยู่ที่เดิม" เทนมะนิ่งไปชั่วอึดใจก่อนตอบกลับมา

"นายไม่ควรรอฉัน..มีคนใหม่ได้แล้ว" 

จะให้มีคนใหม่ทั้งๆที่ยังรักเค้าอยู่อย่างนั้นหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก ผมจะไม่ยอมมีคนใหมาเพียงเพราะลืมเค้าไม่ได้หรอกนะพูดเลย

"ฉันไม่อยากมีใครน่ะ" อยากมีแค่นาย

"อ๋อ มีแฟนมันก็เหมือนมีภาระสินะ งี่เง่า ยุ่งยาก ขี้น้อยใจ นายคงจะรำคาญ ดีแล้วล่ะ อยู่คนเดียวก็สบายดีถึงจะเหงาไปหน่อยก็เหอะ ส่วนนายคงไม่เหงาเพราะมีเพื่อนหนิ เนอะ"


ประชดอีกแล้ว...


"เทนมะ"

"หืม?"

"ช่วยกลับมาเป็นภาระของฉันได้มั้ย"
















"เร็วดิวะไอ้น้องเหี้-ย!!"

โพ่งงงงงง ไอ้พี่เลว จิกหัวใช้อยู่ได้คนนะเว้ย ตัวเองยืนสั่งอยู่ได้ไม่มาขนช่วยกัน ไอ้ลูกคุณหนู! หนูตะเพาน่ะสิไม่ว่า 

ถ้าถามว่าผมด่าใครก็คงไม่พ้นพี่รหัสหน้าหล่อแต่ม่อเก่ง ชินโด อาริกาโตะ อ้อ รันมารุ อันนั้นก็ไม่ใช่ ชินโด ทาคุโตะเดือนมหาลัยปีสามไงล่ะ อีกสถานะก็ถือพี่รหัสปากหมาแต่ลีลาเด็ดของผมเอง 

รู้ได้ไงว่าลีลาเด็ดน่ะหรอ ก็ผมเคยโดนมาแล้ว แฮร่ ไม่ใช่แล้ว ผมเดาเอาน่ะ เห็นเก้านิ้วของพี่แกที่คิดว่าฟาดหน้าหน้าสั่นก็คงลีลาเด็ดด้วยแหละ สาวสวยไม่เคยขาดตกบกพร่อง 

ตอนนี้พี่แกใช้อำนาจเดือนสั่งรุ่นน้องขนกระเป๋าขึ้นหมูสามชั้นอยู่ครับ เอาอีกละชอบเล่นมุขแป้กอีกละผม ขึ้นบัสสองชั้นน่ะ พวกผู้หญิงและคนอื่นๆขึ้นรถหมดแล้วครับ เหลือแต่วิศวะหน้าเถื่อนที่ขนกระเป๋าอยู่ตรงนี้

บอกทีว่านี่ค่ายอาสาพัฒนาหรือค่ายอาสาเป็นขี้ข้ากันแน่ ชีวิตบัดซบบรม งิดเลยครับ

มาพูดถึงแก๊งค์กระหลั่วของผมอีกรอบคือพี่ชินโดคือเดือนมหาลัยปีสาม ไอ้ฮาคุริวเดือนมหาลัยปีหนึ่ง ไม่ใช่ขี้ๆนะครับ ส่วนผมใครๆก็ขนานนามว่าเหนือเดือน เพราะหล่อกว่าเดือนทั้งหมดทั้งมวล 

จะเรียกผมว่าระบบสุริยะก็ได้ ถุย! กลับสู่เนื้อเรื่องคือผมจะบอกว่าพวกเราทั้งหล่อทั้งรวย แต่ชีวิตรักหมายังยิ้มเยาะอ่ะคิดดูเถอะ


พี่ชินโดจีบชายไม่ติด(กาก)

ฮาคุริวเต๊าะหนุ่มโดนเมิน(อ่อน)

ผมง้อแฟนเก่าไม่ได้ แงง(หล่อ เอ้ย บัดซบ!)


Unlucky in love...(อาภัพรัก)


"ขอบใจมากทุกคน ไปขึ้นรถได้แล้ว" 

พี่ประธานค่ายแว่นหนาเตอะเดินมาขอบคุณและบอกพวกเราไปขึ้นรถ เป็นพระคุณอย่างสูง 

นี่แขนผมจะหลุดจากบ่าอยู่แล้วเพราะแต่ละคนขนอะไรมาไม่รู้ หนักชิบ ผมมีแต่กล่องถุงยางเบาเวิ้ง เอิ๊กๆ ล้อเล่นน่ะก็ชุดทั่วไปอ่ะแหละ


พอขึ้นมาบนชั้นสอง


ไม่มีที่นั่ง...


ชิบหายกว่านี้ทีอีกม้ายยยยย


"สึรุงิคุงนั่งกับเราก็ได้นะ" ไหนล่ะครับที่ผมคุณสองคนนั่งเต็มไปหมดแล้ว

"มานั่งสิเดี๋ยวเราลุกให้" 

จะบอกว่าดีเลยครับแต่ติดที่ว่าคนจะลุกเป็นผู้หญิงน่ะสิ ถ้าเป็นแบบนั้นผมโดนประนามหยามเหยียดแน่

"ไม่เป็นไรครับ" ว่าแล้วก็เดินไปเกือบสุดข้างหลัง 


มีที่ว่าง..


ข้างเทนมะ


ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นแฟนเทนมะนั่งอยู่กับไอ้ผมน้ำเงิน มันนั่งติดกระจกครับ ทำไมเทนมะนั่งคนเดียวฟ๊ะ 

แล้วไอ้ฮาคุริวก็ลวนลามชูทีนั่งเฉยๆอยู่นั่น แม่มหนักแล้วเพื่อนตรู เทนมะเหลือบตาขึ้นมามองผมนิ่งๆแต่ไม่ได้พูดอะไร เอ่อ..


"ขอนั่งด้วยคนนะ"  

"อืม" ตอบในลำคอและพยักหน้า 

แค่นั้นผมก็นั่งลงเลย กลิ่นกายของคนตัวเล็กยังเหมือนเดิม มันหอมแป้งเด็กจนอยากคลอเคลียและซุกไซ้

"ทำไมหมอนั่นถึงไม่นั่งกับนายล่ะ" อยากรู้ชิบหาย อีกใจก็อยากขอบคุณที่เปิดโอกาสให้ผม

"แย่งกันนั่งริมหน้าต่างน่ะ" ห๊ะ?!

"นายไม่ชอบนั่งหนิ เทนมะ" เค้าเปลี่ยนไปหลายอย่าง ผมไม่เคยรู้

"มีคนเคยบอกว่ามองวิวข้างทางก็สบายใจดี ตอนนั้นเคยฝันว่าอยากนั่งจับมือกันมองไปแบบนี้ แต่..คงไม่มีวันนั้นแล้วล่ะ"

เป็นผมเองที่บอกแบบนั้น ผมมองออกไปข้างนอกเพราะไม่อยากเห็นหน้าของเขาในตอนนั้นและบอกว่าวิวสวยดี แต่เค้าคิดในแง่ดีว่าผมชมต้นไม้ข้างทาง ที่รักของผม..

"ยังอยากทำอยู่มั้ย" ผมถามอย่างคาดหวัง

"อืม แต่เค้า..ไม่อยู่แล้ว" 

ถอนหายใจเหนื่อยๆและมองออกนอกหน้าต่างไป ที่มีความมืดปกคลุมและแสงไฟข้างทาง เมืองหลวงช่างสวยงาม

"อยู่สิ อยู่นี่แล้วไง" 

ว่าแล้วก็จับมือเค้าที่วางอยู่ตรงหน้าตักมาวางไว้บนตักผม มือสอดประสานกันจนแนบชิดความอบอุ่นแผ่ซานถึงกัน สัมผัสแบบนี้ยังเหมือนเดิม

"นายเคยบอกแบบนี้มันอึดอัด" มองลงบนมือที่สอดประสานบนตักผมและเงยขึ้นมองตา

"ตอนนี้ไม่อึดอัดแล้ว รู้สึกดี" 

เอนหลังพิงพนักและแกล้งหลับเลย ผมแอบลืมตาก็เห็นใบหูของเทนมะแดงไปหมด และมือที่ยังอยู่เหมือนเดิมไม่สะบัดทิ้ง อยู่แบบนี้นานๆนะ ผมหวังให้เป็นแบบนั้น

"นายกลับมาทำให้ฉันรู้สึกดีอีกทำไม" 

จู่ๆก็โพล่งขึ้น ผมถึงกับนอนไม่ติดเด้งตัวขึ้นมาทันใด มือกำชับแน่นกว่าเดิมอีก กลัวว่าเค้าจะปล่อยมือผมแต่ผมจะไม่ปล่อยมือเค้าแน่

"ฉันกลับมาทำให้ตัวเองรู้สึกดีต่างหาก"

เหมือนตอนนี้ที่กำลังเป็นอยู่ ผมรู้สึกดีจริงๆ เทนมะไม่พูดอะไรหลังจากนั้นจนพวกเราเข้าสู่นิทรา...









"เทนมะตื่น" 

เสียงเรียกจากด้านข้างพร้อมแรงเขย่าเบาๆที่ไม่ได้มาจากตัวผม แต่ได้รับผลกระทบมาจากด้านข้างต่างหาก ฝืนเปลือกตาขึ้นและมองโดยรอบ ปวดไหล่ชะมัด


นั่นไง


มีเจ้าตัวเล็กนอนซบอยู่ นิ่งเลย


แล้วมึงไอ้ผมส้มจะมาปลุกทำห่าอะไรวะ-_-

"ให้นอนไปเถอะ" ผมบอกเนือยๆ 

อยากให้เค้านอนต่ออีกสักหน่อย ถึงจะตะคริวแด_กแล้วก็เหอะ แลกกันไง

"จับมือแฟนฉันแน่นเลยนะนายน่ะ" ทำหน้ายิ้มเยาะ เดี๋ยวปั๊ดจิ้มตาแตก

"ทำไมวะหึงหรือไงไอ้ของใหม่ เมื่อคืนฉันก็เห็นคนผมน้ำเงินนั่นจับมือกับนายเหมือนกัน คบชู้ต่อหน้าต่อตา เหอะ" อย่าคิดว่าไม่เห็นกระหนุงกระหนิงยังกะแฟนกัน เทนมะนั่งอยู่ข้างหน้าแท้ๆ

"เปล่าซะหน่อย แล้วเรียกเค้าว่ายูคิมูระ"

"เออๆ พวกนายไปก่อนเลยเดี๋ยวปลุกเทนมะเอง" โบกมือเหมือนไล่กรายๆ ชิ่ว

"แต่นี่แฟ..."

"แฟน..เก่าฉันเอง ไม่ต้องห่วงหรอกไม่มีอะไร" 

เกือบหลุดปากไปไอ้ผมส้มดูสีหน้างงแต่ก็หุบปากและยอมเดินลงไปก่อน

บ้าหรอจะปลุกให้ตื่นลักหลับก่อนดิกว่า

จุ๊บ^^

แค่หน้าผากผมก็ดีใจแล้ว...

คนหลับแก้มแดงได้ด้วยหรอวะ เจ๋งสาดดด







ระหว่างเดินเข้าไปในหมู่บ้านผมก็ช่วยเทนมะถือกระเป๋า ส่วนแฟนเทนมะน่ะหรอ ก็ค้านเอาค้านเอา สุดท้ายมันบอกตกลงนี่ใครแฟนเทนมะ


เออ กูนี่แหละ!


ส่วนมันผู้ใจดีก็ไปถือกระเป๋าช่วยเพื่อนมันอีกคนที่ดูบอบบางพอดู น่ารักด้วย

"ให้ฉันถือเองเถอะ ลำพังของนายก็หนักมากแล้ว" 

เทนมะหันมาบอก ใบหน้ามีเหงื่อผุดซึมเพราะเดินมานานอากาศร้อนด้วย

"ไม่เป็นไร ให้ฉันได้ทำอะไรเพื่อนายบ้างเถอะนะ แล้วนี่ร้อนมั้ย เอาน้ำรึเปล่า" ถามด้วยความเป็นห่วงและถือกระเป๋าตามเพื่อนๆต่อไป

"ไม่อ่ะ ยังไม่หิว ถ้าเหนื่อยบอกนะเดี๋ยวถือเอง" ไอ้เหนื่อยมันก็เหนื่อยอยู่หรอก แต่เพื่อเทนมะผมทำได้

"อืม"

แล้วผมก็ถือมันมาจนถึงค่าย...










รุ่นพี่ให้พักสองชั่วโมงรวมทั้งกางเต็นท์ด้วย ถ้าถามถึงโรงแรมแปดดาวหรืออ่างอาบน้ำจากุดชี่ไม่มีหรอกครับ มีแต่น้ำตกไหลเอื่อยกับเต็นท์ผ้าใบนี่แหละ 

และที่ผมกังวลสุดคงจะเรื่องไอ้ผมส้มจะต้องนอนกับเทนมะ ไม่รู้มันมีสิทธิ์ถึงแค่ไหนนะ แต่ผมหวง!

หลังจากปล่อยให้ไอ้ฮาคุริวตอกเสาเข็มอยู่คนเดียวจนมันด่าหูดับ ผมก็มาช่วยเทนมะกางเต็นท์โดยไล่ไอ้ผมส้มไปช่วยคนผมน้ำเงินกับชู บอกแล้วว่านี่แฟนผม ผมจอง!

"เทนมะไม่ต้องตอกนะ เดี๋ยวเคียวสุเกะตอกให้เอง" เอิ๊กๆ ผมชอบพูดแบบนี้จัง มันดูเหมือนพิเศษยังไงไม่รู้สิ

"ไม่เป็นไร แค่นายมาช่วยก็เกรงใจมากแล้ว" คนบ้านเดียวกัน โธ่(ได้ข่าวว่าแค่เคย)

"ไปนั่งดูเฉยๆก็ได้ อย่าทำให้เคียวสุเกะเป็นห่วงเลยนะ"

"แค่ตอกเสาเข็มเอง..โอ้ยยยย"

"บอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำ ไปทำแผลกันนะ" 

พูดไม่ทันขาดคำหินที่เอามาตอกเสาก็พลาดไปโดนมือตัวเองซะงั้น ช้ำไปหมดเลยแต่เลือดไม่ออก ใจผมมันวูบโหวงไปหมด เทนมะเจ็บ ผมเจ็บ

"ผมทาให้เองครับ" 

แย่งยาจากรุ่นพี่หน่วยพยาบาลมาก็จัดการเปิดฝาบีบครีมใส่นิ้วเลยครับ ถือวิสาสะจับมือนุ่มมาเป่าสองสามทีและทายาลงไป

"ซี้ดดดดด~" แค่เสียงร้องโอดครวญใจผมมันก็สั่นไหวขนาดนี้ น้ำตาเทนมะเริ่มปริ่มขอบตา

"อดทนนิดนึงน้าจะเสร็จแล้ว" ผมเบามือสุดขีดกลัวว่าคนตัวเล็กจะเจ็บอีก สุดท้ายก็ปิดพลาสเตอร์เรียบร้อย

"ขอบคุณนะ ถ้าเมื่อก่อนเป็นแบบนี้ก็คงดี"

เงยหน้าสบสายตาคู่ล้ำเมื่อนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ ผมได้ยินมันชัดเจน ถ้าเมื่อก่อนเป็นแบบนี้ก็คงดี เค้าพูดแบบนั้น ผมรู้สึกผิดอีกแล้ว

"เมื่อก่อนเคียวสุเกะขอโทษนะ และถ้าเป็นตอนนี้ เทนมะจะให้โอกาสเคียวสุเกะอีกได้มั้ย"

"แต่ฉันมี..."

"ไม่เป็นไร ขอแค่โอกาสแก้ตัวแม้จะไม่ใช่สถานะเดิม ให้เทนมะรู้ว่าเคียวสุเกะไม่ใช่คนเดิมแล้วนะ.."

"..."

"แต่รักเทนมะเหมือนเดิม"

ทุกอย่างที่อัดอั้นอยู่ในใจตอนนี้ผมได้พูดมันออกมาแล้ว ความจริงทุกอย่างที่ยังรักอยู่ มันรู้สึกโล่งใจ เทนมะที่นั่งอยู่บนเตียงหย่อนขาลงมามองผมนิ่งๆ ไม่เอ่ยปากออกความเห็น ผมคงไม่ได้รับโอกาสอีกแล้ว

"อืม ช่วยทำให้ฉันรู้ ว่ายังรัก..เหมือนเดิม"

"งั้นขอจูบนะ"

"มีสิทธิ์อะไร"

"มัดจำไว้ก่อนไง"

"ไอ้บ้า! ไม่เอาหรอกเว้ย กลับไปกางเต็นท์ได้แล้ว"

ไล่ผมเลยนะ ชิ

"คิดว่าจะได้ซะอีก" ทำหน้าจ๋อยๆแต่ก็กลับไปกางเต็นท์เหมือนเดิมจนเสร็จ

"ลองเข้าไปดูสิว่าเป็นยังไง" ผมมีแผน..

"อืม" 

ก้าวเท้าเข้าไปทันใดผมก็อาศัยโอกาสนั้นเข้าไปด้วยแล้วรูดซิบอย่างไว คนตัวเล็กไม่ทันสังเกตเห็นผม

"เฮ้ย?!" หันมาเจอผมจนได้ แต่ไม่เป็นไรตอนนี้ผมนั่งขัดสมาธิมองหลังคาเต็นท์ ผมไม่รู้อะไรเลยนะ

"อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวตะโกนนะว่าเทนมะจะข่มขื่นเคียวสุเกะน่ะ"

"หน้าด้าน"

"ยอม"

"แล้วเข้ามาทำไม ออกไป มันอึดอัดนะ"

"เคียวสุเกะรู้สึกดีนะ ขออยู่แบบนี้ต่ออีกหน่อย" ได้ใช้ออกซิเจนร่วมกันแค่นี้ก็ดีแล้ว

"พอยัง" 

ตอนนี้เราหันหน้าเข้าหากันครับ และด้วยความที่เต็นท์แคบเข่าเราเลยชนกัน ผมส่ายหน้าตอบคำถาม

"หลับตาหน่อยมีอะไรจะให้" ผมบอก

"ไม่เอาอ่ะ ไม่อยากได้" ตอบตัดพ้อผมอีกละ

"อยากให้น่ะ หลับตานะ" 

จับใบหน้าหวานด้วยสองมือตรึงไว้ไม่ให้หันหนี เทนมะที่กำลังงงๆไม่ได้ขัดขืน แถมหน้าแดงอีกต่างหาก

"จะหลับละนะ" 

และดวงตาคู่ล้ำก็ปิดลงโดยเปลือกตา...

โน้มหน้าเข้าประทับริมฝีปากเบาๆบนปากบาง อยากได้ของผมคืน.. ดูดดุนริมฝีปากเนิบๆจากภายนอกและถอนจูบออก ผมไม่อยากถลำลึกเพราะดูคนตรงหน้าไม่ค่อยพอใจสะบัดหน้าหนีมือผมท่าทีขัดขืน

"ทำบ้าอะไรวะ!" เปิดปากตะโกนลั่น

"แค่อยากทำเหมือนที่เคยได้ทำ"

"แต่เราสองคนไม่ได้อยู่ในสถานะเดิมแล้ว"

"ขอจูบหน่อยก็ไม่ได้หรอ"

"ฉันมี..." แฟนสินะ

"ไม่ต้องย้ำมากหรอก คนฟังมันเจ็บ"

"ก็มันคือความจริงหนิ"

"แฟนเก่าก็เหงาเป็นนะ" ใจมันจี๊ดอ่ะครับ

"เพื่อนนายก็มีหนิ เหงาเป็นด้วยหรอ?"

"ก็เหงามาตลอด ตั้งแต่ไม่มีนาย"

"อย่..."

"เทนมะ! อยู่ในเต็นท์รึเปล่า" 

เสียงเรียกดังมาจากข้างนอก จำได้ว่าเป็นเสียงของแฟนเทนมะ ถ้าผมเปิดตอนนี้แล้วไอ้นั่นเข้าใจผิดล่ะเทนมะจะเป็นยังไง 

แล้วถ้าผมอยากเห็นแก่ตัวเปิดประตูออกไปให้มันเข้าใจผิด แล้วก็เลิกกัน แบบนี้ผมก็มีหวังสินะ


งั้นผมเลือก...


"เปิดเถอะ ไทโยไม่เข้าใจผิดหรอก" 

ถึงแม้ความจริงมันจะผิดน่ะหรอ ผิดที่ผมจูบแฟนเค้าอย่างหน้าด้านๆ ไอ้หมอนั่นชื่อไทโยสินะ ไอ้พระอาทิตย์!

"เจอกันตอนเย็นนะ" ผมบอกก่อนรูดซิบและก้าวเท้าออกไป


พั๊วะ!


เจ็บชิบหาย ซี้ดดดด~


"มึงทำอะไรเทนมะวะ!" ไม่เข้าใจผิดเล๊ยยยย

"ไม่มีอะไรไทโย แค่มาช่วยจัดของน่ะ" 

เทนมะออกมาห้ามไว้ก่อนผมจะโดนยำอีกรอบ เป็นห่วงหรืออะไรไม่รู้นะ ผมขอเข้าข้างตัวเองไว้ก่อน แถมยังโกหกเพื่อผมอีกต่างหาก

"แล้วทำไมต้องปิดซิบ" 

ตวัดสายตาเคืองๆมาหาผมอีก ได้กลิ่นคาวเลือดที่มุมปากนิดหน่อย หมัดหนักว่ะแฟนใหม่เทนมะ

"เอ่อ..เดี๋ยวฝุ่นมันเข้าน่ะ ว่าแต่ไปไหนมาล่ะ" 

เปลี่ยนเรื่องไวทันใจ ผมไม่ได้อยู่คุยด้วยนอกจากมองค้อนใส่และเดินมาหาพี่รหัสปากหมาที่ตอนนี้กำลังแว้ดๆใส่พวกรุ่นพี่ด้วยกันอยู่


กรี๊ดดดดดดด


พวกรุ่นพี่เค้ากรี๊ดผมครับบบบ

"แหกปากอะไรกัน!กะอีแค่ไอ้ผีแวมไพร์เนี่ย!!"

ทรุด ทรุดเลยเข่าตรู ทำไม อิจฉาความหน้าตาดีของผมงั้นหรอ ไอ้พี่ฟายยยย

"โธ่พี่!พูดดีดีก็ได้นี่หว่า ไม่เห็นต้องตะโกนใส่พวกพี่น่ารักเลย"

"แอร๊ยยยยยยย" แผดเสียงได้อีก ยังกะสัมภเวสี แต่ผมก็เรียกเรตติ้งงี้แหละ

"แล้วมามีธุระอะไร" 

เวลาคุยกับน้องนุ่งจะสุภาพครับ ตามวิถีของแก๊งค์หล่ออย่างเดียวไม่ได้ต้องรวยด้วย

"มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย พอดีว่างน่ะ" ซะที่ไหน ไม่มีไรทำต่างหาก สัญญาณโทรศัพท์ก็น้อยนิดเต็มทน

"เออ ช่วยไปแจกข้าวให้เพื่อนๆด้วย กินเสร็จก็ทำงานเลย" 

โหดชะมัดไอ้เผด็จการผมก็ลากข้าวกล่องมาถุงใหญ่และเดินแจกเพื่อนๆไปทั่ว มีรุ่นพี่บางส่วนช่วยเหมือนกันแต่แยกคนละทาง 

และผมก็เดินออกมาไกลจากเต็นท์ของทุกคนเพื่อเอาข้าวกล่องมาแจกคนที่อยู่นอกเขตนั้น


ด้วยความบังเอิญ...


ผมเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่สมควรได้เห็น ได้ยินบางอย่างที่ไม่ควรได้ยิน แต่เป็นแบบนี้แล้วทำให้ผมเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง และความหวังทั้งหมดลุกฮือขึ้นมา 

ขอบคุณพระเจ้าที่ส่งความบังเอิญนี้มาให้ผม บทสนทนาของทั้งสองเป็นไปอย่างหวานเลี่ยน จนผมอยากจะอ้วก แต่ก็ต้องกลั้นไว้และฟังอย่างจดจ่อ ประโยคสนทนาเมื่อกี้มันแจ่มชัดยิ่งนัก...


มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

"หึ"








*TBC...

โทษน้าดองนานเลย มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ สู้ๆ(บอกตัวเอง) รักคนอ่านมากๆนะ

กลุ่ม>>>Ficinazuma[NC] By writer&reader<<<



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

169 ความคิดเห็น

  1. #162 peach_spc (@peach_spc) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 17:44

    ทิ้งท้ายไว้ลุ้นมาก ไรท์แต่งสนุก
    #162
    0
  2. #146 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 00:11
    สึรุงิรู้แล้วหรอออเนี้ย
    #146
    0
  3. #106 เเบคฮยอน (@bee1704) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 13:05
    สนุกมากๆเลยชอบการบรรยายของไร์มากๆ เเต่งคู่นี้อีกเยอะๆนะคะ ไรท์ต้องเก่งกว่าสี้เเน่นอนน ช๊อบบบบบ <3
    #106
    0
  4. #36 BAITONG (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 21:39
    มาอัพไวๆนะค้ารออยู่ค่า~















    สนุกทุกตอนค่ะ พิมพ์จากใจ^-^
    #36
    1
    • #36-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 4)
      25 มกราคม 2560 / 02:40
      ขอบคุณน้า มีกำลังใจขึ้นมากเลย
      #36-1
  5. #35 Legendpokemaster (@Legendpokemaster) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 21:49
    เอ่อ forget ตก r ไปนะเมี้ยว =w= ถือว่าโอเค ผิดนิดผิดหน่อย
    #35
    1
    • #35-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2560 / 21:55
      Sorry เบลอไปนิด ผิดเยอะเลยแหละ ขอบคุณนะแมวน้อย
      #35-1
  6. #34 Gifuto: (@-gift-beautiful-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 21:47
    สึรุงิรู้ความจริงแล้วสินะ แบบนี้ก็ต้องสู้ๆ ต่อไปน้าาา

    ไรท์ด้วยค่ะ สู้ๆ!
    #34
    2
    • #34-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2560 / 21:59
      ขอบคุณน้าาาาาาาา
      #34-1
    • #34-2 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2560 / 21:59
      ขอบคุณน้าาาาาาาา
      #34-2
  7. #33 K.chompoo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 20:50
    โอ้พระเจ้า เดาออกเลยงานนี้

    ไทโยสมบทบาทแฟน(ตัวปลอม)มาก สึรุงิออกมาจัดหนักๆเลย ตรงฉากบทสนทนาหวานเลี่ยนอ่านแรกๆนึกว่าความลับการรวมหัวแตก



    สู้ต่อนะไรท์ อร่อยดี^0^
    #33
    1
    • #33-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2560 / 22:00
      กินนิยายไรต์หรออออ 55555
      #33-1
  8. #32 Un1Cr0N_707 (@p3nguin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 13:33
    "คนหลับแก้มแดงได้ด้วยเหรอว่ะ เจ๋งสาดด"
    อ่านถึงตอนนี้ขำว่ะคะ สึรุงิแกแม่งควา_ยฉิบหายเลยเว้ยยยย~ 5555 แล้ว-ช่วงสุดท้ายนี้สองคนคุยกันหวานเลี่ยน สึรุงิรู้อะไรหวา สองคนที่ว่านี้ต้องไทโยกับเฮียวกะแน่ๆอ่ะ กรี้ดดดดดดดดด~!!! รอคะรอ! สู้ๆนะคะไรท์

    ป.ล. ตอนนี้ออกจะงงไปหน่อยนะคะ เพราะแน่งไม่ออกว่าใครพูดหรือทำอะไรอ่ะคะ แต่ก็สนุกมากๆเลยคะ!
    #32
    1
    • #32-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 4)
      20 มกราคม 2560 / 15:33
      ค่ะ ขอบคุณที่เตือน สงสัยเบลอ~~
      #32-1