[Fic inazuma] Return! ผมตกหลุมรักมนุษย์แฟนเก่า

ตอนที่ 3 : มุมมองของเทนมะ(I)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    7 ม.ค. 60


อยากกลับไป แต่เพราะนึกถึงเหตุผลที่จากมา 
มันก็ยากเกินกว่าจะย้อนกลับ




ไม่ต้องแนะนำตัวทุกคนคงรู้จักผมสินะก็ผมออกจะดังหนิ บอกให้ก็ได้ว่าผมชื่อมัตสึคาเสะ เทนมะ สถานะโสดแต่ไม่สนิท เพราะผมยังรัก 'แฟนเก่า' อยู่เลย 

สาเหตุที่เราเลิกกันไม่ใช่เพราะมีมือที่สามหรอกเพราะแค่คู่นอนผมไม่นับ แต่มันก็อดน้อยใจไม่ได้ที่เค้าไม่ค่อยจะมีเวลาให้ผมแต่กลับให้เวลากับเพื่อนมากกว่า คำว่า'ไม่มีเวลา' นี่แหละครับที่ทำให้เราเลิกกัน 

มีทฤษฎีหนึ่งบอกว่า หากเราเลิกกันโดยไม่มีมือที่สามโอกาสที่จะกลับมาคบกันนั้นสูงมาก แต่ไหนล่ะการกลับมาคบกัน แค่มาง้อผมยังไม่มาเลยจนนี่ก็ตั้งอาทิตย์นึงแล้ว 

ผมเข้าใจแล้วล่ะว่าผมไม่ได้มีค่าขนาดนั้น เพื่อนยังไงก็สำคัญกว่าอยู่ดี หรือผมขี้น้อยใจไปเอง ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนเข้มแข็งอะไรที่กล้าเดินออกมา เพราะที่เห็นๆอยู่ก็ฝืนไว้เยอะเหมือนกัน 

ผมเจ็บมากนะครับที่เดินออกมาทั้งที่ยังรักอยู่ แต่เคียวสุเกะคงไม่รู้สึกงั้นผมเลยโพสต์บนไทม์ไลน์แม่มเลย ลองคิดดูอีกทีผมนี่ก็งี่เง่าเนอะ 

ผมคงเป็นแฟนที่เลวมากที่มาบอกเลิกในวันเกิดแทนที่จะอยู่เป็นของขวัญ แต่ผมคิดว่าผมเลือกถูกแล้วที่ทำแบบนั้น เพราะอยู่ไปเคียวสุเกะก็ไม่เห็นค่าอยู่ดี..


ยังจำได้วันที่ผมทำอาหารไว้รอแต่เค้าบอกจะกินข้างนอกกับเพื่อน


ยังจำได้วันที่เค้าบอกจะพาผมไปเดทแต่บอกกับผมว่าติดรายงานต้องส่งด่วน


ยังจำได้วันที่ผมกอดเค้าไว้แน่นแต่เค้าบอกว่าอึดอัด


ยังจำได้วันที่ผมเรียกร้องความสนใจแทบตายแต่เค้าไม่สนใจผมเลย


ยังจำได้วันที่ผมตากฝนใต้อาคารแต่เค้ากลับไม่มารับเพราะบอกว่าติดฝนเหมือนกัน


ยังจำได้ทุกครั้งที่ผมบอกรักเค้า เค้าจะเดินหนีและบอกว่าน่ารำคาญ


และผมจำได้วันสุดท้ายที่เราเลิกกันคือวันเกิดของเค้า ผมรอเซอร์ไพรส์อยู่ที่ห้องแต่เค้ากลับไม่มา และไปฉลองกับเพื่อน และผมก็โทรบอกเลิกเค้าผ่านโทรศัพท์ เก็บของในห้องไม่เหลืออะไรไว้ 

แต่ก็ยังจำได้ว่าเคียวสุเกะสั่งว่าอย่าแกะรูปที่ผนังออก แค่นั้นผมก็ดีใจแล้วที่เค้าชอบที่รูปคู่ของเราติดเต็มไปหมด เพราะงั้นผมเลยทิ้งไว้เหมือนเดิมเผื่อว่าสักวัน เค้าจะคิดถึงและจำได้ว่าเคยรักผม แม้จะน้อยนิดก็ตาม


สำหรับผม คือรักเค้า..ทั้งหัวใจ


ความจริงของเราสองคนคือเราเลิกกัน..แต่ถ้าถามถึงความจริงของผมคนเดียว 'ก็ยังคงรักเค้าอยู่' แต่ถ้าเค้ากลับมาง้อก็ตัดสินใจไม่ได้อยู่ดีว่าจะถอยออกมาและเดินต่อไป หรือเดินกลับไปและเจ็บแบบเดิมๆอีกดี 

ผมคงไม่อยากเจ็บอีกแน่เพราะแค่รอยแผลตอนนี้ก็ยังช้ำอยู่เลย และเวลาไม่ช่วยทำให้มันหายหรือเจ็บน้อยลง 

ผมมีเพื่อนสนิทคือชู ไทโยและยูคิมูระ วันที่ผมเดินออกมาทั้งน้ำตาก็มีพวกเค้านี่แหละที่คอยปลอบใจ และชูก็เป็นคนบอกให้ผมไปอยู่ด้วย ผมเกรงใจเลยขอทำงานบ้านเป็นการตอบแทน 

ความจริงผมจะไปอยู่หอใกล้มหาลัยก็ได้แต่เพราะชูเป็นห่วงที่ต้องอยู่คนเดียวเลยไม่ปล่อยผมไป ซึ่งผมคิดว่าเค้าเป็นคนดีจริงๆ ส่วนอีกสองคนก็ช่วยผมเรื่องการบ้านและรายงานบ้าง และพวกเราไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด 

วันนั้นไทโยชวนผมและเพื่อนในกลุ่มไปกินข้าวที่ร้านอาหารหนึ่งในห้างและแน่นอนเค้าเลี้ยง ไม่ได้ใจป้ำอะไรหรอกแต่เพราะเค้าท็อปตอนสอบย่อยเลยอยากฉลองสักหน่อยก็เลยจัดหนักจัดเต็ม 

ก่อนหน้านี้ผมได้เจอสึรุงิแล้ว ขอเปลี่ยนสรรพนามเพราะเราไม่ได้สนิทกัน..อีกแล้ว เราเจอกันที่ผับ พวกเพื่อนๆพาผมไปดื่มแก้เซ็งเพราะหลังจากที่ผมเลิกกับสึรุงิก็เอาแต่เก็บตัวและร้องไห้ตลอด 

บางคนบอกว่าผมไร้สาระที่ไปรักคนที่เลวขนาดนั้น แต่ผมก็มีเหตุผลของผมที่รู้สึกรักคนอย่างเค้า เพราะวันนึงเค้าก็เคยทำดีกับผมเหมือนกัน จนผมรู้สึกรัก..


'นายมาเยี่ยมใครหรอ' 

เสียงทุ้มถามหลังจากเดินเข้ามาประชิด และส่งยิ้มให้ เค้าคือสึรุงิ เคียวสุเกะเอสไตรเกอร์ทีมฟุตบอลที่ผมแอบปลื้ม ตอนนี้เค้าทักผม ผมแอบยิ้ม

'เอ่อ เพื่อนน่ะ เค้าไม่สบาย' 

ชูตากฝนครับ ป่วยหนักซะด้วยผมเลยซื้อกระเช้าผลไม้มาเยี่ยม เราไม่เคยเจอหน้ากันมีแต่ผมที่แอบมองเค้าอยู่ตลอด 

และตอนนี้ผมเรียกพรหมลิขิตได้มั้ยที่เราได้พบและคุยกัน แถมใกล้จนแขนเสียดสีกันอีกด้วย ใช่สิเราอยู่ในลิฟต์

'เพื่อนนายอยู่ห้องไหน' ถามอีกทีจะละลายแล้วนะ

'xxx น่ะ' ผมบอกหันไปสบตา หล่อ

'ห้องข้างกันหนิ ฉันมาเยี่ยมพี่ชาย เค้าประสบอุบัติเหตุเกี่ยวกับฟุตบอล' 

'เสียใจด้วยนะ' ใจจริงอยากพูดอะไรมากกว่านี้แต่เวลาอยู่ใกล้กันทำไมพูดไม่ออกนะ


พึ่บ!


'นะ..นายจะทำอะไรน่ะ' 

เค้ากระชากกระเช้าผลไม้ไปจากมือผมหน้าตาเฉย และยิ้มกวนๆแต่ชวนให้หลงใหล

'เดี๋ยวถือให้ ตัวก็เล็กถือของหนักได้ไง' 

ผมเผลอยิ้มกับคำพูดแสนอบอุ่นและดูเป็นสุภาพบุรุษ ผมไม่ได้ว่าอะไรจนกระทั่งลิฟต์เปิดออกและเค้าจับมือผมเดินออกมาจนถึงหน้าห้องของชู

'ถ้ามาอีกก็มาทักกันได้นะอยู่ห้องข้างๆ' 

จะบุกไปทักในห้องเลย ไม่ใช่แล้วเทนมะสติอยู่ไหน เค้ายื่นกระเช้าคืนให้ผมหน้าห้อง มือเราโดนกันด้วยแหละ(แค่บังเอิญสินะ)

'ชอบนายนะ'

'ฮะ?!' เค้าสะดุ้ง ผมพูดอะไรออกปายย~

'มะ..หมายถึงขอบใจนะ' ผมพูดติดสั่นและส่งยิ้มแก้ขัดไป เค้าตกใจแสดงว่าไม่ได้ยินที่ผมพูด 

ดันพูดตามใจคิดซะได้ ปากนะปาก เค้าพยักหน้าเหมือนเข้าใจ และพูดประโยคที่มีพลังทำลายล้างสูงแม้จะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม แต่เทนมะคนนี้ใจวายเฉียบพลันไปแล้ว

'ชอบนายเหมือนกัน' 

แล้วก็โบกมือเดินเข้าไปในห้องข้างๆเฉยเลย ปล่อยให้ผมหน้าร้อนหูร้อนอยู่คนเดียว งื้อออ ผมละลายอยู่หน้าห้องแล้ว


นั่นแหละครับคือครั้งแรกที่เราเจอกัน..






เพราะผมนึกถึงแต่เรื่องดีดีในอดีตมันเลยทำให้ผมไม่อยากมีคนใหม่และรักคนเดิมอยู่เสมอ เพราะงั้นการที่เค้ามาขอคืนดีจะเป็นบุญของผมมาก ซึ่งอาจเป็นแค่ความฝัน 

ด้วยหน้าตาของเค้าที่หล่อเหนือเดือนซะขนาดนั้น ฮาคุริวเป็นเดือนมหาลัยแต่สึรุงิหล่อกว่าคนในมหาลัยเลยให้ฉายานั้น เค้าคงมีคนใหม่แล้วสินะ คิดแล้วก็เศร้า

ตอนนี้ผมกินข้าวอิ่มแล้วและก็กินน้ำกับของหวานเยอะไปหน่อยเลยรู้สึกปวดฉี่ ลุกไปเข้าห้องน้ำและใช้ห้องส่วนตัว ผมไม่ใช้โถนอกหรอกครับผมอาย นี่ผมเป็นผู้ชายประสาอะไรก็ไม่รู้เนอะ 

ออกมาล้างมือตามประสาเห็นคนล้างมืออยู่ข้างๆก็ไม่ได้สนใจเพราะไม่รู้จักกันจนเค้าทักผม

"อ้าวไงเทนมะบังเอิญจัง" 

ผมสะดุ้งตกใจนิดหน่อยก่อนปรับสีหน้าเป็นปกติ ไม่นึกเลยว่าเราจะได้เจอกันอีกครั้งและเค้าทักผม ในใจก็แอบเต้นนิดๆตามประสาคนรักเก่า แต่ต้องทำเนียนว่าเราไม่ได้สนิทกันและรักกันอีกแล้ว

"ไง สึรุงิ" 

พยายามทำเสียงไม่ให้สั่นกลัวเค้าจะสงสัยว่าผมยังรู้สึกดีกับเค้าอยู่ เกร็งหน้าจนปวดกามไปหมด ผมจะไม่ใจอ่อนกับคนที่ใจร้ายกับผมอีก แต่แค่เค้าทักผมก็ดีใจจนอยากกระโดดกอดแล้ว

"ไม่ได้เจอกันนานน่ารักขึ้นนะ" 

ก็ต้องน่ารักอยู่แล้วสิ ผมตั้งใจเปลี่ยนตัวเองให้เค้ารู้สึกเสียดายเลยนะ ให้ตายสิ เค้าชมผมด้วย!

"ขอบคุณ ก็น่ารักขึ้นตั้งแต่เลิกกับนาย ขอตัวนะเพื่อนรออยู่" 

ใจผมเจ็บจี๊ดเวลาพูดแบบนั้น น้ำตามันจะไหล ผมพูดไม่ตรงกับใจสักนิด แล้วเค้าจะรู้บ้างมั้ยว่าผมฝืนแค่ไหนเวลาจะพูดกับเค้าให้ปกติ มาทำให้รู้สึกรักและจากไปเฉยๆจิตใจทำด้วยอะไร 

ผมเดินเลี่ยงออกมาและเค้าจับมือผมไว้ มือเค้ายังอบอุ่นเหมือนเดิม ผมมองมันอยู่อย่างนั้นกลัวว่าเค้าจะปล่อยมัน และเค้าก็ปล่อยมันจริงๆ

"ขอโทษ" 

เสียงแหบพร่าจากคนตัวสูงที่ไม่ได้เจอกันนานนับอาทิตย์ ตั้งแต่คบกันมาเค้าไม่เคยมีสีหน้ารู้สึกผิดแบบนี้มาก่อน ไม่แม้แต่จะมาง้อผมด้วยซ้ำ แต่มาวันนี้เค้าบอกขอโทษ ในใจผมเฝ้าถามซ้ำๆว่าทำไม


ทำไมเพิ่งมาบอกT^T


"เรื่อง?" ผมทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่องว่าเค้าต้องการสื่ออะไร แต่จริงแล้วผมเข้าใจมันดีเลย

"สำหรับทุกอย่าง" รวมที่ไม่รักด้วยใช่มั้ย..

"ไม่เป็นไร ไม่รักคือไม่ผิด" ผมผิดเองที่รักเค้าอยู่ฝ่ายเดียว

"ไม่ใช่ไม่รัก..." ใจผมสั่นรัวเมื่อเริ่มต้นประโยคแบบนั้น อยากยิ้มจนแทบบ้า ผมดีใจได้มั้ยบอกผมที

"..." พูดต่อสิแล้วมันอะไร

"ช่างมันเหอะ กินข้าวให้อร่อยนะ แล้วเจอกัน" แล้วเค้าก็ดับความหวังของผมลง ผมคงไม่ใช่คนในฝันของเค้าสินะ

"อืม" ผมตอบสั้นๆและเดินออกไป 



กลับมาที่โต๊ะเห็นฮาคุริวกำลังจ้องมองสาวๆอกตู้มตาเป็นมัน แต่ก็เป็นนิสัยของเค้าล่ะเนอะผมชินแล้ว เค้าเห็นผมเลยยิ้มให้ผมยิ้มกลับ 

ผมไม่ได้โกรธเค้าหรอกที่แย่งสึรุงิไป หมายถึงชอบชวนสึรุงิไปเที่ยวบ่อยๆน่ะ เพราะถึงฮาคุริวชวนแต่สึรุงิปฏิเสธซะอย่างทำไมผมต้องโกรธ แต่เพราะเค้าเลือกที่จะไปต่างหากล่ะและเค้าไม่เลือกผม 

เพราะงั้นผมควรรู้ตัวได้แล้วว่าควรถอยออกมาเพราะผมไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องอยู่ ฮาคุริวไม่ได้เป็นคนผิดที่ทำให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้แต่เค้ายังมาขอโทษผมหลายครั้ง 

ผมก็บอกไปแล้วว่าไม่ได้โกรธแต่เค้าก็บอกจะทำทุกอย่างที่ผมบอกเป็นการไถ่โทษ ผมก็เลยต้องขอบางอย่าง..

ช่วยเก็บความลับของผมว่ายังรักสึรุงิอยู่และช่วยแสดงว่าผมไม่รักเค้าแล้ว หรือเรียกง่ายๆก็คือรวมหัวกันกับพวกผมสั่งสอนสึรุงิว่าเวลาที่อะไรไม่ได้ดั่งใจมันรู้สึกยังไง 
สอนให้เค้าได้รู้จักคำว่าเจ็บ และควรรักษาสิ่งที่ตัวเองมีไว้ให้ดีที่สุด 

แน่นอนฮาคุริวทำได้ดี พวกเราแอบติดต่อกันลับๆ แต่ผมก็มั่นใจไม่ได้เหมือนกันว่าเค้าจะเก็บความลับได้นานแค่ไหน แต่ตอนนี้เค้าไม่มีพิรุธเลย 


กลับมาถึงโต๊ะชูบอกเช็คบิลแล้วพวกเราเลยกลับ ก่อนเดินออกไปผมหันหลังกลับไปมองที่ห้องน้ำเห็นคนตัวสูงกำลังเดินออกมาเลยรีบเร่งฝีเท้าดันหลังเพื่อนออกมาจนพวกมันสงสัย

"หนีอะไรอยู่เทนมะ" ยูคิมูระถามพร้อมขมวดคิ้ว ผมมีพิรุธขนาดนั้นเลยหรอ-0-

"บอกมาเถอะพวกเราเพื่อนนายนะ" ไทโยเสริม

"เอ่อ ฉันเจอสึรุงิในห้องน้ำ" 

พวกนั้นหน้านิ่งกันหมด ทำไม ไม่ตกใจหน่อยหรอแบบว่า จริงดิ! หรือ เค้าว่าไง! อะไรแบบนี้เลยหรอ

"นี่นายเพิ่งเห็นหรอเทนมะ โธ่ พวกเราเห็นตั้งแต่เดินเข้ามาในร้านแล้ว" ไทโยบอก ชูกับยูคิมูระพยักหน้า แล้วผมล่ะต้องทำหน้ายังไง-_-?

"ทำไมพวกนายไม่บอกฉัน" 

ผมอยากจะตบหัวเรียงตัว นี่ถ้าผมไม่ไปเข้าห้องน้ำคงจะไม่เจอเค้าสินะ รู้มั้ยผมอยากเจอเค้าแค่ไหน

"ก็กลัวนายกินข้าวไม่ลง" กินข้าวอร่อยเลยล่ะ

"ยังรักเค้าอยู่ก็อย่าเล่นตัวนานนะ เดี๋ยวเค้าเปลี่ยนใจ" ชูว่า

"ก็ลองดูไงชู ถ้าเค้ายังรักฉันอยู่เค้าจะทำทุกอย่างเพื่อให้ฉันกลับไป ถ้าฉันคิดว่าถึงเวลานั้นแล้วฉันจะ
กลับไป" ผมเริ่มจริงจังละนะ

"เลิกเครียดได้แล้ว วันนี้ไปผับกันป้ะ ดิ้งกันหน่อย" 

ไทโยสายก๊งเหล้าเริ่มเอ่ยชวนหลังจากเราเดินเล่นมาสักพัก

"เอาดิ" ยูคิมูระพูดหน้านิ่งไทโยเลยเดินเข้าไปกอดคอ

"ไทโยฉันอึดอัด" 

ยูคิมูระทำหน้าเซ็งจะเอามือออก ไทโยกอดแน่นจนตัวเซ สองคนนี้เค้าจีบกันอยู่ครับผมว่านะ แต่ยูคิมูระเหมือนจะไม่เล่นด้วย

"กอดหน่อยไม่ได้ไงทำมาเป็นหวงตัว เดี๋ยวเป็นเมียฉันแล้วก็เป็นของฉันหมดแหละ" 

พูดพลางเอามือเขี่ยแก้มโดนยูคิมูระฟาดเข้าให้ ฮ่าๆ พวกผมแอบยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย

"ใครจะเป็นเมียนายฮะ?!"

"อ๊ะๆอย่าร้องดัง เดี๋ยวจับเยนะ"

"พ่อ-งมึงสิ"

"เมียพูดไม่เพราะ" ตีปากยูคิมูระเบาๆ

"ฟัก!"(หลีกเลี่ยงคำหยาบ)

"อยากโดนหรอเดี๋ยวจัดให้"

"หุบปาก"

"เอาปากนายมาปิดสิ"

"โอ๊ยยยยเลิกกวนฉันซะที!"

"ไม่ให้กวนเมียแล้..."

"พวกนายหยุดเถอะคนมองแล้ว!" 

เป็นชูที่พูดห้ามไว้อย่างเบื่อหน่าย ทุกคนเงียบและถอยออกจากกัน ยูคิมูระมาเดินขนาบข้างผมจนแทบสิงร่าง เดินไปเรื่อยๆและเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน..





ที่บ้านผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฮาคุริว

[ไงเทนมะ]

"ฮาคุริววันนี้ไปผับด้วยกันนะ"

[มีจุดประสงค์ใช่ป้ะ] รู้ทัน..

"นายก็รู้อยู่แล้วหนิ"

[เดี๋ยวชวนมันไปด้วย รับรองตกลงทันควันแน่ มันอยากเห็นหน้านายจะตาย]

"สึรุงิจะอยากเห็นหน้าฉันทำไม เค้าคงอยากไปหาสาวๆมั้ง เห็นชอบหนิ" พูดไปก็เจ็บไป

[ไม่ต้องเชื่อก็ได้นะเทนมะแต่ไอ้เคียวน่ะยังรักนายอยู่ และอยากกลับไปคบกับนายมากนะ อย่าทำร้ายจิตใจมันมาก สงสารว่ะ]

"ฉันเข้าใจฮาคุริว แต่ฉันก็เจ็บมาเยอะ อย่าเอาความสงสารของนายไปโพล่งล่ะว่าฉันก็ยังรักเค้าอยู่"

[ฉันไม่ทำหรอก ฉันเชื่อในการตัดสินใจของนายนะ และตอนนี้นายเปลี่ยนเพื่อนฉันไปเยอะแล้ว]

"ขอบใจมากฮาคุริว บายนะ อย่าลืมล่ะหนึ่งทุ่ม"

[โอเคเมียเพื่อน]

"เดี๋..."

ติ้ด!

'อดีต'ต่างหากโว้ยยยยย









ที่ผับผมมาถึงหลังฮาคุริวเพราะแต่งตัวนานไปหน่อย แต่งซะเซ็กซี่ขยี้ใจเลยล่ะ ก็กะจะแต่งมาประชดคนบางคนที่ไม่ชอบให้แต่งโป๊ แต่กับผู้หญิงดันชอบซะงั้น เชอะ 

คาดไม่ถึงคือตอนลุกไปเข้าห้องน้ำ และพอหันมาเจอไอ้คนที่มาลวนลามผม หรือคนที่ผมให้ลวนลามเพื่อให้อีกคนเจ็บใจเล่น รู้หรือยังล่ะว่าเวลาคนที่ตัวเองรักไปมีคนอื่นมันเจ็บขนาดไหน 

เค้าเดินตามหลังผมมาตอนไหนผมไม่รู้หันมาอีกทีก็ผลักผมชนผนังห้องน้ำและจะปล้ำผม ผมร้องให้คนช่วยและร้องไห้ เป็นแบบนี้ผมไม่ชอบเลย 

และก็มีคนมาช่วยผมหากแต่คนคนนั้นคือสึรุงิ คนที่ผมคิดถึงเป็นคนแรก เค้าซัดไอ้หมอนั่นจนเลือดอาบและมีถีบซ้ำ ผมกลัวจนตัวสั่น

"เทนมะ" 

เสียงเรียกโหยหาและเข้ามากอดปลอบผมไว้ อคติผมหายไปในตอนนั้นและกอดเค้าตอบด้วยความรักความคิดถึง และอยากขอบคุณที่มาช่วยผมไว้ ผมเกลียดผู้ชายที่มาทำกับผมแบบนี้ทุกคนที่ไม่ใช่สึรุงิ

"ไม่ต้องกลัวนะฉันอยู่นี่แล้ว" เค้าลูบหัวผมให้ผ่อนคลายขึ้นไปอีก

"ฮึก..พอแล้ว..ไม่ต้องต่อยแล้วนะ" 

ผมกลัวเลือด ดูจากสีหน้าเค้าที่ดุเดือดพอการเหมือนอยากจะเข้าไปซัดอีกรอบผมเลยห้ามไว้ กอดเหมือนลากออกมากรายๆ

"โอเคๆ งั้นออกไปกัน" 

เค้าพาผมออกมาข้างนอกและเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ผมใจแข็งต่อไปจะใจร้ายเกินไปมั้ย แต่ที่เค้าช่วยคงเพราะมาเข้าห้องน้ำพอดีและเห็นแก่เพื่อนคนนึงเท่านั้นไม่มีอะไรพิเศษ

"ขอบใจนะ ขอตัวไปหาเพื่อนก่อน" ผมขอบคุณและจะเดินกลับไปที่โต๊ะแต่เค้าจับข้อมือผมไว้

"เทนมะ" เรียกชื่อผมเสียงเรียบ

"หือ?" ผมงงนิดหน่อยว่าเค้ามีอะไรจะพูด

"ความรู้สึกดีๆระหว่างเรายังมากพอที่จะกลับมาบ้างไหม" เค้าอยากให้ผมกลับไปจริงๆด้วย ผมพยายามฝืนอารมณ์ดีใจไว้

"ฉันไม่มีความรู้สึกนั้นแล้ว ขอตัวนะ" 

พูดจบเค้าก็ปล่อยมือผม และผมรีบเดินหนีออกมา ไม่รู้ทำไมถึงตอบไปแบบนั้น รู้เพียงว่าแค่นี้ยังไม่พอสำหรับการพิสูจน์ และผมจะลองต่อไป..






'ถ้าไม่ได้รักฉันอยู่ทำไมยังไม่มีคนใหม่ '

อีกอาทิตย์หลังจากนั้นสึรุงิมาดักรอผมหน้าห้องน้ำที่มหาลัย ผมไม่รู้หรอกว่าเค้าวิ่งมาจากตึกวิศวะกี่กิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่ก็มาแบบสภาพเหงื่อซกบอกแค่ว่าอยากเจอหน้าผม 

ส่วนผมก็ตีมึนคุยส่งๆไปในแบบที่ยังคงเป็นแค่คนรู้จัก จนเค้าพูดประโยคนี้ออกมา มันทำให้ผมหยุดชะงักและมองเค้านิ่ง เหมือนแผนการทั้งหมดที่ผมวางมาพังทลายลง แต่เค้าไม่รู้ว่าผมยังรักเค้าอยู่แต่เค้าคงรู้สึกได้แต่ไม่มั่นใจ 

ผมหลีกเลี่ยงไม่ตอบคำถามและเดินกลับไปที่โต๊ะที่เพื่อนรออยู่ ลืมบอกไปว่าพวกเราพักกลางวันที่โรงอาหารของคณะ

"เป็นไรเทนมะ หน้าเครียดเชียว" ผมนั่งลงชูเอ่ยทัก เพื่อนผมทุกคนดูผมออก

"ไทโย มาแกล้งเป็นแฟนให้ฉันหน่อยนะ"

"ฮะ!!?!"×3

ทันทีที่ผมโพล่งออกไปทุกคนก็ตกใจกันหมดโดยเฉพาะไทโย ผมเลยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง 

ถามว่าทำไมผมไม่ให้ชูหรือยูคิมูระแกล้งน่ะหรอ ก็สองคนนั้นดูเหมือนรับทั้งคู่เลยหนิ ยูคิมูระก็ดูอ่อนหวานและยังเป็นเพื่อนที่ใส่ใจผมทุกอย่างสึรุงิคงสงสัยว่าจะเป็นไปได้ไงที่เค้าจะเป็นแฟนผม ส่วนชูดูเหมือนฮาคุริวจะเล็งๆไว้อยู่นะผมแอบสงสัยหลายครั้งแล้ว

"จะเอาแบบนั้นจริงหรอเทนมะ" ชูถามแบบไม่เชื่อใจ

"จริงสิ เค้ากล้าท้าฉันเองนะ ถ้าไม่มีแฟนเค้าก็สงสัยสิว่าฉันยังรักเค้าอยู่" ผมอธิบาย

"เค้าไม่ได้ท้าหรอกเทนมะ เค้าให้ความหวังตัวเองต่างหาก นายดูไม่ออกหรอว่าเค้ารักนายแค่ไหน" 

ยูคิมูระเป็นคนพูดมีเหตุผลเสมอ แต่ผมก็ซื่อเกินกว่าจะรับรู้อะไรที่ลึกซึ้งแบบนั้น

"ฉันแค่อยากลองว่าเค้าจะรู้สึกยังไง" ก้มหน้างุดพูดเสียงเบา ผมก็ไม่มั่นใจว่าแบบนี้มันจะเวิร์คสักเท่าไหร่

"ถ้านายมีแฟนแล้วเค้าอาจเลิกง้อและมีคนใหม่เหมือนกันนะ" ยูคิมูระเตือนผม ถ้าเป็นแบบนั้นผมจะรู้สึกเสียใจขนาดไหน

"ฉันคิดว่า..ถ้าเค้ารัก เค้าคงทำทุกอย่างให้ฉันกลับไป" หรือว่าผมคิดผิด

"พวกเราเชื่อในการตัดสินใจของนายนะ" ชูตบบ่าให้กำลังใจ ทุกคนยิ้ม

"ฉันจะช่วยนายเต็มที่นะ" ไทโยตอบรับผม

"ขอบใจนะ"

และพวกเราก็เงียบไปไม่รู้สาเหตุ จนไทโยโพล่งขึ้นกับเพื่อนที่นั่งข้างๆอย่างยูคิมูระ

"การแกล้งเป็นแฟนของเทนมะ ไม่มีผลต่อความรักที่ฉันมีให้นายหรอกนะยูคิมูระไม่ต้องน้อยใจ" อื้อหือ แบบนี้นี่เอง 

"ใครน้อยใจไอ้บ้า ถึงนายจะมีแฟนจริงๆฉันก็ไม่เสียใจ" ยูคิมูระพยายามเอาหัวออกจากไหล่ไทโย เพราะก่อนหน้าไทโยดันหัวเค้าซบลง

"ดูก็รู้ว่าหึง"

"ใครหึงนายกันมั่วแล้ว ฉันคิดว่านายอาจทำแผนล่มต่างหาก" แก้ตัวได้น่ารักมากนะยูคิมูระ

"ต้องล่มแน่นอนเพราะแฟนจริงๆของฉันคือนายไงล่ะ เดี๋ยวสึรุงิเค้าคงรู้" ใช่ สักวันเค้าคงรู้..

"ใครเป็นแฟนนายไอ้หัวพระอาทิตย์! ฝันหรอ"

"อีกหน่อยเดี๋ยวก็เป็น"

"ชาติหน้าสิไม่ว่า"

"ชาติหน้านายจะเป็นแฟนฉันใช่มั้ย โอ๊ะ อยากตายไวไวจัง" 

-_-

"ฉันประชด! มันต้องชาตินี้สิวะ!" ยูคิมูระหลุดแล้ว ฮ่าๆ

"นายว่าไงนะ" ไทโยยิ้มเจ้าเล่ห์ เพื่อนผมหน้าแดงแล้ว-//-

"ไม่รู้ไม่ชี้"

"ซึนเอ๊ย" แล้วก็โดนผลักหัวเบาๆ น่ารักได้อีก^//^









หลังจากที่ผมกับไทโยแกล้งเป็นแฟนกันและให้ฮาคุริวส่งข่าวบอกสึรุงิว่าพวกผมสองคนเป็นแฟนกัน เค้าก็ไม่มาหาผมอีกเลยทั้งอาทิตย์ หรืออาจจะเป็นอย่างที่ยูคิมูระบอก เค้าคงมีคนใหม่แล้วสินะ

พวกเราชวนกันไปผับฉลองสอบเสร็จอีกรอบ ซึ่งฮาคุริวบอกว่าสอบเสร็จเหมือนกันอยากจะไปฉลองด้วยแต่สึรุงิดันบอกว่าจะให้ฮาคุริวไปเที่ยวเป็นเพื่อน 

และที่คาดไม่ถึงคือเรามาผับเดียวกัน ผมนั่งกับกลุ่มเพื่อนคอยสังเกตพฤติกรรมเค้าตลอด และตอนนี้เค้ายังไม่มีใครนั่งเคียงข้างทำให้ผมมั่นใจว่าเค้ายังไม่มีแฟน 

วันนี้ผมแต่งตัวลอกเลียนแบบสึรุงิมาเต็มๆ คือกางเกงเดฟขาดเข่าและเสื้อเชิ้ตที่ติดกระดุมไม่กี่เม็ด พวกเพื่อนก็ท้วงกันอยู่หรอกแต่ผมแค่อยากลองเฉยๆ 

นั่งที่โต๊ะก็สั่งเครื่องดื่มและของขบเคี้ยวมาตามประสา มองไปทางโต๊ะวีไอพีของคนตัวสูงบางครั้งฮาคุริวหันมาสบตาให้พอดีเลยยิ้มมีเลศนัยก่อนเดินมาหาและทิ้งตัวลงข้างชูเอามือพาดพนักข้างหลัง 

ชูทำหน้างงแต่ก็ไม่ว่าอะไรจนฮาคุริวกอดเข้าให้จริงๆ ชูเลยตีมือเพี๊ยะพวกเราหัวเราะลั่น

"อะไรอ่ะชู ฉันผิดอะไรอ่ะ" ฮาคุริวเบะปากทำหน้างอน

"นายกอดฉันก่อนนะ" 

ชูมองสายตาเครียดแค้นแบบหยอกๆ พวกเราสนิทกันแล้วครับสำหรับฮาคุริวเพื่อนใหม่ กับไทโยนี่พูดกูมึงเลย

"ฉันหนาวอ่ะ" ฮาคุริวกอดตัวเอง

"แล้วนายจะเปิดกระดุมเยอะเพื่อ?!" จริงครับติดแค่สองเม็ดล่าง- -"

"ก็มาอ่อยนายไง^^" เพื่อนผมไม่น่ารอด

"ไม่ได้น่าดูเลยสักนิด" ชูส่ายหน้าน้อยๆไทโยระเบิดเสียงหัวเราะ สองคนนี้สนิทกันแบบคู่กัดครับ ชอบแซะกันอยู่เรื่อย


"วันนี้ทำไมแต่งตัวแบบนี้อ่ะเทนมะ ไอ้เคียวมันหวงมากนะ มันบอกว่ามันไม่ชอบแบบนี้เลย" ฮาคุริวเปลี่ยนเรื่องมาคุยกะผมแทน

"แล้วตอนที่เค้าแต่งคิดว่าฉันชอบรึไง เค้าไม่คิดว่าฉันจะหึงหวงบ้างหรอ?" ผมน้อยใจนะ

"มันก็เป็นแบบนั้นแหละแต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่เชื่อลองใจมันมั้ยล่ะ" มองหน้าดูเหมือนคนมีแผน

"ยังไง" ผมชักอยากจะรู้ ทุกคนมาสุมหัวกันฟังฮาคุริว

"ให้ยูคิมูระไปอ่อยมันดิ แล้วรอดูว่ามันจะมีปฏิกิริยายังไง" 

เฮ้ย!แบบนั้นมัน..จะดีหรอ เพื่อนผมทั้งคนนะ ผมไม่ทำแบบนั้นแน่

"ฉันไม่ขายเพื่อนหรอกฮาคุริว มีแผนอื่นมั้ย" ยูคิมูระมองหน้าผมนิ่งๆตอนได้ยินแผน เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร

"ทำไมมึงไม่ให้ชูไปอ่อยวะ ยูคิมูระแฟนกูนะเว้ย!" ไทโยค้าน


โป๊ก!


"โอ๊ยยย ยูคิมูระ" ไทโยร้องเพราะโดนยูคิมูระตบกบาลเข้าให้

"ฉันไม่ใช่แฟนนาย" ยูคิมูระกัดฟันพูด ผมขำ^0^

"จะให้ชูไปได้ไง ชูของกูนะเว้ย" ฮาคุริวก็หวงของตัวเองสินะ

"มึงมันเห็นแก่ตัวนี่หว่า" ไทโยทำหน้าดุ เถียงกันเข้าไปเพราะผมสินะ

"ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ให้ใครไปทั้งนั้น ช่างมันเถอะ" ผมห้ามสงครามเอง 

"ฉันจะไปเอง" 

ยูคิมูระพูดและลุกขึ้นไปเลยไม่ฟังที่ไทโยห้าม ไทโยได้แต่มองสีหน้าโกรธๆที่ยูคิมูระจะต้องไปอ่อยคนอื่น ผมคิดว่าที่เค้ายอมก็เพราะจะยั่วโมโหไทโยนั่นแหละ ก็น่ารักดีนะ

ยูคิมูระไปถึงก็นั่งตักสึรุงิที่งงๆนิดหน่อยแต่ก็ยอม ชิ แค่นี้ผมก็รู้แล้วว่าชอบใจ เห็นสองคนพูดงุบงิบอะไรไม่รู้หลังจากนั้นเค้าก็กอดเพื่อนผมแน่น 

ผมคิดไว้อยู่แล้วว่าเรื่องแบบนี้เค้าจะแก้ไม่ได้ ผมแอบเจ็บเล็กๆที่เค้าไม่คิดถึงผมที่เฝ้ามองอยู่ตรงนี้เลย

"ยูคิมูระอ่อยเกินไปแล้ว" 

ไทโยกัดฟันกรอดไม่ละสายตาเมื่อยูคิมูระเอาหน้าผากไปวางบนหน้าผากของสึรุงิ หน้าแดงมากด้วย สึรุงิกลืนน้ำลายก่อนเข้าจูบยูคิมูระแต่ไม่ได้ล่วงล้ำ

"เชี่ย!!"

 ไทโยเริ่มทุบโต๊ะ ฮาคุริวเข้าไปห้ามเพราะกลัวจะลุกพรวดพราดเข้าไป ผมก็เสียใจเหมือนกัน พอถอนจูบสึรุงิก็พูดอะไรไม่รู้สองสามประโยคและปล่อยยูคิมูระหน้าแดงกลับมาที่โต๊ะ นั่งข้างไทโยเหมือนเดิม 

เค้าจับปากและมีสีหน้างงๆ ผมหันกลับไปที่โต๊ะเดิมสึรุงิไม่อยู่แล้ว ไปไหนก็ไม่รู้ กลับมามองเพื่อนอีกทียูคิมูระโดนไทโยจูบหนักหน่วงมากครับ และเค้าขัดขืนไม่ได้ด้วยเพราะโดนล็อคหน้า

"ไทโยเป็นไรอ่ะชู" ผมก็ตกใจแต่ช่วยไม่ได้ ไทโยก็รุกจูบต่อไปจนยูคิมูระไม่ต่อต้าน

"สงสัยหึงที่ยูคิมูระคุงโดนสึรุงิคุงจูบมาล่ะมั้ง"


เพี๊ยะ!


เป็นเรื่องแล้ว...


"เป็นบ้าอะไรของนายวะ!" ยูคิมูระถูปากแรงๆและมองหน้าไทโยโกรธๆ

"นายนั่นแหละเป็นบ้าอะไรไปให้คนอื่นเค้าจูบ" 

พวกผมมองหน้ากันเลิกลั่กคิดว่าไม่ควรห้าม เป็นเรื่องของผัวเมียสินะ ไม่ใช่!

"ฉันจะไปรู้มั้ยกะว่าจะไปอ่อยเล่นๆเพื่อเทนมะ" ผมควรซึ้งมั้ย

"บ๊องเอ๊ย! จูบแรกของนายควรจะเป็นของฉันมากกว่า" 

ไทโยเริ่มท้อและหันหน้าหนีก่อน น้อยใจเรื่องนี้เองสินะ ยูคิมูระชะงักหน้าแดงกว่าเดิม

"ขอโทษนะทั้งสองคน" ผมเอ่ยเสียงเรียบ รู้สึกผิดที่ทำให้เพื่อนถูกจูบและอีกคนก็หึงแรง

"ไม่เป็นไรเทนมะ เพื่อนายได้เสมอ" ยูคิมูระยังยิ้มได้ ไม่โกรธผมสินะ

"คนอื่นจูบก็ได้สินะ" ไทโยเหมือนพูดลอยๆแต่ก็ทำให้ยูคิมูระหน้าจ๋อยได้

"กูก็ขอโทษนะเว้ยไม่คิดว่าไอ้เคียวจะทำงั้น" ฮาคุริวตัวต้นคิดกล่าวขอโทษ

"ไม่มีใครผิดหรอก" ชูบอก

"นี่เทนมะ ถึงสึรุงิเค้าจะจูบฉันแต่เค้าคิดถึงนายนะ" ยูคิมูระพูดยิ้มๆแต่ผมงงมาก จะเป็นแบบนั้นได้ไง

"ฉันไม่เข้าใจ"

"ก่อนเค้าจะจูบเค้าพูดว่า'เทนมะ'" ผมเข้าใจแล้ว อดยิ้มไม่ได้จริงๆที่แท้ก็คงจะเมาและคิดว่าเป็นผมสินะ

"น้อยๆหน่อยเพื่อน ถึงไอ้สึรุงิจะคิดว่าเป็นนาย แต่ที่จูบจริงๆปากยูคิมูระนะเว้ย" พูดถึงเรื่องนี้ไทโยขัดขึ้นมาตลอด

"มึงก็จูบยูคิมูระเหมือนกันแหละน่าไอ้ผมส้ม"

"แล้วไงวะ"


ไทโยvsฮาคุริว


"ก็ไม่ไงหรอก ไอ้ขี้หวง"

"ถ้าชูโดนจูบมึงจะว่าไงวะ"

"กูจะไปต่อยมันถึงจะเป็นเพื่อนก็เถอะ"

"คิดว่ากูไม่ไม่อยากทำรึไงวะ เป็นมึงไม่ใช่หรอที่ห้ามกู"

"เดี๋ยวมึงทำแผนพัง"

"กูไม่สนุกด้วยเลยว่ะถ้ายูคิมูระต้องโดนแบบนั้น"

"เออ กูขอโทษ" เป็นฮาคุริวที่ยอมแพ้ไป

"อย่าไปให้ใครจูบอีกนะ" ไทโยหันไปหายูคิมูระที่นั่งฟังทุกประโยค

"รวมทั้งนายด้วยใช่มั้ย" เออใช่เลย ฮ่าๆ

"ไม่ให้แฟนจูบได้ไง"

"เราไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย" เป็นครั้งแรกที่ไม่เถียง

"งั้นก็มาเป็นดิ เป็นแฟนกันนะ" 

ยูคิมูระนิ่งมองตาค้างแต่ก็หน้าแดงมาก พวกผมก็ตกใจไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ แต่พวกเราก็รู้จักกันมานานแล้วล่ะ 

ถ้าจะนับว่ารู้ใจกันมากน้อยขนาดไหนก็ต้องบอกว่ารู้เยอะเลยล่ะ เพราะงั้นเรื่องดูๆกันไปก่อนไม่ต้องพูดเลย จีบเพื่อนนี่ก็ดีนะรักกันนานดี

"อืม"

"อืมอะไร"

"อืมเป็นก็เป็น เป็นแฟนกัน"

"รักว่ะ" แล้วก็กอดแน่นเลย ฮาคุริวจิ๊จ๊ะในลำคอเหมือนอิจฉา ผมขำหน้าฮาคุริวหนักมาก

"นายอยากเป็นแฟนฉันมั้ยชู" ฮาคุริวเล่นมั่งกับคนข้างตัว

"อืม" อ้าว..

"อืมอะไร" ฮาคุริวเหมือนล้อเลียน สองคนนั้นเลยหันมามองยิ้มๆ

"อืม ไม่เอาอ่ะ"

"แงงงง ชูอ่ะT^T" สมน้ำหน้าฮาคุริว

"ฮ่าๆๆ ไอ้กาก" 

ไทโยล้อฮาคุริว ทั้งสองคนเลยทำสงครามขนาดย่อมจนเวลาล่วงเลยไปเกือบสองชั่วโมงนับจากที่มานั่งที่นี่กัน จนยูคิมูระพูดเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

"เทนมะขอโทษนะ" หน้าเค้าเหมือนคนทำความผิด

"เรื่องอะไร" ผมไม่รู้จริงๆ

"สึรุงิบอกฉันว่าอยากคุยกับนายให้ฉันมาบอก เค้าไปรอนายหน้าผับตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนแล้วไม่รู้กลับยัง" 

ชิบหายละ ทำไมเพิ่งมาบอกวะ ผมทำให้เค้ารอหรอเนี่ย ผมจำได้ว่าเค้าจะโกรธผมได้ง่ายๆถ้าได้รออะไรนานๆ

"คงกลับแล้วมั้ง" ผมตัดใจละ

"กลับบ้าบออะไรล่ะ ฉันยังอยู่นี่นะ" ลืมไปเลยถ้าฮาคุริวไม่บอก

"งั้นเดี๋ยวฉันมา" 

ลุกขึ้นจากโต๊ะและรีบวิ่งไปหน้าผับ กวาดสายตาหาจนทั่วก็เห็นเค้ายืนรออยู่ เค้ารอผม? ไม่อยากจะเชื่อ ผมตีหน้านิ่งเดินเข้าไปหา เค้ามองผมหัวจรดเท้า

"ไม่ค่อยได้คุยกันเลยนะว่ามั้ย" เค้าทักผมก่อนและส่งยิ้มให้

"อื้อ" ผมก็ดีใจเหมือนกันนะ

"หนาวรึเปล่า เคียวสุเกะมีเสื้อคลุมเดี๋ยว.." 

"ไม่ต้องลำบากหรอก" 

ผมพูดขัด เค้าเคยดีแบบนี้จริงๆเมื่อก่อน แต่บางครั้งเค้าก็ไม่ใช่แบบนี้ ผมกลัวว่าจะใจแข็งไม่ไหว ยิ่งเค้าใช้สรรพนามแบบนั้นทำให้ผมคิดถึงวันเก่าๆ อยากกลับไปแต่ยังไม่ถึงเวลา

"ปล่อยกระดุมเยอะแบบนี้ไม่ดีเลยนะ เดี๋ยวคนมอง" เค้าเดินเข้ามาประชิดและติดกระดุมที่เหลือทุกเม็ดโดยที่ผมไม่ขัดขืน เค้าหวงผม?

"หายใจไม่ออก" 

เล่นติดซะถึงกระดุมใต้คอ ผมอึดอัดเค้าเลยปลดให้หนึ่งเม็ด และลูบหัวผมเบาๆและผละออกไปยืนตำแหน่งเดิม เค้าอยากเว้นระยะห่างสินะ

"กินเหล้าเยอะไม่ดีนะ"

"รู้" เค้ากินเยอะกว่าผมเท่าตัว

"อยู่ในดงบุหรี่อันตราย อย่าเข้าใกล้พวกนั้นมาก" โต๊ะผมอยู่ใกล้พวกนั้นจริงๆ ผมไม่ชอบเหมือนกัน

"อืม"

"อากาศหนาวระวังเป็นหวัด"

"รู้แล้ว"

"อย่าลืมกินยานะ เคียวสุเกะเป็นห่วง" ยังไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย ผมแอบดีใจ

"เป็นห่วงขนาดนี้กลับมาเป็นแฟนฉันเลยมั้ย" ผมหลุดเลยเนี่ย เค้าดูอึ้งๆและเบิกตากว้าง

"ได้..ได้ใช่มั้ย" 

พูดติดสั่น และเหมือนอยากจะเข้ามากอดผมมาก แต่สัญชาตญาณป้องกันความเจ็บดันบอกให้ผมถอยหลังไปหนึ่งก้าว เค้าก็หยุด

"ฉันมีแฟนอยู่แล้วนายก็รู้" ต้องรีบบอกเดี๋ยวหลุดไปมากกว่านี้

"ก็จะแย่งมาไง" 

"เลว" ผมเผลอไปจริงๆ เผลอพูดตามความคิด มันคงแรงไป

"ยอม" ยอมเป็นคนเลวถ้าได้ผมกลับคืนสินะ..

"เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ" 

เค้าดูเหมือนจะร้องไห้ แต่คนอย่างเค้าไม่อ่อนแอแบบนั้นหรอก เค้าบอกกับผมรอบที่สอง แต่ผมยังทำใจไม่ได้กับเรื่องเมื่อกี้

"เหอะ แล้วคิดว่ามันจะไม่จบแบบเดิมอีกหรือไง" ผมกลัวแบบนั้นที่สุด กระตุกยิ้มให้ดูจริงจังด้วย

"เคียวสุเกะเลิกได้ทุกอย่างที่เทนมะขอ กลับมาอยู่ด้วยกันอีกนะ" รอบที่สาม..

"ปากบอกว่าเลิกได้แต่การกระทำเคยเลิกได้มั้ย! เมื่อกี้ยังจูบเพื่อนฉันอยู่เลยแล้วจะเอาอะไรมารับประกันว่ามันจะไม่เหมือนเดิมวะ" ผมโมโหจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เสือยังไงก็ยังคงเป็นเสือจะมาเป็นแมวได้ไง

"ฟังก่อนเทนมะ" เค้าเริ่มสงบ

"ไม่อยากฟังคำแก้ตัวกับคนที่เหยียบย่ำความรู้สึกของตัวเองอย่างไม่ใยดีอีกแล้ว"

"เคียวสุเกะคิดว่าเป็นเทนมะ!" เค้าคงรู้ว่าผมโกรธเรื่องอะไร

"..." ผมรู้อยู่แล้ว...

"เคียวสุเกะเสียใจนะที่ทำให้คนคนนึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ จากคนที่หัวเราะสดใสกลายเป็นคนที่เศร้าหมอง จากคนที่ไม่ชอบเที่ยวกลางคืนต้องมาเที่ยวเพื่อหาความสุข จากคนที่แต่งตัวเรียบร้อยให้เคียวสุเกะดูคนเดียว กลับแต่งตัวเซ็กซี่ให้คนอื่นได้มอง ทำให้คนธรรมดาคนนึงกล้าที่จะเถียง รู้มั้ยเคียวสุเกะรู้สึกยังไง" 

ผมรู้ดีเลยเพราะเค้าเคยทำกับผมมาก่อน แล้วเข้าใจความรู้สึกของผมบ้างรึยังล่ะ

"แล้วทำไมไม่ทำให้มันดีกว่านี้ ตอนฉันอยู่ทำไมนายไม่เคยสนใจว่าฉันจะรู้สึกยังไงเวลานายออกไปข้างนอก นายควงคนอื่นทั้งที่มีฉันทั้งคน นายนอนกับคนอื่นทั้งที่ฉันรอนอนกับนายทุกคืนที่ห้อง นายเลือกเพื่อนแทนที่จะเป็นฉัน นายมีเซ็กส์กับคนอื่นแล้วบอกว่านอกกาย นายบอกว่ารักฉันทั้งที่การกระทำมันไม่ใช่ นายพูดได้ยังไง!" ผมอยากร้องไห้ซบเค้าจริงๆ แต่มันทำไม่ได้ไง!

"เคียวสุเกะไม่อยากเอาอารมณ์มาลงกับเทนมะ" เค้าคิดแบบนั้นหรอ ผมผิดหวังจริงๆ

"แล้วถามฉันรึยัง เราเป็นแฟนกันมีอะไรก็บอกกันสิ อารมณ์อะไรก็ลงมาที่ฉัน ให้ได้ช่วยกันแก้ปัญหาช่วยกันผ่านไป มีอะไรทำไมไม่บอก อยากมีเซ็กส์ก็มีกับฉันสิจะไปมีกับคนอื่นทำไม นอกซะจากว่านายไม่ได้คิดว่าฉันเป็นแฟน" ใจมันปวดตุบๆยังไงไม่รู้เมื่อได้พูดสิ่งที่อัดอั้นมานานเกือบเดือน

"ขอโทษ" ขอโทษอีกแล้ว..

"เรื่อง?มีให้ขอโทษเยอะเลยไม่รู้" 

"ที่ไม่มีเวลาให้ ที่เลือกเพื่อนมากกว่า ที่ไม่ใส่ใจความรู้สึก ที่ไม่แสดงออกมากกว่านี้ว่ารัก ขอโทษ..สำหรับทุกอย่าง" ไม่ให้อภัย..

"ไม่มีใครอยากเป็นคนที่โดนละเลยหรอก" จริงมั้ย

"ถ้าเลือกได้ก็อยากจะกลับไป จะทำทุกอย่างให้มันดีกว่าเดิม" ในความเป็นจริงมันทำไม่ได้นอกจากเริ่มต้นใหม่

"มันสายไปแล้ว" ผมก้มหน้าไม่อยากให้เค้ารู้ว่าผมร้องไห้ แต่ผมได้ยินเสียงสะอื้นเลยเงยหน้าขึ้นมอง

"นายร้องไห้ด้วยหรอ อ่อนแอจัง" ผมไม่เคยรู้ แต่ก็อดแซะไม่ได้

"ช่วงนี้ฉันร้องไห้บ่อยๆ" ไม่จริง เค้าไม่เคยร้องไห้

"ตั้งแต่เมื่อไหร่" 

"ตั้งแต่ไม่มีนาย" เค้าตอบเสียงเรียบ ผมทำให้เค้าร้องไห้

"..." ผม..รู้สึกผิด

"อยากกลับมามั้ย" รอบที่สี่..

"..." ผมไม่ตอบไม่ส่ายหน้าด้วย มันปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าไม่อยากกลับไป ผมอยากกลับไปใจจะขาด

"ไม่ผิดใช่ไหมที่ฉันยังรักนายอยู่" ถ้ามันผิด ผมก็ผิด

"ใช่" ผมตอบ

"..." เค้าไม่ตอบ

"แต่ฉันก็ไม่ผิดใช่มั้ยที่ไม่ได้รักนายแล้ว" เกลียดตัวเองจัง ทำไมต้องโกหกใจตัวเองขนาดนี้ ไอ้ปากบ้า

"..." ผมไม่รู้เค้ารู้สึกยังไง แต่เค้าคงเจ็บแบบที่ผมต้องการแล้ว

"ขอตัวนะ แฟนฉันคงรอแล้ว" ผมคงต้องรีบไปก่อนที่เค้าจะรู้ว่าผมโกหก เพราะเค้าต้องรู้ในสักวันแต่ไม่ใช่ตอนนี้

"เทนมะ!" ผมหันหน้ากลับไป

"คิดถึงนะ" ผมก็..

"คิดถึง..เหมือนกัน" กล้าพูดออกไปตามใจแล้ว แค่เค้ายิ้มก็ดีต่อใจเหลือเกิน...









*TBC...

ตอนนี้เป็นเบื้องหลังของความรู้สึกเทนมะตลอดมา ตอนนี้ก็รู้แล้วว่าเทนมะนี่ร้ายจริงๆ แต่ร้ายแบบมีเหตุผล หลายคนคิดว่ามันอาจจะดราม่าเพราะไรต์บอกแบบนั้น แต่มันอาจจะเป็นรักหวานแหววก็ได้นะ แบบว่าต่างคนต่างตกหลุมรักกันอีกรอบ แกล้งกันไปมาจนได้กลับมาคบกันมันก็ดีใช่เล่น
ผมตกหลุมรักมนุษย์แฟนเก่า คือตกหลุมรักด้วยกันทั้งคู่นะ  เทนมะก็รัก..
ถ้าเป็นพาร์ทสึรุงิจะคิดถึงแต่เรื่องที่ตัวเองทำเลวร้ายกับเทนมะ
แต่ถ้าเป็นพาร์ทเทนมะจะคิดถึงแต่ช่วงเวลาดีดีที่ทั้งสองเคยทำร่วมกัน
เพราะงั้นมีดี มีร้ายมันก็เป็นปกติของความรักอยู่ที่ว่าเราคิดถึงช่วงเวลาไหนต่างหาก...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

169 ความคิดเห็น

  1. #161 peach_spc (@peach_spc) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 17:28
    เจ็บปวด
    #161
    0
  2. #145 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 23:49

    ปวดใจ!!
    #145
    0
  3. #84 SECRET DREAM (@00wawa00) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 19:59
    ร้องเลย น้ำตาไหลเลย ฮือ~
    #84
    0
  4. #31 Gifuto: (@-gift-beautiful-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 10:33
    ชอบจังเลยค่ะ อ่านไปก็เจ็บปวดไป ทั้งๆ ที่รักกันอยู่แล้วแท้ๆ โฮฮฮ

    มาอัพต่อนะคะ รอค่ะรอ!
    #31
    0
  5. #30 Otaku099 (@Otaku099) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 10:47
    เศร้า... มาต่อนะ
    #30
    0
  6. #29 0869663800 (@0869663800) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 19:18
    ร้องไห้หนักมาก
    #29
    0
  7. #28 มาซาโนะ ยูนิ (@jitakumsiri) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 22:42
    ดราม่าอีกแล้ว ร้องไห้ต่อ หัวใจเจ็บแทนเข้าใจเทนมะเลยว่าเจ็บมาก
    #28
    0
  8. #27 lisa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 20:25
    มาต่ออีกนะ
    #27
    0
  9. #26 ××× (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 20:23
    เศร้าอ่ะ

    😢😢😢😢😢😢
    #26
    0
  10. #25 Un1Cr0N_707 (@p3nguin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 20:11
    กรี้ดส์แรงส์ค่า!!! แต่ละตอนนี้ยาวๆได้ใจมากกกกกกก~ อ่านตอนนี้น่าจะเปลี่ยนชื่อตอนจากมุมมองของเทนมะเป็น "ความรักของไทเฮียว" แทน555แต่ไทโยหึงโหดมากกกกกกกก~ เอ้าๆลงโทษน้องเฮียวกะจังหนักๆเลย-ไทโย ไรท์มีแนวคิดที่จะแต่งNCป่ะคะ? อิอิ #อ่านตอนนี้ความฟินมันไปสั่นมดลูกอิหนูเลยคะ = ., = (!?)

    ป.ล. จะค่อยเป็นกำลงใจให้นะคะ และก็ขออภัยด้วยหากใช้คำสถุนไปหน่อยนะคะ(หราาาาา?)
    #25
    1
    • #25-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 3)
      8 มกราคม 2560 / 01:18
      มี nc แน่นอนค่ะแต่จะลงในกลุ่ม
      #25-1
  11. วันที่ 7 มกราคม 2560 / 19:50
    ขอด่าเทนมะสึรุงิ

    สึรุงิ:เลวชั่วมากเลยน่าสงสารน่ะลึกๆแต่มาจูบยูคิมูระทำไมวะจูบเเรกนะเว้ยมาจุบกับคนที่ไม่ได้รักได้ไงว่ะเชียเอ้ย!

    เทนมะ:เลวเอ้ยสงสารสึรุงิใจจะขาดแต่ก้แอบสงสารอยู่ทำไมร้ายกว่าผู้หญิงว่ะกูพึ่งรู้ตั้งแต่ตอนที่แล้วประชดสึรุงิกูรู้ว่าเจ็บแล้วจะทำให้คนอื่นเจ็บเหมือนทำไม



    #24
    0
  12. #23 jioy (@jioy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 18:31
    ดีมากหนูเทนมะต้องเอาคืนให้หนักนะลูก วะฮ่าๆๆๆ
    #23
    0