[Fic inazuma]เรื่องราวของสองเรา(เคียวเทน)[จบ]

ตอนที่ 37 : พรุ่งนี้ต้องดีเหมือนเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    1 ธ.ค. 59


เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆขยับรับเช้าวันใหม่ เพราะแสงอาทิตย์จากด้านนอกส่องผ่านผ้าม่านสีน้ำทะเลอ่อนเข้ามา ร่างบางบนเตียงพยายามขยับตัวแต่ก็ต้องฟุบลงอีกรอบเพราะปวดหัวอย่างหนัก 

อาจเป็นเพราะพิษไข้รุมเร้า เขาจำได้ว่าเมื่อคืนฝนตกหนักมากและเคียวสุเกะแฟนของเขาพาเดินตากฝนก่อนขับรถกลับมาที่คอนโดและก็ออกจากห้องไป 

ด้วยความเหนื่อยล้าบวกกับน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุดทำให้เค้าอ่อนแรงและเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น แอร์ในห้องที่ทั้งหนาวเย็นเพราะเปิดไว้เพียงสิบเก้าองศาฯ ร่างกายอ่อนแรงของเทนมะอยากจะขยับตัวไปอาบน้ำ 

และคอที่ฝืดเคืองเพราะต้องการน้ำ เขาพยุงตัวขึ้นอย่างฝืนๆลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างโงนเงนทั้งหัวหนักอึ้ง 

กวาดสายตามองรอบห้องหาคนที่รักแต่ก็ไม่เห็นร่องรอยการกลับมา เขาคงยังโกรธ เขาอาจเกลียด เขาอาจไม่รักแล้ว เทนมะคิดอย่างนั้นและน้ำตาก็พลันไหลลงมาจนตาพร่ามัว ลูกของเขายังอยู่ เคียวมะยังอยู่ข้างๆเขาให้เขาได้ร้องไห้และระบายให้ฟัง...

"ฮือๆ..เคียวสุเกะ" 

กอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่เป็นตัวแทนของเขาสองคนและร่ำไห้ไม่หยุด คิดถึงเรื่องเมื่อคืนทีไรพลันทำให้หัวใจเจ็บจี๊ดและปวดร้าว 

เขาไม่คิดเลยว่าเพื่อนของเขาจะทำแบบนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องมันก็ผ่านไปแล้วเขาจะไม่ถือโทษและโกรธอีก 

ขอเพียงเคียวสุเกะกลับมาหาเขาจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง ให้ได้เพียงอธิบายก็ยังดี ว่าเขาซื่อสัตย์และไม่คิดนอกใจ 








นั่งกอดเจ้าหมีอยู่นานก็คิดขึ้นได้ว่าวันนี้มีเรียนวิชาสำคัญ และเมื่อวานก็โดดเรียนไปทั้งวันคงจะตามไม่ทันถ้าไม่ไปอีก 

ใช้หลังมือปาดน้ำตาลวกๆและกลั้นสะอื้นขยับตัวเอาขาหย่อนลงจากเตียง เมื่อเท้าสัมผัสพื้นความเย็นก็แผ่ซ่านไปทั้งตัว หนาว หนาวจังเลย 

ร่างบางใช้แขนทั้งสองกอดตัวเองไว้และค่อยๆเดินไปปิดแอร์ก่อนเพราะเค้าหนาวเหลือเกิน ขาที่เหมือนจะรับน้ำหนักตัวไม่ไหวสั่นเหมือนจะล้ม 

ร่างบางคิดเวลาป่วยทำไมทรมานอย่างนี้ และเวลาที่ไม่มีใครดูแลเหมือนมันจะไม่หายง่ายเสียด้วย แต่เค้าต้องยอมรับเพราะตอนนี้เค้าอยู่ตัวคนเดียว ถ้าเคียวสุเกะกลับมาเห็นคงคิดว่าเขาแสดงให้เห็นใจ 

น่าสมเพช..


ตุบ!

เดินได้เพียงครึ่งก้าวขาก็อ่อนยวบอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างบางล้มลงไปนอนกับพื้นและพยายามดันตัวขึ้นอย่างทะลักทุเล

ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย โดดเดี่ยว และเจ็บเจียนตาย..


'ร่านมากหรอวะ!'


คำคำนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขาฉับพลัน คำพูดที่ไม่น่าจะออกจากปากคนที่รักและเชื่อใจกันตลอด4ปี หรือว่าตอนนี้หมดรักแล้ว 

แค่คิดน้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้มและหยดลงพื้นในที่สุด ตอนนี้นายทำอะไรอยู่ คิดถึงกันบ้างมั้ย เป็นห่วงฉันรึเปล่า กินข้าวหรือยัง อยากถามแต่ไม่มีโอกาสเลย 

ใช้มือทั้งสองค้ำพื้นไว้และดันตัวเองลุกขึ้นยืนเต็มเท้า นิ่งอยู่นานให้ร่างกายเคยชินแล้วค่อยลากตัวเองเข้าห้องน้ำไป 

เปิดน้ำกระทบผิวกายเพียงนิดความเย็นก็เข้าควบคุม ชาไปทั้งตัว แต่ก็ต้องฝืนอาบเพราะเขาจะต้องไปเรียนให้ได้ 

ออกจากห้องน้ำและแต่งตัวชุดนิสิตเต็มยศออกมายืนหน้ากระจกส่องดูตัวเอง ชุดถูกระเบียบ ผมยังไม่ได้เซตทรงหรือถูกหวีเลยซักครั้ง ดวงตาแดงก่ำเพราะร้องไห้หนัก คิดแล้วก็สงสารตัวเอง


โครกกกก


เสียงท้องร้องเตือนว่าถึงเวลากินข้าว ข้าวเช้าซึ่งเป็นอาหารมื้อหลักที่จะทำให้ทำกิจกรรมทั้งวันได้ และเขาก็หิวมากๆด้วย 

แต่ร่างกายตอนนี้คงไม่สะดวกในการทำอะไรเท่าไหร่ คิดแล้วก็คงต้องไปกินที่มหาลัย เดินออกจากห้องไปอย่างเนิบๆและไม่ลืมลาลูกรักคนสำคัญ..

"แม่ไปเรียนก่อนนะ ตอนเย็นจะกลับมา บอกพ่อด้วยแม่คิดถึง" 

เขาคิดว่าตัวเองคงบ้าไปแล้วที่พูดกับตุ๊กตาที่ไม่มีความรู้สึกแถมยังฟังอะไรไม่รู้เรื่อง แต่เขาก็ยังยิ้มและปิดประตูล็อคห้องเบาๆและเดินเข้าลิฟต์ลงชั้นล่างไป












ทุกวันตอนไปโรงเรียนเหมือนเมื่อก่อนจะมีคนขับสุดหล่อและรถสปอร์ตคันหรูคอยรับคอยส่ง จนถึงก่อนเมื่อวานมันก็ยังคงเป็นแบบนั้น 

ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมเมื่อถึงวันนี้ ถอดใจซะเถอะเทนมะเคียวสุเกะเขาไม่กลับมาหรอก ได้แต่พูดกับตัวเองก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่และเดินไปหาพี่วินมอ'ไซค์ใกล้คอนโดที่สุด 

เพราะถ้าเดินไปอีกหน่อยคงจะไม่ไหวคงต้องเป็นลมล้มพับไปก่อน บอกพี่เขาไปส่งหน้ามหาลัยตามนั้น 

ตลอดทางลมตีหน้าอย่างแรงทำให้ผมเสียทรงและยังหนาวอีกด้วย ผ่านแดด ผ่านผู้คน ทั้งยังควันจากรถบนท้องถนนอีก อยากจะถอนใจเดินไปขึ้นแท็กซี่เสียตอนนี้ แต่อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้วฝืนใจเอาหน่อยแล้วกัน 

เคียวสุเกะจะรู้มั้ยว่าเขาลำบากขนาดไหน แน่นอนไม่รู้ เขาคงไม่อยากรู้ คงอยากให้คนเจ้าชู้อย่างเขาได้รับบทเรียนเสียบ้าง ถ้าเป็นแบบนั้นจะชดใช้ให้ ขอแค่กลับมาเป็นเหมือนเดิมถ้าอภัยให้แล้ว แม้จะนานก็จะรอ..



เอี๊ยดดดด


เสียงเบรกของรถมอ'ไซค์คันเก่าจอดเทียบท่าหน้ามหา'ลัยพอดิบพอดี ร่างบางควักกระเป๋าตังค์จ่ายและเดินเข้ามหาลัยไปทั้งที่อ่อนล้า และยังเป็นที่จับตาของคนหมู่มาก อะไรกัน..

คงสงสัยว่าเดือนนิติฯทำไมนั่งวินมอ'ไซค์งั้นหรอ หรือสงสัยว่าแฟนที่มาด้วยกันทุกวันไปไหน จะสงสัยอะไรก็ช่างเพราะเค้าไม่สนใจและรีบเดินไปยังร้านอาหาร เพราะหิวเหลือเกิน..











ซื้อเสร็จก็กลับมานั่งที่โต๊ะ..


'คนเดียว'


สายตาของทุกคนก็ยังมองมาอย่างสงสัยและบางคำพูดยังสะกิดหูไม่เบา ทุกคนนินทาเขาและพูดถึงเขาในทางเสียหาย นั่นทำให้ร่างบางเสียใจและเจ็บแปล๊บที่อกข้างซ้าย

"เลิกแล้วแน่นอน กรี๊ดดด" 

เสียงของหญิงสาวที่นั่งใกล้ที่สุดพูดกับเพื่อนอีกคนอย่างสนุกปากโดยไม่คำนึงถึงคนฟังอย่างเทนมะ ว่าเขาจะรู้สึกยังไง ทุกคนรู้เรื่องของเขาแล้วเหรอ ได้ยังไง..? 

คำถามตีวนในหัวเต็มไปหมดทำให้เขาปวดหัวมาก และข้าวที่พยายามกลืนลงคอมันขมอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ต้องฝืนเพราะต้องการพลังงานก่อนขึ้นเรียน

"น่าสงสารจัง เลิกแล้วจริงๆหรอ" อีกเสียงพูดแทรกบ้างและโดนเพื่อนตีแขนไปเพราะพูดดังไปหน่อย

"เลิกชัวร์เพราะสึรุงิคุงไปผับคนเดียวเมื่อคืน ดื่มหนักอีกต่างหาก"


อึก!


คำพูดจุกอกขึ้นมาอีกระรอก ร่างบางคิดไม่ผิดที่เมื่อคืนคงจะมาส่งที่ห้องและกลับไปอีก และที่ดื่มหนักคงเพราะอยากจะลืมเรื่องราวแต่ไม่เห็นต้องทำร้ายตัวเองแบบนั้น

"วันนี้มาคนเดียวด้วยสงสัยโดนทิ้ง" ทำไมต้องพูดทำร้ายจิตใจเขาด้วย..

"อย่างนี้ฉันก็มีหวังสิ แอร้ยยย เดือนมหาลัย" 

สนุกมากหรือเปล่าที่เล่นกับความรู้สึกคนอื่นแบบนี้ แค่ฟังน้ำตามันก็ไหลออกมาไม่หยุดทั้งๆที่พยายามกลั้นแล้ว แต่ทำได้แค่นี้ แค่นี้จริงๆ..














@คอนโดฮาคุริว

"ไอ้เคียวอย่าเรื่องมาก ใส่ๆไปเหอะ" 

เสียงของหนุ่มร่างสูงผิวขาว ผมสีขาวปลายฟ้า ใบหน้าคม ดวงตาเป็นประกายและกลมโต เพื่อนสนิทตั้งแต่อนุบาลของร่างสูงอีกคน 

ยืนเท้าเอวทำหน้าบูดบึ้งใส่ร่างสูงผมตั้งสีน้ำเงิน ผิวขาวซีดเผือก ผู้อาศัยที่เพิ่งมาอยู่เมื่อคืนหลังจากเมาหนักและไม่ยอมกลับห้อง 

ทำให้เป็นภาระและส่วนเกินไปโดนปริยาย และตอนนี้เค้ากำลังลื้อเสื้อผ้าของฮาคุริว ที่ร่างสูงชอบเรียกติดปากว่า 'ไอ้ฮาคุ' และอีกคนก็เรียกเขาว่า'ไอ้เคียว'เหมือนกัน

"ตัวที่เทนมะรีดให้ไม่มีหรอวะ" 

สึรุงิว่าแต่มือยังคงหยิบนู่นชูนี่จนกองผ้าไม่เป็นระเบียบ เขากำลังวุ่นอยู่กับการหาชุดนิสิตที่เทนมะแฟนของเขารีดเตรียมไว้ให้ทุกครั้ง ซึ่งเป็นความคิดที่โง่เง่ามากที่จะทำแบบนี้กับห้องที่เทนมะมาเพียงไม่กี่ครั้ง

"มันจะมีได้ไงวะเทนมะไม่ได้อยู่ที่นี่" ฮาคุริวบอก ซึ่งนั่นคือความจริง ทำให้สึรุงิได้สติและหันกลับมาหาเพื่อนช้าๆ 

"ไอ้เคียว ทำไมมึงไม่กลับไปหาเทนมะวะ" เอ่ยถามเสียงเรียบ ทำให้อีกคนยืนนิ่งเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง

"จะกลับไปทำไมวะ เทนมะคงโทรตามไอ้ทาคิมานอนด้วยแล้วม้างงง" ขึ้นเสียงสูงเหมือนประชดประชัน ฮาคุริวซึ่งเข้าใจเพื่อนดีได้แต่ส่ายหัวเบาๆ

"มึงจะประชดทำไมวะ มึงก็รู้ว่าเทนมะไม่ทำแบบนั้นแน่นอน" เขารู้อยู่แล้วล่ะแต่ก็อดแซะคนตัวเล็กไม่ได้เพราะปากไม่ตรงกับใจ

"ใครจะไปรู้ ขนาดผัวมาด้วยทั้งคนยังกล้าจูบกับผู้ชายอื่น" 

พูดแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาว ฮาคุริวเดินตามและนั่งลงข้างๆ

"มึงถามเขารึยังว่าทำทำไม" (ฮาคุริว)

"ไม่จำเป็นต้องถาม ก็อยากนอกใจกูไง คงไม่รักกูแล้ว" 

พูดตัดพ้อตัวเองทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย ทำไมคนที่คบกันมาถึง4ปีจะหมดรักเร็วขนาดนี้ ขอบตาเริ่มร้อนเพราะมีน้ำตาปริ่มอยู่ คนตัวเล็กเจ็บเขาก็เจ็บเหมือนกัน 

"มึงคิดว่าคนที่อยู่กับมึงทุกวัน ยอมมึงทุกอย่าง มึงมีคู่หมั้นอยู่แล้วยังไม่หนีมึงไป อยู่กับมึงในวันที่มึงท้อใจและหมดแรงสู้ หรือแม้จะโดนพ่อมึงด่าว่าก็ยังอยู่กับมึงเพราะมึงขอ รับได้ทุกอย่างที่เป็นมึง คนแบบนี้มึงคิดว่าเค้าจะกล้านอกใจมึงหรอวะ เค้าหมดรักมึงแล้วหรอคิดดูดีดี"

"แต่.." 

ที่เพื่อนของเค้าพูดมาถูกทั้งหมด ทำไมเขาถึงคิดไม่ได้ ทำไมต้องให้คนอื่นคอยบอกทั้งที่ตัวเองก็รู้อยู่แล้ว แค่อารมณ์ชั่ววูบทำไมต้องทำร้ายคนที่รักมากขนาดนี้ 

แต่ก็อยากเถียงบ้างเพราะคิดว่าตัวเองก็ไม่ผิดแต่ก็มีเหตุผลไม่เพียงพอ รู้สึกผิดจนน้ำตาต้องไหลออกมาอย่างง่ายดายต่อหน้าเพื่อนรัก

"อย่าให้การคิดไปเองทำลายความรัก" ฮาคุริวบอกและเอนไหล่ให้เพื่อนซบ ลูบ(ตบ)หัวไปพลางๆ

"กูต้องทำไงวะ" เงยหน้าขึ้นมาและถาม เพราะหัวตอนนี้ตันไปหมดแล้วจริงๆ

"ไปง้อดิ" พูดแค่สั้นๆก็ทำให้สึรุงิยิ้มออกมาและโผเข้ากอดเพื่อนสนิทแน่น เพื่อนคนนี้ช่วยเขาได้ตลอด รักมากนะฮาคุริว

"ขอบใจนะ กูขอตัวก่อน" 

พูดจบก็ลุกขึ้นลาเพื่อนสนิท และไม่ลืมเข้าครัวไปลา'ชู' แฟนของเพื่อนคนนี้ และยังเป็นเพื่อนสนิทของคนตัวเล็กด้วย

"ไม่อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนล่ะ" ชูบอก เพราะเค้าทำอาหารเช้าเสร็จพอดี และไม่รู้ว่าทั้งสองคุยอะไรกัน

"ไม่เป็นไรชู ต้องรีบไปง้อเทนมะ" ร่างสูงบอกอย่างรีบร้อน

"ไว้วันหลังมาทานด้วยกันนะ พาเทนมะมาด้วย"

"แน่นอน" 

พูดจบก็รีบออกมาจากห้องและไปที่ลานจอดรถอย่างไว ขับกลับไปที่คอนโดอย่างรีบร้อนและก็พลันนึกขึ้นได้ว่าคนตัวเล็กมีเรียนเช้า ก็รีบบึ่งรถไปมหาลัยทันที 

ทั้งยังใส่เชิ้ตตัวเดิมเมื่อคืนแต่อาบน้ำที่คอนโดฮาคุริวแล้ว 

ถึงมหาลัยก็ขับไปที่ตึกนิติฯเพื่อตามหาคนตัวเล็ก อยากง้อไวไวจัง คนตัวเล็กจะโกรธรึเปล่า จะยกโทษให้มั้ย ในหัวเต็มไปด้วยคำถาม 

ด้วยความร้อนรนทำให้ถูกจับตาจากนิสิตที่เดินผ่าน ถึงเขาไม่เป็นแบบนี้ก็ถูกจับตามองอยู่แล้วเพราะเป็นถึงเดือนมหาลัย

"เอ่อ..ขอโทษนะครับเห็นเทนมะรึเปล่า" 

เข้าไปหาหญิงสาวที่เดินผ่านมากับเพื่อนอีกคน และเธอก็ดีใจไม่ใช่น้อยที่คนอย่างสึรุงิเดินไปทัก แต่ก็ต้องหุบยิ้มเพราะคนตัวสูงถามหาแฟนของเขา 

ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าแฟนของคนตัวสูงเป็นใคร ก็เล่นประกาศลั่นไมค์ขนาดนั้นที่กองประกวด ทำให้หลายคนผิดหวังไปตามๆกัน

"เห็นที่โรงอาหารค่ะ นั่งกินข้าวคนเดียว" เธอตอบ 

เพราะเธอกับเพื่อนก็เพิ่งเดินออกมาเหมือนกัน และเธอสองคนยังนินทาไว้อีกต่างหากว่าคนตัวเล็กโดนบอกเลิก เห็นสีหน้าสึรุงิตอนนี้แล้วคงคิดว่าต้องตามมาง้อ ใจห่อเหี่ยวอีกครั้งเพราะคิดว่าไม่มีหวัง

"ขอบคุณครับ" 

พูดจบพร้อมส่งยิ้มรีบสาวเท้าไปที่โรงอาหารของคณะในสภาพเหงื่อซก กวาดสายตามองรอบๆหาคนตัวเล็กไม่สนสายตานับสิบที่มองมาพร้อมเสียงนินทาและชื่นชม






"เทนมะ?!" 

เห็นร่างเล็กผมสีน้ำตาลปีกเพกาซัสเดินถือจานข้าวเดินโซเซ เขาไม่รู้เพราะอะไรแต่ก็วิ่งไปหาทันที


ตุบ!


เพียงเสี้ยววินาทีหัวใจของคนตัวสูงก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มเพราะภาพตรงหน้า คนตัวเล็กดวงใจของเขาล้มลงไปต่อหน้าต่อตา


'เทนมะเป็นอะไร?!'


ไม่ทันได้ถามก็วิ่งถลาเข้าไปหาและเขย่าร่างคนตัวเล็กอย่างเอาเป็นเอาตาย

"เทนมะ"

"..."

"เทนมะครับ!"

"..."

"เทนมะตอบเคียวสุเกะสิ"

เหมือนคนบ้าที่พูดไม่รู้เรื่อง น้ำตาพลันไหลลงมาดวงใจเจ็บจี๊ด รวบรวมสติได้ก็วางมือลงบนหน้าผากกว้าง


'ตัวร้อน'


มือหนาสัมผัสเพียงนิดก็รับรู้ถึงความร้อนภายในร่างกาย คิดได้แน่ว่าต้องป่วยเพราะตากฝนเมื่อคืน มือหน้าสอดใต้เข่าและท้ายทอยโอบอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกและพาไปที่รถทันที 

ต้องไปโรงพยาบาลเขาคิด เพราะเขาคนเดียวเทนมะถึงเป็นแบบนี้ เป็นความผิดเขาคนเดียว ถ้ามีความเชื่อใจสักนิดทุกอย่างคงไม่เกิด ฮือๆ ร้องไห้แสดงความเสียใจจากเบื้องลึกของหัวใจ..


ขอโทษ


ขอโทษครับ


ต่อไปจะเชื่อใจ





พาคนตัวเล็กมาถึงโรงพยาบาลและถึงมือหมอแล้ว คนตัวเล็กไม่ได้เป็นอะไรมากเพียงแต่มีไข้ และจากการผมเปียกแล้วนอนหลับไปทั้งอย่างนั้น แถมยังฝืนตัวเองมาเรียนอีกต่างหาก 

ดีที่คนตัวเล็กไม่เป็นไรมากแต่ต้องให้น้ำเกลือและนอนพักสักหน่อย คนตัวสูงสำนึกผิดจริงๆและถ้าป่วยแทนได้เขาก็จะทำเพื่อชดใช้ความผิด แต่ก็อดคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ว่ามันอาจสมควรแล้ว

"อยากให้เคียวสุเกะขาดใจตายรึไงวะ" 

พึมพำกับตัวเองพร้อมกับเกลี่ยผมที่ปรกหน้าคนตัวเล็ก ก่อนก้มลงประทับริมฝีปากเบาๆและเดินไปนั่งที่โซฟา 

วันนี้คงต้องโดดเรียนเหมือนเดิมเพื่อเฝ้าไข้ แต่ไม่เป็นไรเพราะเคยบอกไว้แล้วว่าคนตัวเล็กโดดเขาก็โดดจะได้แฟร์ๆ 

ทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวแล้วล้มตัวลงนอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คความเคลื่อนไหวรอเวลาคนตัวเล็กตื่น เขาเป็นคนไม่ค่อยโพสต์อะไรลงโซเชี่ยลอยู่แล้ว แต่ถ้าจำเป็นเขาก็ทำ อย่างลงรูปคู่หรือโพสต์ขอโทษแฟนของเขาเอง 

แจ้งเตือนดังไม่หยุดเหมือนมีเรื่องเกิดขึ้นเกี่ยวกับเขาอย่างแท็กรูป หรือแท็กชื่อใต้คอมเมนต์ มันก็ทำให้รำคาญไม่น้อยแต่ก็ต้องกดเข้าไปดู 

และวินาทีนั้นทำให้ดวงตาเบิกกว้างเป็นเท่าตัวเพราะภาพที่เห็นตรงหน้า คือภาพที่คนตัวเล็กกำลังนั่งมอ'ไซต์เก่าๆและกอดคนขับแน่นเหมือนกลัวตกเต็มแก่ 

นั่นทำให้เขาโกรธขึ้นอีก มีอย่างที่ไหนไปกอดผู้ชายคนอื่น และคงเป็นตัวเขาเองที่ทำให้เทนมะต้องทำอย่างนั้น อยากย้อนเวลากลับไปตอนนั้น..

เขาจะให้คนตัวเล็กอธิบายทุกอย่าง เขาจะเชื่อใจ เขาจะรับฟัง แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ เลื่อนอ่านคอมเมนต์ว่าคนที่เห็นรู้สึกยังไง 



เพจแอนตี้เทนมะ
โดนแฟนบอกเลิกค่ะ จากรถสปอร์ตคันหรูเลยต้องนั่งวินอย่างที่เห็น สมน้ำหน้า!!
*รูปภาพ*



เพจเดิมที่เขาอยากให้ลบใจจะขาดแต่ก็โดนสร้างขึ้นมาใหม่ ทำไมต้องเกลียดคนตัวเล็กขนาดนั้นด้วย เขาไปทำอะไรให้ เพียงเพราะชอบคนตัวสูงก็ต้องสนับสนุนความสุขของเขาสิ ทำแบบนี้มีแต่จะเสียใจ


'สมน้ำหน้าด้วยคน555'

'น่าสงสารจัง'

'มาซ้อนบิ๊กไบค์ผมก็ได้ครับ กอดแน่นๆด้วยจะพาขึ้นสวรรค์'

'จริงหรอออออ กรี๊ดดดด'

'เมื่อวานที่ผับใช่มั้ยเราเห็นทะเลาะกันอยู่ เลิกกันก็ดี'

'ยังไม่เลิกค่ะ'

'เลิกแล้วใช่มั้ยคะตอบด้วย@Tsurugi.'

'เมื่อเช้าเห็นสึรุงิคุงตามมาง้อที่โรงอาหารคณะนิติฯเลยนะ เลิกแล้วหรอคะ'

'ขอความจริง!!! เตรียมฉลอง!!'



ยิ่งอ่านอารมณ์ยิ่งฉุนเฉียวกับข่าวปลอมๆและหาความจริงไม่ได้ เขาจะทำไงดีไม่ให้คนตัวเล็กรู้ว่าเรื่องเป็นแบบนี้ เขาคงจะเสียใจ เลยต้องตอบกลับทีละคอมเมนต์ไป และแชทอีกมากมาย


Tsurugi. ผมกับเทนมะยังรักกันดี


และไม่นานยอดไลค์ก็ถล่มทลายและคอมเมนต์ตอบกลับอีก


'เลิกหรือไม่เลิกคะ'

Tsurugi. ไม่(มีวัน)เลิกครับ

'เมื่อเช้ามาทำอะไรที่ตึกนิติคะ'

Tsurugi. มาตามหาหัวใจครับ

'เห็นทะเลาะกันหนักมาก เรื่องอะไรคะ'

Tsurugi. เรื่องไร้สาระครับ

'ทำไมเมื่อเช้ามัตสึคาเสะคุงถึงนั่งวินมา'

Tsurugi. ความผิดผมเองที่มาหาเขาช้าไป

'มีความสัมพันธ์อะไรกับมิโสะดาวนิเทศ'

เมื่อตอบคอมเมนต์ไป เรื่องที่คาใจก็ถามโถมเข้ามาอีกระรอก แต่ก็ต้องตอบกลับไปเพราะไม่อยากให้ค้างคา

Tsurugi. แค่เพื่อนครับ




ก๊อกๆๆ


คนตัวสูงกำลังจดจ่ออยู่กับคอมเมนต์ที่ยิงคำถามมากมายและพูดถึงในทางไม่ดี ก็มีเสียงประตู
ดังเข้ามาขัด เขาเลยวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวและลุกไปเปิดประตู

"มึง?!" 

เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเพราะคนตรงหน้าทำให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้

...ไอ้ทาคิ

"มึงมาทำไม?!" 

เป็นสึรุงิที่เริ่มถามก่อนและพยายามขวางไม่ให้ทาคิมองเข้ามา เขาหวง แม้แต่สายตาก็ห้ามมอง

"มาเยี่ยมเทนมะเห็นว่าป่วยเพราะตากฝน ขอเข้าไปหน่อย" 
นัยน์ตาดูเหมือนปิดบังอะไรไว้สึรุงิดูออก

"เอาความจริง" เขาคาดคั้น

"มาเยี่ยมเทนมะส่วนนึง แล้วก็..จะมาขอโทษ" 

ท้ายประโยคเสียงเบาแผ่วเพราะไม่คิดว่าต้องมาขอโทษทั้งที่ไม่ผิดเขาคิด

"ขอโทษที่จูบแฟนกูหรอ หึ ก็สมยอมกันทั้งคู่" 

บางครั้งก็สับสนว่าที่พูดออกไปอย่างนั้นสมองสั่งการหรือหัวใจกันแน่

"อย่าบอกนะว่าที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเมื่อคืนเพราะคิดว่าเทนมะนอกใจ จะบอกอะไรให้ว่าฉันเป็นคนจูบเทนมะเองเขาไม่ได้สมยอม นี่เป็นแฟนกันแน่หรอทำไมไม่เชื่อใจกัน บอกตามตรงนายไม่สมควรเป็นแฟนเทนมะด้วยซ้ำ" 

แสยะยิ้มเหยียดคนตัวสูงหลังพูดจบ เขาคิดถ้าคนตัวเล็กจะมีแฟนไม่เอาไหนแบบนี้ถึงจะคบกันมา4ปี เขาก็คิดว่าตัวเองดีกว่าเป็นไหนๆ

"มึงจะบอกว่า..."  หลังจากยืนนิ่งก็ถาม

"ฉัน-ชอบ-เทนมะ" 

คนตรงหน้าเน้นทีละคำอย่างหนักแน่น จนคนตัวสูงชะงักนิ่งอ้าปากค้าง

"ทำไมมึงถึงชอบเทนมะ" 

คิดว่าหน้าตาอย่างทาคิก็หล่อใช่เล่น คาดว่าน่าจะเป็นเดือนคณะได้ แต่รุ่นพี่ดันอยากได้คนน่ารักเลยต้องเป็นเทนมะแฟนหนุ่มของเขา

"ก็เทนมะน่ารัก น่าทะนุถนอม นายยังชอบเลย ทำไมฉันจะชอบบ้างไม่ได้"


อึก!

เพียงคำพูดไม่กี่คำก็บาดลึกในใจ ไม่เคยคิดว่าผู้ชายคนอื่นจะรู้สึกกับคนตัวเล็กด้วยเหตุผลเดียวกัน แต่ 'รัก' ก็คือ 'รัก'

"ทั้งที่เทนมะเป็นเมียกูเนี่ยนะ"

"ฉันไม่ถือ ถ้านายยอมยกเทนมะให้ฉันดูแล" 

ความพยายามช่างมากเหลือเกินแม้จะรู้ว่าไม่มีประโยชน์แต่ก็อย่างลองสักครั้ง เผื่อฟ้าจะเข้าข้างให้สมหวัง

"ยอมพ่อ-งมึงสิ! ไสหัวกลับไป!"


ปัง!


โทสะเข้าครอบงำเพราะถูกกระตุ้นจากคำพูดกวนโมโห ปิดประตูใส่หน้าอีกคนอย่างแรงและเดินหวัดเหวี่ยงมาที่เตียงคนไข้ ยังหลับอยู่เลย.. น้ำเกลือหมดก็คงจะหาย ถ้าตื่นมาเราต้องคุยกันนะ

"เคียวสุเกะเป็นแบบนี้เพราะใครกันนะ" 

มือหนายีหัวเบาๆก่อนจะเดินกลับไปที่โซฟาก็ได้ยินเสียงพึมพำในลำคอจากคนตัวเล็ก หมุนองศาเท้าหันกลับมามองอีกครั้ง


เงียบ


เขาคงหูฝาดไป หรือไม่คนตัวเล็กอาจละเมอชื่อเขา

"เคียวสุเกะ" แม้ในยามหลับคนตัวเล็กยังพึมพำชื่อของคนที่รัก ทำให้คนตัวสูงเผยยิ้ม

"ขอโทษ" ???

"..."

"เทนมะขอโทษ"

"..."

"ฟังเทนมะก่อน..ฮือๆ" น้ำตาเริ่มปริ่มขอบตาแบะจะไหลลงมา ใจคนตัวสูงกระตุกวูบ

"เทนมะครับ"

"ฮือๆ..เทนมะไม่ได้นอกใจ" 

ตอนหลับเขายังรู้สึกผิดและอยากขอโทษ เพิ่มความรู้สึกผิดเป็นเท่าทวีให้คนตัวสูงเจ็บใจเล่นๆ

"อธิบาย..ฮือ..เทนมะขอโทษ"

"เคียวสุเกะเชื่อเทนมะนะ เคียวสุเกะขอโทษ"

พูดไปทั้งอย่างนั้นถึงคนตัวเล็กจะไม่ได้ยิน แต่อยากพูดให้สงบสติอารมณ์ มือหนาสอดประสานกับมือบางและบีบเบาๆเพื่อคลายกังวล 

และมันได้ผมคนตัวเล็กหลับไปแล้ว คลายมือออกมาปาดน้ำตาที่เปียกเลอะใบหน้าหวานพร้อมจูบซับทุกจุดอย่างเบาๆ ทั้งรักทั้งหวงแหนในคราวเดียวกัน


"พรุ่งนี้ต้องดีกว่าเดิม เทนมะ"









#ติดตามตอนต่อไป
ขอโทษที่นานนะ TT


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

372 ความคิดเห็น

  1. #357 ปายคุคิ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 19:36
    สึรุงิทำแบบนี้กับเทนมะได้ไงอะเสียใจแทน
    #357
    0
  2. #356 ปายคุคิ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 19:36
    สึรุงิทำแบบนี้กับเทนมะได้ไงอะเสียใจแทน
    #356
    0
  3. #298 ฟาร์ม (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 16:12
    อัพเร็วๆหน่อยสิ ... อยากอ่านจะตายอยู่แล้วอีกกี่ตอน

    ที่จบครับไม่อยากให้จบ....!!!! ต่อเร็วๆล่ะครับ เป็นกำลังใจให้น่ะครับ ...^~^...

    #298
    1
    • #298-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 37)
      5 ธันวาคม 2559 / 14:01
      ขอบคุณมากนะ คงใกล้จบแล้วมั้งนะTT
      #298-1
  4. #297 kyouten จงเจริญ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 09:23
    เย้!!!!!!!เทนมะกับสึรุงิคืนดีกันแล้ว!!!!!!!!!เย้!!!!!!!!!!!!!!!

    #อัพไวๆน่ะค่ะ
    #297
    0
  5. #295 เชียร์ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 21:23
    ตามที่บอกว่าถ้าเทนมะเป็นไรไปเราจะพิมพ์ให้แบตที่เ

    ต็ม100ร้อยหมดไปข้างนึงซึ่งขอพูดนะว่าไรต์อัพแล้วงะเย้ๆหนูรอนิยายไรต์นานแล้วอ่ะเปิดเข้าเปิดออกสุดท้ายไรต์ก็อัพฮือ ดราม่าอีกง่ะตอนนี้อยากด่าไอเคียวมากแต่ไม่เอาดีกว่าเพราะแบตจะหมดแล้ว=[]=;

    #อัพไสๆระค่ะไรต์^^
    #295
    1
    • #295-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 37)
      2 ธันวาคม 2559 / 07:51
      ขอบคุณนะคะ แต่ไรต์นานๆอัพนะ นานๆมาทีก็ได้
      #295-1
  6. #294 เชียร์ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 21:23
    ตามที่บอกว่าถ้าเทนมะเป็นไรไปเราจะพิมพ์ให้แบตที่เ

    ต็ม100ร้อยหมดไปข้างนึงซึ่งขอพูดนะว่าไรต์อัพแล้วงะเย้ๆหนูรอนิยายไรต์นานแล้วอ่ะเปิดเข้าเปิดออกสุดท้ายไรต์ก็อัพฮือ ดราม่าอีกง่ะตอนนี้อยากด่าไอเคียวมากแต่ไม่เอาดีกว่าเพราะแบตจะหมดแล้ว=[]=;

    #อัพไสๆระค่ะไรต์^^
    #294
    0
  7. #293 noongmook170 (@noongmook170) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 20:23
    เคียวเองต้องตายยยยย เเค้นนะเเค้นกล้าทำเทนมะหรืออออออ อยากตายรึยังไง ⊙▪⊙
    #293
    0
  8. #292 jjmobile90 (@jjmobile90) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 19:30
    ร้องไห้จนนำตาท่วมห้องแล้วฮือ~~~ 
    ไรสู้ๆค่ะอัพต่อไปนะค
    #292
    0
  9. #291 Miko11346 (@Miko11346) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 17:34
    ซึ้งอ่าาาาาาา ดราม่ามั่กๆ แต่ถ้ามีชะนีหน้าไหนมาทำเทนจังเสียใจ เรากับนังนั่น มีตรบ^^ มาต่อด้วยน้าาาาา(ไม่ต้องขอโทดค่ะ รอได้ๆ)
    #291
    0
  10. #290 PloyKK (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 16:11
    นานขนาดนี้ร้องไห้ดีกว่า---//ฮือออออออออ TT^TT
    #290
    0
  11. #289 Tenmajang (@Tenmajang) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 13:30
    ร้องไห้ตามเลย😂😂😂😂ต่อเร็วๆน้าาาาาา~

    #289
    0
  12. #288 Indiamon123 (@kamon001) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 12:42
    ฮือออ หนูเทนขุ่นแม่ผิดไปล้าววว ขุ่นแม่แค่หลงผิดนิดนึง(?) ~ ลุกขึ้นมาก่อนค่ะสาวน้อย ~
    #288
    0