[Fic inazuma]เรื่องราวของสองเรา(เคียวเทน)[จบ]

ตอนที่ 25 : ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    12 ต.ค. 59


บันทึกของสึรุงิ เคียวสุเกะ

นี่ก็ผ่านมาเป็นสัปดาห์แล้วยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย คริสต์มาสปีนี้คงไม่ได้อยู่กับเทนมะ แย่จังเลย แต่สัญญายังคงเหมือนเดิมคือจะกลับไปหาเทนมะให้ได้ ถึงจะเหลือเวลาอีกไม่มากแต่มีบางอย่างบอกตัวฉันว่า เราจะได้เจอกันเร็วๆนี้ รักเทนมะเหมือนเดิมนะ คิดถึงมากด้วย
...เคียวสุเกะ




ปึก!

เหมือนเช่นทุกวันที่เวลาว่างๆผมต้องนั่งเขียนไดอารี่แสดงความรู้สึกของผมในแต่ละวัน มันทำให้ผมผ่อนคลายเรื่องที่เกิดขึ้นในแต่ละวันได้ 

วันนี้เป็นวันคริสต์มาสปีแรกหลังจากที่ผมกับเทนมะเป็นแฟนกัน ผมไม่ได้อยู่ร่วมฉลองกับเทนมะ ฮาคุริว ชูเพื่อนรักของผม 

ที่บ้านของผมจัดงานใหญ่โตมีเพื่อนบ้านมามากมาย ภายในบ้านผมถูกประดับประดาไปด้วยแสงไฟมีต้นคริสต์มาสต้นใหญ่อยู่หน้าบ้าน อาหารหลากหลายชาติเว้นแต่อาหารญี่ปุ่นที่ผมชอบที่ถูกสั่งมาจากภัตตาคารชื่อดังจัดวางเรียงรายให้หยิบตามสบาย แม่ผมบอกว่ามันเป็นแบบนี้ทุกปีเพราะแม่ชอบงานสังสรรค์ที่มีปีละครั้ง 

แต่ผมกลับไม่ชอบแบบนี้ผมชอบความสงบและมีเพียงผมกับเทนมะสองคน หรือไม่ก็ปาร์ตี้เล็กๆที่คอนโดฯของผมกับเพื่อน ร้องเพลงฉลองกันแบบนี้ผมก็มีความสุขแล้ว 

ความวุ่นวายทำให้ผมปลีกตัวออกมาอยู่บนห้องคนเดียว ไม่ใช่รำคาญผู้คนขนาดนั้นแต่ผมไม่ชอบที่ใครพูดถึงผมว่าเป็นคู่หมั้นหรือจะแต่งงานเร็วๆนี้ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องจริง ทำให้สายตาของแต่ละคนที่มองมาทางผมมันแปลกไป 

ผมชักไม่อยากอยู่ที่นี่ซะแล้วสิ แต่ห้องผมไม่ได้สงบอีกแล้วเพราะโนซากิได้ขนข้าวของมาอยู่ห้องเดียวกับผม ทั้งที่บ้านของผมก็มีตั้งหลายห้องผมก็เข้าใจว่าอยากจะยัดเยียดให้ผมแค่ไหน แต่ผมขอความเป็นส่วนตัวหน่อยก็ได้ 

ผมไม่ได้นอนเตียงมาหลายวันแล้วเพราะไม่อยากนอนกับเธอ ผมย้ายตัวเองมานอนที่โซฟาสีม่วงอ่อนตัวยาวที่อยู่หน้าทีวี ทำไมผมไม่ไปนอนห้องอื่นน่ะเหรอก็เพราะแม่ผมจะรู้น่ะสิว่าไม่ได้นอนด้วยกัน 

โฮยยยยย ผมเบื่อออออออ



ก็อก..ก็อก..ก็อก

"เข้ามา!"

ผมบอกออกไปอย่างไม่สนใจว่าใครจะเข้ามา ผมก็เล่นแอพลิเคชั่นสีน้ำเงินของผมต่อไป

"เคียวสุเกะ ซากุระเอาอาหารมาให้"

สาวเจ้าเดินถือจานใส่อาหารตะวันตกเดินมาทางผมที่นอนเล่นมือถืออยู่ที่โซฟา

"ฉันกินแต่อาหารญี่ปุ่น"

"งั้นเราไปกันมั้ย ร้านใกล้ๆนี่เอง"

"ไม่ อยากนอน"

"งานสนุกขนาดนี้ยังอยากนอนอีกเหรอ ไปเต้นรำกันนะเคียวสุเกะ"

เธอวางอาหารไว้บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาที่ผมนอนแล้วจับมือผมดึงขึ้นแต่ก็ทำให้ผมลุกด้วยแรงแค่นี้ไม่ได้หรอก

"ไปคนเดียวเถอะ ถ้าไม่มีเทนมะงานไหนก็ไม่สนุก"

ผมตอบไปอย่างเบื่อหน่ายแล้วดึงมือตัวเองกลับ

"ทำไมเคียวสุเกะถึงเย็นชาขนาดนี้ นึกถึงสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้บ้างสิ"

ยืนมองผมด้วยสายตาโรยราเหมือนเหนื่อยกับการต้องแสดงเต็มที

"เป็นเธอเองหรือเปล่าที่เย็นชา"

"..."

"เห็นคนเค้าแยกจากกัน ห่างกัน คิดถึงกันจนใจจะขาดสนุกมากเหรอ เคยคิดถึงจิตใจคนอื่นบ้างมั้ยถามจริง" ผมลุกขึ้นนั่งเอนหลังพิงพนักแล้วตั้งใจคุยดีดีกับเธอ ปราศจาคอคติภายในใจ

"เคียวสุเกะ"

"บอกไว้ก่อนว่าถึงฉันจะไม่ได้กลับไปหาเทนมะฉันก็ไม่มีวันรักเธอ ถึงเธอได้ตัวฉันมามันก็เหมือนเธออยู่กับคนตายทั้งเป็น แบบนี้เธอต้องการเหรอ"

"อยู่กันไปเดี๋ยวเคียวสุเกะก็รักซากุระเองแหละน่า"

"อย่าหวังสูงแบบนั้น ถึงมีเธอคนเดียวบนโลกฉันยังคิดหนักเลยว่าจะรักคนอย่างเธอได้"

"ใจร้ายเกินไปแล้วนะ ซากุระไม่ดีตรงไหน ทั้งที่ทุกอย่างก็ดีกว่าไอ้ผู้ชายต่ำต้อยแฟนของเคียวสุเกะอีกนะ"

"เธอต่างหากที่ต่ำ ท้องกับใครก็ไม่รู้มาให้คนอื่นรับผิดชอบ ทิ้งภาระมาให้คนอื่นได้อย่างหน้าด้านๆ แบบนี้เธอคิดว่าดีแล้วเหรอ โนซากิ"

"ฮึก..ฮือออ..ทำไมต้องว่ากันด้วย..!!"


เพี๊ยะ!


ปัง!

เธอร้องไห้อย่างหนักก่อนเกินมาตบหน้าผมและเดินออกไปด้วยอารมณ์แบบนั้น ขอบคุณสำหรับตบเรียกสติ ผมพูดแรงเกินไปรึเปล่านะสำหรับคนอย่างเธอ 

เวลานี้ที่ญี่ปุ่นคงใกล้จะเช้าแล้วแต่ทำไมเทนมะถึงยังออนอยู่ล่ะ นี่ตื่นเช้าหรือยังไม่ได้นอนกันแน่ ทักไปถามหน่อยดีกว่า

My boyfriend  ทำไรอยู่ครับตื่นแล้วเหรอ

My girlfriend  ยังไม่ได้นอนต่างหาก 

My boyfriend  ทำไมไม่นอน

My girlfriend  ก็กำลังโต้รุ่งกับฮาคุริว ชู ไทโย พี่ยูอิจิก็ด้วย

My boyfriend  พรุ่งนี้หยุดเลยยาวเลยใช่มั้ย

My girlfriend  ครับ ปีนี้ไม่มีเคียวสุเกะเหงาแย่

My boyfriend  ขอโทษครับ ไม่มีเทนมะก็เหงาเหมือนกัน

My girlfriend  คิดถึงนะครับ^^

My boyfriend  โทรหาได้มั้ยอยากได้ยินเสียง

My girlfriend  ได้ครับ :)

ผมออกจากแอพลิเคชั่นสีน้ำเงินแล้วกดโทรแบบวิดีโอคอลไปหาเทนมะซึ่งเค้าก็รับพอดี ใบหน้าของเค้ายังน่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่ผมอยากสัมผัสมันจังทั้งแก้มใส ทั้งริมฝีปากนั่น มันน่าขยำมากเลย

[เคียวสุเกะทำไมผอมจังล่ะ] คนในมือถือย่นจมูกแล้วพูดกับผม^3^

"ไม่ค่อยได้กินข้าวมั้ง"

[ทำไมไม่กินล่ะ]

"ที่นี่ไม่มีอาหารญี่ปุ่น 
ถ้าอยากกินต้องไปร้าน ขี้เกียจไปอ่ะ"

[แบบนี้ไม่ดีเลย รีบกลับมานะเดี๋ยวทำให้กิน]

"พูดจริงนะ"

[จริงครับ] ส่งรอยยิ้มจริงใจมาให้ผ่านทางหน้าจอทำให้ผมคิดถึงเข้าไปใหญ่

"อยากดึงคนในมือถือเข้ามากอดจัง"

[ฮ่าๆๆ อยากทะลุมือถือไปหาเหมือนกันแหละน่า]

"ชอบทำตัวน่ารักนะเราเนี่ย"

[แล้วรักมั้ย]

"ไม่"

[งอน] เมินหน้าหนีเหมือนเด็กๆไปได้

"รักที่สุดเลยครับคนนี้"

[คนไหนพูดชื่อด้วย]

"รักเทนมะที่สุดเลยครับ"

[รักแค่ไหน]

"แค่รู้ว่ารักก็พอแล้วครับ"

[อะแฮ่มๆคุยคนเดียวอยู่ได้หันกล้องมาทางนี้ด้วย]

กล้องหลุดโฟกัสจากหน้าของเทนมะที่ผมกำลังคุยด้วย กลายเป็นเห็นทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

"ไงทุกคน" ผมโบกมือทักทาย

[ไงสึรุงิคุง!!] ทุกคนทักผมพร้อมกัน ดีจัง

"สบายดีกันมั้ย"

[สบายดี!!] ตอบพร้อมกันอีกแล้ว

"สุขวันต์วันคริสต์มาสนะเดี๋ยวซื้อของไปฝาก"

[เหมือนกันไอ้เคียว รีบกลับมานะเว้ยกูคิดถึงมึงม๊ากกกมาก] 

ไอ้ฮาคุทำหน้าสลอนเต็มกล้องบังคนอื่นหมดแต่สักพักมันก็ออกไป

"หน้ามึงดูตอแ_ลมากไอ้ฮาคุ"

[มาถ่ายรูปกันเถอะเคียวสุเกะ] พี่ยูพูดประโยคนี้ครับทำให้ผมงง

"ถ่ายไงอ่ะ"

[เก๊กหล่อไว้แล้วกันมึง]


แชะ!

ผมรู้ละ ไอ้ฮาคุถือไม้เซลฟีไว้ยาวๆแล้วเทนมะก็หันโทรศัพท์ที่มีหน้าผมไปหากล้องและทุกคนก็ยิ้มกันหมด และหลังจากวางสายผมก็เช็คความเคลื่อนไหวในเฟซบุ๊ก



Hakuryuu.-แท็กคุณในรูปภาพ

ผมกดเข้าไปดูแจ้งเตือนล่าสุด


Hakuryuu.-กับ Shuu. และคนอื่นๆอีก4คน
สุขสันต์วันคริสต์มาส(คนอยู่ไกล)

และก็เป็นภาพที่ถ่ายไปเมื่อครู่มีหน้าผมก็คืออยู่ในโทรศัพท์ของเทนมะนั่นแหละ แบบนี้ก็น่ารักดีนะ ผมกดรักเลยและเลื่อนดูคอมเมนต์

'น่ารักมากๆเลยค่ะ #รุ่นพี่สึรุงิ'

'รุ่นพี่สึรุงิอยู่ไหนเนี่ย'

'คิดถึงรุ่นน้องสึรุงิ'

'สุขสันต์วันคริสต์มาสครับ'

'กรี๊ดดดด อยากมีโมเมนต์นี้'

'กลับมาไวไวน้าาาารุ่นพี่'

'เป็นภาพที่ดีมากครับ'

'เพิ่งรู้ว่ารุ่นพี่ไม่ได้อยู่ญี่ปุ่น ส่องหาทุกวัน'

'คนนั่งข้างๆคนผมส้มหน้าเหมือนสึรุงิมาก'

ก็นั่นพี่ชายผม ผมเลิกสนใจคอมเมนต์พวกนั้นก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อดี ก็เลยไปเปิดโน๊ตบุ๊คยี่ห้อดังของผมเพื่อจะเล่นเกมแต่ก็ต้องชะงักเพราะมีข้อความรัวมาอย่างกับถูกกราดยิง แต่มันไม่ใช่ของผมครับ ผมเลยถือวิสาสะเปิดเข้าไปดู

เป็นเฟซบุ๊คของโนซากิที่เล่นค้างไว้ตอนยืมโน๊ตบุ๊คผมไปเล่นแน่นอน และเธอก็ไม่ได้ออกจากระบบซะด้วย ผมเลยกดเข้าไปดูแชทที่เด้งเข้ามาไม่หยุด

Matatagi Hayato ซากุระครับ

Matatagi Hayato ตอบผมหน่อยได้มั้ย

Matatagi Hayato ผมขอโทษจริงๆ

Matatagi Hayato กินข้าวยังครับที่รัก

Matatagi Hayato ซากุระครับคิดถึงนะ

Matatagi Hayato จะเงียบไปถึงไหน ผมขอโทษ

Matatagi Hayato ผมผิดไปแล้วเรื่องวันนั้น

Matatagi Hayato ผมจะรับผิดชอบเองครับ

Matatagi Hayato ผมขอโทษที่วันนั้นไม่ป้องกัน ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้

Matatagi Hayato ยกโทษให้ผมนะ

Matatagi Hayato ลูกของเราผมจะเลี้ยงเอง ขอร้องล่ะตอบผมซักคำเถอะ

Nosagi Sakura (อ่านแล้ว)

ผมอ่านมาถึงข้อความล่าสุดผมถึงได้รู้ความจริงทุกอย่าง มันเป็นเหมือนฝันที่ผมได้เจอเรื่องแบบนี้ ผู้ชายคนนั้นที่เจอกับผมที่ญี่ปุ่นเพื่อนของโนซากิที่ผมเข้าใจในวันนั้น แต่มันไม่ใช่ เค้าเป็นแฟนของโนซากิและเป็นคนทำโนซากิท้อง 

ผมรวบรวมสติและแคปหน้าจอทั้งหมดส่งเข้าแชทผมเพื่อใช้เป็นหลักฐาน แต่มันคงยังไม่เพียงพอผมเลยใช้เฟซของโนซากินี่แหละทำการ

Nosagi Sakura  พรุ่งนี้เจอกันที่คาเฟ่ lol ตอนเก้าโมง

Matatagi Hayato  ได้ครับ

ตอบมาทันควันมากแบบนี้ก็เสร็จผมล่ะ ถึงเวลาที่ผมจะทวงเวลาที่สูญเสียไปของผมคืนแล้ว ผมเคยบอกแม่ผมแล้วว่าตรวจดีเอ็นเอ แต่เธอบอกผมว่ามันเป็นสิทธิส่วนบุคคล ผมรู้ดีว่าเธอต้องทำทุกทางเพื่อปกปิด แต่มาถึงตอนนี้เธอปกปิดผมต่อไปอีกไม่ได้แล้ว









ตอนเช้าผมไปที่คาเฟ่ตามนัดกวาดสายตามองรอบๆร้านก็เห็นบุคคลที่ผมนัดมานั่งอยู่ตรงมุมกำลังกดๆจิ้มๆมือถือของตัวเองอยู่ ผมเลยเดินเข้าไปหาทำให้เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม

"นายเป็นใคร?"

เค้าทักผมมาแบบนั้นความจริงเราเคยเจอกันแล้วนะเค้าคงจำผมไม่ได้ เค้าพูดอเมริกาใส่ผมด้วย

"ฉันคือคนที่นัดนายมา" ผมตอกญี่ปุ่นกลับไปเพราะรู้ว่าเค้าพูดได้

"แล้วซากุระ..?"

ท่าทีเหมือนชะโงกหน้าหาว่ามีใครตามผมมาหรือเปล่า ผมมาคนเดียวจริงๆ โนซากิขอตามผมมาด้วยแต่ผมก็หนีมาคนเดียวเพราะถ้าเธอรู้ก็คงไม่ยอม คราวนี้พูดญี่ปุ่นกลับมาหาผมด้วยแต่หน้าเหวอนิดๆ

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายขอนั่งได้มั้ย?"

"อะ..เออ"

ผมนั่งลงโซฟาเล็กๆตรงข้ามเธอสั่งเครื่องดื่มตามมารยาทและเปิดประเด็นคุย

"ฉันสึรุงิ เคียวสุเกะนายคุ้นๆบ้างมั้ย"

"นายเป็นคู่หมั้นซากุระ?"

คนตรงหน้าเหวอนิดๆแล้วมองหน้าผมเหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"ใช่"

"แล้วจะคุยเรื่องอะไร จะบอกให้ฉันเลิกยุ่งงั้นเหรอ ไม่มีทาง!"

"เปล่า แค่จะถามเรื่องที่โนซากิท้องน่ะกับนายใช่มั้ย"

ผมถามไปตรงๆเพราะไม่มีอะไรต้องอ้อมค้อมแล้วในเวลาแบบนี้

"นะ..นายรู้ได้ไง?"

"ก็ฉันอ่านข้อความที่นายส่งไปหาโนซากิ เลยนัดนายมาไง"

"เออฉันทำเองแหละ จะด่าอะไรก็รัวมาได้เลย"

"อยากรับผิดชอบมั้ยล่ะ?"ผมถามอีกคนที่อารมณ์เสียพอดู

"นายช่วยฉันได้เหรอ?"

"อื้ม เพราะนายก็ต้องช่วยฉันเหมือนกัน"

เราตกลงกันเรื่องแผนต่างๆก็ไม่มีอะไรมากหรอก ผมแค่เล่าเรื่องของผมให้เค้าฟังจนเค้าเห็นใจและไม่มีทิฐิกับผม และเค้าก็เล่าเรื่องของเค้าให้ผมฟังเหมือนกันผมก็เข้าใจความรู้สึกเค้านะ 

ยังไม่มีใครรู้เรื่องที่โนซากิมีแฟนอยู่แล้วเพราะทั้งสองแอบคบกัน แต่เพราะเรื่องคู่หมั้นที่มีมานานแล้วทำให้ทางฝั่งครอบครัวโนซากิยัดเยียดเค้ามาให้ผมอย่างสุดความสามารถ ครอบครัวเค้าก็รวยอยู่แล้วยังต้องการอะไรอีกนะหรือกลัวธุรกิจจะล่มเลยต้องกันไว้ก่อน ไม่เข้าใจพวกผู้ใหญ่อีกแล้ว 

ผมกะว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้ไม่บอกเทนมะและจะกลับไปให้เค้าเซอร์ไพซ์แบบนี้สิดี เราสองคนนัดกันให้เค้าไปหาผมที่บ้านพรุ่งนี้และผมก็บอกให้แม่นัดครอบครัวโนซากิมาอีกทีด้วยเหตุผลที่ว่าจะรับผิดชอบเรื่องทั้งหมด 

ทุกคนอึ้งกันไปหมดมีแต่ผมที่หัวเราะสะใจอยู่คนเดียว ไม่มีมารยาทเลยจริงๆ คิกๆ ที่รับผิดชอบไม่ใช่ผมหรอกนะแต่เป็นลูกเจ้าของสโมสรฟุตบอลนู่น เค้าจะเคลียร์เรื่องนี้เอง












วันที่ผมรอคอยมาถึงเวลาที่ทุกคนมาพร้อมหน้าพร้อมรอยยิ้มที่สดใส แต่รอยยิ้มของผมมีความเจ้าเล่ห์อยู่ในนั้น ทั้งแม่ของผมและครอบครัวโนซากินั่งกันอยู่ที่ห้องรับแขกเหมือนเดิม แต่ผมนั่งโซฟาเดี่ยวเพราะที่ข้างๆโนซากิจะต้องมีคนมานั่งแทนผม

"งั้นเรามาเริ่มคุยกันเลยนะคะ"แม่ของผมพูดเปิดประเด็น

"เดี๋ยวก่อนครับรออีกหน่อย"

"ลูกจะรออะ--"















"ฮายาโตะ?"







#ติดตามตอนต่อไป
โอเค เรื่องนี้ใกลเจะจบละเหลืออีกประมาณสามตอนอ่ะนะ จึงจะบอกว่าขอพักเรื่องหลงรักนายปีหนึ่งไว้ก่อนจนกว่าเรื่องนี้จะจบ เพราะสมองตันคิดไม่ค่อยออกแต่ความจริงแต่งไว้แล้วตอนนึง แต่มัน..แบบว่า 'คงต้องโดนด่า' แน่ๆเลย เลยขอโดนรุมเรื่องนี้ก่อนจะดีกว่าอ่ะนะ ฮ่าๆๆ โอเค บาย~



เสียใจด้วยค่ะ มาทาทางิมีแฟนอยู่แล้ว55555











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

372 ความคิดเห็น

  1. #248 Mazukaze (@Mazukaze) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 20:21
    ก่อนที่จะอ่านเรื่องนี้เราเกลียดซากุระอยู่แล้ว พอมาเจออย่างนี้ยิ่งอ่านเข้าก็ยิ่ง...เกลียดเข้าใส้และกระดูกดำ
    #248
    0
  2. #178 lisa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 17:37
    อัพเร็วนะ..รออ่านอยู่นะ
    #178
    0
  3. วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 14:13
    จะรอนะค่ะ(จะรอที่ได้สะใจค่ะ)อิๆ
    #171
    0
  4. #170 lisa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 10:50
    แต่งอีกเรื่อยๆชอบอ่านมากกกกกกกกกกก
    #170
    0
  5. #169 raggio (@raggio) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 10:48
    ดีใจมากในที่สุดก็รู้ความจริง รอมานานละ ขอบคุณมากค่ะที่มาต่อให้
    #169
    0
  6. #168 Legendpokemaster (@Legendpokemaster) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 08:46
    ดีมากๆ ทำดีมากเคียว!!
    เเหม่ไรต์ หายไปไหนมา คิดถึ้ง~ คิดถึง
    เเต่งต่อไปน้า รออยู่
    #168
    1
    • #168-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 25)
      13 ตุลาคม 2559 / 13:58
      คร้าบบบบบ
      #168-1
  7. #166 0957531458 (@0957531458) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 07:12
    โมเมนต์นี้อีกแล้วววววว นิยายเรื่องนี้มันเหมือนฟ้าหลังฝนทุกตอน พีคแรงแซงทางโค้งมาก เอาซะรีดเดอร์กดติดตามกันรัวๆๆ เชื่อเลยว่าในนิยาย[Fic inazuma eleven Go]ไม่มีใครจะแต่งได้สนุกเท่านี้
    //ไรท์จงเจริญ อีซากุระตายไวไว????????
    #166
    1
    • #166-1 Venessa (@premwadeeppm) (จากตอนที่ 25)
      13 ตุลาคม 2559 / 13:57
      เคยอ่านของไรท์คนเดียวรึเปล่า555555 ไรท์ว่าของคนอื่นสนุกดีนะ
      #ขอบคุณมากค่ะ^^
      #166-1
  8. #165 jioy (@jioy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 02:37
    แหม~~ทำแบบนี้ก็แย่สิคะคุณโนซากิ ซากุระ บังอาจมาทำให้คู่เคียวเทนต้องสั่นคลอนหึหึหึ ^__^***//สงสัยยัยซากุระจะไม่รอด
    #165
    0
  9. #164 Indiamon123 (@kamon001) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 02:03
    อือหื้ม ชัดเลยย อิอาหารปลา(?)มันท้องกับชาวบ้านแถวนี้(??)จริงด้วย แย่จริงๆ แล้วมามโนว่าเป็นลูกอิเคียว หึยย มันน่านัก ^____^**
    #164
    0
  10. วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 00:23
    ในที่สุดดดดด ความพยายามของนายก็จะสำเร็จแล้วสินะสุกกี้~ รีบๆเคลียนะคนอื่นเค้ารออยู่ =w=
    #163
    0