[ FanFic Soul Eater ] [ SoMa ]

ตอนที่ 51 : [ SS.1 ตอนที่ 45 ] ป้าข้างห้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

              " อื้อ~ ทำไมรู้สึกง่วงเเปลกๆนะ. . . " เสียงของยัยผู้ใช้ที่กำลังนั่งรัดเอวผมอยู่


             " ง่วงก็หลับไปก่อนก็ได้ ไม่ต้องฝืนตื่นหรอก " เสียงของโซลที่กำลังขับมอไซร์สุดคูลของเขาอยู่


             " ถ้าฉันหลับเดะก็เผลอตกไป คอหักตายกันพอดี. .   " เสียงของมากะที่กำลังสะลึมสะลือ


             " ก็ดีนะ ฉันจะได้ไปหาผู้ใช้ที่สวยๆกว่านี่ ^^" เสียงของโซลที่กำลังพูดจากวนประสาท. . .


                MAKA!!! CHOP!!!


โซล: เเอ้ก!!! @.@

มากะ: ทำไมพวกผู้ชายถึงเจ้าชู้เเบบนี่นะ 

โซล: ฉันเเค่พูดเล่นๆเองนะ = =

มากะ: อ้าวหรอ? งั้นฉันก็ตีหัวนายเล่นๆเเล้วกัน^^

โซล: . . .


              เป็นการเล่นที่เจ็บมาเลยครับ คุณผู้ใช้~


ณ หน้าห้องพักของโซลกับมากะ


โซล: ค่อยๆเดินนะ

มากะ: อื้อ. . .

โซล: ถ้าจะไม่ไหว งั้นฉันอุ้มเธอดีกว่า^^

มากะ: เห้ยเดี๋ยว----


            ถ้าใครสงสัยว่ามากะเป็นอะไร? เดะผมจะเล่าย่อๆเเละกัน. . .เมื่อตอนเลิกเรียนมีคนของท่านพ่อพยายามจะพาผมกลับคฤหาสน์ โดยใช้เวทย์ที่พึ่งได้มาจากท่านพ่อ เลยทำให้คนที่มีสายเลือดผู้ใช้อาวุธในชิบุเซ็นสลบกันหมด ส่วนพวกที่เป็นอาวุธก็ไม่ได้เป็นเห้อะไร ก็เลยพาผู้ใช้ของตัวเองไปหาอาจารย์เมดูซ่า เลยทำให้อาจารย์เเกกับพวกพยาบาลปวดหัวเเทบตาย เพราะหมออย่างดอกเตอร์สไตค์ที่เป็นผู้ใช้อาวุธก็สลบไปด้วย เลยทำให้งานล่าช้าเพราะขาดหัวหน้าอย่างดอกเตอร์ เเต่ถึงจะยังไง. . .มากะก็ไม่ได้เป็นอะไรมากล่ะนะ เเค่ริษของเวทย์ยังไม่หมด เลยทำให้บางส่วนของร่างกายยังขยับไม่ค่อยได้ เเถมยังหลับๆตื่นๆอีก( ย่อไหมล่ะ?^^//โซล) (โครตย่อ==//ไรท์)


โซล: ^^

มากะ: โธ่~ โซลฉันเดินเองได้น่ะ. . .

โซล: ไม่เป็นไร พอดีฉันอยากเซอร์วิสเธอส่ะหน่อย

มากะ: เซอวงเซอร์วิสอะไรย่ะ เดะป้าข้างห้องก็เห็นจนได้ ตาบ้า...///

โซล: ตอนนี้ป้าเขาคงดูละครหลังข่าวอยู่มั่ง----


              " ไงจ๊ะ หนูโซล ^^ " เสียงของป้าข้างห้องที่เปิดประตูออกมาพร้อมยิ้มมาทางพวกเรา


โซล: เหว่อ~ 0///0

ป้า: . . .


       ชะ ชิบผายเเล้ว. . .


ป้า: หื้ม~

โซลมากะ: ^^'


           โดนเอาไปเม้ากันทั่งตึกเเน่งานนี้ ม่ายยยน้าาา นักเรียนดีเด่นอย่างฉานนนจบกัน ฮือๆ T^T


ป้าข้างห้อง: เดี๋ยวนี้ เราเอาหมามาเลี้ยงเเล้วเหรอจ้ะ?

โซลมากะ: หมาเหรอ?


         เอ่อลืมไป = = ป้าเขาสายตายยาวตั้ง 1000 กว่าๆ นี่ตูลืมได้ไงฟ่ะ เเถมป้าเเกก็ไม่ได้ใส่เเว่นอีก


มากะ: โซลๆ คุณป้าเขาสายตายาวใช่ไหม?

โซล: อืม ตั้ง 1000 กว่า

มากะ: เหรอ?

โซล: อืม เธอจะถามทำไม?

มากะ: พอดีฉันคิดอะไรดีๆออกอย่างหนึ่งน่ะ

โซล: อะไรเหรอ?

มากะ: เอาหูมานี่สิ . . . (ซุบซิบๆ)

โซล: เธอเเน่เหรอ?

มากะ: อืม

โซล: งั้นก็ได้= =


              " หนูโซลคุงไม่รู้เหรอจ้ะ ว่าเอาสัตว์มาเลี้ยงมันผิดกฎนะ " เสียงของคุณป้าที่กำลังคุยกับผมอยู่


โซล: ระ รู้ครับ


            ตอนนี้ผมรู้สึกเกร็งมาก ที่ต้องเล่นละครตามนำ้กับอุ้มมากะอยู่อย่างเงี้ย~ (เเล้วนายจะอุ้มตั้งเเต่เเรกทำไหมย่ะ//มากะ )


ป้า: ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอกจ้ะ ป้าก็เลี้ยงเเมวเหมื่อนกัน เเต่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันไปเดินเล่นที่ไหนเเล้วจ้ะ^^

โซล: ระ เหรอครับ^^'


          เเมวที่ป้าเขาเลี้ยงชื่อว่าโสมะ เป็นเเฟนของเจ๊เเบลนี่เเหละ = = ป่านนี้คงไปเดทกันอยู่มั่ง


ป้า: เเล้วหมาที่อุ้มอยู่มันตัวผู้หรือตัวเมียจ้ะ?

โซล: ตัวเมียครับ^^'

ป้า: เเล้วชื่ออะไรเหรอจ้ะ?

โซล: ชะ ชื่อเหรอครับ?

ป้า: จ้ะ^^


       ชื่ออะไรดีว่า. . .คิดเเปปๆ. . .งั้นเอาชื่อจากละครเรื่องเมื่อวานเเละกัน


โซล: ชื่อชิโร่ครับ ^^'

ป้า: . . .


มากะ: ชื่อโครตเเมน หมาตัวเมียที่ไหนเขาตั้งชื่อชิโร่กันย่ะ? (กระซับ)

โซล: ก็หมาของชินจังไง? เมื่อวานเราก็พึ่งดูกันอยู่(กระซิบ)

มากะ: เจ้าขาวมันเป็นตัวผู้ย่ะ (กระซิบ)

โซล: อ้าวเหรอ? ( กระซิบ )

มากะ: เอ่อ 030 (กระซิบ)


ป้า: เเม้ๆ เจ้าหมาน้อยชิโร่น่าจะรักหนูโซลมากเลยนะจ้ะ หางกระดิกใหญ่เลย^^


            ไอ้หางที่ป้าเขาพูดถึงมันหมายถึงขาของมากะนะครับ ถูกอุ้มนานเเล้วขาเริ่มชา


มากะ: ฉันเริ่มจะขาชาเเล้วนะ (กระซิบ)

โซล: อดทนหน่อย เเขนฉันก็ชาเหมื่อนกัน (กระซิบ)


ป้า: หนูโซลรู้ไหมจ้ะ ว่าการที่เราหอมเเก้มสัตว์มันจะทำให้ มันรักเรามากขึ้นนะจ้ะ

โซล: หาา?


          ไม่ทราบว่าใครสอนป้ามาครับ ขนเข้าจมูกกันหมด= =


ป้า: ไม่เชื่อก็ลองดูสิจ้ะ ^^

โซล: . . .

ป้า: ลองดูๆ^^


         เอาไงดีฟ่ะ...ถ้าเราไม่ทำก็อาจจะคุยกันยาวเเน่ เเต่ถ้าเราทำ. . . มันก็น่าสนอยู่นะ ///


โซล: นี่มากะ---


           หมับ~ มืออันเเสนจะนุ่มนวลของมากะมาดันที่ใบหน้าของผม


มากะ: อย่าคิดจะทำเชี่ยวน่ะ (กระซิบ)

โซล: เเต่ถ้าเราไม่ทำก็ต้องอยู่ตรงนี้อีกนานเลยนะ (กระซิบ)

มากะ: . . .  (กระซิบ)

โซล: เธอพร้อมน่ะ ^^  (กระซิบ)

มากะ: ฉันบอกว่าอย่า--- (กระซิบ)


โซล: ผมจะลองนะครับ^^

ป้า: จ้ะ^^ 


            ผมค่อยๆเอาหน้าเข้าไปใกล้ๆมากะ. . .


มากะ: ยะ อย่านะ ///  (กระซิบ)

โซล: พอดีฉันไม่อยากเเขนชาอ่ะนะ โทษที่ (กระซิบ)


           หน้าของผมค่อยๆเข้าไปใกล้ ค่อยๆเข้าไปใกล้

 

     3


    2


    1


โซล: หื้มมม~ หอมดีจัง^^

มากะ: งื้ออ~ >///<


ป้า: อย่างงั้นเเหละจ้ะ ถ้าทำเเบบนั้นบ่อยๆจะทำให้สัตว์เลี้ยงของเรารักเรามากขึ้นนะจ้ะ

โซล: ครับ

ป้า: ถ้างั้นป้าขอตัวไปจ่ายค่าไฟก่อนนะจ้ะ พอดีพึ่งโดนตัดเมื่อกี้ เลยอดดูละครเลยจ้ะ

โซล: ระ เหรอครับ 


            ก็ว่าอยู่ทำไม่ถึงไม่ดูละครหลังข่าว ที่เเท้ลืมจ่ายค่าไฟ โธ่ป้า~


ป้า: ขอตัวก่อนนะจ้ะ

โซล: ครับ


          เเละเเล้วคุณป้าเขาก็เดินลงบันไดไป. . .เเต่ว่าผม. . .


มากะ: ตาโซล. . .

โซล: มีไร?

มากะ: อีคนบ้าาาา >//0//<

โซล: อ่ะ โทษที่พอดีมันจำเป็นต้องทำน่ะ^^'

มากะ: ชิ~ หามื้อเย็นกินเองเลยย่ะ

โซล: ดะ เดี๋ยว---


         มากะลงจากเเขนของผมเเล้วก็รีบเดินเข้าไปในห้อง. . .


โซล: หึ หากินเองก็ได้030


      2 นาทีต่อมา


โซล: ขอโทษ ทำมื้อเย็นให้กินหน่อยจิT^T

มากะ: ไม่!!!

โซล: มาก่าาา ฉันหิวเเล้วTT

มากะ: เรื่องของนายย่ะ!!!


     โปรดติดตามตอนต่อไป



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

259 ความคิดเห็น