นิมิตมาลย์

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 ตามชะตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 ส.ค. 62

บทที่ 5 ตามชะตา


            หลังจากที่องค์ชาย ฝ่าบาทอะไรนั่นกลับไป อิน และครอบครัวก็ได้ใช้เวลาในการปรึกษาร่วมกัน ว่าตัวเขาเองควรจะเอายังไงกับเรื่องนี้ดี พ่อแม่ของเขานั้น ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จะยอมรับการตัดสินใจของเขา และเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเขาทั้งจากเรื่องผู้ไม่หวังดี และเรื่องโซลเมท


            เนื่องจากตัวอินนั้นได้ผูกชะตาไปกับองค์ดิษย์วรินทร์แล้ว หลังจากนี้คงเป็นเรื่องยากหากต้องอยู่ไกลออกจากกัน แต่รวีนครินทร์กับไทยนั้น ไม่ได้เดินทางไปมาหาสู่กันได้โดยง่าย หากอินเลือกที่จะไม่ไป เขาอาจจะต้องทรมาน เพราะมีความต้องการต่ออัลฟ่าที่เป็นคู่ของตน ทั้งในเรื่องกลิ่น หรือเวลาที่โอเมก้านั้นฮีท  


            ในยุคสมัยใหม่นี้หากโอเมก้า ยังไม่เจอโซลเมทนั้น ยังพอมีตัวช่วยทางวิทยาการทางการแพทย์หลายตัว ที่จะทำให้พวกเขาสงบ หรือไม่ทรมานจากอาการความต้องการทางร่างกายอันเป็นสัญชาตญาณของโอเมก้าพวกนี้ได้ แต่หากได้เจอโซลเมท และผูกชะตากันแล้ว ก็มีเพียงเมทของตนเท่านั้นที่จะช่วยได้ จะไม่มียาหรือเทคโนโลยีอะไรช่วยได้ดีเท่า เพราะอะไรน่ะหรือ? เพราะสุดท้ายมนุษย์ก็สู้ธรรมชาติไม่ได้อยู่ดี


            หลังจากเหตุการณ์วันนั้นหนึ่งวัน อินก็ได้รับอนุญาตจากหมอให้กลับมาบ้านได้ เนื่องจากร่างกายเขานั้นแข็งแรงเป็นปกติแล้ว เขากลับมาใช้ชีวิตประจำวันตามปกติเช่นทุกวัน มาได้เกือบ 1 อาทิตย์แล้ว แต่ในหัวสมองนั้นกลับมีเรื่องน่ารำคาญให้คิดวกวนไปมา เขาควรจะตัดสินใจอย่างไรดี?


เรื่องนี้มันหลอกหลอนเขามาเป็นสัปดาห์จนแทบให้เขากลายเป็นคนย้ำคิดย้ำทำอยู่แล้ว มันทำให้เขารู้สึกแย่ จนบางวันต้องขนทั้งหมอน ทั้งผ่าห่มเข้าไปทำรังในห้องของตัวเอง ยังดีที่มีเสื้อสูทสีดำของเจ้าของกลิ่นเปลือกไม้ที่สวมใส่มาพบเขาในวันนั้น ทิ้งไว้ให้ โดยฝากสูทตัวนี้มากับบิดาของเขา เพราะเจ้าของสูทนั้น มั่นใจว่าเขาต้องใช้มัน


            จริง!! ตอนนี้เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากลิ่นของมันช่วยบรรเทาความเครียดของเขาได้มาก ถึงเขาจะไม่ชอบแบบนี้ก็เถอะ! เพราะยิ่งเขาโหยหาการสูดกลิ่นนี้เท่าไร ยิ่งกลิ่นเปลือกไม้จันทน์นี้ทำให้เขารู้สึกดีได้มากเท่าไร ยิ่งตอกย้ำว่าตัวเขานั้นเป็นโซลเมทกับเจ้าของกลิ่นนี้


            เวลาล่วงเลยไปเกือบ 2 อาทิตย์ที่องค์ชายเปลือกไม้จันทน์หายไป ยังถือว่าดี ถือว่าเขายังได้รับเวลาในการตัดสินใจเยอะอยู่ ปกติแล้วอินไม่ใช่คนคิดมากอะไร แถมจะชอบเผชิญหน้าซะด้วยซ้ำ แต่เรื่องแฟนตาซีที่เกิดขึ้นตอนนี้ มันกำลังทำให้เขากลัว กลัวในสิ่งที่ตัวเองคาดไม่ถึงจนเกินไป อินตัดสินใจเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาย่า และยอมเล่าให้ฟังว่าเกือบสองอาทิตย์มานี้ เขายังคงฝันถึงผู้หญิงคนนั้น คนที่เคยเล่าให้ย่าฟัง คนที่มาเพียงขอให้ช่วยเหลือใครบางคน แล้วก็จากไป


“ย่าน่ะ เลือกที่จะออกมาจากรวีนครินทร์ เพราะตอนนั้นย่ากลัวการสูญเสียพ่อของเจ้าไปอีกคน และย่าก็คิดเพียงว่า ย่าไม่มีอะไรเกี่ยวโยงกับที่นั่นอีกแล้ว”

“แล้วถ้าเป็นย่า ย่าจะไปไหมครับ?


            ย่ายิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วก็ส่ายหัวให้กับคำถามที่ตรงไปตรงมาของอิน เขาคิดไม่ตกจริงๆ กับการตัดสินใจครั้งนี้


“รู้ไหม ทำไมย่าถึงย้ายออกมาแล้วไม่ข้องเกี่ยวด้วยได้นานขนาดนี้?

“ไม่ทราบครับ” ผมตอบพลางส่ายหัวไปด้วย

“เพราะย่าหมดชะตาที่จะต้องข้องเกี่ยวด้วยแล้ว แต่เราน่ะยังมีภาระหน้าที่อยู่ พูดตามตรงนะ ย่ารู้ดีว่าที่นั่นน่ะอันตราย แต่ย่าก็ยังคิดว่าองค์ดิษย์วรินทร์ จะปกป้องเจ้าได้ แล้วพระองค์ก็จะปกป้องเจ้าด้วยชีวิตด้วย ย่าไม่ได้พูดเพื่อช่วยพระองค์ หรืออยากผลักหลานไปหาอันตรายนะ แต่ย่ากลับเป็นห่วงเรื่องที่เจ้าจะห่างจากโซลเมทคู่ชะตามากกว่า”

“เจ้าอินหลานย่า ถ้าเจ้ามีหน้าที่ก็จงทำหน้าที่ ทุกอย่างมันถูกกำหนดไว้หมดแล้ว ไม่ช้าก็เร็วเจ้าก็ต้องอยู่เคียงข้างฝ่าบาทอยู่ดี”


หึ หึ เสียงหัวเราะน้อยๆของย่าขำออกมา ก่อนจะจ้องมองมาที่ผม


“ถ้าปู่เจ้าอยู่ คงจะดีใจว่าสิ่งที่คิดไว้นั้นเป็นจริง”

“อะไรหรือครับย่า?

“เวลาจะบอกเจ้าเอง ส่วนเรื่องผู้หญิงคนนั้น คนที่เจ้าฝัน ย่าก็ฝันเหมือนกัน เขาคงมาขอความช่วยเหลือเหมือนกัน เจ้าไม่คุ้นๆหน้าผู้หญิงคนนั้นบ้างหรือ?


คุ้นหน้าหรอ? จะว่าไปผมก็ว่าคุ้นหน้านะครับ เหมือนเคยเห็นหน้าที่ไหนสักที่ หน้าเหมือน…..ไอ่ฝ่าบาทต้นไม้นั่น


“อย่าบอกนะครับว่า….

“พระนางมาขอร้องเจ้า และมาขอร้องย่าให้ช่วยฝ่าบาท หึ เจ้ายังฝันแม่นอยู่เหมือนเดิมนะเจ้าอิน ฝันได้ไม่เท่าไร ฝ่าบาทก็เสด็จมาตามหาเลย”


              ชิบหาย! แม่มาบอกก่อนลูกอีกหรอเนี่ย แสดงว่าผู้หญิงที่ผมเจอในความฝันประจำ นั่นคือแม่ของดิษย์วรินทร์หรอเนี่ย Oh Gosh!


            หลังจากคุยกับย่าในวันนั้นเสร็จอินก็ตัดสินใจจะไปช่วยฝ่าบาทกลิ่นเปลือกไม้นั่น ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดี รักษาหน้าที่อะไรทั้งนั้น แต่เขาอยากให้เรื่องนี้มันจบๆไป จะได้เลิกคิดวกวน และเลิกฝันถึงผู้หญิงคนนั้นสักที เขาคิดว่าหากทำภารกิจเสร็จแล้ว เขาก็คงจะขอกลับมาอยู่บ้านตามเดิม เขาจึงเอาเรื่องที่เขาตัดสินใจได้แล้วนี้ไปบอกคนในครอบครัว ที่บ้านเขานั้นทำเพียงเคารพในการตัดสินใจของเขา และให้คำอวยพรให้คุณพระคุ้มครองตัวเขา รวมถึงให้ตัวเขามีสติในทุกการตัดสินใจ


            เวลาผ่านไปเพียงสามวัน หลังจากที่เขาตัดสินใจ เจ้าของกลิ่นเปลือกไม้ก็กลับมาที่บ้านของเขาอีกครั้ง หึ!พ่อก็คงจะรายงานเขาเร็ว ส่วนฝ่าบาทนั่นก็มาเร็ว เคลมเร็วซะจริง


          ในตอนแรกที่ฝ่าบาทมาถึงนั้น อินไม่ได้เข้าไปพบในบ้านทันที ทั้งที่รู้อยู่นานแล้วว่าจะมา ในเมื่อกลิ่นเปลือกไม้จันทน์ของฝ่าบาทนั้นหอมโชยมาแต่ไกล ตั้งแต่รถเบนซ์สีดำคันเดิมนั้นยังไม่ได้เลี้ยงเข้าตัวบ้าน


ถึงตัวอินนั้นจะตัดสินใจแล้ว แต่เขาก็ขอเวลาทำใจนิดหนึ่งเถอะ เพราะไอ้เรื่องอะไรที่จะเกิดหลังจากนี้ เขาคงคาดเดาไม่ได้ บางทีเขาก็แอบคิดว่า หากดับเบิ้ลดอร์ มารับเขา เขาอาจจะยังสบายใจกว่านี้อีก


            แต่อินก็หลลบอยู่ได้ไม่นาน เมื่อพ่อให้แม่บ้านมาตามตัวเขาไปพบแขกคนสำคัญ เขาเดินตามแม่บ้านไปยังห้องรับแขก สายตาเห็นฝ่าบาทที่กำลังสนทนาอย่างออกรสออกชาติกับครอบครัวของเขา หึ! ทีวันนี้ล่ะ อารมณ์ดีมาเชียว วันนี้ฝ่าบาทเปลือกไม้สวมเพียงเชิร์ตสีขาว ปกคอเสื้อแบบคอเสื้อจีน กับกางเกงสีดำตามสไตล์ ผมด้านหน้าที่ปลกลงมา ไม่ได้ถูกเซ็ตขึ้น ทำให้ดูเป็นลุคสบายๆ ไม่ได้ดูเป็นทางการมากอย่างครั้งที่แล้วที่เขามา


            อินยกมือไหว้คนตรงหน้าเป็นการแสดงความเคารพ แล้วนั่งลงข้างแม่ของเขา ครั้งนี้เขาสบายดีไม่มีอาการแปลกๆ อย่างครั้งแรกที่เจอกันอีกแล้ว แต่ที่ชัดเจนคือ กลิ่นเปลือกไม้จันทน์หอมนี้ ต้องเป็นของฝ่าบาทแน่ๆ เพราะบ้านเขาไม่มีต้นจันทน์หอม


“เราขอบใจมาก ที่น้องตัดสินใจจะช่วยเรา”

“ครับ”

            ฝ่าบาทเปลือกไม้เป็นคนเริ่มต้นทักทาย ด้วยใบหน้าที่ดูแจ่มใส และมีความหวัง แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่ได้ตอบสนองอะไรเขามาก เพียงตอบไปสั้นๆก็เท่านั้น


“วันนี้เราตั้งใจมารับน้องให้กลับไปกับเรา แต่อย่างที่เราบอกไปตั้งแต่ครั้งที่แล้ว เราจะให้น้องกลับไปก็เราในฐานะโซลเมท เราจึงจะให้กลับไปเปล่า อย่างที่เคยตั้งใจไว้ไม่ได้”

….

“ท่านอาทั้งสอง ท่านย่า อย่างที่เราได้คุยกับทุกท่านไว้ก่อนหน้านี้ วันนี้เราเอาแหวน มาหมั้น ให้กับน้อง และคงจะทำพิธีแต่งงานเงียบๆเพียงในครอบครัวกันก่อน หลังจากที่เราพาน้องเดินทางไปถึงรวีนครินทร์แล้ว เราจะจัดงานแต่งงาน และงานแต่งตั้งอย่างสมเกียรติ อย่างที่เคยได้พูดไว้”


เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! อย่างกะฟ้าผ่าลงตรงหน้า ไปตกลงแต่งงานกันตอนไหน? แล้วทำไมคนที่จะโดนแต่งถึงไม่รู้!!!!

ถ้าจะทำแบบนี้ ก็ฆ่าตูไปเลยเถอะ!!!


จบตอนที่ 5 ตามชะตา

Preciousmalee

_________________________________________________________________________________

ช่วงไรท์ขอบอก!! (Talk):

> ลงกันรัวๆ 5 ตอน ตามคำสัญญาตอนบทแรกนะคะ ตามจริงไรท์มีสต็อกไว้อีกหลายตอน (ไม่รู้เก็บไว้ทำไม สงสัยยังไม่ได้ฤกษ์) แต่ตอนนี้ขอพอก่อนนะคะ แล้วก็หลังจากนี้คงมาอัพเดตให้เป็นช่วงๆ เพราะถ้าขืนลงหมดทุกตอนที่มี ไรท์ก็ไม่รู้ว่าจะมีแต่งเวลาแต่งตอนต่อไปอีกเมื่อไร แต่จะพยายามทำให้สม่ำเสมอนะคะ  แต่ถึงยังไงก็ช่วยรอติดตามกันนะคะ ขอบคุณค่ะ



Ref.ดิษย์วรินทร์ในตอนนี้นะคะ

credit: Peach fairy land


ผิดพลาดประการใด ขออภัยมา ณ ที่นี้นะคะ

ถ้าชื่นชอบ หรืออยากติชมเพื่อการปรับปรุง สามารถคอมเมนต์อย่างสร้างสรรค์ได้นะคะ

และไปหวีดกันในทวิตเตอร์ โดยการติดแท็กชื่อฟิคด้วยได้นะคะ ถือเป็นการช่วยกันโปรโมทค่ะ 5555

 #นิมิตมาลย์ #เนียลอง #nielong #ฟิคเนียลอง






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น