เพียงตะวันจันทร์เจ้าขา [สนพ.ปองรัก]

ตอนที่ 51 : ตอนที่ 26 ------ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 ต.ค. 61







“อย่าส่งเสียงไปพี่ม้อย หนูพรางตัวพี่ได้แต่กันเสียงไม่ได้นะจ๊ะ เดี๋ยวคนพวกนี้จะพากันแตกตื่นหมด”


ทางด้านอิทธิศักดิ์ เมื่อรู้ความจากสาวใช้ก็นึกแปลกใจ


“อ้าว...ไหนว่าเที่ยวต่อเสร็จแล้วจะกลับกรุงเทพฯ กันเลย”


“เห็นว่าเปลี่ยนใจค่ะ จะกลับพรุ่งนี้เช้าเพราะคนขับรถตู้เมา แต่หนูเรียนไปแล้วนะคะว่าคุณท่านมีแขก พวกเขาเลยขอไปนั่งสังสรรค์กันต่อที่ศาลาในสวน จะไม่มารบกวนทางนี้ค่ะ”


“อ้อ...งั้นเดี๋ยวช่วยให้คนไปรับรองแขกแทนฉันด้วย จัดอาหารเครื่องดื่มไปเสิร์ฟอย่าให้ขาด และฝากบอกว่าอีกสักพักฉันจะตามไป”


“ค่ะคุณท่าน”


ประมุขของบ้านหันกลับมาเชิญแขกกินอาหารกันต่อ จังหวะนั้นเองวิมาดาก็กลับเข้ามาด้วยชุดเดรสสีเลือดหมูตัวใหม่และกลิ่นหอมฟุ้งไปทั้งตัว ที่หายไปนานคงเพราะอาบน้ำนั่นเอง


“ใครมาเหรอคะ วิได้ยินเสียงรถ แล้วคุณอาสองคนทำไมถึงได้หน้าซีดอย่างนี้ล่ะคะ” หญิงสาวถามบิดาก่อนจะหันมาถามทวีปและกินรีในตอนท้าย


“เรา...เอ่อ...ไม่ได้เป็นอะไรหรอก” ทวีปเป็นฝ่ายตอบแล้วรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เอามือแตะต้นขาภรรยาเพื่อให้สงบสติอารมณ์ตาม


“เพื่อนก๊วนตีกอล์ฟของพ่อกลับมาน่ะ พอดีเปลี่ยนใจจะค้างที่นี่ ว่าแต่ทำไมถึงหายไปนานนัก พวกเรากินอิ่มกันแล้ว”


“พี่แทนโทร.มาน่ะสิคะ ถามข่าวคราวว่าทางนี้เป็นยังไงบ้าง และมีข่าวร้ายมาบอกวิว่า บทละครของวิถูกตัดออกไปหลายฉาก วิเลยต้องโทร.ไปเคลียร์กับทางผู้จัด แต่ตอนนี้ไม่มีปัญหาแล้วค่ะ เขาจะใส่บทกลับมาให้เหมือนเดิม ฮึ! เล่นกับใครไม่เล่นดันมาเล่นกับลูกสาวคุณอิทธิศักดิ์”


“ขี้เบ่งชะมัด มหาลาภไม่ชอบผู้หญิงคนนี้เลย คุณมินตราคิดถูกแล้วที่หันมาเชียร์พี่ม้อย” กุมารทองแบะปากเหยียดๆ มองวิมาดาอย่างดูแคลน


เพียงตะวันไม่ได้สนใจ กลับเดินวนไปมาเหมือนหนูติดจั่นอยู่ด้านหลังฉัตร พยายามคิดหาวิธีให้เขาพาจอมพลและมินตรากลับบ้านไวๆ ก่อนจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ใจหนึ่งก็อยากออกไปดูว่าไอยเรศเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าเขาเมามายจนหมดสติหลับคอพับไปเลยได้ยิ่งดี


หญิงสาวกำลังจะส่งสัญญาณบอกน้องมหาลาภให้ออกไปที่สวนด้วยกัน แต่แล้วทันใดนั้นมินตราก็เอ่ยขึ้นกลางวงเสียก่อน


“เห็นทีดิฉันคงต้องพาพี่จอมกลับบ้านก่อน ได้เวลาแล้วน่ะค่ะ อีกอย่างก็เป็นห่วงหนูม้อยด้วย แกกำลังป่วย อยากไปดูเสียหน่อยว่าอาการเป็นยังไงบ้าง”


“หนูม้อย? ใครกันครับ” อิทธิศักดิ์เลิกคิ้วด้วยความสงสัย


มินตราเหลือบมองสาวชุดเดรสสีเลือดหมูแวบหนึ่ง กดยิ้มมุมปากเมื่อตอบ


“แขกคนสำคัญของครอบครัวเราค่ะ ฉัตรชวนมาเที่ยวด้วยกันแต่ดันท้องเสีย ไม่อย่างนั้นดิฉันคงพามาให้คุณอิทธิศักดิ์รู้จักแล้ว”


“ม้อย? ผู้หญิงที่วิเคยพบที่เหมันตราริเวอร์ไซด์งั้นเหรอคะ” วิมาดาหันขวับมาถามฉัตรด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ


มินตราไม่ปล่อยโอกาสให้ฉัตรอึดอัดด้วยการทำตัวเป็นผู้สรุปเรื่องแทน


“น่าจะใช่นะจ๊ะ ชื่อแบบนี้จะมีสักกี่คนกันเชียว”


ตอบพร้อมส่งยิ้มหวาน ทำเอาวิมาดาถึงกับต้องเม้มปากแน่น กระนั้นผู้สูงวัยกว่าก็ไม่ได้สนใจ หันไปบอกฉัตร


“น้าจะพาคุณพ่อกลับก่อน เดี๋ยวให้นายชิดเดินไปส่ง ส่วนฉัตรจะอยู่คุยที่นี่ต่อก็ได้นะจ๊ะ และไม่ต้องห่วงคนทางโน้น เดี๋ยวน้าดูแลให้เอง”


“นั่งรถกลับทางหน้าบ้านดีกว่าครับ จะได้ไม่ต้องลำบากเดิน เดี๋ยวผมจัดการให้” อิทธิศักดิ์เสนออย่างเอื้อเฟื้อ


ทวีปและกินรีคอแข็งขึ้นทันใด หันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ส่วนเพียงตะวันนั้นแทบเต้น ก้มลงกระซิบกับเจ้ากุมารน้อยว่าควรทำอย่างไรดี เพราะถ้าจอมพลกลับทางหน้าบ้านจะต้องเจอลุงของหล่อนแน่ ระหว่างที่สมาชิกตระกูลชาวาลากำลังกระสับกระส่ายนั้นเอง จอมพลก็เอ่ยขึ้นดุจเสียงสวรรค์มาโปรด


“ไม่เป็นไรครับ ผมกลับเองจะดีกว่า อยากเดินย่อยด้วย ขอบคุณสำหรับดินเนอร์นะครับคุณอิทธิศักดิ์” จอมพลลุกขึ้นแล้วจับมือกับเจ้าของบ้านเป็นการทิ้งท้าย


เห็นดังนั้นฉัตรจึงลุกตาม แต่วิมาดาก็รีบถลามาเกาะแขนเขาไว้


“พี่ฉัตรอยู่ต่อเถอะนะคะ กินของหวานเป็นเพื่อนวิหน่อย วิมีเรื่องจะคุยด้วย”


“เอาไว้วันหลังดีกว่าครับ ผมเป็นห่วงคุณพ่อกับน้ามิน” เขาตอบเพียงเท่านั้นก็ปลดมือของวิมาดาออกอย่างสุภาพ


อากัปกิริยาที่ฉัตรแสดงออกอยู่ในสายตาของทุกคน ดังนั้นอิทธิศักดิ์จึงรู้ทันทีว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้มีใจให้ลูกสาวของเขาอย่างที่วิมาดาคาดหวังไว้


“ยายวิ ปล่อยพี่เขาไปเถอะ นี่ก็ค่ำแล้ว สมควรแก่เวลาพักผ่อน ลูกมานั่งกินของหวานเป็นเพื่อนคุณทวีปกับคุณน้องดีกว่า เดี๋ยวพ่อจะออกไปดูก๊วนเพื่อนๆ ที่สวนหน้าบ้านเสียหน่อย”


“แต่คุณพ่อ...”


“ทำตามที่พ่อบอก” อิทธิศักดิ์ไม่นำพาต่อท่าทีขุ่นเคืองของลูกสาว กลับพยักหน้าให้แขก “เชิญตามสบายนะครับ ไว้พบกันที่กรุงเทพฯ”


เมื่อได้ยินอย่างนั้นทุกคนก็ยกมือไหว้ร่ำลากันตามมารยาท จากนั้นก็แยกย้ายกันไป


เพียงตะวันแทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความโล่งใจ เมื่อพ้นออกมาจากอาณาจักรของนายแบงก์ใหญ่เสียได้ หญิงสาวเดินตามฉัตรมาเงียบๆ แม้ลมจะพัดเย็นเฉียบแต่ก็มีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆ เขาเช่นนี้


ผู้ตรวจสอบสาวกระชับเสื้อคลุมเข้าหากัน ชมภาพเกลียวคลื่นสีดำม้วนตัวซัดสาดเข้าหาฝั่งเป็นระลอกอย่างเพลิดเพลิน ไม่มีใครพูดอะไร เพียงแต่เดินทอดน่องตามกันไปเงียบๆ


จอมพลเดินนำหน้า มีนายชิดคอยประคองแขน ส่วนมินตราก็อยู่เคียงข้างตลอดเวลาจนกลายเป็นภาพอันคุ้นตาไปแล้ว ขณะที่ฉัตรนั้นเดินรั้งท้ายห่างออกมา เขาล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง สีหน้าผ่อนคลายลงจากเมื่อครู่มาก


เพียงตะวันเผลอสาวเท้าเข้ามามองหน้าเขาใกล้ๆ ลมพัดเส้นผมหยักสลวยของเขาจนปรกตา จังหวะที่ชายหนุ่มยกมือขึ้นเสยผม คนที่กำลังชื่นชมความหล่อเหลาของแฟนตัวเองอยู่ก็ถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกกระแทกจากด้านหลังเข้าอย่างแรง


“พี่ม้อย นั่น!”


“โอ๊ย!”


หญิงสาวล้มคว่ำลงไปจับกบบนพื้นทราย ใบหน้าสวยย่นยู่จากความเจ็บที่ฝ่ามือและหัวเข่า เมื่อเงยหน้าขึ้น น้องมหาลาภก็รีบส่งยิ้มแหยๆ ให้พร้อมบอก


“โทษทีจ้ะ หนูแค่จะแตะแต่พลังเยอะไปหน่อย”


ทางด้านฉัตรนั้นก็ชะงักเท้ากึกทันทีที่ได้ยินเสียงร้องแว่ว รีบเหลียวมองข้างกายทว่าก็ไม่พบอะไรนอกจากความว่างเปล่า แต่พอเพ่งสายตาฝ่าความมืดไปที่พื้นกลับพบรอยรองเท้าเล็กๆ น่าจะเป็นของผู้หญิงอยู่คนละด้านกับที่มินตราเดิน


รอยเท้าใคร มาได้อย่างไร


ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นกว่าเดิม เพราะนอกจากจะมีรอยเท้าแล้ว เยื้องไปด้านหน้ายังมีรอยทรายไถลเป็นทางอีก


เพียงตะวันตัวแข็งทื่อ กลั้นหายใจโดยพลัน เพราะฉัตรขยับเดินเข้ามาใกล้ทีละน้อย


“พี่ม้อย ตรงนั้นมีคน” มหาลาภไม่สนใจฉัตร รีบชี้ไปที่หลังต้นมะพร้าวในมุมมืดใกล้ๆ “เขาไม่ได้มาดี หนูรู้สึกได้”


ผู้ตรวจสอบสาวหันขวับไปมองโดยพลัน แม้จะยังกังวลเรื่องฉัตรอยู่ แต่สิ่งที่กุมารน้อยบอกเป็นเรื่องฉุกเฉินยิ่งกว่า และทันใดนั้นเองผู้ที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ก็ก้าวอาดๆ ออกมาขวางทางทุกคน แม้แสงจันทร์ในค่ำคืนนี้จะค่อนข้างสลัวแต่ก็พอมองออกว่าเป็นใคร


“ฮึ! ไม่นึกว่าจะได้พบกันที่นี่”


“ไอยเรศ!”













โหลด e-book อ่านจาก meb

 
 



อ่านเรื่องอื่นๆ ของดวงมาลย์ / แพรววนิด ในเด็กดี












 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

291 ความคิดเห็น

  1. #270 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 12:55
    อ้าว เผชิญหน้ากันแล้ว จะมีเคลียร์กันไหม
    #270
    0
  2. #135 ขอให้สมปรารถนา (@whattobee) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 13:44
    รออ่านต่อนะคะ
    #135
    0