เพียงตะวันจันทร์เจ้าขา [สนพ.ปองรัก]

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 16 ------ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    3 มี.ค. 61








อาการป่วยของฉัตรดีขึ้นมากหลังจากปรับความเข้าใจกับเพียงตะวัน คงจะจริงดั่งคำที่ว่า ‘ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว’


และไม่เพียงจะปรับความเข้าใจกันเท่านั้น ผู้ตรวจสอบสาวยังได้รู้ความจริงด้วยว่า ตอนที่หล่อนขึ้นไปเช็ดตัวให้ฉัตรเมื่อคืน เขาไม่ได้หลับ แต่เนื่องจากไข้ขึ้นสูงเลยยอมปล่อยให้หล่อนทำอะไรได้ตามที่ต้องการ เล่นเอาคนถูกตุ๋นถึงกับเขินหนักเลยทีเดียว


หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเรียบร้อย สองหนุ่มสาวก็เดินทางมายังวัดซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม ทำบุญเสร็จก็ทำทานต่อด้วยการปล่อยนกปล่อยปลาร่วมกัน


การเดินทางสู่โลกภายนอกของเพียงตะวันราบรื่นตลอดรอดฝั่ง แม้จะเห็นวิญญาณเร่ร่อนบ้าง แต่คราวนี้หล่อนได้รับคำแนะนำจากจันทร์เจ้าขาว่าให้ตั้งจิตให้สงบ อย่าตื่นตระหนก เห็นก็ทำเป็นไม่เห็นเสีย วิญญาณเหล่านั้นก็จะไม่มารบกวนใดๆ เพราะใช่ว่าหล่อนจะมีคลื่นตรงกับวิญญาณทุกดวงเสียเมื่อไร


เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจทำบุญทำทาน ก่อนจะกลับโรงแรมเพียงตะวันขอฉัตรแวะร้านกาแฟเจ้าประจำซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเพื่อซื้อเมล็ดกาแฟบดฝากครอบครัว เพราะเย็นนี้หล่อนจะต้องกลับไปฉลองคริสต์มาสอีฟตามสัญญา แม้จะตกลงคบกันเป็นแฟน แต่หญิงสาวพยายามหลีกเลี่ยงการเอ่ยถึงสมาชิกในครอบครัว ด้วยไม่อยากพูดโกหกกับฉัตร รวมถึงไม่อยากหลอกลวงเขามากไปกว่านี้


“จะรอที่รถก็ได้นะคะ ฉันเข้าไปแป๊บเดียว” เพียงตะวันบอกสารถีส่วนตัว


“ผมไปด้วยดีกว่า” ฉัตรดับเครื่องยนต์แล้วตามหญิงสาวเข้ามาในร้าน


กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยกระทบจมูกทันทีที่ประตูเปิด ลูกค้าประจำทักทายเจ้าของร้านแล้วสั่งเมล็ดกาแฟสามแพ็กใหญ่


อันที่จริงที่แกรนด์ชาวาลาก็มีกาแฟคุณภาพดีบริการลูกค้าอยู่แล้ว แต่คนในครอบครัวของหล่อนนิยมดื่มของที่นี่มากกว่า แม้คุณภาพจะสูสีกัน แต่ต่างกันตรงที่เวลาทุกคนดื่มกาแฟของที่นี่จะนึกถึงหล่อนไปด้วย จึงได้ความสุขทางใจเพิ่มขึ้นอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์


เพียงตะวันอมยิ้มเมื่อเห็นฉัตรมองสำรวจรอบๆ ร้านด้วยความชื่นชม เขาคงไม่เคยสังเกตละสิว่ามีร้านกาแฟน่ารักๆ อยู่แถวนี้ด้วย


“อยากดื่มอะไรไหมคะ” หญิงสาวถามเมื่อเห็นเขาจับจ้องเมนูกาแฟและขนมหวานซึ่งเขียนอยู่บนกระดานด้านหลังพนักงาน


“คุณล่ะ” เขาถามกลับ


“มอคค่าปั่น ฝากสั่งให้ด้วยนะคะ ฉันขอเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่ง”


เมื่อฉัตรพยักหน้ารับ เพียงตะวันก็เดินตรงเข้าด้านในของร้านซึ่งจัดเป็นโซนส่วนตัว มีฉากกั้นเป็นสัดส่วนจึงสามารถใช้เป็นที่นั่งประชุมย่อมๆ ได้ และทันทีที่พ้นจากระยะสายตาของแฟนหนุ่ม ร่างบางก็ชะลอฝีเท้าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร.หากุญชรเพื่อสอบถามว่าที่บ้านขาดเหลืออะไรอีกหรือไม่ จะได้หาซื้อเข้าไปทีเดียว


จังหวะนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของลูกค้าซึ่งนั่งอยู่ด้านในก็ดังขึ้น ทำเอาหญิงสาวถึงกับสะดุ้ง ทีแรกก็ไม่ได้นึกเอะใจอะไร แต่เมื่อฟังดูดีๆ ก็จำได้ว่ามันเหมือนเสียงเพลงเรียกเข้าของญาติผู้พี่ไม่ผิดเพี้ยน


ทายาทสาวตระกูลชาวาลาตั้งใจฟังเสียงจากโทรศัพท์มือถือของตัวเองอีกครั้ง ทว่ากุญชรไม่ยอมรับสายสักที สักพักระบบก็โอนเข้าสู่บริการฝากข้อความพร้อมกับเสียงริงโทนเมื่อครู่ก็เงียบหายไปเช่นกัน


ด้วยความสงสัยเพียงตะวันจึงเดินเข้าไปดูให้เห็นกับตา มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่พี่ชายจะอยู่ที่นี่เพราะหล่อนเคยพาเขามานั่งเล่นอยู่หลายครั้งก่อนจะย้ายไปทำงานที่ฮ่องกง


นั่นไง เป็นกุญชรจริงๆ


ญาติผู้พี่กำลังนั่งดื่มกาแฟอย่างมีความสุขกับผู้หญิงคนหนึ่ง เจ้าหล่อนนั่งหันหลังให้จึงไม่เห็นหน้าตา แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับการที่ทั้งสองดูดกาแฟจากหลอดที่ม้วนเกลียวเป็นรูปหัวใจก่อนจะแยกปลายออกสองข้าง ซึ่งเป็นภาพที่เพียงตะวันเห็นแล้วถึงกับต้องขยี้ตา


พี่พลายมาออกเดต มิน่าล่ะถึงไม่ยอมรับสาย


คนเป็นน้องรู้สึกหมั่นไส้ แต่แล้วเมื่อนึกถึงฉัตรขึ้นมาก็ใจหายวาบ


“ตายแล้ว”


เพียงตะวันยอมเสียมารยาทเดินพรวดพราดเข้าไปในฉากกั้นเพื่อเตือนพี่ชาย แต่แล้วก็ต้องชะงักเท้ากึก รู้สึกเหมือนถูกไม้หน้าสามตีเข้ากลางแสกหน้าสิบทีซ้อนเมื่อเห็นหน้าของผู้หญิงที่นั่งอยู่กับกุญชรชัดๆ


“ฉาย!”


“เหมีย...!”


เพียงตะวันรีบเอามือตะปบปากพี่ชายและฉายฉานที่เบิกตาโพลงมองหล่อนราวกับเห็นผีด้วยความรวดเร็ว แล้วกระซิบเสียงดุ


“คุณฉัตรอยู่ที่นี่”


“ฮ้า!”


สองหนุ่มสาวส่งเสียงอู้อี้ด้วยความตกใจสุดขีดยิ่งกว่าเห็นเพียงตะวันเสียอีก


“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน พี่กับฉายรวมหัวกันหลอกทุกคนงั้นเหรอ” เพียงตะวันฉุนจัด สะบัดมือออกแล้วกอดอกไว้แทน ครั้นเห็นว่าไม่มีใครตอบ เอาแต่นั่งมองกันตาปริบๆ ก็สั่งเสียงเฉียบ “เรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน หลังจากแยกกับคุณฉัตรแล้ว เหมียวจะกลับบ้านทันที ถ้าไม่เจอพี่พลายรออยู่เป็นได้เห็นดีกันแน่ ส่วนเธอ ยายจอมลวงโลกตัวแม่ เล่นละครจนฉันสงสาร ฮึ! วันนี้ฉันขอจัดการพี่ชายตัวดีก่อน พรุ่งนี้ค่อยถึงคิวเธอ!”


พูดจบคนถูกหลอกก็สะบัดก้นเดินกลับออกไปยังหน้าร้านแล้วพาฉัตรกลับโรงแรมทันที กุญชรและฉายฉานซึ่งหัวใจเกือบวายตายถึงกับยกมือกุมขมับพร้อมครางพร้อมกัน


“ซวยแล้ว!”






ผู้ตรวจสอบสาวพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้ฉัตรผิดสังเกต แต่เมื่อสมองนึกถึงภาพที่กุญชรกับฉายฉานกำลังนั่งดูดกาแฟกันอย่างหวานชื่น อารมณ์ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง บีบแก้วในมือจนมอคค่าปั่นทะลักออกมาเลอะเทอะ ทำให้ไม่สามารถกลับบ้านได้ในทันที จำเป็นต้องเปลี่ยนชุดก่อน


เมื่อถึงโรงแรม ทั้งสองพบแทนคุณตรงล็อบบี เขาเพิ่งกลับมาจากข้างนอกได้ไม่นาน ดาราหนุ่มเห็นคนทั้งสองปุ๊บก็รีบเข้ามาถามไถ่ทันที


“คุณสองคนเป็นยังไงบ้างครับ ผมหาน้องฉายไม่เจอ แต่รู้จากหมอวินัยว่าอาการดีขึ้นแล้ว ต้องขอโทษจริงๆ ที่เมื่อคืนไม่ได้อยู่ช่วยอะไรเลย พอดีคนที่บ้านเรียกตัวผมกลับด่วนเพราะคุณแม่ล้มในห้องน้ำ แถมวันนี้ยังมีงานแต่เช้ามืด ผมก็เลยเพิ่งกลับมา”


“ผมไข้ขึ้นนิดหน่อยแต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นมากแล้วครับ ส่วนคุณม้อย เธอแข็งแรงยิ่งกว่าวันเดอร์วูแมนเสียอีก” ฉัตรตอบขำๆ


“ค่อยโล่งอกหน่อย คุณสองคนบ้าระห่ำมากเลยนะเมื่อคืน โชคดีที่ปลอดภัยกันทุกคน รวมทั้งเด็กด้วย”


“เอ่อ...คุณสองคนคุยกันไปก่อนนะคะ ฉันขอตัวไปเปลี่ยนชุด”


ประโยคที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้แทนคุณเพิ่งเห็นว่ากระโปรงของหล่อนเปียกเป็นคราบสีน้ำตาลดวงใหญ่


“เชิญครับ แต่คุณฉัตรอย่าเพิ่งไปไหนนะ ผมอยากปรึกษาเรื่องงานประมูลภาพต่อเพราะมันจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว เมื่อคืนผมลองปรึกษาคุณแม่ ท่านก็ไม่ขัดข้องอะไรเรื่องเปลี่ยนสถานที่จัดงาน อ้อ...และผมจะขออนุญาตพารายการทีวีมาทำสกู๊ปเรื่องวันสบายๆ กับแทนคุณที่นี่ในวันพรุ่งนี้ด้วยนะครับ อาจจะบอกกะทันหันไปหน่อยแต่ก็น่าจะเป็นผลดีกับโรงแรม”


อันที่จริงเพียงตะวันสนใจเรื่องที่แทนคุณจะคุยกับฉัตรมาก แต่ดันมีเรื่องอื่นเร่งด่วนกว่า ดังนั้นหญิงสาวจึงรีบขึ้นห้องไปเปลี่ยนชุดแล้วถือโอกาสที่เจ้าของโรงแรมอยู่ในห้องทำงานกับดาราหนุ่มแอบแวบออกจากโรงแรมโดยไม่เรียกแท็กซี่ขับอ้อมให้เสียเวลาเหมือนคราวก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็ชำเลืองซ้ายขวาอยู่หลายรอบจนแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น ถึงค่อยผลุบเข้ามาในอาณาเขตของแกรนด์ชาวาลาซึ่งมีผู้คนคึกคัก ต่างจากเหมันตราริเวอร์ไซด์ราวกับคนละโลก


หญิงสาวพบไอยเรศกำลังต้อนรับแขกวีไอพีอยู่ในห้องอาหาร ท่าทางจะเป็นรายใหญ่ จึงเพียงโบกมือทักทายและทำท่าบุ้ยใบ้ว่าจะขึ้นข้างบน


เมื่อถึงห้องพักของครอบครัว เพียงตะวันโผเข้ากอดบิดาและมารดาพร้อมหอมแก้มฟอดใหญ่ ทีแรกที่ไม่เห็นกุญชรก็นึกเคือง แต่บิดาบอกว่าเขาเพิ่งกลับมา ตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่ หญิงสาวจึงเข้ามารอในห้องส่วนตัวของพี่ชายอย่างถือวิสาสะ


“เฮ้ย!” กุญชรสะดุ้งโหยงเมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมาแล้วเห็นโจทก์คนสำคัญกำลังยืนจังก้าเท้าเอวรออยู่ โดยที่เขามีผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวปกปิดร่างกาย ชายหนุ่มรีบตะปบปมผ้าไว้แน่น “แกรีบมากขนาดนี้เลยเหรอวะไอ้เหมียว ขอฉันแต่งตัวก่อนได้ไหม”


“คุยกันทั้งอย่างนี้แหละ พี่พลายตุกติกเมื่อไร เหมียวไม่ปรานีแน่ ไปนั่งตรงโน้น”













โหลด e-book อ่านจาก meb

 
 



อ่านเรื่องอื่นๆ ของดวงมาลย์ / แพรววนิด ในเด็กดี












 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

291 ความคิดเห็น

  1. #252 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 15:28
    555ดุจังน้องเหมียว พี่ชายกับแฟนหลอกเข้าให้
    #252
    0
  2. #180 ขอให้สมปรารถนา (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 11:41
    พี่รักน้อง น้องรักพี่จะได้สมปรารถนาทั้งสองคู่
    #180
    0
  3. วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 12:19
    เค้าก็ตามจากเฌอ สนุกอย่างที่เฌอบอกจริงๆด้วย????
    #40
    1