เพียงตะวันจันทร์เจ้าขา [สนพ.ปองรัก]

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 15 ------ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    27 ก.พ. 61

        






เพียงตะวันหมกตัวอยู่แต่ในห้องสวีต แม้จะเลยเวลาอาหารเช้ามากแล้วก็ไม่คิดหาอะไรใส่ท้องเพราะมัวแต่กังวลใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น


หล่อนไม่น่าใจอ่อนเลยจริงๆ


เสียงโทรศัพท์ภายในห้องดังขึ้น คนมีชนักปักหลังสะดุ้งโหยงไม่กล้ารับสาย แต่จันทร์เจ้าขาโผล่เข้ามาบอกด้วยใบหน้ายิ้มแป้น


“ยายฉายน่ะ เรื่องสำคัญ”


ได้ยินดังนั้นเพียงตะวันจึงค่อยโล่งใจ รีบเดินไปรับสาย


“ฮัลโหล”


“เหมียว ฉันเล่าเรื่องคุณรัตนาวดีให้พี่ฉัตรฟังแล้วนะ อีกสิบนาทีเธอต้องมาเจอฉันกับพี่ฉัตรที่ห้องสวีตตรงข้ามห้องคุณแทน คุณรัตนาวดีให้องครักษ์โทร.มาเชิญพวกเราไปพบ”


เพียงตะวันไม่ได้ตกใจกับคำบอกเล่าของฉายฉาน กลับถามไปคนละเรื่อง


“แล้วพี่ชายของเธอ...เป็นยังไงบ้าง”


“ไข้ลดแล้ว แต่หน้ายังซีดอยู่ พี่ฉัตรบอกว่าทำงานไหว งั้นอีกสิบนาทีเจอกันนะเหมียว อย่าช้าละ”


“โอเค”


เพียงตะวันวางสาย แล้วหันมาหาจันทร์เจ้าขาซึ่งยืนม้วนปอยผมเล่นอย่างอารมณ์ดี


“เมื่อคืนเป็นฝีมือป้าจันทร์ใช่ไหมคะ”


ผีสาวทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้


“อุ๊ย! เดชามาแน่ะ สงสัยจะมีความคืบหน้าเรื่องคดีนายไกรสร ฉันขอไปสืบก่อนนะ”


พูดจบจันทร์เจ้าขาก็หายวับไปทันที ปล่อยให้เพียงตะวันเหลือกตามองบนด้วยความอ่อนอกอ่อนใจเช่นเคย






สิบนาทีหลังจากนั้นผู้ตรวจสอบสาวก็มายืนอยู่หน้าห้องสวีตของรัตนาวดีตามนัดหมาย ด้านหน้าประตูมีองครักษ์ร่างใหญ่ยืนรออยู่ในชุดลำลองเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป ใบหน้าที่เคยเห็นเคร่งขรึมเมื่อวานดูเป็นมิตรมากขึ้น เขาค้อมศีรษะให้นิดหนึ่งแล้วเปิดประตูออก


“เชิญครับ คุณฉัตรกับคุณฉายฉานรออยู่แล้ว”


เพียงตะวันนึกทึ่งที่เขาสามารถพูดภาษาไทยได้ดี แม้สำเนียงจะแปร่งอยู่สักหน่อยก็ตาม


“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกล่าวก่อนจะเดินเข้าสู่ภายในห้องสุดหรูซึ่งมีลักษณะคล้ายห้องที่หล่อนพัก เพียงแต่เฟอร์นิเจอร์กลับวางสลับข้างกัน


ฉัตรและฉายฉานนั่งรออยู่ในห้องรับแขกเพียงสองคน เพียงตะวันรู้สึกขาไม่สามัคคีกันขึ้นมาเสียอย่างนั้น เดินขวิดไปมาเหมือนเด็กหัดตั้งไข่เมื่อสบดวงตาคมกริบของฉัตร เขานั่งนิ่ง สีหน้าปกติ ดูไม่ออกเลยว่ากำลังคิดอะไรหรืออยู่ในสภาพอารมณ์ไหน


ทันใดนั้นประตูห้องนอนก็พลันเปิดออกพร้อมกับวรองค์ของว่าที่พระมเหสีแห่งประเทศซาเบียสาวพระบาทออกมาอย่างสง่างาม แม้จะแต่งองค์ด้วยชุดแซ็กสีดำเรียบๆ ดังคนสามัญทั่วไปก็ตาม


“ขอบคุณที่มากันพร้อมหน้า”


จู่ๆ ฉายฉานก็ก้มลงถอนสายบัวโดยไม่ปรึกษาหารือใคร เพียงตะวันจึงต้องยอบตัวตาม ฉัตรเองก็ก้มศีรษะคำนับ ทำให้ผู้สูงศักดิ์ถึงกับเลิกพระขนงสูง


“พวกคุณทราบอย่างนั้นหรือ”


“เพคะ” ฉายฉานตอบเพียงสั้นๆ เพราะไม่ค่อยได้พูดคำราชาศัพท์บ่อยนัก เรียกว่าแทบไม่เคยเลยจะดีกว่า


รัตนาวดีแย้มสรวลแล้วผายพระหัตถ์ให้ทุกคนนั่งลง


“พูดตามปกติเถอะค่ะ ไม่ต้องมีพิธีรีตอง ที่นี่และเวลานี้ฉันเป็นเพียงสาวไทยธรรมดาคนหนึ่ง”


ตรัสจบก็ผินพระพักตร์มาสบตาเพียงตะวันและฉัตร


“ที่ฉันเชิญให้มาพบก็เพื่อจะแสดงความขอบคุณในน้ำใจ ฉันคงเสียซาเมียร์ ลูกชายสุดที่รักไปในสายน้ำนั่นแล้ว ถ้าคุณทั้งสองไม่ช่วยชีวิตแกไว้ ประเทศซาเบียจะไม่ลืมบุญคุณในครั้งนี้เลย โดยเฉพาะกับคุณ...เพียงตะวัน”


เจ้าของชื่อได้ฟังก็รู้สึกเกร็งขึ้นมาทันที


“ไม่เป็นไรค่ะ ฉัน...เอ่อ...” เพียงตะวันนิ่งไปเสี้ยววินาทีเพื่อตั้งสติแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังหลังจากรู้แล้วว่าควรจะพูดอะไร “ฉันเป็นคนของเหมันตราริเวอร์ไซด์ ต้องดูแลแขกทุกคนเป็นอย่างดีตามหน้าที่ค่ะ ไม่ว่าแขกคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม ทุกคนล้วนสำคัญเท่าเทียมกัน ฉันแค่อยู่ถูกที่ถูกเวลา ถ้าคุณฉัตร คุณฉาย หรือพนักงานคนอื่นอยู่ตรงนั้นด้วย ก็คงไม่รีรอที่จะกระโดดน้ำหรือหาวิธีช่วยลูกชายของคุณเช่นกัน”


ภายในห้องรับแขกเงียบกริบทันใด เพียงตะวันรู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน เวลานี้หล่อนรู้สึกกระวนกระวายใจไม่น้อย ไม่รู้ว่าฉัตรจะโกรธหรือเปล่าที่หล่อนแอบอ้างอย่างนี้


“ความกล้าหาญและทัศนคติในการทำงานของคุณน่ายกย่องมาก ฉันดีใจแทนคุณฉัตรและคุณฉายที่มีพนักงานดีๆ อย่างนี้ในโรงแรม หวังว่าคุณจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือไปนะคะ”


ท้ายดำรัสนั้นรัตนาวดีหันมาตรัสกับฉัตร


“ครับ ผมไม่มีวันยอมให้เป็นอย่างนั้นเด็ดขาด” ชายหนุ่มตอบโดยไม่ละสายตาไปจากเจ้าของวงหน้ารูปไข่ซึ่งเอาแต่หลุบตามองโต๊ะ


“เอาละค่ะ เห็นทีฉันคงต้องขอไปเตรียมตัวก่อน ท่านชีคสั่งให้พวกเรากลับซาเบียเร็วขึ้น ที่ฉันมาเมืองไทยเงียบๆ เพราะจะรับคุณแม่กลับไปอยู่ด้วยกัน หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะคะ ขอให้รู้ว่าฉันจะไม่ลืมพวกคุณและจะขอตอบแทนน้ำใจตามแบบฉบับของฉัน”


ว่าที่ราชินีแห่งประเทศซาเบียตรัสทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก็ทรงดำเนินกลับเข้าห้องบรรทมด้วยมาดนางพญาอันงดงาม






เพียงตะวันเดินตามฉัตรและฉายฉานมาจนถึงห้องพักของตัวเองโดยไม่พูดอะไร แต่แทนที่จะมุ่งหน้าต่อไปยังลิฟต์ ฉัตรกลับหยุดเดินเสียเฉยๆ แล้วหันมาบอกน้องสาว


“ฝากฉายลงไปช่วยคุณนีดูแลดามให้พี่ด้วย วันนี้พี่อยากพักสักหน่อย”


“ฉายกำลังจะไล่พี่ฉัตรกลับห้องเหมือนกัน ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉายจัดการได้” ฉายฉานเห็นดีด้วย แต่แล้วก็ต้องอ้าปากค้างกับการกระทำต่อมาของพี่ชาย


“คุณไปกับผม”


เพียงตะวันหน้าเหวอ เมื่อจู่ๆ ฉัตรฉุดหล่อนให้เดินไปด้วยกันโดยใช้ทางหนีไฟเพราะสามารถทะลุขึ้นมายังห้องเพนต์เฮาส์ได้เร็วกว่า


“คุณฉัตร ปล่อยฉันนะ”


หญิงสาวยื้อยุดเขาไว้ตรงชานพักบันไดซึ่งกรุผนังด้วยกระจกใส สามารถมองเห็นทิวทัศน์ด้านนอกได้ ทว่าเวลานี้หล่อนไม่มีอารมณ์สุนทรีย์หลงเหลืออยู่อีกแล้ว พยายามมองหาฉายฉานซึ่งน่าจะตามขึ้นมาห้ามปรามแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา


“ผมอยากคุยกับคุณ”


“งั้นก็คุยตรงนี้สิคะ ฉันไม่อยากขึ้นข้างบน”


“กลัวอะไร”


“ไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากขึ้น”


ฉัตรไม่ดื้อดึง เขาปล่อยข้อมือคนตัวเล็กกว่าให้เป็นอิสระ แล้วเอนแผ่นหลังพิงกำแพงปูนเปลือยอีกด้านอย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ เพียงตะวันเห็นดังนั้นก็ลืมตัว ยกมือข้างหนึ่งขึ้นแตะแก้มของเขาเบาๆ


“คุณยังมีไข้อยู่นี่”


“ผมไม่เป็นอะไร คุณม้อย...”


ฉัตรเรียกพร้อมทอดสายตาหวานฉ่ำมายังหญิงสาว ซึ่งเพียงตะวันไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะพิษไข้หรือเพราะอะไรกันแน่


“คุณขึ้นไปพักก่อนเถอะค่ะ ไว้วันหลังเราค่อย...”


พูดได้เพียงเท่านั้นคนใจไม่อยู่กับเนื้อตัวก็ถูกฉัตรดึงเข้าหา จากนั้นเขาก็ใช้ท่อนแขนอีกข้างรวบตัวหล่อนเข้าไปกอดไว้แนบอก


“คุณฉัตร!”


“ผมไม่มีแรง คุณอย่าดิ้นได้ไหม”


เพียงตะวันตัวแข็งทื่อหยุดดิ้นฉับพลัน เมื่อฉัตรกดคางสากลงบนกระหม่อมของหล่อนไว้ อ้อมกอดของเขาไม่ได้รัดรึงจนอึดอัดแต่กระชับแน่นอย่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก


“อย่าใจร้อนผลีผลามทำอะไรเสี่ยงอันตรายอย่างเมื่อคืนนี้อีกได้ไหม ผมขอร้อง”













โหลด e-book อ่านจาก meb

 
 



อ่านเรื่องอื่นๆ ของดวงมาลย์ / แพรววนิด ในเด็กดี












 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

291 ความคิดเห็น

  1. #250 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:25
    คุณฉัตร ชอบหนูเหมียวแล้วล่ะสิ
    #250
    0
  2. #249 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:48
    คุณฉัตรเป็นห่วงหนูตะวันเลยโดดนำ้ตามไปช่วย เอ๊เขาคิดอะไรกับเธอหนอ ถ้ารู้ว่าตะวันเป็นใครจะยังดีกับเธอไหมหนอ
    #249
    0
  3. #176 ขอให้สมปรารถนา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 09:49
    รออ่านต่อนะคะ
    #176
    0
  4. #175 Jukajun Sri (@jukajun1) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 16:42
    ขอให้หายป่วยไวๆ นะคะ ^_^
    #175
    0
  5. #49 ขอให้สมปรารถนา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 12:11
    รออ่านต่อนะคะ
    #49
    0
  6. #33 แยม (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 17:53
    รอต่อนะค่ะ กำลังสนุกเลยเชียว เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะค่ะ
    #33
    0