เพียงตะวันจันทร์เจ้าขา [สนพ.ปองรัก]

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 12 ------ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    20 ก.พ. 61








ตั้งแต่เพื่อนเก่าสมัยมหาวิทยาลัยของกุญชรกลับมาจากต่างประเทศ พ่อคุณก็ขยันออกไปสังสรรค์ด้วยบ่อยเสียเหลือเกิน ยังดีที่รับผิดชอบงานโรงแรมได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เขาจึงจนใจจะหาเรื่องตำหนิ เพราะเมื่อสมัยยังหนุ่มยังแน่นนั้น ตัวเขาเองก็ใช่ย่อยเสียเมื่อไร ลูกไม้คงหล่นไม่ไกลต้นนักหรอก


“พี่พลายใจแตกตอนแก่เหรอคะ” เพียงตะวันแซ็ว ไพล่นึกถึงเหตุการณ์ที่ร้านอาหารญี่ปุ่นเมื่อวันก่อน พี่ชายคงออกไปกินข้าวกับเพื่อนนั่นเอง


“ฉันยังไม่แก่!” กุญชรแยกเขี้ยวให้น้องสาวตัวดี ก่อนจะมองไปรอบวง เมื่อเห็นสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ตนเป็นตาเดียว จึงอธิบาย “ผมก็แค่ออกไปเฮฮาตามประสาหนุ่มๆ เพื่อนคนนี้ไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบปีแล้วครับ มันใกล้จะแต่งงาน หลังจากเข้าหอก็คงไม่มีโอกาสออกมาสังสรรค์ด้วยกันบ่อยๆ มันบอกว่าเกรงใจเมีย”


กินรีฟังแล้วยิ้มกริ่ม เห็นชอบว่าสามีควรอยู่ในโอวาทของภรรยา ดูอย่างทวีปนี่ปะไร ทั้งรักและเห็นเรื่องของตนสำคัญเป็นอันดับหนึ่งเสมอ กระนั้นก็ไม่ได้กลัวจนแหย ในบางคราวที่เขามีเหตุผลและจริงจังขึ้นมา ตนก็ต้องยอมผ่อนปรนและไม่เอาแต่ใจตัวเอง รับฟังซึ่งกันและกัน จึงทำให้สามารถประคองชีวิตคู่มาได้อย่างมีความสุข


ก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินต่อไป แม่บ้านวัยกลางคนก็เข้ามารายงานกินรีด้วยท่าทางนอบน้อม


“ตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้วค่ะคุณน้อง”


“ขอบใจจ้ะ ไปพักเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยเข้ามาเก็บล้างก็แล้วกัน”


สมรรับคำแล้วหลบฉากออกจากห้องอย่างรู้งาน เมื่อสมาชิกครอบครัวชาวาลาย้ายมานั่งที่โต๊ะอาหาร เพียงตะวันก็น้ำลายสอขึ้นมาทันที


“เมนูเด็ดของคุณแม่นี่คะ”


“เรานี่มันนกรู้ มาได้จังหวะแม่เขาแสดงฝีมือพอดี” ทวีปตอบพลางยีหัวลูกสาว


จากนั้นทุกคนก็เริ่มลงมือรับประทานอาหารผสานเสียงพูดคุยซึ่งส่วนมากจะเป็นการซักถามเพียงตะวัน เนื่องจากนานๆ จะได้เจอกันที จึงต้องอัพเดตเรื่องราวกันยกใหญ่


ผู้ตรวจสอบสาวค่อยโล่งอกที่ไม่มีใครพูดโน้มน้าวใจให้หล่อนกลับมาอยู่บ้านให้เสียบรรยากาศ โดยเฉพาะกุญชร วันนี้เขาดูจะสงบปากสงบคำผิดปกติ


หลังจบมื้อค่ำ เพียงตะวันและพี่ชายอาสาเก็บจานเข้าครัว เวลานี้เองที่คนพูดน้อยในโต๊ะอาหารเริ่มจะคายดอกพิกุลออกมาเมื่ออยู่กันตามลำพัง


“นึกยังไงถึงโผล่มา ปกติทั้งข่มขู่ทั้งขอร้องแกยังไม่อยากจะกลับ”


คนเป็นน้องใช้ส้อมกวาดเศษอาหารจากจานลงถังขยะแล้วส่งต่อให้พี่ชายนำไปวางพักไว้ในอ่างล้างจานก่อนจะตอบ


“นึกอยากเซอร์ไพรส์ไงคะ พี่พลายก็รู้ว่าเหมียวอยากทำอะไรก็ทำ เอาแน่เอานอนไม่ได้”


“ก็ถูก แต่มะรืนนี้แกต้องกลับมาอยู่แล้ว ฉันรู้ทันหรอกว่าแมวแสนซนและรักอิสระอย่างแกไม่ชอบกลับเข้ากรงทองบ่อยๆ มีอะไรหรือเปล่าเหมียว ตอนกินข้าวเมื่อกี้ดูแกใจลอยชอบกล” กุญชรทำสีหน้าจริงจัง


“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เหนื่อย”


“นั่นปะไร ขอลาพักร้อนไว้แต่ดันต้องทำงาน แกหักโหมมากเกินไปแล้ว ฉันว่าถึงเวลาที่แกควรจะกลับมาช่วยงานครอบครัวเสียที มาช่วยกันดูแลคนแก่ ทุกวันนี้ฉันโดนรุมอยู่คนเดียว กระดิกกระเดี้ยตัวทำอะไรก็ถูกจับตามอง” กุญชรว่าแล้วถอนใจยาว แต่เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาก็เป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ฉันว่าพอแกกลับมาก็รีบหาสามีแล้วปั๊มเบบี๋เลยดีกว่า บ้านเราจะได้ครึกครื้น พวกผู้ใหญ่จะได้มีเรื่องอื่นให้สนใจ เพื่อนของฉันโปรไฟล์ดีๆ มีเพียบ เลือกมาสักคน จะเอาแต่บ่ายเบี่ยงเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้วนะ ผู้หญิงยิ่งอายุมากยิ่งหาสามียาก”


“ไม่เอาค่ะ พี่พลายอยากมีก็มีเองสิ ทั้งเมียทั้งลูก เหมียวขออยู่เป็นโสดอย่างนี้ดีกว่า สบายตัวสบายใจกว่าตั้งเยอะ”


“พิลึกคน”


“พี่พลายนั่นแหละพิลึก ชอบกะเกณฑ์ชีวิตคนอื่น แถมมีแฟนดีๆ อยู่แล้วก็ยังไปหักอกเขา”


“เกี่ยวอะไร” กุญชรงงเมื่อถูกแขวะ


“ไม่เกี่ยวแต่อยากรู้ เหมียวว่าจะถามก็ลืมทุกที ตกลงพี่พลายกับฉายฉานเลิกกันเพราะอะไรคะ คบกันอยู่ดีๆ แท้ๆ เหมียวอุตส่าห์ลุ้นตำนานรักระหว่างโรมิโอกับจูเลียตฉบับนี้ นึกว่าจะสมหวังเสียอีก”


กุญชรหุบปากฉับ หน้าเครียดขึ้นทันควัน เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงถอนใจออกมาเบาๆ


“ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก”


“ความรักมันซับซ้อนก็จริง แต่เหมียวไม่ได้ไร้เดียงสาเกินกว่าจะเข้าใจนะคะ เหมียวอยากรู้สาเหตุว่าทำไมพี่พลายถึงรักฉายฉานต่อไปไม่ได้ เขาบกพร่องตรงไหน”


“เขาดีเกินไปต่างหาก”


เพียงตะวันแทบไม่เชื่อหูกับคำตอบนั้น แต่ก็นึกดีใจที่พี่ชายยอมเผยความในใจให้ฟัง


“ล้อเล่นน่า พี่พลายเลิกกับฉายฉานเพราะเหตุผลโลกสวยแบบนี้ได้ยังไง ถ้าเขาดีก็ต้องรักกันให้มาก ไม่ใช่ผลักไสไล่ส่งออกจากชีวิตแบบนี้ ไม่สงสารเขาบ้างเหรอคะ ฉายฉานต้องกล้าหาญมากแค่ไหนถึงยอมมารักกับพี่”


“ไม่มีอนาคตสำหรับฉันกับฉายฉานหรอก แกก็น่าจะรู้ ฉันยอมเป็นคนใจร้าย เจ็บตอนนี้ดีกว่าปล่อยให้ความรักมันถลำลึก เพราะในที่สุดผลลัพธ์ก็คือความผิดหวัง เราสองคนไม่มีวันลงเอยกันได้ท่ามกลางความเกลียดชังของคนรอบตัว โดยเฉพาะกับฝ่ายโน้น ฉันผิดเองที่ริเล่นกับไฟ”


เพียงตะวันนึกถึงฉัตรขึ้นมาทันที


“อุปสรรคสำคัญของพี่พลายก็คือคุณฉัตร”


“ใช่ หมอนั่นมันปีศาจ”


“เขาแค่ไม่รู้ความจริงก็เลยโกรธแค้นต่างหาก”


“ความจริงอะไร”


“เอ่อ...” เพียงตะวันเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอระบายความในใจออกไป จึงต้องรีบแก้สถานการณ์ด่วนจี๋ “ไม่มีอะไรค่ะ เหมียวว่า...ถ้าพี่พลายยอมอดทนอีกสักนิด พิสูจน์ตัวเองอีกสักหน่อย บางทีคุณฉัตรอาจจะใจอ่อน”


“ไม่มีทาง” กุญชรตอบทันควัน


“น้ำหยดลงหิน ทุกวันหินมันยังกร่อนนะคะ”


“น้ำอย่างฉันหรือฉายฉานไม่สามารถทำให้หัวใจของฉัตรกร่อนลงได้หรอก บางทีอาจจะต้องใช้ไฟ”


“ไฟ?” คนเป็นน้องทำหน้างง


“ไฟที่จะละลายหัวใจน้ำแข็งของหมอนั่นได้ยังไงล่ะ มันยังพอมีทางแต่ฉันไม่เคยคิดคาดหวัง”


“ทำไมล่ะคะ เป็นเหมียวหน่อยละไม่ได้ ถ้ายังมีหวัง เหมียวจะลุยสุดตัวให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย”


กุญชรจ้องน้องสาวเขม็ง คิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วในที่สุดก็โคลงศีรษะ


“มันเป็นไปไม่ได้หรอก เราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า”


ว่าแล้วชายหนุ่มก็ทำท่าจะผละจากไปดื้อๆ เห็นดังนั้นเพียงตะวันจึงรีบฉุดเขาไว้


“เดี๋ยวสิคะ ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย ตกลงไอ้วิธีที่ว่าคืออะไร บอกมาเถอะน่า เผื่อเหมียวจะช่วยอะไรได้บ้าง”


กุญชรชะงักเท้ากึก หันมามองเพียงตะวันอย่างลังเล


“แน่ใจนะว่าอยากช่วย”


“แน่สิคะ ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรง”


“ถ้าแกช่วย บางทีความบาดหมางระหว่างคนสองตระกูลอาจจะสิ้นสุดลง”


“ยังไงคะ”


“ก่อนจะตอบ ฉันขอถามเรื่องหนึ่ง แกมีแฟนหรือมีใครในใจหรือยัง เอาให้แน่ ห้ามโกหก”


“ไม่มีค่ะ และยังไม่คิดจะมีด้วย”


กุญชรพยักหน้ารับอย่างใช้ความคิด จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง


“ดี งั้นแกจะรักนายฉัตรได้ไหม”


“ฮ้า!” เพียงตะวันเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน


“แกต้องรักนายฉัตรและทำให้เขารักตอบ ถ้าแกสองคนลงเอยกันได้ เรื่องของฉันกับฉายฉานก็จะไม่มีอุปสรรคอีกต่อไป และเมื่อเราสี่คนรวมพลังกัน พวกผู้ใหญ่ก็ต้องยอมฟัง”


“พี่พลายบ้าไปแล้ว” คนเป็นน้องยกมือขึ้นกุมขมับ รู้สึกมึนหัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “คุณฉัตรเกลียดพวกเราเข้าไส้ เขาเป็นปีศาจ เป็นตัวพ่อ เหมียวจะทำให้เขารักได้ยังไง ที่สำคัญเหมียวไม่ได้...”


เพียงตะวันพูดยังไม่ทันจบ กุญชรก็ตะปบมือทั้งสองข้างลงบนไหล่ของหล่อนแล้วเขย่าให้กำลังใจหนักแน่น ดวงตาคมกริบไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย


“ฉันและตระกูลฝากความหวังไว้กับแกนะเหมียว แกเก่งทุกเรื่อง งานนี้จะต้องสำเร็จ ฉันเชื่อมือแก!”




**********************



ขอฝาก ebook เรื่อง ดวงใจในเปลวเทียน ด้วยนะคะ ตอนนี้ลดราคาพิเศษอยู่ เหลือ 199 บาทเท่านั้น สนุกแซบแน่นอนค่ะ กดลิงก์ด้านล่าง ลองโหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนได้เลยจ้า














โหลด e-book อ่านจาก meb

 
 



อ่านเรื่องอื่นๆ ของดวงมาลย์ / แพรววนิด ในเด็กดี












 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

291 ความคิดเห็น

  1. #246 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:15
    น้องเหมียว สู้ๆ เก่งอยู่แล้ว แถมยังมีคุณผีแม่จันทร์เจ้า ช่วยอีกแรง ต้องทำได้อยู่แล้ว
    #246
    0
  2. #167 ขอให้สมปรารถนา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 10:35
    รออ่านต่อนะคะ
    #167
    0
  3. #21 pubdown (@nut_nutna) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 15:38
    ค้าง อ๊าง อ่าง อ่าง สนุกมากค่ะ เรื่องดำเนินได้แบบเรื่อยๆแต่ไม่เอื่อย ไม่เรียบ ชวนให้ติดตามตลอด ติดตามว่านางเอกจะทดสอบอะไร แล้วโรงแรมทำไมถึงเป็นแบบนี้ แม่พระเอกตายเพราะ? แล้วถ้าพระเอกรู้ว่านางเอกคือใครจะทำยังไง #สนุกมากค่ะ ติดตามๆ
    ...จะมีหนังสือขายมั้ยคะ...
    #21
    1
    • 10 มิถุนายน 2559 / 13:54
      จะมีเป็นรูปเล่มนะคะ ถ้ามีความคืบหน้าจะรีบมาบอก ขอบคุณที่เข้ามาติดตามอ่านนะคะ ^^
      #21-1