เพียงตะวันจันทร์เจ้าขา [สนพ.ปองรัก]

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 11 ------ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 ก.พ. 61








ความตั้งใจของจันทร์เจ้าขาเป็นอันต้องสะดุด เพราะวันรุ่งขึ้นฉัตรมาเคาะห้องเรียกเพียงตะวันให้ลงไปกินอาหารด้วยกันตั้งแต่เช้า และถึงแม้จะแยกย้ายกันแล้ว แต่หญิงสาวก็ยังอยู่ในสายตาของเจ้าของโรงแรมหนุ่มหล่อแทบจะตลอดเวลา ราวกับว่าเขากำลังสงสัยอะไรบางอย่างอยู่


เพียงตะวันทำงานหลักของตัวเองไม่สะดวกนัก จึงขึ้นไปนั่งเล่นนอนเล่นในห้องพักเป็นการฆ่าเวลา และในช่วงบ่ายนั้นเองผีสาวก็โผล่มาตามตัวด้วยสีหน้าตื่นเต้น


“ทางสะดวกแล้ว ตาฉัตรต้องเข้าประชุม ส่วนนายตี๋ใหญ่ออกจากโรงแรมไปตั้งแต่เช้ามืด ป่านนี้ยังไม่กลับ”


เพียงตะวันรีบสำรวจชุดเอี๊ยมตัวโปรดโดยพลัน เมื่อเห็นว่ารัดกุมและทะมัดทะแมงดีแล้วจึงสวมรองเท้าผ้าใบ ผูกเชือกอย่างแน่นหนาเพื่อความคล่องตัวในการปฏิบัติภารกิจลับ


เมื่อมาถึงชั้นเจ็ด หญิงสาวได้รับความช่วยเหลือจากจันทร์เจ้าขาให้เข้าห้องนายตี๋ใหญ่อย่างสะดวกเช่นเคย


“เดี๋ยวนะ” จู่ๆ ผีสาวก็เอ่ยขึ้นพร้อมกลอกตาไปมาราวกับเห็นอะไรบางอย่าง “มีอะไรแปลกๆ ฉันจะออกไปดูที่หน้าโรงแรมเสียหน่อย ส่วนเธอก็จัดการทางนี้ให้เรียบร้อย”


เพียงตะวันอ้าปากค้างเมื่อถูกทิ้งกะทันหัน พลันถอนใจเฮือกกับพฤติกรรมหุนหันพลันแล่นของจันทร์เจ้าขา


บทจะมาก็มา บทจะไปก็ไปเสียอย่างนั้น


หญิงสาวไม่รอช้า พุ่งเข้าห้องน้ำไปเปิดฝาถังพักน้ำชักโครกทันที แล้วก็ต้องตาโตเมื่อเห็นห่อพลาสติกใสซึ่งถูกปิดผนึกกันน้ำไว้อย่างแน่นหนา ด้านในเป็นกล่องกระดาษสีน้ำตาล ครั้นลองยกขึ้นมาก็คาดว่าหนักราวสองกิโลกรัมเห็นจะได้


“หนักเหมือนกันแฮะ”


นักสืบจำเป็นยืนละล้าละลังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ระหว่างเปิดดูตรงนี้หรือนำกลับไปไว้ที่ห้องก่อน จันทร์เจ้าขาก็ไม่อยู่เสียด้วยสิ


“หยุดอยู่ตรงนั้น!”


เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เพียงตะวันสะดุ้งโหยง ใจหายวาบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เกือบทำของในมือหล่น แม้จะไม่เห็นตัว แต่หญิงสาวก็จำได้ดีว่าเป็นเสียงของคนที่หล่อนไม่อยากเจอหน้ามากที่สุด


“คุณฉัตร!”


ฉัตรเท้าเอวยืนจังก้าอยู่หน้ากรอบประตูห้องน้ำ ใบหน้าคมเข้มของเขายามนี้แม้จะเรียบเฉยทว่าดวงตากลับทอประกายวาววับน่ากลัว


“คิดจะทำอะไร” เขาถามเสียงห้วนไร้ความเป็นมิตรอย่างเคย


“ฉัน...เอ่อ...คุณมาได้ยังไง ต้องเข้าประชุมไม่ใช่เหรอคะ” เพียงตะวันปากคอสั่น นึกไม่ถึงว่าเขาจะมาปรากฏตัวที่นี่


“ฮึ! ดูต้นทางพลาดแล้วคุณ” ฉัตรจ้องหน้าแขกวีไอพีสาวเขม็ง ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาที่ของในมือหล่อนแล้วขบกรามแน่น “ตามมานี่”


“เดี๋ยวสิ คุณจะพาฉันไปไหน ปล่อยนะ” เพียงตะวันโวยวาย พยายามขืนตัวไว้สุดฤทธิ์ แต่แล้วตัวแทบจะปลิวเมื่อถูกเขากระชากข้อมือให้เดินตามไปอย่างไร้ความปรานี มือหนึ่งถูกยึดแน่น ส่วนอีกข้างก็ต้องอุ้มกล่องปริศนาไว้ เมื่อเห็นว่าทุลักทุเลเกินไปจึงคิดจะโยนทิ้ง


“เอามันไปด้วย” ฉัตรหันมาสั่งเสียงเข้ม


เพียงตะวันคิดว่าเขาจะจับหล่อนส่งตำรวจ ทว่าชายหนุ่มกลับพาขึ้นมายังห้องเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของเขา หลังจากปิดประตูก็จัดการลงกลอนด้านในไว้อีกชั้นอย่างแน่นหนา


เมื่ออยู่ในอาณาจักรของตัวเองแล้ว ฉัตรก็คว้ากล่องในมือของหญิงสาวแล้วโยนมันไปไว้บนโต๊ะอาหารอย่างไม่แยแส จากนั้นก็เหวี่ยงเจ้าตัวลงบนโซฟาเบดตัวใหญ่


“โอ๊ย!” เพียงตะวันก้นจ้ำเบ้า รีบขยับตัวหนีเมื่อเห็นฉัตรลากเก้าอี้มานั่งประจันหน้า แต่ก็ไปไหนไม่รอดเนื่องจากเขาใช้หัวเข่าทั้งสองเป็นคอกกักขังหล่อนไว้ตรงกลางจนกระดิกกระเดี้ยตัวไม่ได้เลย


“มีอะไรจะแก้ตัวก็ว่ามา” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก ถอดเสื้อสูทโยนทิ้งไปทางหนึ่ง ปลดกระดุมที่คอ ถลกแขนเสื้อทั้งสองขึ้นมาลวกๆ แล้วโน้มตัวเท้าศอกไว้กับต้นขา ประสานมือไว้ตรงปาก ทำราวกับกำลังสอบสวนผู้ต้องหาคดีอุกฉกรรจ์อยู่ก็ไม่ปาน


“มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ” เพียงตะวันพยายามอธิบาย เวลานี้รู้สึกหายใจไม่ค่อยทั่วท้องนักเมื่อเห็นสายตาวาวๆ ที่ฉัตรส่งมาให้ชนิดตาไม่กะพริบ


“ยังไง” เขาถามสั้นๆ


“ฉัน...”


“คุณเป็นเด็กส่งยา”


“ไม่ใช่นะคะ” ผู้ตรวจสอบสาวตกใจกับข้อกล่าวหาที่เขายัดเยียดให้


“เมื่อคืนคุณลงไปหาผู้ชายคนนั้นที่ห้อง ผมเห็นจากกล้องวงจรปิดหมดแล้ว คงตกลงกันไม่ลงตัวสินะ หรือไม่หมอนั่นก็ต้องการอย่างอื่นเป็นของแถม คุณถึงได้หนีขึ้นมาก่อน พอเขาตามมาคุณเลยตกใจ หมอนั่นเองก็ตกใจที่เห็นว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว เลยต้องม้วนเสื่อกลับห้องไปตามระเบียบ”


เพียงตะวันแทบอยากยกเท้าขึ้นก่ายหน้าผาก พยายามรวบรวมสติสตังอันแตกกระเจิงให้เข้าที่เข้าทาง


“ถ้าดูจากกล้องวงจรปิดจริง คุณก็ต้องเห็นว่าฉันกับเขาแค่เดินสวนกันเฉยๆ”


“งั้นก็อธิบายมา และอย่าโกหกถ้าไม่อยากเข้าซังเต ผมจะไม่ยอมปล่อยให้คนทำเรื่องระยำในที่ของผมลอยนวลเป็นอันขาด!”


“โห...คุณก็พูดแรงเกินไป ฉันไม่ใช่คนร้ายนะ แค่จับพลัดจับผลูมารู้เห็นเหตุการณ์ก็เท่านั้น”


พูดแล้วหญิงสาวก็เหลือบซ้ายแลขวา มองหาผีสาวตัวต้นเหตุ ทว่าอีกฝ่ายกลับหายจ้อย


“รู้ไหมว่าคุณโกหกไม่เนียนเลยสักนิด ผมสะกิดใจตั้งแต่ตอนกลับจากโรงพยาบาลแล้ว ที่คุณบอกว่าเพิ่งอกหักและตกงานมา”


เพียงตะวันเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มเยาะพลางส่ายศีรษะ


“คงลืมแล้วสินะว่าเคยบอกอะไรผมไว้ ตอนผมเสนอให้คุณย้ายขึ้นมาอยู่ห้องสวีต คุณพูดว่าอะไรในคืนนั้น”


“ฉันพูด...” หญิงสาวพยายามนึก


“คุณบอกให้ย้ายของในวันรุ่งขึ้น เพราะทำงานค้างไว้ เอกสารเต็มห้องเลยขี้เกียจเก็บ จำได้ใช่ไหม”


ผู้ตรวจสอบสาวเบิกตาโพลงทันที


จริงด้วย หล่อนพลาดไปแล้ว ทำไมเขาถึงฉลาดเป็นกรดอย่างนี้


“ฉันตกงานจริงๆ นะคะ ที่บอกนั่นคือจ๊อบเล็กๆ น้อยๆ ที่เพื่อนหามาให้ทำฆ่าเวลา กลัวว่าฉันจะฟุ้งซ่านหลังอกหัก”


“ยังจะโกหก”


“ฉันเปล่า!”


“ถ้าอกหักรักคุดจริง ทำไมคุณถึงดูไม่เศร้าเลยสักนิด แถมยังพยายามเรียกร้องความสนใจด้วยการกุเรื่องยายสาวจอมป่วนขึ้นมาให้วุ่นวาย ทั้งยังคอยยั่ว ผมใช้คำนี้คงไม่ผิดนะ เพราะคุณพยายามใกล้ชิดผม โปรยยิ้มหวานให้ตลอดเวลา นี่หรือคือสิ่งที่คนเพิ่งอกหักเขาทำกัน ส่วนไอ้มุกขอเกาะเสื้อนั่น ผมยอมรับว่าพลาดไปที่หลงกลคุณ ขอถามหน่อยเถอะว่าทำทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไร หรือคิดจะจับผู้ชายรวยๆ เป็นของแถมระหว่างทำงานหลักครับคุณผู้หญิง”


“คุณฉัตร!” เพียงตะวันหน้าร้อนซู่ รู้สึกเจ็บแปลบราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ “มากเกินไปแล้วนะ คุณมันหลงตัวเองอย่างร้ายกาจ คิดเองเออเองสารพัด คุณไม่ใช่สุภาพบุรุษ!”


หญิงสาวผุดลุกขึ้นด้วยความโกรธจัด แต่ก้าวขยับไปทางไหนไม่ได้เพราะถูกขาของเขากั้นไว้


“นั่งลง” ไม่พูดเปล่า ฉัตรยังกระตุกข้อมือแดงช้ำของหล่อนให้นั่งแหมะลงอีกครั้ง มองคนนั่งเชิดหน้าหนีไปอีกทางอย่างใคร่ครวญครู่หนึ่งก่อนจะระบายลมหายใจหนักๆ ออกมา “ถ้าผมเข้าใจผิด คุณก็เล่าความจริงมาสิ”


เพียงตะวันยังคงนั่งเม้มปากแน่น ทั้งโกรธและเสียใจอย่างบอกไม่ถูก เขาจะกล่าวหาหล่อนอย่างไรไม่ว่า แต่การเห็นหล่อนเป็นผู้หญิงหากินนี่มันเกินจะทน


“ถ้ายังนั่งเงียบอยู่อย่างนี้ผมคงต้องพาคุณไปโรงพัก” เขาบอกหลังจากเห็นว่าเสียเวลาเปล่า แล้วลุกเดินไปที่ของกลางซึ่งวางอยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากแกะห่อดูวัตถุซึ่งอยู่ด้านใน ดวงตาคมกริบก็วาวโรจน์ขึ้น “งานนี้คุณติดคุกหัวโตแน่”



**********************



ขอฝาก ebook เรื่อง ดวงใจในเปลวเทียน ด้วยนะคะ ตอนนี้ลดราคาพิเศษอยู่ เหลือ 199 บาทเท่านั้น สนุกแซบแน่นอนค่ะ กดลิงก์ด้านล่าง ลองโหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนได้เลยจ้า














โหลด e-book อ่านจาก meb

 
 



อ่านเรื่องอื่นๆ ของดวงมาลย์ / แพรววนิด ในเด็กดี












 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

291 ความคิดเห็น

  1. #243 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:28
    มีอะไรในห่อนั้นซวยเลย
    #243
    0
  2. #242 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:02
    หนูตะวันเหมือนนำ้ท่วมปาก พูดก็ไม่ได้ หลักฐานก็เห็นอยู่ต่อหน้า สงสารจัง พระเอกรุกหนักมากตอนี้ แถมเล่นแรงว่านางเป็นผู้หญิงอย่างว่าอีก ปวดใจแทน
    #242
    0
  3. #164 ขอให้สมปรารถนา (@whattobee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 14:24
    รออ่านต่อนะคะ
    #164
    0
  4. #18 me aw (@meaaw) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 19:43
    หายไวไวนะจ๊ะไรท์
    #18
    1