[OS/SF] EXO BUS STOP

ตอนที่ 7 : Sink In l [BAEKCHEN]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    28 ก.ค. 61

- Sink In -











TITLE : Sink In

PAIRING : BaekChen

Author : 0010MHz.

One word :
The more I look,
the more I find the reasons why

You're the love of my life.




“เอ้าทุกคน ชนแก้วต้อนรับจงแดมันหน่อยเร็ว”


“เออ มาๆ กลับมาครั้งนี้อยู่นานๆนะมึง”


“ชนนนน”


จงแดยกแก้วขึ้นชนกับกลุ่มเพื่อนสนิทที่วันนี้มาปาร์ตี้ที่ผับดังใจกลางฮงแด จงแดยิ้มกว้างพร้อมจัดการดื่มแอลกอฮอล์ในแก้วรวดเดียวก่อนจะลุกขึ้นเต้นตามจังหวะดนตรี แหงล่ะวันนี้เขาเป็นเจ้าภาพก็ต้องสนุกหน่อยยังไงพรุ่งนี้ก็เป็นวันเริ่มงานวันแรกของเขาแล้ววันนี้มันก็ต้องเอาให้เต็มที!!่ หลังจากที่เจ้าตัวหนีไปเรียนต่อไกลถึงอเมริกาโดยที่ไม่ยอมบอกใครซักคำตอนนี้ก็ถึงเวลากลับมาลงหลักปักฐานอยู่ที่เกาหลีบ้านเกิดของตัวเองซักที



“แล้วนี่มึงกลับมาทำอะไร?”เซฮุนถามขึ้น


“ก็ยังไม่ระบุแน่ชัดหรอก แต่คงอยู่แผนก ER ไปก่อนแหละมั้ง ก็ต้องแล้วแต่ว่าใครคือแพทย์พี่เลี้ยง”พูดจบก็ยกแก้วขึ้นมาดื่มอีกรอบ แต่ถ้าหากถามว่าอยากทำอะไร แน่นอนว่าเขาอยากทำงานตรงกับสิ่งที่ตัวเองเรียนมาอยู่แล้ว


“แล้วนี่มึงได้โรงพยาบาลไหน?” คยองซูที่นั่งข้างๆถามขึ้นมาบ้างแต่จงแดกลับขมวดคิ้วใส่เพื่อนเสียอย่างนั้น


“นี่พวกมึงซีเรียสอะไรกัน มาเที่ยวคุยไรกันวะ กูไปเต้นละนะ” บอกแค่นั้นก่อนจงแดจะควงจุนมยอนเพื่อนอีกคนที่เอาแต่นั่งยิ้มออกไปด้วย เซฮุนและคยองซูมองตามก่อนจะส่ายหัวให้เพื่อนทั้งสองที่ตอนนี้ดูท่าจะสนุกเหลือเกินแต่ก็จริงของมันอ่ะแหละ วันนี้มาสนุกทั้งทีก็ควรคุยเรื่องสนุกๆสิวะเซฮุนและคยองซูมองหน้ากันก่อนจะยกแก้วขึ้นชนอีกครั้งแล้วแยกย้ายไปหาเป้าหมายที่ตัวเองเล็งไว้ตั้งแต่เข้าร้านมา



“จุนกูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”จงแดตะโกนข้างหูเพื่อนก่อนจุนมยอนจะพยักหัวงึกงักเป็นคำตอบทั้งที่ยังคงโยกไปตามจังหวะดนตรีอยู่ จงแดเดินเบียดผู้คนออกมาเรื่อยๆจนถึงปากทางเข้าห้องน้ำพยายามอย่างมากที่จะพยุงตัวเองไม่ให้ล้มพับใส่ใครซักคนแถวนี้ และแล้วจงแดก็พาตัวเองเข้าห้องน้ำได้สำเร็จแต่หลังจากออกมาเขาก็เจอผู้ชายคนหนึ่งที่ดูจะโดเด่นเสียเหลือเกินในสายตาของจงแดตอนนี้ เขายืนพิงกำแพงหน้าทางเข้าห้องน้ำ ในมือของคนคนนั้นมีบุหรี่ที่ติดไฟอยู่และดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะรู้ตัวว่าโดนมองเข้าให้เสียแล้วเพราะตอนนี้สายตาของทั้งคู่กำลังประสานกันอยู่ จะว่าด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปก็ไม่น่าจะผิดเพราะตอนนี้จงแดที่ไม่รู้ไปเอาความใจกล้ามาจากไหนเดินเข้าไปหาอีกคนพร้อมกับหยิบซองบุหรี่ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อเชิร์ตของอีกคนออกมา จัดการเคาะมันหนึ่งทีเพื่อดึงบุหรี่หนึ่งมวนออกมาถือไว้และทุกอย่างอยู่ในสายตาเจ้าของบุหรี่ทั้งหมด เจ้าของเชิร์ตดำได้แต่ยิ้มมุมปากก่อนจะยกบุหรี่ในมือขึ้นมาคาบเอาไว้แต่สายตายังคงจ้องมองไปยังกรอบหน้าของคนที่เพิ่งขโมยบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อไป



“ผมขอต่อบุหรี่หน่อยได้มั้ย?”และไม่ได้รอให้อีกฝ่ายอนุญาตจงแดก็ก้มลงไปต่อบุหรี่จากมวนที่อีกฝ่ายคาบอยู่ทันที ดวงตาที่ฉ่ำเป็นประกายจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้จงแดดูน่าดึงดูดมากขึ้นไปอีก และในที่สุดก็เป็นเจ้าของเชิร์ตดำเองที่ทนไม่ไหวจัดการดึงบุหรี่ทั้งสองมวนให้พ้นทางแล้วแนบริมฝีปากลงมาแทนที่ทันที


“อือ...”จงแดเผลอครางออกมาอย่างพอใจในรสจูบนั้นก่อนจะดันตัวเข้าไปแนบชิดกับอีกคนเรื่อยๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็กอดร่างอีกคนไว้ในอ้อมอกเช่นกัน ทั้งคู่นัวเนียกันเป็นเวลาพอสมควรก่อนที่เจ้าของเชิร์ตดำจะเป็นคนผละออกจากจูบนั้นก่อน พร้อมกับกระซิบลงที่ข้างหูอย่างแผ่วเบา



“ไม่ว่าคุณจะมากับใคร ส่งข้อความไปบอกเขาซะว่าคุณกำลังจะกลับกับผม”







“อึก”


“กระดูกตรงนี้ เรียกว่ากระดูกไหปลาร้า”จัดการกดริมฝีปากลงบนอวัยวะที่บอกไปทันทีจากนั้นก็จัดการดูดดึงเล็กน้อยพอให้เกิดร่องรอยจางเล็กๆ


“อ่ะ...”


“ร่างกายเรามีกระดูก 206 ชิ้น และผม..” เอ่ยบอกทั้งที่ยังคลอเคลียอีกคนอย่างเอาใจและจงแดเองก็ยังคงปรือตามองใบหน้าอันน่าหลงไหลของอีกคนอยู่แบบนั้น ความรู้สึกเสียวซ่านจากสัมผัสที่อีกฝ่ายมอบให้ทำให้จงแดเผลอเปล่งเสียงประหลาดออกมาได้เป็นระยะ


“...เอ่ยชื่อมันได้ทั้งหมด”


“...”


“และคืนนี้ผมจะบอกคุณรู้”


“อ๊ะ...อื้อ...ฮึก” บทรักที่แสนจะเร้าร้อนดำเนินต่อไปเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงครางอย่างพึงพอใจของทั้งสองฝ่าย ชายหนุ่มทำตามที่บอกไม่ว่าจะสัมผัสไปยังจุดไหนเขาก็เอ่ยชื่ออวัยวะนั้นๆสร้างความเขินอายให้กับจงแดอยู่ไม่น้อย แต่ใครจะสนกันในเวลานี่สิ่งที่สำคัญกว่าการขานชื่ออวัยวะต่างๆนั้นคือค่ำคืนที่แสนสุขนี้ต่างหาก









“อือ...” แสงแดดที่ส่องเข้ามาภายในคอนโดเป็นนาฬิกาปลุกชั้นดีให้กับเจ้าของห้อง เขาส่งเสียงครางในลำคอเล็กน้อยก่อนจะควานมือหาร่างของคนที่เขาพากลับมาจากผับเมื่อคืน แต่ความว่างเปล่านั้นทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมาและสิ่งที่เห็นคืออีกฝ่ายไม่อยู่เสียแล้ว จำใจลุกขึ้นจากเตียงทั้งที่เพิ่งนอนไปได้ไม่กี่ชั่วโมง ชายหนุ่มบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะสังเกตเห็นโน๊ตในเล็กแปะอยู่ตรงหมอนอีกใบ
‘ผมอยากอยู่บอก Morning คุณนะ แต่วันนี้เป็นวันเริ่มทำงานของผมและผมไม่อยากให้มันพังตั้งแต่วันแรก’
ชายหนุ่มขำน้อยๆ ก่อนจะวางโน้ตใบนั้นไว้ตรงโต๊ะข้างเตียงแล้วลุกไปจัดการตัวเอง ใช่แหละวันนี้เขาเองก็ต้องทำงานเหมือนกันแต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า อีกคนเป็นคนยังไง จะให้ยอมรับก็ได้ว่าเขาชักจะสนใจคนแปลกหน้าคนนั้นขึ้นมาเสียแล้วสิ





“ไง จงแด” จงแดหันไปตามเสียงเรียกก็เจอกับคนที่คุ้นเคยหน้าเป็นอย่างดี เขายิ้มทักทายอีกคนก่อนจะเดินเข้าไปหาพร้อมยกมือขึ้นทักทาย
“ไงแทมิน นายได้ประจำที่ไหน” แทมินเพื่อนที่จบมาจากโรงเรียนแพทย์เดียวกัน จะว่าสนิทก็ได้เพราะเราเป็นคนเกาหลีเหมือนกันถึงแม้จะอยู่คนละกลุ่มก็เถอะ วันที่อ่านจดหมายส่งตัวจงแดเองก็แปลกใจที่มีชื่ออีกฝ่ายด้วยทั้งที่คิดไว้ว่าน่าจะมีแค่ตัวเองที่กลับมาทำงานที่เกาหลีเสียอีก แต่ก็ดีอย่างน้อยก็อุ่นใจได้ว่าจงแดมีเพื่อนร่วมงานที่ดีแล้วหนึ่งคน


“ER ว่ะ หมอปาร์คเพิ่งส่งข้อความมาตาม”แทมินบอกหน้าเซ็งๆ หนึ่งในงานที่เหล่าแพทย์ขยาดคืองานแผนกฉุกเฉินนอกจากจะเป็นหน้าด่านแรกแล้ว ทุกคนต้องสแตนบายตัวเองให้พร้อมเสมอไม่ใช่แค่แทมินหรอกที่ไม่อยากอยู่แผนกนี้ จงแดเองก็เช่นกัน เขาได้แต่ส่งยิ้มแหยๆพร้อมยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะได้คุยอะไรกันมากไปกว่านั้นโทรศัพท์ของจงแดก็สั่นขึ้นพร้อมกับข้อความเรียกตัวจากแพทย์พี่เลี้ยง เขามองหน้าแทมินก่อนจะบอกว่าต้องไปแล้วซึ่งอีกฝ่ายก็ได้แต่โบกมือเป็นเชิงบอก เออไปเถอะ จงแดก้มลงอ่านข้อความอีกทีว่าพี่เลี้ยงตัวเองนัดเจอที่ไหน ก่อนจะเก็บมันลงและมุ่งหน้าไปยังที่หมายทันที







- ห้องกายภาพบำบัด –



จงแดยืนมองป้ายที่ระบุว่าที่นี่คือแผนกกายภาพของโรงพยาบาลแน่นอน แต่สิ่งที่เขากำลังไม่เข้าใจคือแพทย์พี่เลี้ยงของเขามาทำอะไรที่แผนกนี้กัน ตลกน่าโรงพยาบาลคงไม่จัดแพทย์ที่ประจำแผนกนี้เป็นพี่เลี้ยงให้กับเขาหรอกใช่มั้ย แพทย์แผนกกายภาพเป็นพี่เลี้ยงให้แพทย์ที่เรียนเฉพาะทางด้านหัวใจเนี่ยนะตลกล่ะ จงแดตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในที่สุด ภายในห้องประกอบด้วยเครื่องมือทางกายภาพหลายอย่าง เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆก่อนจะเห็นใครซักคนยืนหันหลังให้กับเขาในมือถือแฟ้มเอกสารอยู่หนึ่งแฟ้ม เมื่อมองรอบๆก็ไม่เจอใครอีกแล้วจงแดจึงเดินเข้าไปทักอีกคน หลังจากสิ้นเสียงของจงแดอีกฝ่ายก็หันหน้ามาทันที แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ที่อีกฝ่ายคือใคร แต่ที่น่าตกใจคือเขามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง


“คุณหัวขโมยบุหรี่...” ยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะเปิดแฟ้มประวัติในมือตัวเองอ่าน ก็ว่าทำไมเสียงคุ้น เขาจัดการอ่านประวัติที่ใส่มาอย่างละเอียดในแฟ้มก่อนจะปิดมันลงมองคนตรงหน้าที่ดูจะหัวเสียไม่น้อยดูจากการหันหน้าไปสบถก่อนจะหัวกลับมามองหน้าเขานิ่งๆ


“ผมมาหาหมอพยอน” จงแดถามออกไปเสียงเรียบทั้งที่ในใจแทบจะระเบิดออกมา มันจะซวยอะไรขนาดนี้วะแม่ง ทั้งที่กะไว้แล้วว่ายังไงมันก็เป็นแค่วันไนท์สแตนคงไม่ได้เจออีกคนอีกแล้ว แต่นี้มันอะไรวะเนี่ย


“อาฮะ”


“คุณเห็นหมอพยอนบ้างมั้ยครับ?”


“คุณเป็นพวกนิยมมีเซ็กส์กับคนไม่รู้จักหรือไง”


“นี่คุณ!!” จงแดถึงกับควันออกหูสองมือกำเข้าหากันแน่นด้วยความโกธรกับคำตอบที่ได้กลับมา อีกคนยังตีสีหน้ากวนๆมองมาไม่หยุดและตอนนี้จงแดกำลังจะทนไม่ไหว


“ผมไง หมอพยอนของคุณ” บ้าน่าจงแดทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินแต่สุดท้ายก็ต้องจำนนต่อหลักฐานเมื่อสายตาดันเหลือบไปเห็นบัตรประจำตัวแพทย์ของอีกคนที่ห้อยอยู่ จงแดหลับตาก่อนจะสุดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกฝ่ายกลับเขยิบเข้ามาใกล้ นี่มันใกล้เกินไปจงแดพยายามถอยออกแล้วแต่อีกคนก็เอาแต่เขยิบตาม


“นี่คุณ!!”


“เก่งนิ เป็นนักเรียนดีเด่นของฮาวาร์ดเลยใช่มั้ย”แพคฮยอนเอ่ยถามทั้งๆที่ยังไม่ถอยออกห่างจากอีกคนใกล้จนได้กลิ่นที่มอมเมาเขามาทั้งคืน และด้วยความใกล้จนเกินควรทำให้จงแดเลือกที่จะหันหน้าไปอีกทางแพคฮยอนเห็นแบบนั้นก็ยิ้มมุมปากก่อนจะถอยห่างออกมา


“อ่านประวัติแล้วน่า...จบจากเยลแล้วมาต่อที่ฮาวาร์ด”แพคฮยอนยกแฟ้มขึ้นมาให้จงแดดูซึ่งอีกฝ่ายก็ส่งเสียงเหอะออกมาน้อยๆ ไม่รอให้เสียเวลาแพคฮยอนออกตัวเดินก่อจะสั่งให้จงแดเดินตามมาซึ่งจงแดก็เดินตามอีกฝ่ายในทันที


“การเป็นเด็กเรียนดีคุณคงทำตามกฎมาโดยตลอด การที่คุณใส่กราวน์ มีหูฟัง ปากกาไฟฉาย ก็ทำให้คุณเป็นหมอได้แล้ว?”แพคฮยอนหันมาเผชิญหน้ากับจงแดที่ตอนนี้หยุดยืนอยู่ตรงหน้า แพคฮยอนมองเข้าไปยังแผนกฉุกเฉินก่อนจะหันมามองจงแดอีกครั้ง


“ทุกอย่างที่คุณคิดว่าคุณรู้เกี่ยวกับการแพทย์มันผิด ทุกข้อที่คุณศึกษามาเราจะแหก”


“...”
“คุณรู้ไหมกฎของผมมีข้อเดียว...คือผมไม่เคยผิด คุณต้องทำตามที่ผมบอกให้ทำและห้ามตั้งคำถาม”


“แล้วผมพูดได้หรือยังครับ?”


“นั่นคือคำถามนะ”จงแดเดินหนีแพคฮยอนทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบแต่สุดท้ายก็ต้องหยุดลงเมื่อคนที่ได้ชื่อว่าเป็นหมอพี่เลี้ยงเดินมาขวางหน้าเขาไว้


“ไม่ๆๆ นักเรียนคนก่อนของผมก็เจ้าอารมณ์แบบนี้แหละ รู้มั้ยตอนนี้เขาอยู่ไหนแล้ว?” แพคฮยอนกอดอกมองคนตรงหน้าที่กรอกตาไปมาก่อนจะสบตากัน


“ที่ไหนครับ”


“ครูสอนชีวะเด็กมัธยม...นั่นหมายถึงผมจบอนาคตคุณตรงนี้ได้”จงแดกัดฟันกำหมัดแน่นจ้องมองแพคฮยอนอย่างกดอารมณ์ก่อนจะตัดสินใจเดินกระแทกไหล่อีกคนตรงไปยังเคาท์เตอร์แผนกฉุกเฉิน แพคฮยอนที่โดนเด็กในปกครองทำแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินเข้าไปดูคนไข้ที่ตนเป็นเจ้าของไข้เหมือนที่เคยทำทุกวัน


“สวัสดีครับผมจงแด คิมจงแด” จงแดเดินตรงมายังเคาท์เตอร์ก็เจอเข้ากับบุรุษพยาบาลคนนึงที่กำลังทำงานอยู่ตรงนั้นเขาเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะยิ้มให้ซึ่งจงแดเองก็ยิ้มตอบกลับเช่นกัน


“ผมโยแอลครับหมอคิม ฮวังโยแอล”


“ผมต้องการเปลี่ยนแพทย์พี่เลี้ยง”จงแดพยายามที่สุดที่จะไม่แสดงอารมณ์ให้มากไปกว่านี้


“แต่คุณได้หมอพยอน…”


“ครับและผมต้องการหมอคนอื่น”โยแอลมองหน้าคุณหมอตรงหน้าที่ตอนนี้ดูท่าจะอารมณ์ขุ่นมาไม่น้อย และสาเหตุคงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากคนที่พูดถึงก่อนหน้านี้


“หมอพยอนก็ไม่ได้แย่ แถมเก่งด้วย”


“เหอะ สำหรับผมเขาแย่!!”โยแอลกอดอกมองหน้าคุณหมออย่างถูกชะตาก่อนจะยิ้มน้อยๆ


“นี่..สมมุติว่าวันนี้คุณหมอขับรถมาเข้าเวร หลังจากเลิกเวรคุณก็ขับรถกลับบ้าน แต่อยู่ดีๆรถคุณดับขึ้นมากลางทาง คุณจะทำยังไง”


“โทรเรียกช่างสิครับ”จงแดมีสีหน้างงเล็กน้อยกับบทสนทนาของโอแยล


“ใช่คุณเรียกช่าง แต่ช่างที่คุณได้มาก็เป็นแบบหมอคนนั้น”จงแดมองตามมือของโยแอลซึ่งภาพที่อยู่ตรงหน้าคือหมอพยอนที่กำลังเช็คอาการคนไข้อยู่ เขาหันกลับมามองโยแอลที่ยิ้มรออยู่ จงแดกำลังจะเอ่ยตอบอีกคนแต่ก็โดนห้ามไว้เสียก่อน


“คุณตัดสินใจโทรเรียกช่างคนใหม่ เพราะคุณไม่ชอบช่างที่ได้มา และแน่นอนทางอู่จัดส่งช่างคนใหม่มาให้คุณ เขาสุภาพ ไม่เรื่องมาก เขาซ่อมรถคุณเสร็จเรียบร้อยคุณจ่ายเงินแล้วแยกย้าย แต่คุณรู้มั้ยอะไรเกิดขึ้น?”


“.....”


“รถของคุณดับเหมือนเดิม…”


“...”


“...หรือคุณจะเอารถของคุณเข้าอู่ดีๆถึงแม้ช่างจะหยาบคาย ยโส แต่เขาซ่อมรถเก่งมาก รถคุณกลับมาดีเหมือนเดิมแถมเขาคิดค่าซ่อมคุณแค่ 30,000วอนแค่นั้น”จงแดมองหน้าโยแอลก่อนจะหันไปมองแพคฮยอนที่ตอนนี้กำลังพูดคุยกับคนไข้ แพคฮยอนเงยหน้ามองมาทางเขาและโยแอลก่อนจะส่งยิ้มมา จงแดหันกลับมามองโยแอลที่ตอนนี้ก็ส่งยิ้มให้หมอพยอนเช่นกันก่อนจะบอกว่าไม่เห็นจะมีอะไรแบบนั้นเลย โยแอลละสายตามามองหน้าคนตรงหน้าก่อนจะยิ้มกว้าง


“นั่นเพราะรถคุณยังใช้ได้ดีอยู่ครับ”


“...”


“เฝ้าดูและเรียนรู้…” โยแอลยกมือขึ้นจับไหล่ทั้งสองข้างของจงแดก่อนจะออกแรงหมุนมันให้หันไปทางที่หมอพยอนกำลังทำงานอยู่



“...หมอพยอนนี่แหละ ช่างมือหนึ่งเลย”



::talk::

เอ้า!!! เลิกเศร้าได้แล้วพี่เซเขาก็ต้องยอมนับกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตอนนี้พี่หมอแพคมาแล้วเด้อ อย่าเพิ่งอินพี่เซเพลินพี่แพคเขาจะมาให้เราด่าหรือเราเขิน ให้จงแดทำนายกัน

ฝนตกไปไหนไม่ได้ก็จะมีเวลาแต่งฟิคให้หายคิดถึง รักษาสุขภาพกันด้วยะคะทุกท่าน

รัก,คลื่นความถี่

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #121 Princess ในใจเยเย่ (@Shinhee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 14:23

    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย แซ่บมากแม่ คือมานัวกันแบบนี้ที่หน้าห้องน้ำตั้งแต่ต้นตอนเลยนะแม่


    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย ผู้ชายเชิ้ตดำนี่คือใครรรรร แซ่บมากเว่ออออออ ฮืออออ เขินนน >////<


    แพทย์พี่เลี้ยงนี่ต้องเป็นแบคแน่ๆ นั่นไง! ใช่จริงๆด้วย แต่ปากร้ายไม่เบานะคุณหมอพยอน


    หมอแบคแม่มกวนว่ะ ถถถถถถถ เดี๋ยวเจอน้องข่วน เดี๋ยวก่อน!'


    เข้าใจเปรียบเทียบนะ แต่ช่างคงได้เลือดก่อนแน่นอนถ้ายังกวนน้องอยู่แบบนี้



    #121
    0
  2. #84 HuNaNCheonsa (@hunancheonsa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 03:03

    แหมมมมมมมมมมมมมม อยากจะแหมมกว่านี้อีกค่ะหมอพยอน
    #84
    0
  3. #82 JiBB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 00:48

    คิดถึงฟิคของ ไรต์เตอร์มากมายเลยค่ะ อ่านวนหลายรอบเเล้วง่ะ

    #82
    0
  4. #81 fujikozung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 10:30

    คืนนั้นหนูก็ไปอ่อยเค้าเอง ถึงจะคิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีกแต่โลกมันกลมจะตายจงแด คงคิดไม่ถึงซิว่าแพทย์พี่เลี้ยงจะเป็นคนที่ตัวเองนอนด้วยเมื่อคืน แต่แบคก็กวนใช่ย่อยทักคนที่ต้องดูแลแบบนั้นได้ไง คงถูกใจจงแดเข้าเต็มๆเลยหระเนี่ย

    #81
    0
  5. #79 mustage (@mustage) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 01:18
    กรี๊ดดดดดดด แซ่บๆๆๆๆๆๆ
    #79
    0
  6. #78 huii (@hui-28292) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 14:10
    หน่อออออออออออ เจอกันไม่ทันไรก็แซ่บกันเลยนะคะ อิอิ
    #78
    0
  7. #77 Candy921 (@babyCHEN) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 13:22
    &#8220;ผมไง หมอพยอนของคุณ&#8221; กรี๊ดประโยคนี้มากกกกก >\\\\\< ขอบคุณนะคะคุณไรท์
    #77
    0
  8. #76 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 12:08
    แซ่บพอกันทั้งคู่
    #76
    0
  9. #75 TeerakanJaisan (@TeerakanJaisan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 10:11
    หูยยยแค่เริ่มก็แซ่บเว่อแล้วอ้ะ วรั้ยยยยย
    #75
    0
  10. #74 TakeASmile (@TakeASmile) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 09:14
    โอ๊ยชอบมากค่ะไรท์จงแดก็ดื้ออยู่พี่แพคก็ร้ายนะคะแหม อยากรู้จะรักกันยังไงเนี่ยรอติดตามนะคะ
    #74
    0
  11. #73 chenchen_narak (@chenchen_narak) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 08:57
    ใจเย็นๆ นะคะจงแดหมอพยอนอาจจะกวนประสาทไปหน่อย แต่หมอพยอนเขาอาจจะดูแลจงแดดีก็ได้นะ 555555
    #73
    0
  12. #72 melody.princess (@winter-sonata) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 08:34

    โโอวววววว แซ่บทั้งคู่เลยค่าาาา

    #72
    0