[OS/SF] EXO BUS STOP

ตอนที่ 6 : Be Partner [BaekChen Fic Project]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 856
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    21 เม.ย. 61

- Be Partner -



Title : Be Partner.

Pairing : BaekChen

Author : 0010MHz.

One word : true love isnt found.its build.






“แม่!!!”

[คะพี่แพค?]

“ผมอยากได้คำอธิบาย...เด็กนี่ใคร?” แพคฮยอนเอ่ยอย่างหัวเสีย มีอย่างที่ไหนทำงานมาเหนื่อยๆ เปิดประตูเข้าห้องมากลับเจอสภาพห้องที่เละไม่มีชิ้นดี แถมยังมีเด็กที่ไหนไม่รู้มานั่งอยู่ในห้องของตัวเองหน้าตาเฉย พอถามก็เอาแต่บอกให้โทรถามแม่คุณเอง

[น้องเป็นรูมเมทพี่ไงคะ]

“คอนโดผมไม่ใช่สถานที่รับเลี้ยงเด็กนะครับแม่!”ยิ่งเพิ่มระดับความโมโหหนักขึ้นไปอีก เมื่อคุณแม่บังเกิดเกล้าที่ควรจะอธิบายอะไรให้กันฟังซักนิดกลับตอบเพียงเท่านั้นด้วยน้ำเสียงที่สบายเหลือเกิน โธ่!! แม่จะไม่รู้เลยหรอครับว่าลูกแม่กำลังโมโหแค่ไหน

[หื้อ..ใครจะไปคิดแบบนั้น นั่นว่าที่คู่หมั่นพี่แพคเลยนะคะ]คุณนายบยอนก็ยังคงน้ำเสียงเดิมไว้ รู้อยู่หรอกว่าเรื่องนี้อาจจะไม่ถูกต้องที่ยังไม่ได้บอกลูกชายคนเดียวก่อน แต่ยังไงซะอีกคนก็เข้าไปแล้ว พี่แพคของแม่ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกนะ

“เดี๋ยว!!..คู่หมั้น?”

[correct!..her is your boy]

“but i told you i don’t need anything…”แพคฮยอนกำลังจะบ้าตาย เขาไม่เคยต้องการใคร เพราะถ้าความสุขในรูปแบบนั้น เขามีมันเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้แน่ๆ เขาเกลียดการคลุมถุงชน เขาเกลียดอะไรที่ได้มาโดยที่ไม่ได้มาจาก 2 มือของเขาเอง

[หื้ออ...แม่ต้องไปออกงานกับคุณพ่อแล้ว เอาเป็นว่าดูแลน้องดีๆนะคะ รักพี่แพคนะคะลูก] ยังไม่ทันจะได้ว่าอะไรต่อ คนเป็นแม่ก็ชิ่งตัดสายหนีไปเสียแล้ว เชื่อเขาเลยจริง แม่เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ แพคฮยอนเริ่มจะหาเรื่องทะเลาะ แล้วให้ทำยังไงดี พอหันไปมองเด็กตรงหน้าก็เอาแต่ลอยหน้าลอยตา ทำหน้าเบื่อหน่ายโลกทั้งใบ นี่ชีวิตเขาต้องมาเจอกับอะไรวะเนี่ย!!

เเพคฮยอนตัดสินใจวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะก่อนจะเดินไปนั่งประจันหน้ากับว่าที่คู่หมั้นของตัวเอง ซึ่งอีกฝ่ายก็มองมานิดหน่อย เขาจ้องหน้าเด็กคนนั้นอย่างพิจารณา เขาจะไม่พูดถึงเรื่องหน้าตา แต่ดูโดยรวมแล้ว น่าจะแสบใช่ย่อยเลย

“นาย”

“จงแด”จงแดตอบอีกคนอย่างไม่ใส่ใจ ในหัวตอนนี้มีเพียงคำถามว่า แม่งมองอะไรนักหนาวะ

“เอาล่ะ...จงแด..นายรู้หรือเปล่าทำไมต้องมาอยู่กับฉัน?”

“ผมมาเพื่อศึกษานิสัยและการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับพี่”

“เพราะ…”

“ผมต้องแต่งงานกับพี่ไง”อะไรของเขาวะ เมื่อกี้แม่ตัวเองก็บอกอยู่หยกๆว่าเขาคือคู่หมั้น ทำไมอีกคนแม่งต้องทำตัวน่ารำคาญขนาดนี้ด้วย จงแดไม่ได้สนุกด้วยซักนิดกับการที่มานั่งถามตอบเรื่องพวกนี้ เขามีงานต้องทำ งานที่ต้องส่งพรุ่งนี้ แต่เขาทำเสร็จไปแค่ สตอรี่ บอร์ด

“happy?”

“whatever…”

“เหอะ…”แพคฮยอนแค่นยิ้มให้กับการตอบแบบไม่รู้สึกร้อนหนาวอะไรทั้งสิ้นของคนตรงหน้า นี่เด็กนั่นคิดว่าเป็นเรื่องเล่นๆหรือไง แพคฮยอนคิดภาพตัวเองต้องใช้ชีวิตอยู่กับเด็กจงแดนี่ตลอดชีวิตไม่ออกจริงๆ ให้ตายเถอะ

“never mine... if i’m not okay i’ll let you go... okay?” แพคฮยอนถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจกับคำตอบของคนตรงน้า เขาทิ้งตัวพิงโซฟาอย่างช่วยไม่ได้ ไหนๆก็ไหนๆละ เมื่อเลือกไม่ได้ก็ขอให้ได้รู้อะไรบ้างเถอะ จะได้รับมือกับเด็กนี่ถูก

“แนะนำตัวนายให้ฉันรู้จักมากกว่า นายคือคิมจงแดหน่อย” จงแดมองอีกคนพลางกรอกตาไปมา แต่พอสบเข้ากับดวงตาที่พร้อมจะเอาเรื่องของคนตรงหน้าก็เลยต้องขยับนั่งตัวตรงพลางส่งยิ้มน้อยๆให้ไป

“ผมคิมจงแด เรียนถาปัติฯปี5ที่ม.โซล”

“แค่นี้?”

“อือฮึ...พี่อ่ะ”

“ฉันพยอนแพคฮยอน อายุ 28 อย่างที่รู้ฉันอายุเยอะกว่านาย เพราะฉะนั้นอย่าเล่นอะไรแบบไม่รู้จักเด็กหรือผู้ใหญ่ ห้ามทำห้องรก และฉันต้องการความเป็นส่วนตัว เพราะงั้นห้ามพาคนอื่นเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาติเด็ดขาด”

“เยอะขนาดนี้ไม่รวมเล่มเลยล่ะพ่อ”จงแดเบ้ปากพร้อมบ่นอุบอิบมานิดๆ เขาเชื่อแล้วว่าแพคฮยอนคนนี้ไม่สนใจอะไรนอกจากงานจริงๆ ตอนที่คุณแม่เล่าว่าอีกคนเป็นคนบ้างาน และรักสงบ ก็ได้แต่คิดใจในว่ามันจะขนาดไหนกันเชียว แต่ตอนนี้ เออรู้ละว่ามาก

“ฉันได้ยิน…”

“ไม่มีอะไรแล้วใช่มะ พอดีงานต้องส่งพรุ่งนี้ ไหม้จะถึงหัวละ”จงแดรีบลุกทันทีเมื่อคิดว่าไม่จำเป็นต้องบทสนทนาใดๆอีก แต่พอหันหลังไปได้ไม่ทันไรก็ต้องหยุดลงเมื่อมีเสียงเรียกจากอีกคนซะก่อน

“พูดกับฉันให้มีหางเสียงด้วย”

“เสียงเป็นสัตว์ดิ? มีหางจริงดิ?”จงแดเบิกตากว้าง ถามออกไปตามนิสัยชอบกวนน้อยๆ เขาไม่ใช่คนเรียบร้อย เขาก็เป็นเหมือนเด็กผู้ชายทั่วไป แล้วคณะที่เขาเรียนอยู่ทุกคนก็ต่างมีสไตล์เป็นของตัวเองทั้งนั้น แล้วไอ้นิสัยกวนๆเหล่านี้เขาก็คิดว่ามันเป็นสไตล์แบบนึง

“คิมจงแด!!”แพคฮยอนเสียงเข้มเมื่อเด็กจงแดนี่เริ่มทำตัวแสบตั้งแต่วันแรก ทั้งที่เพิ่งบอกไปก่อนหน้านี้ว่าเล่นให้รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่

“เออ...เอาเป็นว่าผมจะพยายาม”









ตั้งแต่วันแรกที่จงแดเข้ามาอยู่ในคอนโดของแพคฮยอนจนวันนี้ ก็กินเวลาเข้าเดือนที่ 2 แล้ว และแน่นอนพวกเขามีเรื่องให้ถกเถียงกันไม่เว้นแต่ละวัน แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ ในการทะเลาะทุกครั้งเกิดจากความเอาใจใส่


“จงแด ผ้าในเครื่องซักแล้วทำไมไม่ตาก”

“ต่อโมเสร็จผมไปตาก”


ความห่วงใย


“จงแด มากินข้าว”

“ผมทำสตอรี่บอร์ดแป๊บนึง”


แพคฮยอนอาจจะไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนไปแต่กลับจงแดไม่ใช่ เหมือนเช่นวันนี้ที่เขาป่วยเพราะ โหมโปรเจคที่ต้องส่งก่อนสอบ แล้วมีท่านประธานของพยอนกรุ๊ปนั่งดูแลอยู่ไม่ห่าง จงแดออกจะแปลกใจเล็กน้อยที่คนบ้างานอย่างแพคฮยอนจะยอมลางานได้ ถึงสงสัยแต่ก็คงไม่ถามหรอก เพราะแรงจะพูดยังไม่มีเลย จงแดต้องรีบหาย เพราะเขาต้องอ่านหนังสือสอบอีก จะจบแล้วอะไรก็ยากไปหมด

“ลุกมากินข้าวแล้วกินยาจะได้หาย”

“ผมปวดหัวลุกไม่ไหวหรอก”แพคฮยอนมองคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความหนักใจ ป่วยจนแทบจะไม่มีแรงพูดอยู่แล้วยังจะดื้อได้อีก

“ก็ลุกมากินยานี่ไง จะได้หาย”แพคฮยอนยังไม่ละความพยายามที่จะให้คนป่วยลุกมากินข้าวกินยาแล้วพักผ่อน เขาไม่ได้เข้าไปพยุงเหมือนในละครทำกันหรอกเขาได้แต่นั่งมองคนป่วยที่มองมาตาปรือเท่านั้น

“ไม่เอา จะนอน”จงแดไม่ได้จงใจกวนหรืออะไรทั้งนั้น บอกแล้วว่าเขาไม่มีแรงทำอะไรทั้งนั้น และตอนนี้เขาก็อยากนอนเอามากๆ แต่อาการหัวตื้อแบบนี้มันไม่ไหวเลยแฮะ อยากออกไปข้างนอกชะมัด

“อย่ามาทำนิสัยเด็กน่า”แม้แต่เวลาป่วยจงแดยังชวนแพคฮยอนถกเถียงได้ไม่หยุด

“22ก็ยังไม่โตมากนักหรอก”

“เห้อ!!!ยังอีก ทำไงถึงจะยอมกินยา”สุดท้ายคนที่ต้องยอมก็เป็นพยอนแพคฮยอนทุกที ไม่อยากจะชวนเถียงให้มากไปกว่านี้ แค่ได้เสียงที่ขี้นจมูกที่เกิดขึ้นจากอาการไข้ที่ค่อนข้างสูงไหนจะไอร้อนที่แผ่ออกมาจากอีกคนก็อดเห็นใจไม่ได้ คงจะทรมานมากแน่ๆ งั้นครั้งนี้แพคฮยอนจะเป็นคนยอมอ่อนให้เอง หากแต่ที่จริงแล้วคนที่ยอมทุกครั้งมันเป็นแพคฮยอนมาตลอด

“อยากออกไปปั่นจักรยาน”แม้อาการข้างนอกจะค่อนข้างหนาว แม้ร่างกายจะไม่อำนวยสักแค่ไหน แต่การได้ออกไปสูดอากาศน่าจะทำให้อาการตื้อๆที่หัวบรรเทาลงได้ และเขาหวังว่าอีกคนต้องพาเขาไปแน่ๆ

“หยุดซ่า แล้วลุกขึ้นมากินยาดีๆ”

“...”จงแดได้แต่เงียบแล้วจ้องหน้าอีกคนเมื่อได้ยินคำตอบ และแพคฮยอนก็คิดว่าการจ้องแบบนั้นมัน....เรียกว่าน่ารักดีมั้ยนะ ไม่คิดว่าป่วยแล้วจะขี้อ้อนขนาดนี้

“เออ...หายแล้วจะพาไป”และก็เป็นอีกครั้งที่จบลงในรูปแบบเดิม คือแพคฮยอนยอมแพ้อีกตามเดิม....

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #71 chenchen_narak (@chenchen_narak) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 20:53
    แบบนี้มันคงต้องมีภาคต่อแล้วล่ะค่ะไรท์ 55555555 น้องน่ารักแบบมึนๆ อ่ะ พี่แพคนี่ก็เหมือนจะดุแต่ก็ยอมน้องตลอด อ่านแล้วชุ่มชื่นหัวใจเลยค่ะ
    #71
    0
  2. #55 fujikozung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 13:48
    เหหมือนจะดุน้องนะ แต่ก็เป้นคนที่ยอมจงแดตลอดทุกที ตอนแรกคิดว่าจะอยู่กันไม่รอดซะแล้ว
    #55
    0
  3. #54 orange_mm (@orange_mm) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 13:57
    วันแรกมาพี่แพคไม่พอใจน้องเลย ผ่านไปแปปเดียวหลงน้องซะแล้ว เปลี่ยนไปเยอะเลย น่ารักมากๆ ตามใจน้องไปซะทุกอย่างเลย
    #54
    0
  4. #53 pramaip (@pramaip) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 22:44
    ตามใจน้องละเกินนนน ขอภาคต่อหน่อยค่าา อยากรู้พี่จะยอมน้องอีกแค่ไหนนน
    #53
    0
  5. #52 worrawansupmun (@worrawansupmun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 21:34
    หู้ยยย ถือว่ามีความพัฒนาจากวันแรกๆนะเนี่ย ต่อไปพี่แบคจะหลงน้องขนาดไหนเน้อออ
    #52
    0
  6. #51 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 20:28
    ต้องมีภาคต่อนะคะ อยากรู้ว่าพี่แบคจะหลงน้องได้เบอร์ไหนอีก5555555555
    #51
    0