[OS/SF] EXO BUS STOP

ตอนที่ 5 : out of luck ll [sechen]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 714
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    24 ก.ค. 61

- OUT OF LUCK -







เซฮุนยืนชั่งใจอยู่หน้ารั้วบ้านของเพื่อนบ้านอย่างชั่งใจ เขาได้แต่ชั่งใจว่าจะก้าวผ่านประตูบานนั้นเข้าไปอย่างไร จริงอยู่ที่แม่ของเขาเป็นคนโทรมาขอร้องให้มารับจงแดกลับไปอยู่ด้วยกัน เพราะเห็นว่าอีกคนกลับไปอยู่บ้านเปนเวลาหลายวัน แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ร้สึกอึดอัดเลยซักนิดที่ต้องทำตามคำสั่งของแม่ แต่ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้เพราะเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงต่างหาก


“พี่เซฮุน..”


 เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้เซฮุนหลุดออกมาจากโลกของความคิด เขาจ้องหน้าเด็กข้างบ้านที่มองมาด้วยสายตางงงวยที่เห็นเขายืนอยู่ตรงนี้ เซฮุนเดินเข้าไปหาอีกคนช้าๆ แล้วเขาต้องขอบคุณที่จงแดยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้เดินหนีไปไหน


“ฉันมารับนายกลับคอนโด”


“ผม…”จงแดทำตัวไม่ถูกได้แต่หลบสายตาของพี่ชายข้างบ้าน เขาไม่กล้าสบตาพี่เซฮุนแม้มันจะไม่ได้แววตาดุร้ายเหมือนที่ผ่านมาก็ตาม จงแดคิดไว้ว่าการกลับมาอย่บ้านครั้งนี้กเพื่อที่จะมาตั้งหลักก่อน หากเขาเข้มแข็งพอวันไหนเขาจะกลับไปเก็บของทุกอย่างออกมาจากคอนโดพี่เซฮุน แต่พอมาวันนี้ทำให้รู้ว่าสิ่งที่เขาพยายามมาตลอดหลายวันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย


“บางที...ผมอาจต้องใช้เวลาเก็บของนานหน่อย…”


“เดี๋ยวฉันนั่งรอ”













- OUT OF LUCK -








“วันนี้ผมอาจจะไม่กลับห้องนะครับ พรุ่งนี้แสดงจริงแล้ว อาจจะต้องนอนค้างที่โรงละครเลย” จงแดเอ่ยบทสนทนาขึ้นกลางมื้อเช้าที่มีพี่เซฮุนร่วมด้วย เพราะตั้งแต่ที่เขากลับมาพี่เซฮุนกับเขาได้มีกิจกรรมด้วยกันมากขึ้นและอะไรหลายๆอย่างเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ดี จงแดสามารถปรึกษาและพูดคุยกับพี่ชายข้างบ้านมากขึ้นและที่สำคัญรอยยิ้มของเขาและพี่เซฮุนก็เริ่มมีให้กันมากขึ้น


“จะแสดงจริงแล้วหรอ?”


“ครับ พี่เซฮุนจะไปดูมั้ยครับ?”


“ถ้าไม่ติด ธุระอะไรก็อาจจะไป” เซฮุนก็ยังเป็นเซฮุนอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ การที่จะเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานที่วุ่นวายเป็นสิ่งที่เซฮุนจะไม่ทำมัน


“แต่ไม่ต้องมาก็ได้นะครับ โรงละครคนเยอะจะตาย” และจงแดก็เข้าใจมันเป็นอย่างดี เขายิ้มน้อยๆให้พี่เซฮุนของเขา ไม่ต้องมีคำพูดใดๆอีกต่อไป ทั้งคู่ก้มหน้าจัดการกับมื้ออาหารตรงหน้าอย่างเงียบๆ ก่อนจะออกไปเรียนพร้อมกัน





“ทำไมมาช้าวะ?”จงอินเอ่ยทักเพื่อนที่เพิ่งจะเดินเข้าห้องเรียนมานั่งลงข้างๆตัวเอง เซฮุนได้แต่ยักไหล่ไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะหยิบแล็ปท็อปของตัวเองออกมาอย่างไม่ได้สนใจที่จะตอบจงอินแม้แต่น้อย

“ไปส่งน้องที่คณะมา?...”จงอินจ้องหน้าเพื่อนก่อนจะถามออกไป ก็ออกจะแปลกใจอยู่หน่อยๆที่พักนี้เห็นเพื่อนสนิทสนใจเด็กข้างบ้านมากขึ้น แต่เขาก็ไม่เคยเห็นด้วยกับการที่เซฮุนจะเกลียดจงแดอยู่แล้ว ออกจะดีใจที่มันกลับมาสนใจและห่วงน้องเหมือนเดิม

“อือ…”จงอินนั่งมองคนที่ตอบคำถามทั้งที่ยังนั่งแก้งานตัวเองไปเรื่อยๆ พลางกระตุกยิ้มมุมปากนิดหน่อย สุดท้ายแล้วเพื่อนเขาก็ต้องแพ้ความดีของเด็กข้างบ้านอยู่ดี มันจะดีมากถ้าเรื่องมันลงเอยด้วยดี ทุกอย่างคงแฮบปี้ ถ้าไม่ติดที่ว่า….

“เซคะ..”

“ซูอา มีอะไรด่วนหรือเปล่าไม่เห็นโทรมา”

“ด่วนค่ะ วันนี้ฉันจะมาชวนเซไปกินข้าวกันค่ะ”เซฮุนมีสีหน้าลังเลเล็กน้อย ถ้าเป็นปกติเขาคงไม่ลังเลที่จะตอบตกลง แต่วันนี่มันดันเป็นวันสำคัญของใครอีกคนนี่สิ

“คือผม….”

“นะคะ...เราไม่ได้ไปทานข้าวเย็นด้วยกันมานานมากแล้วนะ ตามใจฉันหน่อยไม่ได้หรอ?” ซูอายังคงออดอ้อนเซฮุนอยู่อย่างนั้น และเซฮุนเองก็รู้ว่าเขาต้องตอบแฟนสาวว่ายังไง

“งั้นคุณเลือกร้านเลย เลิกคลาสเดี๋ยวผมไปรับ”

“ฉันรักเซที่สุดเลย แล้วเจอกันนะคะ” ซูอาหอมแก้มแฟนตัวเองฟอดใหญ่เป็นรางวัลก่อนจะบอกลาทั้งแฟนและเพื่อนแฟน ก่อนจะเดินออกไป จงอินสะกิดเพื่อนข้างๆที่ทำสีหน้าหนักใจมากพอตัวหนึ่งทีก่อนจะได้รับเสียงถอนหายใจแรงกลับมา

“ไงมึง ไม่เป็นตามที่คิดไว้เลยดิ ผิดแผนไปหมด”

“เมื่อเช้ากูก็ไม่ได้รับปากว่ากูจะไป”

“แต่หน้ามึงกำลังบอกกูว่ามึงโคตรอยากไปดูเด็กข้างบ้านมึงแสดงละครจะตายห่าอยู่ละ” เซฮุนปิดแลบท็อปเมื่อไม่มีอารมณ์ที่จะทำงานใดๆทั้งสิ้น ทั้งที่ตั้งใจจะไปดูอีกคนแสดงละครเวทีแท้ๆ แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลไหนไปแก้ต่างกับซูอาเหมือนกัน

“ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวกูไปให้กำลังใจน้องแทนให้” จงอินตบบ่าเพื่อนสองสามที “อือ...กูฝากด้วยละกัน” พูดเสร็จเซฮุนก็เดินออกจากห้องทันทีวันนี้เขาคงไม่มีอารมณ์ที่จะเรียนอีกแล้ว สู้เอาเวลาที่เหลือก่อนถึงเวลานัดกับซูอาไปทำให้สมองปลอดโปร่งจะดีกว่า



:::Loading:::


จงแดยืนมองช่อดอกไม้ในมือก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ยื่นมันให้ก่อนจะยิ้มน้อยๆส่งไป ช่อดอกไม้ที่จงแดถืออยู่มีชื่อเจ้าของเขียนไว้ในการ์ดชัดเจนว่านี่คือช่อดอกไม้ของพี่ชายข้างบ้าน จงแดก้มลงมองมันอีกครั้งก่อนจะเอ่ยขอบคุณคนตรงหน้า

“ขอบคุณพี่จงอินมากๆนะครับที่มาให้กำลังใจผมก่อนขึ้นแสดง”

“ไม่ฝากอะไรถึงเจ้าของดอกไม้หน่อยเหรอ?” จงอินชี้ไปที่ดอกไม้พรางยิ้มแบบใจดีให้เด็กตรงหน้า หากแต่อีกคนกลับส่ายหน้าพร้อมยิ้มน้อยๆ

“ขอบคุณพี่จงอินนั่นแหละถูกแล้ว”

“...”จงอินยังคงงงกับสิ่งที่อีกคนพูด ขำออกมาน้อยๆอย่างไม่เข้าใจจนเขาได้สบตากับจงแดเขาถึงนิ่งไป

“ก็พี่จงอินพยายามทำให้ผมขนาดนี้นี่ครับ ผมต้องไปแล้ว ยังไงก็จะแสดงให้เต็มที่ไม่ต้องห่วงนะครับ”จงอินมองแผ่นหลังของเด็กข้างบ้านเพื่อนที่ค่อยๆไกลออกไปอย่างรู้สึกผิด เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้น้องผิดหวังเรื่องเซฮุน แต่เขาแค่อยากให้มีของแทนตัวเพื่อนมากกว่าคำพูดที่หมอนั่นพูดไว้ แต่พอเขาเห็นสภาพจงแดแล้ว มันก็ทำให้รู้ว่ากับบางคนแค่คำพูดก็พอแล้ว

 

 

 

“เฮ!!!!” เสียงโห่ร้องหลังจากไฟด้านหน้าโรงละครปิดลง ทั้งคยองซูและเหล่าสมาชิกชมรมทุกคนต่างรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ในที่สุดมันก็จบลง คยองซูมองไปยังคนสำคัญของงานนี้อย่างเพื่อนสนิทของตัวเองก็ยิ้มกว้างออกมา คยองซูเดินเข้าไปหาเพื่อนที่นั่งอยู่ในกลุ่มนักแสดงอย่างอารมณ์ดีแต่แล้วก็เริ่มหน้านิ่งลงเมื่อยิ่งเข้าใกล้เพื่อนสนิทมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าในแววตาของอีกคนชัดเจนขึ้นมากเท่านั้น

“เฮ้....นายโอเคมั้ยจงแด?” คยองซูแตะไหล่เรียกให้จงแดหันมา จงแดที่เห็นเพื่อนสนิทก็ได้แต่ยิ้มน้อยๆก่อนจะส่ายหัว ในนั้นมันตื้อไปหมด แล้วภาพสุดท้ายที่จงแดเห็นคือสีหน้าตื่นๆของโดคยองซูแค่เท่านั้น

 

 

RrrRR

 

เซฮุนหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกง เมื่อมันส่งสัญญาณเสียงเรียกเข้า เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเบอร์ที่ปรากฏเป็นเบอร์ที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน เขามองหน้าแฟนสาวแว๊บนึงก่อนจะตัดสินใจกดรับสายในที่สุด

“เซฮุนพูดครับ”

[ผมคยองซูนะครับ เพื่อนจงแด]เพียงแค่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร เซฮุนก็รับรู้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างขึ้นมา

“ครับ มีธุระอะไรกับพี่หรือเปล่า” ซูอาเงยหน้ามองมาเล็กน้อยหลังจากได้ยินเขาพูดออกมา แต่อีกคนไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแล้วกลับไปดื่มด่ำกับมื้ออาหารเหมือนเดิม

[ผมจะโทรมาบอกพี่ว่า ตอนนี้จงแดป่วยหนัก หมดสติที่โรงละคร ผมกำลังจะพาจงแดไปหาหมอ และผมจะขอดูแลจงแดเองในช่วงนี้ พี่ช่วยเอาของใช้ส่วนตัวจงแดมาให้ผมที่โรงพยาบาลด้วยนะครับตอนที่พี่ว่างแล้ว]

“....”

[ที่ผมจะบอกก็มีแค่นี้แหละครับ ถ้าพี่ไม่พูดอะไรผมวางสายนะครับ]

“เซคะ!!  นั่นคุณจะไปไหน เซ!!” ซูอามองแผ่นหลังแฟนหนุ่มที่รีบวิ่งออกไปโดยไม่ฟังเสียงเรียกของเธอเลยซักนิดก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอีกคนแต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ และยิ่งเพิ่มแรงโมโหให้กับเธอหลายเท่าเมื่อแฟนหนุ่มส่งข้อความมาว่าจัดการทุกอย่างให้แล้วเรียบร้อย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอะไรคือสาเหตุให้อีกคนรีบร้อนขนาดนั้น

 

คยองซูเดินมาเปิดประตูห้องหลังจากได้ยินเสียงกริ่งหน้าห้อง และเมื่อเปิดมันออกเขาก็เจออีกคนที่อยู่ในสภาพเหนื่อยหอบ ทำให้คยองซูรู้ว่าคนตรงหน้าคงรีบอยู่ไม่น้อยหลังจากที่เขาโทรบอกว่าจงแดไม่ได้นอนที่โรงพยาบาลแล้วแต่เป็นที่ห้องของเขาแทน คยองซูเบี่ยงตัวเพื่อเปิดทางให้อีกคนเข้ามาในห้องแล้วเดินนำทางเพื่อไปยังห้องนอนที่มีคนป่วยนอนอยู่ เมื่อถึงเตียงเขาก็หันกลับมามองเซฮุนอีกครั้ง และคยองซูเพิ่งสังเกตว่าเซฮุนมาตัวเปล่าไม่ได้เอาของที่เขาขอไปตอนแรกมาด้วย

“คือพี่ไม่...”

เดี๋ยวพี่ดูแลจงแดเองไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต เซฮุนตรงเข้าไปช้อนร่างที่นอนอยู่บนเตียงของน้องชายข้างบ้านขึ้นมาทันที เขาลุกยืนเต็มความสูงแล้วมองไปยังเจ้าของห้องที่มองเขาอยู่ก่อนแล้วโดยไม่พูดอะไร ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยบอก “โอเคครับ โอเค”

“รบกวนเราช่วยเปิดประตูให้พี่ด้วยนะครับ” คยองซูครางรับก่อนจะเดินนำหน้าเปิดประตูให้อีกคนทุกบาน รวมไปถึงประตูรถของอีกคนด้วย เหตุการณ์ทั้งหมดนั้นไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆของเขาและพี่เซฮุน  คยองซูยังคงยืนมองอยู่แบบนั้นจนกระทั่งรถของทั้งคู่ค่อยๆเคลื่อนไกลออกไป

“สรุปพี่คิดไงกับเพื่อนผมกันวะ เฮ้อ”เอ่ยออกมาลอยๆแล้วเดินกลับขึ้นห้องตามเดิม ก็จริงอยู่หรอกว่าสิ่งที่เห็นวันนี้เหมือนพี่เซฮุนใส่ใจจงแดเอามากๆ แต่สิ่งที่ต้องยอมรับอีกอย่างก็คือพี่เซฮุนมีพี่ซูอา ถ้าสิ่งที่พี่เซฮุนทำคือเพราะรักเพื่อนเขา แล้วพี่ซูอาล่ะ?

 

“อือ...”เช้านี้จงแดตื่นขึ้นมาพร้อมบรรยากาศที่คุ้นชินเขากระพริบตาเล็กน้อยก่อนหันไปข้างเตียงเมื่อรู้สึกว่าเขาไม่ได้อยู่ในห้องเพียงคนเดียวและสิ่งที่จงแดเห็นคือพี่เซฮุน พี่เซฮุนที่นั่งยิ้มอยู่พรางยื่นมือมาวางบนหน้าผากของเขา

“เหมือนไข้จะลดลงแล้ว หิวมั้ย?”

“คะ...ครับ?” จงแดยังคงงงกับท่าทางของพี่ชายข้างบ้านที่ดูจะใจดีกับเขาเป็นพิเศษ

“เดี๋ยวพี่ออกไปเอาข้าวต้มมาให้ กินข้าวจะได้กินยา เดี๋ยวเราจะได้มาวัดไข้กันอีกรอบ” เซฮุนยิ้มให้คนป่วยที่ทำหน้าตาประหลาดใส่ จนเขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบหัวอีกรอบ เขามองหน้าอีกคนที่ยิ้มออกมาน้อยๆก็ได้แต่ยิ้มตาม สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ทำไม่ได้ ทั้งที่ตั้งใจจะทำให้อีกคนเกลียดเขาและออกไปจากชีวิตกันซักทีแท้ๆ แต่มาวันนี้เซฮุนก็ได้รู้ว่าสิ่งที่ทำให้เขาทนไม่ไหวที่สุดในชีวิตไม่ใช่การที่เขาไม่ได้รักกับซูอา แต่สิ่งที่เขาทนไม่ได้คือการเห็นได้เห็นเด็กตรงหน้านี่เป็นอะไรไปต่างหาก

“พี่เซฮุน...”จงแดเอ่ยรั้งเมื่อพี่ชายข้างบ้านลุกจากเตียง เขาแค่กลัวว่านี่คือความฝัน เพราะถ้าเป็นฝันเขาก็อยากให้พี่เซฮุนเป็นแบบนี้อีกนานๆ เป็นพี่เซฮุนของเขา

“เดี๋ยวพี่กลับมา”

 

แต่จงแดก็รู้แล้วว่าวันนี้เขาได้พี่เซฮุนของเขากลับมาจริงๆ....

 

 

 

 

 

 

- OUT OF LUCK -

 

 

 

 

 

 

“พี่เซฮุนผมเดินไปนั่งตรงนั้นนะครับ”เซฮุนพยักหน้าให้อีกคนที่ใส่เสื้อไหมพรมตัวหนาก่อนจะเดินคิดอะไรไปเรื่อยๆ หลังจากวันนั้นที่น้องป่วยเราก็ไม่คุยอะไรจริงจังซักที ไม่มีการมานั่งปรับความเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดก่อนหน้านี้ ไม่มีการเอ่ยขอโทษจากเขา และมีอีกเรื่องที่น่าคิดมากกว่านั้นคือ เขาไม่ได้รับการติดต่อจากแฟนสาวเลยตั้งแต่วันที่เขาทิ้งอีกคนไว้ที่ร้านอาหารวันนั้น ตอนนี้เขาเองก็เหมือนพวกที่ไม่มั่นใจอะไรเลยซักอย่าง เขาลังเลทุกเรื่องแม้กระทั่งความรู้สึกที่ตัวเองมีต่อมุนซูอาว่ายังเหมือนเดิมอยู่ไหม เขาไม่ได้รู้สึกร้อนใจสักนิดที่สาวเจ้าเงียบหายไปแบบนี้ทั่งที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไปหาอีกคนแล้ว

“พี่เซฮุนรีบเดินมาสิครับ” เซฮุนมองอีกคนที่หันมากวักมือเรียกก่อนจะยิ้มส่งไปแล้วเร่งฝีเท้าเดินไปหา แต่ด้วยความที่เด็กตรงหน้าเอาแต่หันมามองเขาเลยไม่ได้ทันมองทาง เลยโดนจักรยานที่ปั่นในสวนเฉี่ยวเข้าให้ ทั้งคนปั่นและเซฮุนเองต่างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เซฮุนรีบวิ่งเข้าไปหาคนที่นั่งก้มมองแผลที่เข่าและมือตัวเองด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไรมากมั้ยครับ โทษทีนะครับผมเบรกไม่ทัน”หลังจากตั้งสติได้คนปั่นจักรยานก็รีบเข้ามาดูอาการคู่กรณีทันที ท่าทางจะเจ็บเอาการอยู่แล้วนี่ยิ่งเข้าฤดูหนาวแล้วด้วย

“ผมไม่เป็นไรครับ”จงแดยิ้มให้ก่อนจะบอกว่าตนไม่ได้เป็นไร หากแต่คนปั่นยังยืนกรานว่าจะรับผิดชอบโดยการพาไปหาหมอ ซึ่งจงแดก็ได้แต่มองไปยังที่ชายข้างบ้านที่ประคองเขาอยู่อย่างขอความช่วยเหลือ จนในที่สุดพี่เซฮุนต้องบอกกับอีกคนว่าจะพาไปเองเจ้าตัวถึงยอม แต่ก่อนจะแยกย้ายคนปั่นจักรยานเองยังไม่วายหันมาขอโทษขอโพยจนจงแดยิ้มออกมา เมื่อคู่กรณีไปแล้วเซฮุนจึงพยุงคนเจ็บไปนั่งที่ม้านั่งที่อยู่ใกล้ๆก่อนจะนั่งลงตรงหน้าจงแดเพื่อดูแผลที่หัวเข่า เซฮุนขมวดคิ้วมองแผลอยู่พักนึงก่อนจะเดินไปซื้อน้ำเปล่าจากร้านสะดวกซื้อมาล้างแผลให้อีกคน

“อย่าขมวดคิ้วสิครับ”จงแดว่าพลางยื่นมือไปนวดบริเวณหัวคิ้วทั้งสองข้างของคนตรงหน้า เซฮุนเองก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าจงแดที่ยิ้มให้อยู่ก่อนหน้าแล้วเซฮุนได้แต่มองอย่างเหนื่อยใจทั้งที่อยากดุแต่พอมองหน้าทีไรเขากลับทำไม่ได้ซักที

เฮ้อ!! แล้วแบบนี้จะให้พี่วางใจได้ไง  เดินไหวมั้ยเดี๋ยวพี่พาเราไปหาหมอดีกว่า เซฮุนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะพยุงจงแดให้ลุกขึ้นหลังจากแกล้งว่าให้อีกคนหน้างองุ้มไป ออกตัวเดินมาได้ไม่เท่าไหร่เซฮุนก็ต้องชะงักเมื่อสัญญาณเรียกเข้าดังขึ้น เขาได้แต่บอกจงแดว่าเดี๋ยวขอรับโทรศัพท์ก่อนและพาจงแดไปนั่งที่เดิม

 

[เซ...อึก…] เซฮุนขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินปลายสายเรียกชื่อตัวเอง

ซูอา คุณเป็นอะไร?” และชื่อที่ออกมาจากปากของเซฮุนทำให้จงแดเผลอจิกนิ้วลงกับปลายเสื้อไหมพรมของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

 [เซมาหาฉันหน่อยได้มั้ย ...ฮึก...ฉันขับรถชนคน  ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแล้ว ฮือออ]

คุณใจเย็นๆรอผมอยู่ที่นั่นเดี๋ยวผมรีบไป จงแดมองเซฮุนที่ทำหน้าเครียดหลังจากรับโทรศัพท์แฟนสาวก็พอจะเดาสถานการณ์ต่อจากนี้ได้เป็นอย่างดี

 

เซฮุนก้าวออกไปหลังจากวางสายอย่างร้อนรน เขารู้แค่ว่าต้องไปหาซูอาให้เร็วที่สุด เขารู้ว่าเธอไม่สามารถอยู่คนเดียวได้ในตอนนี้ แต่เซฮุนเองก็คงลืมบางอย่างไป

“พี่เซฮุน” เซฮุนชะงักหลังจากได้ยินเสียงเรียกของจงแด เขาทำสีหน้าหนักใจหลังจากเห็นหน้าน้อง เขาชั่งใจตัวเองอยู่ไม่นานก่อนจะมองตาเด็กข้างบ้าน

รอพี่ตรงนี้ก่อนเดี๋ยวพี่กลับมาจงแดมองตามอีกคนที่บอกว่าจะกลับมาก่อนจะก้มหน้าลงมองแผลตัวเอง มือทั้งสองข้างยังคงกำชายเสื้อเหมือนเดิมและตอนนี้มันก็เลอะคราบเลือดจากแผลของเขา ทั้งที่บอกให้จงแดกลับบ้านไปก่อนได้แท้ๆทำไมเซฮุนถึงเลือกให้จงแดรอ  และเรื่องที่น่าโมโหที่สุดคือสุดท้ายจงแดก็เลือกที่จะเชื่อคำของเซฮุน ใช่จงแดเลือกจะรออีกคนอยู่ในสวนเหมือนเดิมและนี่เป็นเวลา 4 ชั่วโมงแล้ว ที่จงแดนั่งรอคนที่บอกว่าจะกลับมาแต่ก็ไร้ซึ่งวี่แวว อุณหภูมิวันนี้เริ่มลดลงเรื่อยๆ จนแผลที่เริ่มแห้งจากการโดนลมเป่าเริ่มตึงและสร้างความเจ็บปวดเพิ่มขึ้น แต่ที่น่าตลกคือคนเจ็บกลับไม่คิดจะลุกไปไหน จงแดยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่คิดแม้แต่จะขยับตัวเลยสักนิด

นายมานั่งทำอะไรตรงนี้จงแด?” คยองซูที่เพิ่งเลิกจากการทำงานพิเศษผ่านมาเห็นเพื่อนตัวเองนั่งหนาวสั่นอยู่ถึงกับอดสงสัยไม่ได้เลยเข้าไปถาม

แล้วนี่ขาเป็นอะไร?” คยองซูขมวดคิ้วมองเข่าเพื่อนที่มีแผลบวมและดูเหมือนจะอักเสบแล้วด้วย

เราโดนรถเฉี่ยวน่ะคยองซู แล้วตอนนี้ก็รอพี่เซฮุนอยู่ พี่เขาบอกว่าจะพาไปโรงพยาบาลจงแดก้มหน้ามองแผลก่อนจะตอบเพื่อนสนิทไป

พี่เขาไปตั้งแต่ตอนไหน?

“...เที่ยงจงแดอึกอักก่อนจะตอบออกไป คยองซูเองเมื่อได้ยินคำตอบก็ถึงกลับเดือดดาล มีอย่างที่ไหนทิ้งคนเจ็บไว้แล้วบอกให้รอ แล้วเพื่อนเขาก็โง่ตามเคยที่ยอมทำตามคำอีกคน กลับมาอีกแล้วสินะคิมจงแดเมื่อสอง

เดือนก่อนนั่นน่ะ กลับมาอีกจนได้

เลิกโง่ได้แล้วจงแด ถ้าเขาจะมาเขากลับมานานแล้ว

“...”

เฮ้อ!! ถ้าจะรอก็ไปรอที่ห้องเดี๋ยวฉันไปส่งจงแดยอมลุกขึ้นตามแรงดึงของเพื่อนสนิท สุดท้ายแล้วก็คงมีแค่คยองซูที่อยู่ข้างๆในวันที่แย่ที่สุดของจงแด

 

 

เซฮุนกลับมาตอน 4 ทุ่มเขาเดินเข้ามาในห้องก็เจอเด็กข้างบ้านนั่งอยู่ตรงโซฟารับแขก สีหน้าเรียบนิ่งแต่สื่อได้ว่าเหนื่อยล้าแค่ไหนทำให้ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาทันทีเขามองไปยังแผลที่เข่าและมือของอีกคนที่ได้รับการรักษาเรียบร้อยแล้วก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆอีกคน

กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วแผลเราเป็นไงบ้างให้พี่ดูหน่อยเซฮุนหวังว่าจะจับมืออีกคนมาดูหากแต่จงแดกลับขยับตัวหลบมือหนานั้น

พี่ซูอาเป็นยังไงบ้างครับ?”

ซูอาเขาไม่เป็นไร แต่ก็ตกใจมากแล้วพี่ก็ต้องอยู่กับเขาเซฮุนมองหน้าจงแดแต่อีกคนกลับไม่มองมาที่เขาเสียด้วยซ้ำ

ดีแล้วครับที่พี่เขาไม่ได้เป็นอะไร

“แล้วแผลเรา...”

“ซักพักหนึ่งก็คงหายเองแหละครับ พี่อย่าห่วงเลย”จงแดพูดจบก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป จงแดหมายความแบบนั้นจริงๆ ซักพักหนึ่งมันคงจะหายไปเอง ทั้งแผลและความรู้สึกพวกนี้ด้วย

 

 

 

 

“มึงเป็นอะไรของมึงวะ เซฮุน?” จงอินอดถามไม่ได้ พักนี้เพื่อนสนิททำหน้าอย่างกับว่าใกล้ตายซะอย่างนั้น ไม่เป็นอันทำอะไร เบื่อหน่ายไปซะทุกอย่าง เห็นแล้วจะว่ารำคาญก็ได้ แต่ก็เป็นห่วงมันด้วย

“จงแดหลบหน้ากู”

“ยังไงวะ เมื่อวานน้องก็มาหามึง” ยิ่งงงหนักเมื่อเพื่อนตัวดีบอกว่าเด็กข้างบ้านหลบหน้าทั้งที่ เมื่อวานยังเอาของมาให้อยู่เลย ทุกอย่างก็ยังเป็นปกติน้องก็ดูร่าเริงดีไม่เห็นจะเป็นแบบที่เพื่อนบอกสักนิด

“น้องเหมือนปิดบังอะไรกูอยู่ ทุกอย่างดูเหมือนเดินก็จริง แต่กูรู้ว่ามันไม่”เซฮุนรับรู้มันได้เป็นอย่างดี จงแดดูมีกิจกรรมในชีวิตประจำวันเพิ่มขึ้นเยอะมากในช่วงเวลาสั้นๆ เวลาที่เจอกันเรื่องที่พูดคุยก็เป็นเพียงแค่ประโยคธรรมดา เช่น พี่ทานอะไรหรือยังครับ วันนี้ผมอาจจะกลับช้าพี่ไม่ต้องรอก็ได้นะครับ แต่สิ่งที่ทำให้เซฮุนไม่เข้าใจที่สุดคือการที่น้องขอกลับไปอยู่บ้านอีกครั้งโดยเจ้าตัวให้เหตุผลว่า มีเรื่องที่ต้องให้กลับบ้านบ่อยเลยขอกลับไปอยู่ซักพัก แต่เมื่อเซฮุนถามว่าเรื่องอะไรน้องก็มักบ่ายเบี่ยงที่จะตอบเสมอ

“คิดมากมึงอ่ะ น้องอาจจะยุ่งเฉยๆ”จงอินตบบ่าเพื่อนเบาก่อนจะสนใจงานตัวเอง

“เซคะ”

“ซูอา...”

“คุยกันหน่อยสิคะ”เซฮุนพยักหน้าบอกลาเพื่อน เขาเดินนำแฟนสาวไปที่รถก่อนจะออกรถไปเป้าหมายคือคอนโดของเขาเอง เมื่อมาถึงเซฮุนก็ทิ้งตัวลงที่โซฟาทันที มุนซูอาได้แต่มองแฟนหนุ่มด้วยแววตาปวดร้าวท่าทางไม่สนใจที่เซฮุนแสดงออกมาทำให้เธอเจ็บมากขึ้นไปอีก หลังจากที่เซฮุนเดินออกจากห้องของเธอวันที่เธอบอกอีกคนไปว่าขับรถเฉี่ยวคนมา เธอก็พยายามติดต่ออีกคนตลอด แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะไม่ง่ายเลยที่จะทำให้เราเหมือนเดิมได้

“ได้โปรด...เราจะเป็นแบบนี้จริงๆหรอคะ?” เธอยังคงพยายามที่จะปรับความเข้าใจแต่ดูเหมือนเซฮุนจะไม่ต้องการแบบนั้น อีกฝ่ายเอาแต่หันหน้าหนีไม่ยอมรับฟังอะไรเธอทั้งนั้น

“เซ...ไหนว่ารักฉันไงคะ หันมาฟังกันหน่อย” เธอนั่งลงบนตักอีกคนพลางยกมือขึ้นกุมหน้าอีกคนไว้ ซูอาประคองหน้าอีกคนมามองหน้ากัน เซฮุนเองก็จ้องมองหน้าอีกคนไม่หลบตาไปไหน เขามองน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลลงมาจากตาแฟนสาวแต่ไม่คิดที่จะเอื้อมมือไปเช็ดมัน

“ฉันขอโทษที่โกหก อึก...แต่นั่นเพราะฉันอยากอยู่กับคุณ” เธอเอ่ยบอกแฟนหนุ่มก่อนที่จะก้มลงจูบเบาๆที่ริมฝีปากแฟนหนุ่มหากแต่ไร้การตอบรับใดๆทั้งสิ้น

“อึก...ฮึก...”เธอยังคงไม่ลดละความพยายาม ซูอามอบจูบของเธอลงมาเรื่อยๆ แต่ยิ่งมากเท่าไหร่เธอยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองโดนตอกย้ำมากเท่านั้น

“พอเถอะ...อย่าทำแบบนี้”เซฮุนดันซูอาออกเพื่อที่จะมองหน้าแฟนสาว เธอยังคงร้องไห้เรื่อยๆ เซฮุนจึงเลื่อนมือไปเช็ดน้ำตาให้อีกคน เขามองแฟนสาวอย่างลำบากใจกับสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนี้และเหมือนซูอาเองก็รู้ดี

“จูบฉันหน่อยได้มั้ยคะ  ฮึก...ก่อนที่คุณจะพูดอะไร จูบฉันสักครั้งเถอะนะคะ” เซฮุนมองหน้าแฟนสาวก่อนจะเอื้อมมือกดลำคอขาวให้ลงมารับจูบจากเขา จูบที่คิดว่าคงจะพอให้หญิงสาวยกโทษให้เขาได้บ้างกับสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนี้ จูบที่อาจจะเป็นจูบสุดท้ายระหว่างความสัมพันธ์ของเราทั้งสอง

 

 

แกร๊ก!!  ปึง!!

 

เซฮุนผละออกจากอีกคนทันทีที่ได้ยินเสียงประตูปิดลง เขามองไปยังห้องของเด็กข้างบ้านก่อนจะหันมามองซูอา และใช่หญิงสาวยิ้มให้เขา ยิ้มที่แฝงความสะใจเล็กๆอยู่ในนั้น

จงแดกำซองเอกสารในมือแน่นหลังจากเดินเข้าห้องเรียบร้อย เขายืนนิ่งซักพักให้กับสิ่งที่เห็นเมื่อสักครู่ เขารู้ดีว่าคนทั้งคู่เป็นแฟนกัน จะทำอะไรแบบนั้นก็คงไม่ผิด ถ้าจะผิดก็คงผิดที่เขาเองที่เข้ามาเห็นแล้วรู้สึกกับเรื่องพวกนี้เอง

จงแดตัดสินใจเดินออกจากห้องเมื่อเข้ามาเอาเอกสารนานพอสมควร เมื่อเปิดประตูออกมาเขาก็เจอมุนซูอาที่เหมือนจะมายืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว เขาพยายามสอดส่ายสายตามองหาเจ้าของห้องอีกคนแต่กลับไปเจอ จงแดมองหน้าคนตรงหน้าพลางโค้งให้

“เห็นหรือยัง ไม่ว่ายังไงเซเขาก็เลือกฉัน”

“ครับ”จงแดตอบพลางยิ้มน้อยๆ เขาปิดห้องก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูทางออกเป็นสัญญาณบอกว่าเขาอยากจบบทสนทนากับหญิงสาวแล้ว

“แล้วเมื่อไหร่จะออกไปจากชีวิตเราซักที” ซูอากอดอกยิ้มหยันให้กับคนตรงหน้า ปากก็บอกว่าเข้าใจแต่เด็กนี่ไม่ได้เข้าใจอะไรเลยซักนิด

ไม่นานหรอกครับ...ผมขอตัวนะครับพอดีคืนนี้มีงานที่ชมรม” จงแดลาอีกคนก่อนจะใส่รองเท้า หากแต่ก่อนที่จะก้าวออกจากห้องเสียงเปิดประตูและคนตรงหน้าทำให้จงแดชะงักไป เซฮุนที่เพิ่งกลับเข้ามามองหน้าจงแดก่อนจะเหลือบมองมือเรียวที่ถือซองเอกสารอะไรซักอย่าง

พี่ไปส่ง

เซคะ!!”

ไม่เป็นไรครับผมขับรถมา

ขับรถ?”เซฮุนทวนคำพูดของจงแดด้วยความสงสัย ในระยะเวลาสั้นๆ มีหลายอย่างที่เขาไม่รู้เกี่ยวกับคนตรงหน้า อย่างเช่นเรื่องนี้ เพราะสิ่งที่เขารู้มาโดยตลอดคือ จงแดไม่เคยขับรถ..

ครับ วันนี้ผมจะกลับบ้าน...ผมไปนะครับไม่รอให้ใครได้พูดอะไร จงแดก็เดินออกมาทันที เจ้าตัวรีบกลับมาที่รถเพื่อสตาร์ทเครื่องแล้วขับออกไปทันที และทุกอย่างอยู่ในสายตาของเซฮุนทั้งหมด

 

 

 

 

นี่แกทำอะไรให้น้องโกธรหรือเปล่า? คนเป็นแม่เอ่ยถาม ลูกชายที่นั่งตรงหน้านั่งในสวนแต่สายตายังคงจ้องมองไปยังข้างบ้านตลอด

เปล่า...ผมแค่อยากกลับมาให้แม่เห็นหน้าบ้าง

ให้มันจริง...”เซฮุนละสายตามามองแม่ที่กำลังนั่งถักไหมพรมอยู่ตรงข้ามเขา ตั้งแต่ครั้งแรกที่กลับมาบ้านเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเขาต้องนั่งตอบคำถามแม่ว่าทำไมถึงกลับบ้าน ทำไมจงแดถึงมาอยู่บ้านเป็นเดือนๆ แล้วทำไมเขาถึงเพิ่งคิดจะกลับบ้าน ซึ่งเขาไม่สามารถตอบแม่ได้เลยว่าเพราะอะไร เซฮุนเองก็อยากรู้เหตุผลที่จงแดทำแบบนั้นเหมือนกัน

“ช่วงนี้แม่เห็นน้องยุ่งมากเลย ทำอะไรด้วยตัวเองก็เยอะ แม่ก็คิดว่าแกทำร้ายน้องอีกหรือเปล่า”

“ผมไปทำอะไรให้เด็กนั่นกัน”

“ก็ดี แต่น้องเก่งมากเลยนะ หัดขับรถจนตอนนี้ขับเก่งแล้ว”ผู้เป็นแม่ยังเอ่ยชมเด็กข้างบ้านไม่ขาดสายซึ่งเซฮุนเองก็มองไปยังบ้านข้างๆ

ก็ดีนิครับเด็กนั่นจะได้อยู่ได้ด้วยตัวเองซักทีสุดท้ายเซฮุนก็โดนคนเป็นแม่ลงโทษด้วยการตีที่แขนไปหนึ่งทีกับคำพูดที่ไม่น่ารักนั้น แต่เซฮุนไม่รู้เลยว่าอีกมุมนึงในสวนของบ้านข้างๆมีหนึ่งชีวิตที่เขากำลังพูดถึงอยู่และหนึ่งชีวิตนั้นก็รับฟังมันเป็นอย่างดี จงแดได้แต่ยิ้มให้กับคำพูดนั้น และสิ่งที่เขาคิดอยู่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ก็ได้รับการตัดสินใจทันที

 

 

 

 

- OUT OF LUCK -

 

                                                                                                                                                   

 

 

“มึงไม่โทรหาน้องวะ?”จงอินยืนยิ้มแห้งกลางคณะอักษร เมื่อเช้าเขาขับรถไปรับเซฮุนที่บ้านแต่ก่อนจะออกมาคุณน้าข้างบ้านเพื่อนก็เดินมาหาพลางยื่นชีทเรียนให้เพื่อนเขาพลางบอกว่าน้องลืม ไอ้คนที่อยากเจอเขาจะตายห่าก็ไม่ลังเลที่จะรับมา แล้วตอนนี้เขาเลยต้องมายืนเป็นเพื่อนมันอยู่ตรงนี้ แทนที่จะโทรหาดันมายืนให้คนอื่นมองแล้วกระซิบกระซาบอยู่นั่น

“ไอเซ มึงโทรดิวะ”

“น้องไม่รับกูโทรแล้ว”เขาตั้งใจไว้แล้วว่ายังไงวันนี้เขาต้องได้เจอและคุยกับเด็กข้างบ้านให้ได้ เซฮุนมองไปยังลานหน้าคณะเขาเห็นจงแดกำลังเดินมากับเพื่อนที่เขาจำได้ว่าชื่อคยองซู แต่เมื่อสบสายตากันจงแดก็เหมือนจะเปลี่ยนเส้นทางเดินทันที เซฮุนไม่รอช้าเขาวิ่งไปหาอีกคนทันทีและมันก็เร็วพอที่จะไม่ทำให้จงแดเดินไปไกลกว่านี้

“พี่เอาชีทมาให้ คุณน้าบอกเราลืม”

“ขอบคุณครับ”จงแดมองชีทในมือก่อนจะเอ่ยขอบคุณ หากแต่ยังไม่ทันได้ยื่นมือไปหยิบมันมาสิ่งที่คาดไม่ถึงก็ปรากฏตัวขึ้น

“คุณมาทำอะไรที่นี่คะเซ?” มุนซูอาเดินเข้ามาในวงสนทนาด้วยสีหน้ายากจะคาดเดา

ผมเอาชีทงานมาให้น้อง”เซฮุนตอบออกไปอย่างใจเย็นแต่เหมือนมุนซูอาจะไม่เย็นไปด้วย ทั้งคู่เริ่มมีปากเสียงกันมากขึ้นโดยมีจงอินคอยไกล่เกลี่ยให้ตลอดถึงแม้จะไม่ได้ผลเท่าไหร่ ด้วยแรงอารมณ์ที่ต่างคนต่างมีมากขึ้นแน่นอนว่าเรียกความสนใจของคนที่อยู่ละแวกนั้นได้เป็นอย่างดี

“น้องจำเป็นต้องใช้ทำไมคุณต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่

ฉันหรอที่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่? กับอีแค่กลับไปเอาชีทของตัวเองมันยากมากแค่ไหน ทำไมต้องลำบากแฟนคนอื่นมุนซูอาหันหน้าไปมองจงแดอย่างเอาเรื่อง ซึ่งจงแดเองก็ได้แต่นิ่งกับสถานการณ์ตรงหน้า ยิ่งเห็นแบบนั้นมุนซูอายิ่งไม่ชอบใจไปใหญ่

 

เห้...ซูอาเธอใจเห็นก่อนจงอินดึงแขนแฟนเพื่อนเล็กน้อยเพื่อให้ออกห่างจากจงแดแต่หญิงสาวกระสะบัดออกก่อนจะหันมามองจงอิน

ฉันยังใจเย็นไม่พออีกหรอจงอิน เพราะอีชีทบ้าบอพวกพวกนี้นะหรอ?” เธอพูดกับเพื่อนแฟนก่อนจะเอื้อมมือไปแย่งชีทในมือเซฮุนมาถือไว้ ก่อนเธอจะทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

 

ฟึบ!!

 

อยากได้นักก็เอาไปซะสิ!! แล้วก็ออกไปจากชีวิตพวกฉันซักที!!”ซูอาฟาดชีทในมือลงที่หน้าของจนแดก่อนที่มันจะร่วงลงกระจายเต็มพื้น สร้างความตกใจให้ทุกคนเป็นอย่างมาก เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆหลังจากเหตุการณ์นั้น คยองซูที่ได้สติก่อนใครเพื่อนจึงเดินมาคั่นกลางก่อนจะผลักหญิงสาวออกให้ห่างจากเพื่อนตัวเอง

เห้ยพี่!! มากเกินไปหรือเปล่าคยองซูต่อว่ารุ่นพี่เสียงดังก่อนจะเดินเข้าไปประคองเพื่อนไว้ซึ่งมุนซูอาเองก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด

มุนซูอา!!”เซฮุนเดินเข้าไปจับข้อมือแฟนสาวก่อนจะลากเธอออกไป จงอินหันมามองจงแดก่อนจะเดินเข้าไปถามไถ่และอาสาพาน้องมาส่งบ้าน

“ขอบคุณพี่จงอินมากๆนะครับ”

“อย่าโกธรมันเลยนะ ให้โอกาสมันหน่อย ทั้งเรื่องวันนี้และเรื่องที่ผ่านมา” จงแดไม่ได้ตอบอะไรเขายิ้มก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ และเดินลงจากรถแล้วเข้าบ้านไป โดยไม่หันหลังมองอะไรทั้งนั้น

 

 

เซฮุนไม่เคยเจอจงแดอีกเลย แม้จะกลับบ้านไปหาก็แล้วก็ตาม หลังจากเหตุการณ์วันนั้น เซฮุนกับซูอาทะเลาะกันหนักมาก จงได้ข้อสรุปว่าเขาตัดสินใจขอห่างกับหญิงสาวซักพักเพื่อทบทวนตัวเอง และแน่นอนว่าหลังจากแยกกับซูอาแล้วเขาตรงมาที่บ้านข้างๆทันที แต่คุณน้าก็บอกว่าอีกคนนอนแล้วแถมยังสั่งว่าไม่ให้รบกวนเขาจึงต้องรอ จนวันนี้ที่เขารอไม่ไหวตัดสินใจมาที่บ้านข้างๆอีกครั้ง

“คุณน้าครับ”

น้องไม่อยู่บ้านหรอกลูก น้องไปออกค่ายอาสาที่ปูซานกับคยองซูนะเซฮุนคุณน้ายิ้มให้เขาน้อยๆ

น้องกลับมาวันไหนครับ?”

อาทิตย์หน้าค่ะ

งั้นผม…”

น้องกลับมาก็บินไปอเมริกาต่อเลยค่ะ

ทำไม…”เซฮุนรู้สึกเหมือนหาเสียงตัวเองไม่เจอหลังจากที่ได้ยินประโยคนั้น ที่เขาสงสัยมาตลอดว่าอะไรคือสิ่งที่จงแดปิดบังอยู่ก็คือเรื่องนี้เองหรือ เขาผิดมากขนาดไหนอีกคนถึงตั้งใจจะหนีเขาไปไกลขนาดนี้

น้องได้ทุนไปเรียนต่อที่นั่น และน้าเห็นว่าน้องตั้งใจกับมันแค่ไหน เซฮุนอย่าตามหาน้องเลยนะถือว่าน้าขอร้อง แล้วก็ขอบใจเซฮุนมากๆที่ดูแลน้องในช่วงเวลานึงแทนน้า แต่ต่อจากนี้น้าจะดูแลน้องเองนะคะ

ไฟท์กี่โมงครับ?”เซฮุนมองหน้าคุณน้าข้างบ้านอย่างขอร้อง

เซฮุน...”

แค่ครั้งเดียว...นะครับคุณน้าขอแค่ครั้งเดียวถึงจะรั้งน้องไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

เฮ้อ!!  4 ทุ่มค่ะเซฮุนโค้งให้กับผู้ใหญ่แล้วเดินกลับบ้านด้วยสภาพไร้วิญญาณ เขากำลังจะเสียน้องไปจริงๆ

ตาเซ…”เซฮุนหันไปตามเสียงเรียกของคนเป็นแม่ก่อนจะเดินเข้าไปหาแม่ที่มองมาด้วยแววตาเศร้า

“...แม่ผมขอโทษ

ไม่เป็นไรนะลูกเซฮุนโน้มตัวเข้าหาอ้อมกอดผู้เป็นแม่อย่างหาที่พึ่ง เขาไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย หากแต่ภายในที่วูบโหวงไปหมด เซฮุนแค่คิดไม่ออกว่าชีวิตที่ไม่มีเด็กข้างบ้านอยู่มันเป็นยังไง แล้วความรู้สึกที่เขามีตอนนี้มันเรียกว่ารักและเอ็นดูน้องเหมือนเมื่อก่อนได้หรือไม่  แต่สิ่งที่เซฮุนรู้ตอนนี้คือ เขาอยากเจอจงแด อยากดึงน้องเข้ามากอดแล้วบอกว่าอย่าไป

 

 

 

 

 

สามทุ่ม ณ สนามบินนานาชาติอินชอน เซฮุนมาถึงก่อนหน้านี้นานแล้ว เขามองสภาพตัวเองในกระจกห้องน้ำแล้วได้แต่สมเพชตัวเอง เขาเดินออกมาหาแม่ที่ยืนอยู่กับคุณน้าเซฮุนโค้งให้ทั้งคู่ก่อนจะได้รับรอยยิ้มน้อยๆกลับมา เขาขออนุญาตคุณน้าเข้าไปคุยกับน้องซึ่งคุณน้าเองก็ยินดี เซฮุนมองเห็นจงแดแต่ไกลเจ้าตัวกำลังคุยกับเพื่อนสนิทอย่างคยองซูและเพื่อนๆอีกหลายคนที่เขาไม่รู้จัก เซฮุนเดินเข้าไปหาจงแดช้าๆซึ่งเจ้าตัวเองก็ดูเหมือนจะตกใจมากกับการปรากฏตัวของเขาแต่สุดท้ายแล้วจงแดก็ได้แต่ยิ้มให้น้อยๆในแบบที่เคยทำเสมอ แต่มันช่างเบาบางเหลือเกินในสายตาของเซฮุนตอนนี้

ไม่คิดจะบอกพี่บ้างเลยหรอ?”

ถึงยังไงพี่ก็รู้อยู่ดีจงแดยิ้มพลางมองหน้าพี่ชายข้างบ้านที่ตอนนี้ดูจะทรุดโทรมลงไปมากจากที่เห็นครั้งล่าสุด

พี่ขอโทษจงแดมองลงไปที่นัยย์ตาเศร้าคู่นั้นเนิ่นนาน นัยย์ตาคมสั่นไหวและเริ่มมีน้ำใสคลอมากขึ้นซึ่งมันทำให้จงแดเศร้าไปด้วย

ผมไม่ได้คิดว่าพี่ทำผิดนี่ครับ…”

ไม่ไป...ไม่ไปไม่ได้หรอ

“...”แต่จงแดก็เลือกที่จะไม่ตอบมัน

พี่แค่อยากอยู่กับเรา พี่ขอโอกาส…”

พี่เซฮุนครับ...ผม...อืม...ช่วงเวลาที่ผ่านมาผมได้ทำอะไรหลายอย่างในแบบที่ไม่เคยคิดว่าผมจะมีโอกาสได้ทำมันมาก่อน และสิ่งเหล่านั้นทำให้ผมรู้ว่ามีอีกหลายอย่างที่ผมรักมากกว่าการที่จะรอความรักจากพี่...”

“...”

ผมรักพี่เซฮุนนะไม่รู้ว่าผมเคยบอกหรือยัง และที่ผมหวังมากกว่าความรักที่ได้มาจากพี่ คือการเห็นพี่มีความสุข กับคนที่เป็นความสุขของพี่จริงๆ

“...”

ผมขอโทษที่เข้ามาสร้างความทรงจำที่ไม่ดีให้พี่ในช่วงระยะเวลานึง...แต่นั่นเพราะผมรักพี่

พี่ก็รักเรา...ไม่ใช่รักแบบเมื่อก่อน รัก...ในแบบที่พร้อมจะดูแล เพราะฉะนั้น ได้โปรด…”จงแดยิ้มให้กับประโยคนั้นประโยคที่เขาอยากได้ยินมาตลอดจากคนคนนี้ หากแต่ว่ามันก็ไม่อาจทำให้เขาเปลี่ยนใจได้อยู่ดี

ผมต้องไปแล้ว...พี่เซฮุนต้องดูแลสุขภาพดีๆนะครับ ผมไปอยู่ที่นั่นคงได้เจออะไรใหม่ๆที่น่าตื่นเต้นมากๆ เพราะงั้น อย่าโกธรนะครับที่ผมจะไม่ติดต่อกลับมา

นี่คือพี่ไม่มีหวังเลยสินะ…”เซฮุนพึมพำกับตัวเองอย่างหมดแรง เขาหมดโอกาสแล้ว ไม่มีหนทางไหนที่จะรั้งอีกคนไว้ได้อีกแล้ว

ผมต้องเข้าเกทแล้ว…”สิ่งสุดท้ายที่เซฮุนทำก่อนที่จงแดจะหันกลับไปคือการดึงอีกคนเข้ามาจูบ เซฮุนประทับริมฝีปากของตัวเองลงกับริมฝีปากอีกคนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเริ่มขยับสัมผัสเพื่อถ่ายทอดความรู้ของตัวเองผ่านจูบนี้ก่อนจะผละออกแล้วดึงน้องเข้ามากอดไว้ จงแดดูจะตกใจมาก แต่เขาไม่สนใจ

“พี่รักเรา จงแด”กระซิบข้างหูอีกคนแผ่วเบาก่อนจะกระชับกอดให้แน่นขึ้น เซฮุนแค่ต้องการซึมซับความรู้สึกที่ตัวเองมีตอนนี้ให้มากที่สุด เพราะเซฮุนเองก็รู้ดีว่าให้ตายยังไง น้องก็คงไม่มีทางเปลี่ยนใจเด็ดขาด

“ผมก็รักพี่ครับ”จงแดกอดตอบอีกคนก่อนที่น้ำตาที่กลั้นมาเนิ่นนานจะไหลออกมา

ทั้งคู่เอ่ยลากันอีกเล็กน้อยหลังจากกอดกันเป็นเวลานาน ก่อนจะเดินเข้าเกทไปจงแดหันมายิ้มให้เซฮุนอีกครั้งซึ่งเซฮุนเองก็ยิ้มให้อีกคนเช่นกันและนี่เป็นอีกครั้งที่จงแดหายไปจากชีวิตของเซฮุน แต่ครั้งนี้จงแดไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้เซฮุนได้หวังอีก….

 

ไม่มีบางที ….

 

 

ไม่มีซักพักหนึ่ง….

 

 

อีกต่อไป

-END

 

OR

 

 

CTN…...


:::แต่จริงๆมีพล็อตแค่นี้นะคะ เชื่อว่าเมื่อเจ็บมานานสุดท้ายคนที่จะเยียวยามันได้ก็มีแค่ตัวเราเอง ::::


เอ็นจอยกับการอ่านนะคะทุกท่าน จะกลับมาใหม่เมื่อชาติต้องการ

E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #91 Russadakorn (@poad) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 03:59
    ดีใจที่จบแบบนี้
    #91
    0
  2. #80 fujikozung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 09:47

    จงแดทำถูกแล้วที่เดินออกมาเองเพราะหลังๆมาฮุนก็เหมือนเริ่มรู้สึกดีกะจงแด แต่ฮุนก็ยังไม่ได้เลิกกะซูอา แล้วจะให้จงแดอยู่ในฐานะอะไร น้องแค่เลือกสิ่งที่ดีและสบายใจให้กับตัวเอง แล้วหลังจากนี้จะเป้นยังไงมันก็อยู่ที่ทั้งตัวจงแดและฮุนเองแล้ว ว่าจะยังมีความรู้สึกให้กันเหมือนเดิมรึเปล่า

    #80
    0
  3. #70 chenchen_narak (@chenchen_narak) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 20:38
    สงสารเซฮุนก็สงสาร แต่จงแดเองก็เจ็บมาเยอะ น้องเลือกที่จะไปมันก็ไม่ผิด เฮ้อออออ เศร้า
    #70
    0
  4. #66 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 20:34
    เข้าใจเหตุผลที่จงแดทำอย่างงั้น ในเมื่อก่อนหน้านี้เซฮุนไม่ได้ทำอะไรให้ชัดเจนเลยยย
    #66
    0
  5. #65 huii (@hui-28292) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 17:28
    ถ้าพี่เซฮุนรอจนจงแดกลับมาได้..... เราก็จะสามารถเปลี่ยรตอนจบได้ใช่ไหมคะ 5555 พอดีเราเป็นพวกสุขนิยมค่ะ เราเลยขอเลือกช้อยส์ที่ 2 แล้วกันนะคะ
    #65
    0
  6. #64 TeerakanJaisan (@TeerakanJaisan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 11:16
    สงสารฮุนอ่า จงแดทิ้งกระเป๋าแล้ววิ่งกลับมากอดพี่เขาได้ไหมมม
    #64
    0
  7. #63 Ducking _Chen (@devilonly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 23:52
    ขอให้จงแดโชคดีกับเส้นทางใหม่ที่เลือก ดีแล้วที่ทิ้งคนลังเลไว้ข้างหลังแล้วก้าวออกไปข้างหน้าเพื่อเจอสิ่งที่ดีกว่า
    #63
    0
  8. #62 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 23:31
    ดีแล้วจงแด เค้ายังไม่เลิกกับแฟนเราจะได้ขึ้นชื่อว่าแย่งของคนอื่น ไปเจอกับสิ่งดีๆนะ ถึงจะเป็นแม่จงแด แต่ตามจริงเราว่าซูอาไม่ผิดนะ ซูอาเป็นแฟนเซฮุนเค้ามีสิทธิ์หวง ถึงจะหมั่นไส้นางที่ทำกับลูกเราก็เฮอะ ไว้เซฮุนเคลียร์เรื่องตัวเองจบค่อยว่ากันนะ
    #62
    0
  9. #61 DAEDUKDIK (@JEEEEEEEED) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 23:21
    น่าสงสารอะ สงสาร ทั้งคู่เลยฮืออออออ
    #61
    0
  10. #60 melody.princess (@winter-sonata) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 23:02

    จบแบบนี้แหละค่ะไรท์ ดีแล้ว จงแดควรไปเจอสิ่งที่ดีกว่า

    #60
    0
  11. #59 TakeASmile (@TakeASmile) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 22:36
    อ่านจบคือเศร้ามากจะร้องไห้แต่ก็เข้าใจจงแดอ่ะว่าต้องทนเจ็บปวดมานานแค่ไหนต้องรอความรักจากอีกฝ่ายที่ไม่รู้จะมอบให้เมื่อไหร่เมื่อถึงจุดๆนึงที่ทนไม่ไหวก็ต้องพาตัวเองออกไปจากที่ๆเป็นอยู่ต้อวอยู่ได้ด้วยตัวเองไม่มีเขาเราก็อยู่ได้แต่ก็แอบสงสารเซฮุนที่แบบมารู้ใจตัวเองตอนที่สายไปแต่ถือเป็นบทเรียนตอนมีอยู่ไม่ใส่ใจตอนจากไปกลับคิดถึงแต่อย่างว่าบทสรุปของความรักมักไม่สมหวังเสมอไปสมหวังบ้างผิดหวังบ้างเป็นสีสันของชีวิต
    #59
    0
  12. #58 TakeASmile (@TakeASmile) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 00:29
    รอไรท์มาต่อเรื่องนี้อยู่นะคะอยากอ่านต่อมากๆเลยอยากรู้ว่าตอนจบความสัมพันธ์ทั้งคู่จะลงเอยยังไงเซฮุนจะเลิกแฟนสาวมั้ยแล้วจะเมื่อไหร่จะรักน้อง.... รอไรท์อยู่นะคะ
    #58
    0
  13. #57 9745 (@9745) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 03:48

    ขอบคุณไรท์มากนะคะที่มาให้หายคิดถึง งือออ สู้ๆน้าาา แค่ไรท์มาแต่งนิยายให้ได้อ่านก็รู้สึกขอบคุณมากๆแล้ว เซฮุนรู้สึกดีกับน้องมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ซูอานี่เหมือนจะตั้งใจขัดขวางเลย แอบจินตนาการคาแรคเตอร์ซูอา เป็นซูอาในการ์ตูนเรื่องไอดีของฉันคือดอกไม้พลาสติกด้วย ยิ่งรู้สึกว่านางร้ายยน 555

    #57
    0
  14. #56 Jinyue (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 23:13

    ชอบน้องแล้วละสิ ชิ!!!หมั่นไส้ ห้ามทำจงแดเสียใจนะ

    บรรยากาศไม่อึดอัดเหมือนเมื่อก่อนก็ดีแล้ว

    อย่าลืมจัดการคนของตัวเองด้วยล่ะเซฮุน



    #56
    0