[OS/SF] EXO BUS STOP

ตอนที่ 4 : Out of luck l [SECHEN]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

:OUT OF LUCK:














Title : Out Of Luck

Pairing : SECHEN

Author : 0010MHz.

One word : I gave you everything, But it wasn’t enough to make you love and stay.







“วันนี้อาจจะกลับดึกนะ ไม่ต้องรอก็ได้”

“ครับ…แล้วพี่จะให้ผมเตรียมมื้อเย็นไว้ให้ด้วยมั้ย?”

“ไม่ต้องฉันมีนัดกับซูอา”

“...”

สิ่งที่มองเห็นอยู่ตอนนี้มีเพียงแค่แผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆหายไปข้างหลังประตูบานนั้น….ไม่มีเสียงบอกลาไม่มีแม้น้ำเสียงที่แสดงความรู้สึกใดๆ เรื่องของเรามันเป็นแบบนี้มาได้ซักพักใหญ่แล้ว และมันคงเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆตราบใดที่การอยู่ร่วมกันของเราเป็นเพียงแค่การรับผิดชอบการกระทำที่ผิดพลาดและอีกคนไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นสักนิด  ถ้าเลือกได้เขาเองก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้...


ถ้าเป็นไปได้เขา...จะไม่รักพี่เซฮุน...









เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงเพราะเขาและพี่ชายข้างบ้านที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็กดันพลาดท่ามีอะไรกันในวันที่เมามากๆ ซึ่งโทษใครไม่ได้ เมื่อเขาเป็นคนที่ยอมอีกฝ่ายเองและถ้าจะโทษ คงต้องโทษความรู้สึกที่เขามีต่อพี่เซฮุนที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และถ้าถามถึงทางที่จะหยุดรู้สึกกับอีกคนนั้น เขาเองก็มองไม่เห็นเหมือนกัน

การที่เราสองคนต้องมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในคอนโดนี้ก็ไม่ได้เป็นความต้องการของพี่เขาสักนิด ถ้าเรื่องนี้ครอบครัวของเราไม่รับรู้เรื่องคงไม่เป็นแบบนี้ เขายังจำวันแรกที่ คุณป้าเดินเข้ามาต่อว่าพี่เซฮุนที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆกันได้เป็นอย่างดีคำตัดพ้อเหล่านั้น แสดงถึงความผิดหวังที่คุณป้ามีต่อลูกชายตัวเองอย่างมาก จากที่เงียบเฉยสุดท้ายพี่เซฮุนเองก็ทนไม่ไหว


ถ้าผมมีสติผมคงไม่ทำแบบนั้นกับน้องหรอแม่!!!’

‘นี่แกจะบอกว่าแกเมาจนคลำไม่เห็นหางก็ได้หมดเลยงั้นหรอตาเซ!!!!!’

‘ทำไมแม่ไม่ว่ามันบ้างอ่ะ มันก็ใจง่ายให้ผมเองทั้งนั้น’

‘โอเซฮุน!!!!!!!’


ตอนนั้นเองที่เรื่องราวระหว่างเราได้เปลี่ยนไป ตอนที่คุณป้ายื่นคำขาดแล้วไม่ว่าใครก็ขัดไม่ได้ทั้งนั้น


‘ถ้าแกอยากให้น้องมีส่วนรับผิดชอบ...งั้นได้เซฮุน’

‘......’

‘ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันจะให้น้องย้ายเข้าไปอยู่กับแก และแกต้องดูแลน้องเหมือนแฟนคนนึง’

‘แม่!!!!! แม่ก็รู้ผมรักซูอา’

‘ไม่ว่าจะเหตุผลใดก็ช่าง…. ถ้าแกคือลูกฉันแกก็ต้องรับผิดชอบน้อง’


หลังจากวันนั้นสิ่งที่เขาได้รับจากพี่เซฮุนก็คือความเกลียดชัง…..


‘หวังว่านายคงไม่ได้ดีใจอยู่ใช่มั้ย?’

‘...’

‘เพราะถ้าใช่ นายก็น่าสมเพชมากที่เข้ามาแย่งฉันจากซูอา’








If we’re born again, if we love again
Let’s not do this again
Let’s meet a little less
Let’s hope a little less
Let’s not make many promises

So even if we say goodbye
We can turn away without much pain.







2

เพราะว่าทุกอย่างมันคือความรักที่มาจากคน คนเดียวทุกอย่างถึงได้ทรมานขนาดนี้…….


“อรุณสวัสดิ์ตอนเช้าค่ะน้องจงแด” เสียงทักทายของเช้าวันนี้ไม่ใช่เสียงทุ้มของคนร่วมห้องแต่อย่างใด แต่กลับเป็นเสียงหวานของสาวสวยตรงหน้าที่จงแดมักจะเห็นอยู่บ่อยๆเวลาเข้าไปหาพี่เซฮุนที่คณะ


‘มุนซูอา’ 


หญิงสาวที่ใครๆก็รู้จักกันดีในฐานะคนรักของพี่เซฮุนต่างจากเขาที่ทุกคนต่างเข้าใจว่าเราเป็นแค่พี่น้องที่สนิทกันเท่านั้น  จงแดส่งยิ้มและทักทายให้อีกคนเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงไปที่ตู้เก็บรองเท้า เมื่อคิดว่ามื้อเช้าวันนี้คงไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาจะอยู่ บางครั้งเขาเองก็คิดว่าการที่เราเป็นอยู่ในทุกวันนี้มันมอะไรดีขึ้นบ้าง? เขาไม่เคยเห็นว่าอะไรจะดีขึ้นสักอย่าง เขาไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน พี่เซฮุนเองก็เช่นกัน ถ้าไม่นับรอยยิ้มที่พี่เซฮุนให้กับพี่ซูอาล่ะก็ เขาก็ไม่เคยเห็นพี่เซฮุนจะยิ้มสักทีเวลาอยู่กับเขา จากวันนั้นจนถึงวันนี้ เขาเสียอะไรไปหลายอย่างมาก เสียช่วงเวลาของวัยรุ่นแบบคนอื่นๆ และสิ่งทีเขาไม่อยากเสียไปมากทีสุดในชีวิต นั่งคือการที่เขาเสียพี่ชายข้างบ้านไปเสียแล้ว ไม่มีคำว่าพี่หลุดออกมาจากปากพี่เซฮุนสักครั้งตั้งแต่วันนั้น ซึ่งมันแน่อยู่แล้วว่าเขาไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น

จงแดก้าวเข้ามาในส่วนของตึกคณะที่ตนเรียนอย่พลางสอดส่ายสายตาหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา เพียงไม่นานนักเขาก็เจอเพื่อนสนิทนั่งอยู่ตรงโต๊ะที่ติดสวนหย่อมพอดี  จงแดยิ้มน้อยๆกับตัวเองพลางเดินไปหยุดตรงหน้าคนที่นั่งอ่านหังสือรอที่โต๊ะ เมื่อรับรู้ถึงการมาของใครสักคน คนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ก็เงยหน้าขึ้นมอง ยิ้มให้อีกคนก่อนที่จะปิดหนังสือลง


“มาช้า....”

“โทษที นั่งรถเลยป้ายอ่ะ”

“มีอะไรให้คิดนักหนาวะ?”

“ก็เรื่องเดิมๆ”

“พี่เซฮุน…”

“....”

“เฮ้อ!!!!”คยองซูถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ไม่เข้าใจเพื่อนตัวเองสักเท่าไหร่ ทั้งที่ดูไม่ได้อะไรกับพี่เซฮุนคนนั้นซักเท่าไหร่ แต่ก็เอาแต่คิดเรื่องของคนๆนั้นตลอดเวลา คยองซูไม่อยากเห็นเพื่อนเป็นแบบนี้ เขาเองก็พอรู้มาบ้างว่าพี่ชายข้างบ้านของเพื่อนนั้นมีคนข้างกายที่ใครๆก็รู้จักดี จะมีก็แค่เขาเท่านั้นที่รู้เรื่องการอยู่ด้วยกันของเพื่อนกับพี่เขา ยอมรับตรงๆว่างงเหมือนกันว่าทำไมเพื่อนตัวเองถึงทนอยู่ได้ แต่ก็พอจะมองออกว่าจงแดน่ะ นอกจากพี่เซฮุนแล้วคนรักใครไม่ได้อีกแล้ว...


“นี่ ฉันว่านายหาอะไรทำดีมั้ย?”

“นายหมายถึงอะไร?”

“อย่างเช่นชมรม...มาเข้าชมรมละครกับฉันมั้ย?”

“ไม่ดีกว่า มันค่อนข้างที่จะ… ฉันจะอธิบายยังไงดี อือ...เวลาเข้าชมรมมันกลับไม่เป็นเวลาอ่ะ ฉันกลัวว่าจะสร้างปัญหาให้เซฮุนน่ะสิ”

“เนี่ย!!! พี่เซฮุนๆๆ ถามจริงๆเถอะชีวิตนายมีแค่เขาคนเดียวหรือไง”

“...”

“ใจจริงจะยึดติดตัวเองกับเขาไปจนถึงวันไหน?”คยองซูแค่ต้องการเตือนสติเพื่อนก็เท่านั้น เขาจ้องมองจงแดที่มองกลับมาด้วยแววตาเหม่อลอย

“ฉันเป็นห่วง...และฉันกำลังจะช่วยนาย”

“ฉันแค่ไม่อยากมีปัญหา”

“จงแด” คยองซูเรียกชื่อเพื่อนตรงหน้า และจงแดเองก็หันมาไม่ได้หลาบสายตาแบบที่ผ่านๆมา ถึงแม้สายตานั้นดูจะไม่เข้มแข็มเอาซะเลยก็เถอะ

“พี่เขารักพี่ซูอา…” จงแดสะอึกกับคำพูดของคยองซูแทบจะทันที เขาจ้องมองเพื่อนด้วยนัยตาที่สั่นระริก เขารู้ รู้ดีว่ายังไงพี่เซฮุนก็ไม่มีทางรักเขาได้ แต่เขาเองก็ไม่รู้วิธีจัดการกับเรื่องนี้ยังไงแล้วเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะเจ็บแบบนี้ไปตลอด เพียงแต่ตอนนี้เขาแค่ขี้คลาดที่จะทำมัน เขาไม่กล้าไปจากพี่เซฮุนในตอนนี้


“รู้....รู้หมดแหละคยองซู”

“เฮ้อ...ไม่อยากเห็นนายเป็นแบบนี้แล้วไง เข้าใจฉันใช่มะ?”

“อือ...เรื่องชมรม...จะเก็บไปคิดแล้วกัน”

“เออ...งั้นก็ขึ้นเรียนได้ละ”

“แย่ละ....” จงแดเงยหน้าขึ้นมองเพื่อน พร้อมกับสีหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออก เขาชักมือออกจากกระเป๋าเป้ตัวเอง พลางถอนหายใจ

“ลืมเอาหนังสือกับรายงานที่ต้องส่งวันนี้มา”

แปะ!!!

“ให้ตาย”คยองซูตบหน้าผากตัวเองให้กับความสะเพร่าของเพื่อน เขามองนาฬิกาพลางคิดว่าถึงจะกลับไปเอาตอนนี้ก็กลับมาส่งไม่ทันแน่ๆ คยองซูเหลือบตามองจงแดที่ตอนนี้ขมวดคิ้วพลางกัดนิ้วอย่างที่ชอบทำเสมอเวลามีเรื่องให้กังวล แต่แล้วสายตาเขาก็ต้องละจากเพื่อนเพราะคนที่กำลังเดินตรงมายังพวกเขา

“น้องจงแดอยู่ตรงนี้เอง พี่คิดว่าต้องเดินไปหาถึงห้องเรียนซะละ”

“พี่ซูอา”

“จ๊ะ...พี่เองหนังสือกับรายงานมาให้น่ะ เซเขาขี้เกียจลงมาเลยนั่งรอบนรถทางโน้นน่ะ” จงแดมองตามมือของหญิงสาว ไปยังรถสีดำคันหรูที่ติดเครื่องยนต์รออยู่และพี่เซฮุนเองก็กำลังมองมาทางนี้เหมือนกัน เขาหันมายิ้มให้หญิงสาวพลางเอ่ยขอบคุณออกไป

“คราวหลังไม่ลืมแบบนี้แล้วน๊า เพราะพี่คงไม่ใจดีให้เซเอามาส่งบ่อยๆ”

“...”

“พี่ไปก่อนนะจ้ะเด็กๆ”จงแดมองเธอเดินขึ้นรถที่มีพี่เซฮุนยิ้มรออยู่ จนกระทั่งรถคันนั้นเคลื่อนตัวออกไป เขาหันมายิ้มกับรายงานที่อยู่ในมือ ก่อนจะเปิดมันดูรายละเอียดคร่าวๆ แต่สายตาดันสะดุดกับโน๊ตแผ่นเล็กๆ ที่แนบมากับรายงานของเขา

รีบใช้นะคะ เพราะไม่นานพี่คงมาเอาคืน’

“ใจร้ายจังเลยนะ” จงแดเอ่ยขึ้นอย่างเลื่อนลอยกับตัวหนังสือในโน๊ตใบนั้น ก่อนจะหยิบมันใส่ลงไปในเป้ตัวเอง และทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของคยองซูตั้งแต่ต้น

“ฉันพูดจริงนะเรื่องชมรมอ่ะ”

“...”

“ลองเอาตัวเองออกมาเจออะไรบ้าง มันไม่เสียหายหรอกนะจงแด นายมีอะไรอีกหลายอย่างที่ทำได้ดี ไม่อยากให้คนอื่นรู้บ้างหรือไง?”

“คยองซู…”

“ไปกับฉัน…”

“อือ...งั้นเย็นนี้ไปเขียนใบสมัครกัน”

“เออ...ตอนนี้ก็ไปเรียนได้แล้ว เรากำลังสายแล้ว!!”





My love, I’ll pray for your next love
That it won’t be like us, that it’ll be without pain

Please be happier than me

Even if a lot of time passes and we forget each other
Let’s reminisce our past days





เหมือนมีหลายๆอย่างที่เริ่มเปลี่ยน ในความรู้สึกของเซฮุน พักหลังๆเขาสังเกตเห็นได้ชัดว่า เด็กจงแดนั่นเริ่มเปลี่ยนไป จากเด็กที่อยู่ห้องทุกๆวัน กลับห้องเร็วเสมอหลังจากเรียนเสร็จ ก็เริ่มกลับช้าลง จงแดเริ่มติดเพื่อนมากขึ้นในความรู้สึกของเซฮุน เพราะถึงจะรักเพื่อนแค่ไหน คิมจงแดก็ไม่มีทางหนีไปนอนบ้านเพื่อนโดยที่ไม่ขออนุญาติและปล่อยให้เขารู้เองด้วยการอ่านข้อความบนกระดาษโพสอิทแบบนี้  ทั้งที่เป็นวันหยุดแท้ๆ แทนที่จะกลับบ้านไปเยี่ยมคุณน้าซะบ้าง แต่กลับเอาแต่เที่ยวเล่น เซฮุนได้แต่สงสัยว่าเด็กคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ทั้งที่ไม่ได้อยากสนใจแท้ๆแต่กเปนไปมากจริงๆ ทั้งมีสังคมมากขึ้น ไหนจะกิจกรรมที่ดูเหมือนจะรัดตัวซะเหลือเกินไม่รู้ว่าจะทำอะไรกันนักหนา ยิ่งเห็นแบบนี้เขายิ่งหงุดหงิด ช่างเป็นเช้าที่ไม่ดีเอาซะเลย เซฮุนถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจต่อโทรศัพท์หาตัวต้นเหตุ


[ครับพี่เซฮุน]

“ทำไมออกไปไม่บอกฉันก่อน?”

[ผมขียนโน๊ตแปะไว้แล้วนะครับ]

“ฉันอนุญาตให้นายไปหรือไง?”

[แต่ว่า…]

“กลับมา วันนี้ฉันจะกลับบ้านและนายต้องกลับกับฉัน” ใช่เขาต้องกลับบ้าน เพราะคุณแม่ของเขาบอกว่าอยากจะกินข้าวกันให้พร้อมหน้า และแน่นอนว่าเด็กนั่นก็ต้องกลับด้วยเหมือนกัน


[แต่ว่าผมติดงานที่ชมรมอยู่] เซฮุนถอนหายใจอย่างหงุดหงิดกับคำตอบที่ได้มา เด็กนั่นดื้อกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ เด็กนั่นกล้าขัดคำสั่งเขาได้ยังไง

“เลือกเอาว่าจะกลับมาหรือให้ฉันไปลากตัวนายออกมาจากชมรมบ้าๆนั่น” เขาไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตอบอะไรก็เลือกตัดสายก่อนจะโยนโทรศัพท์เครื่องหรูลงซฟาอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวรอเด็กดื้อที่กล้าทำให้เขาหงุดหงิดได้ตั้งแต่เช้า 


อยากรู้เหมือนกันว่าเด็กนั่นจะกล้าให้เขารอได้นานแค่ไหนกัน...






ปึง!!

”แฮ่กๆ!!พะ พี่เซฮุน ผะ ผมกลับมาแล้วครับ แฮ่กๆ!!”จงแดยืนหอบอยู่หน้าประตู เพราะเขาวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟมา พี่เซฮุนต้องไม่พอใจมากแน่ๆ ดูจากสีหน้าเรียบนิ่งที่ส่งมา แม้จะเรียบนิ่งเหมือนเดิมแต่ในตานั้นแข็งกร้าวกว่าทุกที จงแดยืนนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวไปไหน ยอมรับแหละว่าเขาผิดเต็มๆ ทั้งที่รู้ว่าต้องเป็นแบบนี้แท้ๆ แต่การปลุกพี่เซฮุนแต่เช้านั้นก็ไม่ได้ให้ผลที่ต่างกันเท่าไหร่

“ว่าไง กลับมาได้ด้วยหรอ นึกว่าอยากให้ฉันไปรับที่ชมรมบ้าๆนั่นซะอีก” เซฮุนแค่นยิ้มออกมาเมื่อเห็นเด็กนั่นยืนหอบอยู่หน้าประตูโดยไม่เดินเข้ามาในห้องซักที หึ!! กลัวเขามากสินะ ถ้าจะกลัวขนาดนี้แล้วทำไมถึงยังทำมันอีก

“ผม…”

“ไม่ต้องอธิบาย ฉันไม่ได้ใส่ใจ แค่กลับบ้านกับฉันแล้วถ้าแม่ฉันถาม ก็อย่าพูดอะไรที่ทำให้ฉันโดนว่า มันน่ารำคาญ เข้าใจมั้ย?”

“ครับ....” เซฮุนเดินออกจากห้องโดยไม่ได้หันมองว่าจงแดตอนนี้มีสีหน้ายังไงด้วยซ้ำ ได้แต่เอ่ยลอยๆว่าให้รีบตามมาเท่านั้น ตลอดเวลาที่เดินตามเซฮุนมาที่รถ เขาได้แต่มองแผ่นหลังของอีกคนสลับกันการมองปลายเท้าที่ก้าวเดินตามเรื่อยๆ นี่เขาต้องเดินตามพี่เซฮุนแบบนี้อีกนานเท่าไหร่กันนะ




ระยะทางระหว่างกลับบ้านของพวกเขาจงแดเลือกที่จะเงียบเพราะไม่รู้ว่าพี่เซฮุนอารมณ์ดีขึ้นหรือยัง  แต่เมื่อรถเริ่มชะลอตัวลงหลังสัญญาณไฟสีแดงเซฮุนก็เหลือบสายตามามองเด็กที่นั่งข้างๆ


“ช่วงนี้ดูนายยุ่งมากเลยนะ วันหยุดแทนที่จะอยู่ห้องหรือกลับบ้าน กลับทำเรื่องไร้สาระแบบนั้น”

“ผมขอโทษที่ทำให้พี่เซุฮุนไม่สบายใจเรื่องนี้”

“ใครบอกฉันไม่สบายใจ ฉันแค่กลัวว่านายจะสร้างปัญหาให้ฉันต่างหาก” เซฮุน แค่นยิ้มหันไปมองอีกคนอย่างดูแคลน เขาไม่ได้เป็นห่วงอะไรหรอก ห่วงแค่ถ้าเกิดอะไรกับเด็กนั่นคนที่เดือดร้อนจะเป็นเขาอีก แต่ก็ดันมาคิดได้ว่าอาจจะพูดแรงไปหลังจากสังเกตเห็นสีหน้าเด็กนั่นสลดลงทันทีที่เขาพูดจบ เซฮุนได้แต่นิ่งแล้วหันไปสนใจถนนด้านหน้าต่อ ปล่อยให้จงแดจมอยู่กับคำพูดของอีกฝ่ายจนรถจอดสนิทหน้าบ้านพี่ชายข้างบ้าน จงแดก็เดินลงจากรถเงียบๆ แล้วเข้าบ้านตัวเองโดยไม่ได้พูดอะไร เซฮุนมองการกระทำนั้นแล้วได้แต่ถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าบ้านตัวเองเหมือนกัน

“แม่ครับ ผมกลับมาแล้วครับ”

“อ้าว!! มาพร้อมพี่เขาหรอลูก”

“ครับ...มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย?” จงแดเดินเข้าไปหาแม่ที่ยืนวุ่นอยู่ในครัว แม่กำลังเตรียมมื้อเย็นสำหรับเราทั้งสองบ้าน และเขาคิดว่าคุณป้าก็คงเหมือนกัน

“ไปพักเถอะ...ช่วงนี้ทำกิจกรรมเหนื่อยไม่ใช่หรอ ถึงเวลาเดี๋ยวแม่ขึ้นไปตาม”

“ครับ” จงแดยิ้มตอบผู้เป็นแม่ก่อนจะเดินขึ้นห้องตัวเอง เขาทิ้งตัวลงเตียงเต็มแรงพลางมองเพดานด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ไม่สิ ไม่ว่างเปล่าหรอก ในนี้มันเต็มไปด้วยพี่เซฮุนทั้งหมดเลย…









ตั้งแต่วันที่เซฮุนและจงแดกลับบ้าน  มื้ออาหารวันนั้นคือมื้อสุดท้ายที่พวกเขากินด้วยกัน จงแดแทบจะไม่โผล่มาให้เซฮุนเห็นหน้าแม้ว่าจะอยู่ห้องเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ยังทำหน้าที่ตัวเองอย่างดี ดูแลเซฮุนทุกอย่างเหมือนเดิมจนเซฮุนเริ่มแปลกใจว่าเด็กนั่นหายไปไหน วันนี้เขาเลยตัดสินใจนั่งรออีกคนที่โซฟารับแขก อยากรู้จริงๆว่าแต่ละวันเด็กนั่นกลับกี่โมง


กริ๊ก!!


“อ้าวพี่เซฮุน...ยังไม่นอนหรอครับ” จงแดถามออกไปด้วยความแปลกใจที่เห็นเซฮุนนั่งอยู่ตรงนี้  

“ยัง...มานั่งตรงนี้ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” เซฮุนมองโซฟาฝั่งตรงข้าม เป็นสัญญาณบอกให้อีกคนมานั่ง ซึ่งจงแดเองก็ทำตามอย่างไม่อิดออด เซฮุนจ้องมองเด็กตรงหน้าพลางใช้ความคิด เขาจับสังเกตได้ว่า ใบหน้าของเด็กนี่มีความเหนื่อยล้ามากขนาดไหน

“ไปทำอะไรมา ถึงกลับเอาป่านนี้” เขาใช้น้ำเสียงเรียบนิ่งแบบที่เคยใช้ถามออกไป แต่คนตรงหน้ากลับมีแววตาตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เขาแค่ถามไม่ได้ว่าซักหน่อย

“ผมขอโทษ คือที่ชมรมมีงานแสดงอาทิตย์หน้าแล้วผมต้องเป็นตัวแสดงหลัก เลยซ้อมกันดึกครับ ผม…”

“ช่างเถอะ ถ้าจะทำก็ดูแลตัวเองให้ดีด้วย จะได้ไม่ลำบากคนอื่น” จงแดก้มหน้ามองมือตัวเองทันทีที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้น อีกแล้ว ลำบากอีกแล้ว

“ฉันไม่ได้หมายถึงตัวเอง...ไม่ต้องทำท่าทางแบบนั้น ฉันหมายถึงคนรอบข้างนาย ถ้าคิดจะทำมันก็ต้องรับผิดชอบตัวเองด้วย เข้าใจมั้ย”

“คะ...ครับ” จงแดเงยหน้ามามองเซฮุนอย่างงงๆ ไม่ได้จะว่าเขาหรอกเหรอ จงแดยิ้มน้อยๆเมื่อคิดได้ว่า นี่เป็นครั้งแรกที่เราคุยกันดีๆ ตั้งแต่วันนั้น

“แล้วไม่ต้องเตรียมอะไรให้ฉันแล้ว เดี๋ยวฉันทำมันเอง นายแค่รับผิดชอบชีวิตตัวเองก็พอ”

“แต่ว่….”

“ไม่มีแต่ ไปนอนได้แล้ว ถ้าเหนื่อยนายก็ควรขัดฉันบ้าง ไม่ใช่ตามใจคนอื่นตลอดแบบนี้” เซฮุนพูดเสร็จเขาก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องตัวเองทันที บางทีทุกอย่างกำลังดีขึ้นแล้วก็ได้ จงแดคิดแบบนั้นพลางถอนหายใจ แต่ตอนนี้เขาควรพักผ่อนได้แล้ววันนี้เขาเหนื่อยเหลือเกิน









ซูอากำลังกังวลใจ... พักหลังเขาสังเกตได้ว่าแฟนของตัวเองเริ่มให้ความสนใจรูมเมทอย่างเห็นได้ชัด ส่งข้อความหาทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน ไหนจะออกไปรับเด็กนั่นกลางดึกทั้งที่เราออกมาดูหนังกัน จากความกังวลใจกลายเป็นความไม่พอใจ เราเริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้น และแน่นอนสาเหตุของการทะเลาะกันมาจากเด็กคนนั้นทั้งหมด เด็กข้างบ้านที่เข้ามามีบทบาทในชีวิตคู่ของเขาและเซฮุน พอเข้าใจอยู่หรอกว่าก่อนหน้าที่แฟนตัวเองจะเป็นแบบนี้ เซฮุนเอ็นดูจงแดแค่ไหน แต่กับตอนนี้มันไม่ใช่เซฮุนไม่ควรวางตัวให้เขาไม่สบายใจแบบนี้


“วันนี้น้องไม่อยู่ห้องหรอคะ?” ซูอาถามแฟนอย่างออดอ้อนในขณะที่เซฮุนกำลังงานในแลปท็อป เธอเอาหัวพิงที่ไหล่แฟนหนุ่มพลางคิดไปว่า ถ้าไม่มีเรื่องนั้นเกิดขึ้น ป่านนี้เธอคงได้เข้ามาอยู่ในห้องนี้กับเซฮุนนานแล้ว

“กลับดึกน่ะ เห็นบอกว่ามีซ้อมใหญ่ที่ชมรม” เซฮุนตอบออกไปตามความจริง เพราะเขาถามอีกฝ่ายไว้ตั้งแต่เช้าแล้วว่าวันนี้ต้องกลับดึกไหม เขาจะได้ไปรับ แต่เขาไม่รู้เลยว่าความเป็นจริงที่เขาบอกกล่าวแฟนสาวนั้น กลับสร้างความไม่พอใจให้อีกฝ่ายเป็นอย่างมาก ซูอาถอนหัวออกจากไหล่ของอีกคนพลางส่งเสียงฮึดฮัดออกมา เซฮุนได้ยินแบบนั้นเลยละมือจากการทำงานหันมามองคนข้างๆ

“เป็นอะไรครับ?”

“พักนี้ดูเซสนิทกับน้องจังเลยนะคะ”

“ผมต้องดูแลเขาแทนคุณน้า คุณก็รู้ ไม่พอใจหรอครับ?” เซฮุนกอดแฟนสาวอย่างเอาใจ หากแต่อีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนลงแต่อย่างใด ซูอาผลักอีกฝ่ายออกพลางยืนขึ้นกอดอกมองหน้าแฟนหนุ่มอย่างเอาเรื่อง

“ค่ะ ฉันไม่พอใจ”

“ไม่เอาน่าซูอา”

“เซรู้มั้ยว่าตัวเองเปลี่ยนไปแค่ไหน เซสนใจเด็กนั่นมากขึ้น เวลาอยู่ด้วยกัน ฉันไม่เคยรู้สึกเลยว่าเซให้ความสำคัญฉันเหมือนเก่า” คำกล่าวตัดพ้อนั้นทำให้เซฮุนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จริงอยู่ที่เขาอาจจะสนใจจงแดมากขึ้น แต่เขาไม่เคยลดความสำคัญของแฟนสาวลงเลยซักนิด เขายังปฏิบัติกับเธอเหมือนเดิม ความรู้สึกก็ยังเหมือนเดิม เพียงแต่ช่วงนี้เขาเองก็ยุ่งกับเรื่องเรียนด้วยก็เท่านั้น

“ไร้สาระน่ะซูอา ผมไม่เคยมองว่าคุณไม่สำคัญ”

“เหอะ!!  ไร้สาระหรอคะ? ความรู้สึกของฉันมันไร้สาระสำหรับเซตั้งแต่เมื่อไหร่!!!!”  ซูอาตะโกนออกมาอย่างเหลืออด เธอจ้องมองแฟนหนุ่มอย่างไม่ละสายตา เซฮุนยกมือทั้งสองขึ้นลูบหน้าตัวเองก่อนจะหันหลังแหงนหน้าสูดอากาศเข้าอย่างกดอารมณ์ที่กำลังประทุขึ้น ไม่มีเสียงพูดคุยใดๆเกิดขึ้นต่อจากนั้น เขาเหนื่อยที่พักหลังซูอาที่เคยเข้าใจอะไรง่ายๆกลับไม่เข้าใจอะไรเอาซะเลย เรื่องนี้โทษเด็กคนนั้นก็ไม่ได้ เพราะจงแดไม่เกี่ยว

กริ๊ก…..


เสียงเปิดประตูที่ดัง เรียกให้ทั้งคู่หันไปมองคนที่มาใหม่ และเป็นหญิงสาวที่แค่นขำออกมาเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูเขามาคือใคร จงแดที่เปิดประตูเข้ามาเห็นแบบนั้นก็ได้แต่อึกอัก เขาไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น แต่บรรยากาศไม่ดีเอาซะเลย พี่เซฮุนที่มีสีหน้าเคร่งเครียดยืนอยู่ตรงหน้าพี่ซูอาที่มีสีหน้าไม่ต่างกัน ก็พอจะทำให้จงแดเดาได้ว่า ทั้งคู่น่าจะมีปัญหากัน


“ไหนว่ากลับดึก” เซฮุนเอ่ยถามจงแดเสียงเรียบ เมื่อเห็นว่าเด็กนั่นกำลังทำตัวไม่ถูก

“หอประชุมใหญ่ต้องใช้งานกระทันหันครับ เขายกซ้อมเป็นพรุ่งนี้แทน”

“แล้วกินอะไรมาหรือยัง”

“เรียบร้อยครับ แล้วทานอะไรกันหรือยังครับเดี๋ยวผมทำให้”

“ไม่รบกวนน้องจงแดหรอกค่ะ”

“ซูอา....”

“ทำไม!!!” ซูอาขึ้นเสียงทันทีที่เซฮุนเอ่ยชื่อตัวเอง แค่นี้ก็พอรู้แล้วว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาหยุดสิ่งที่เขาจะพูดต่อไป

“เอ่อ....”จงแดได้แต่อึกอัก ทำตัวไมถูก เพราะสถานการณ์ตอนนี้แย่กว่าที่เขาคาดการณ์ไว้เสียอีก

“นายไปพักผ่อนเถอะ”

“แตะไม่ได้เลยนะคะ....น้องของเซน่ะ ฉันแตะต้องไม่ได้เลย” ซูอามองเหยียดไปที่จงแดก่อนจะเอ่ยประโยคนั้นออกมา ซึ่งเด็กนั่นก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้าหลบสายตาเธอ

“ไปกันใหญ่แล้วซูอา”

“ทำไมคะ...ฉันพูดไม่ได้หรอคะว่าเด็กเหลือขอนี่ทำให้เราเป็นแบบนี้!!!”

“มุนซูอา!!!”

“เซห่วงแต่เด็กนั่น เซกลัวว่ามันจะเสียใจรึไง?”

“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น!” จงแดก้มหน้ากุมมือตัวเองแน่น เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองสองคนตรงหน้าที่ขึ้นเสียงใส่กันได้เลย  คำพูดของหญิงสาวกำลังสร้างรอยแผลให้จงแดอีกครั้ง

“ถ้าเซจะสนใจแต่น้องก็ไม่ต้องมาสนใจฉัน!!! แล้วนาย!!! ถ้าคิดว่าพื้นที่ตรงนี้คือที่ของนายและเซฮุนล่ะก็ โปรดจงรู้ไว้ว่าที่ตรงนี้มันคือที่ของฉันที่นายเข้ามายึดไปแบบหน้าด้านๆ”

“ซูอา…” 

เซฮุนเรียกชื่อคนรักอย่างอ่อนใจ เขารู้ว่าซูอาโกธรแต่ก็ไม่ควรลงกับคนอื่นแบบนี้ จงแดที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ก้มหน้าแล้วเดินเข้าห้องตัวเองไป เขาอยากร้องไห้จริงๆนะ แต่มันจุกเกินกว่าที่น้ำตาจะไหลออกมา เขากำมือขึ้นทุบลงตรงอกซ้ำๆ มันทั้งจุกและเจ็บในเวลาเดียวกันเมื่อคิดว่าเรื่องบ้าๆหลังประตูบานนี้เกิดขึ้นจากเขาทั้งนั้น ใช้เวลาไม่นานประตูบานเดิมก็เปิดออกมา เซฮุนและซูอาเงียบลงแล้ว ทั้งคู่ไม่ได้ทะเลาะกันเหมือนก่อนหน้านี้ หากแต่จ้องมองมายังบานประตูที่มีจงแดยืนอยู่ ซูอากอดอกแล้วเสหน้าไปอีกทาง ในขณะที่เซฮุนขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นกระเป๋าเป้ใบใหญ่ในมือของจงแดเซฮุนรู้ได้ทันทีว่าเขาคงไม่มีอีกคนในห้องนี้ไปอีกหลายวัน




:TALK:

ขอจบเรื่อง ณ ตรงนี้นะคะ คิดไม่ออกแล้วทิ้งมันตรงนี้เลย........

ผ่าม!!!!!! ล้อเล่น......

ที่จริงเราตั้งใจให้จบตอนเดียวค่ะ แต่พอเขียนไปเขียนมา มันไม่จบ เลยทบไปตอนหน้าแทน

ทำยังไงดี จนป่านนี้พี่เซฮุนเขายังไม่รู้เลยว่าต้องรักน้องตอนไหนดี



Q&A

Q:เพลงที่ใช้คือ เนื้อเพลง if we love agian eng.verใช่หรือไม่

A:ใช่ค่ะ เราว่ามันเหมาะกับเรื่องนี้มากค่ะ


Plz enjoy ns ka...


Plz.....เป็นไปได้อยากให้เล่นแทคจังเลยค่ะ เรารออ่านอยู่น๊าาา #เอ็กโซป้ายนี้

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #69 chenchen_narak (@chenchen_narak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 15:16
    พี่เซฮุนพูดกับน้องแต่ละคำนี่ทำร้ายจิตใจกันมากนะคะ แต่หลังๆ มาเริ่มดีหน่อย แต่ก็มีมารอย่างซูอามาขวาง เฮ้อออออ แล้วนั่นน้องจะหนีไปนอนที่อื่นอีก
    #69
    0
  2. #49 ทรายเฉิน (@saisai0021) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 10:09
    พี่เซฮุนพูดแรงไปรึเปล่าอ่ะ คือแบบ อยากตี ทำไมต้องพูดกับน้องแรงขนาดนั่นด้วย ห่วงล่ะสิใช่มะ เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองซักที จงแดต้องเจ็บอีกนานมั้ย.. โห แล้วซูอาแบบ นังทัวดี! ทำไมพูดว่าน้องแบบนั่นอ่ะ โอ้ย ไม่ชอบบบบ อินค่ะไรท์ 555555 รอติดตามอยู่นะคะ ไรท์สู้ๆน้าาา
    #49
    0
  3. #48 TeerakanJaisan (@TeerakanJaisan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 21:50
    โอ้ยยเซฮุนจะรู้ใจตัวเองตอนไหนค๊าาา ยกจงแดให้คนอื่นไปเลยค่ะ
    #48
    0
  4. #47 DAEDUKDIK (@JEEEEEEEED) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 15:34
    โว๊ะ นังซูอารำใย..จงแดไปแล้วไปเลยไม่ต้องกลับมาแล้ว
    #47
    0
  5. #46 fujikozung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 10:21
    ย้ายออกไปแบบถาวรเลยลููก แม่หนับหนุนเต็มที่ ไปอยู่ที่ๆหนูสบายใจ และไม่อึดอัดใจกว่านี้

    แล้วตกลงความรู้สึกของฮุนที่มีต่อจงแดนี่มันยังไงกันแน่เนี่ย
    #46
    0
  6. #45 pampp4051 (@lady_areeya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 08:51
    เอาแล้ว เซฮุน ซูอา ทะเลาะกันแล้ว สงสารน้องงงงง ต้องมาได้เห็นว่าเขาทะเลาะกันเพราะตัวเอง จงแดทำดีแล้วค่ะ หนีไปนอนที่อื่นใฟ้พี่เซฮุนคิดถึงให้อกแกตายไปเลย จะได้รู้ใจตัวเองเนาะะะะะ

    ติดตามเสมอนะคะไรต์เตอร์^^
    #45
    0
  7. #44 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 08:19
    หึยยยยย เซฮุนดูเหมือนจะอ่อนกับน้แงลงแล้ว แต่ยังมีซูอานี่สิ สงสารจงแด แน่อยากให้เซฮุนวิ่งตามน้องบ้าง
    #44
    0
  8. #43 kimwuyoel (@siluro) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 07:09
    อยากจะถามพี่เซฮุน น้องผิดอะไรรร สงสารจงแดอ่ะ ทนได้ไง มานี่มาลูกก มาให้แม่โอ๋มา
    #43
    0
  9. #42 Ducking _Chen (@devilonly) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 07:04
    ตอนนี้ทั้งเซทั้งซูอาเดือดกันจริงๆ สงสารจงแดเลย
    #42
    0
  10. #41 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 01:49
    มีคนมาจีบจงแดทีเฮอะ อยากเห็นคนหัวร้อน
    #41
    0
  11. #40 fujikozung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 10:19
    ที่ตอนน้องอยู่หระไม่สนใจน้อง พอน้องเริ่มตีตัวออกห่างเพิ่งจะมาสนใจเอาตอนนี้ จริงๆพอจงแดได้ออกไปพบกับคนอื่นอยากให้จงแดเปลี่ยนใจจากฮุนเลยซะด้วยซ้ำ
    #40
    0
  12. #39 ทรายเฉิน (@saisai0021) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 22:18
    เอ้ะเอ๋ แบบนี้เรียกว่าแอบหวงรึเปล่าน๊าพี่เซฮุน เคยเห็นน้องในสายตาตลอดแต่พอไม่เห็นก็กระวนกระวาย หื้มมมม ซูอานี่รู้สึกว่าต้องสร้างปัญหาตามมาอีกเยอะแน่ๆอ่ะ.. พี่เซฮุนคะ ถ้าไม่รีบรู้ใจตัวเองจะไม่ยอมยกจงแดให้นะ 555555
    #39
    0
  13. #38 melody.princess (@winter-sonata) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 21:24
    ไม่ค่ะเซฮุน ไม่หวง ไม่ออกอาการ เซฮุนรักซูอาไม่ใช่หรอ ตอนนี้น้องกำลังมีชีวิตในแบบของเขาเเล้วนะ
    #38
    0
  14. #37 CieloBianco (@CieloBianco) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 20:22
    ทำไมฮุนใจร้ายกับเป็ดน้อยแบบนี้ล่ะ //ร้องไห้แปป
    ฮื้ออออออ ช่วงท่อนอิ้งตรงนั้นเป็นท่อนแปลของเพลงIf we love again ใช่มั้ยค่ะ😂😂😂
    #37
    0
  15. #36 Air_Jongdae (@Air_Jongdae) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 19:35
    คยองดีมากๆเลย ไม่อยากให้เพื่อนยึดติดกับเซฮุนจนเกินไป เพราะเขามีคนที่รักอยู่แล้ว
    อยากให้มีคนที่ชมรมจีบจงแด อยากใหจงแดเลิกยึดติดกับเซฮุน อยากรู้เซฮุนจะเป็นยังไง
    #36
    0
  16. #35 DAEDUKDIK (@JEEEEEEEED) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 19:31
    จงแดทำให้เซฮุนหงุดหงิดหนักๆไปเลย.. อยากใจร้ายกับน้องดีหนัก... มาต่อเร็วๆนะไรท์
    #35
    0
  17. #34 _ spirit _ (@-agira-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 13:17
    เซฮุนใจร้าย ใจร้ายที่สุด ไม่รักแล้ว555555 หยอกเย่นนร้าาาาา รีบกลับมาต่อนะรอค่ะรอ
    #34
    0
  18. #33 Mochi. (@mmatchima) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 09:47
    เบะปากใส่พี่เซฮุน พอน้องเริ่มสนใจอย่างอื่นก็เริ่มกระวนกระวาย ขอให้จงแดเจอคนอื่น เอาให้เซฮุนอกแรกตายไปเลย
    #33
    0
  19. #32 pampp4051 (@lady_areeya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 07:34
    กรี๊ดดดดดดด ได้มะ ฮืออออออออ เซฮุนใจร้ายกับจงแดจัง สงสารน้องงงงง แล้วผู้หญิงคนนั้นที่เป็นแฟนกับเซฮุนนี่ร้ายลึกรึป่าว โน๊ตที่แปะไว้คือไร?? แฝงนัยไรป้ะ??? หรือฉันคิดไปเอง แฮะๆ
    ^^


    ขอบคุณไรต์ที่มาอัพ.ดีใจมาก รอตอนต่อไปนะคะ<3
    #32
    0
  20. #31 Ducking _Chen (@devilonly) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 07:03
    หมั่นไส้พระเอก น้องอยู่ด้วยไม่สนใจใยดี พอน้องเริ่มออกห่างทำมาเป็นหงุดหงิด รอไรต์มาต่อนะคะ
    #31
    0
  21. #30 kanyajb97 (@kanyajb97) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 06:55
    ให้น้องเอาคีนเลย
    #30
    0
  22. #29 pramaip (@pramaip) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 06:54
    น้องงงง พี่อย่าใจร้ายมากเลย ฮือออออ สงสาร จงแดสู้ๆนะลูกกกกก
    #29
    0
  23. #28 รักนะเฉินเฉิน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 01:05
    ตอนยาวใช่ไหมเอ่ย คงไม่จบแบบนี้ชิมิ แบบว่ามันค้างเหลือเกิน บ๊ะเจ้า... มีต่ออยู่ใช่ไหมมาต่อเถอะน๊าาาาาา
    #28
    0
  24. #27 21...JD (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 01:01
    เซฮุน!! อย่ามาอ้อนวอนหาความรักจากจงแดทีหลังแล้วกัน ชิชะ
    #27
    0
  25. #26 Ficslave02 (@Ficslave02) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 23:59
    ฮือออออออ ไรท์ /กระโดดกอด

    ภาวณาให้นี่ไม่ใช่ OS แต่เป็น SF ที่ยาวและมีประมาณไม่ต่ำกว่า 3 ตอน /สะกดจิต 55555

    สารภาพว่านอกจากแนว a/b/o แล้วก็แพ้ฟิคหน่วงๆพระเอกใจร้าย นุ้งเฉินโดนรังแกเป็นที่สุด ฮืออออ

    พี่เซฮุนใจร้าย แถมยังปากร้าย ไม่ใยดีน้องเลย ก็เข้าใจนะว่ามันเกิดจากความผิดพลาด แต่แล้วทำไมถึงต้องพูดทำร้ายจิตใจน้องขนาดนั้นด้วย ทิ้งน้องให้อยู่คอนโดคนเดียว แล้วไปหาคนอื่น เดี๋ยวเราจะแอบเข้าไปลักพาตัวน้องมาโอ๋ แล้วทำให้พี่เซฮุนหาน้องไม่เจออีกเลย คอยดู๊

    รอไรท์มาอัพตอนต่อไปนะคะ เค้าจำไรท์ได้ เค้าเปนแฟนพันธ์แท้ของไรท์

    เหนือสิ่งอื่นใด เปนกำลังใจให้น่า /กอดดดดกดดกก

    รอไรท์อัพฟิคอย่างใจจดใจจ่อ /สะกดจิต :)
    #26
    0