[ SHINEE FIC ] Sexy Smile : Minho x Key

ตอนที่ 30 : Sexy Smile _29 : ปัญหาต้องเเก้ไข

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ธ.ค. 57

Chapter 29

 

 

ปัญหาต้องแก้ไข

 

 

 

-taemin-

 

            “ไปกัดกับใครมาฮะพี่จงฮยอน” ผมถามออกไปเมื่อเห็นว่าหน้าตาพี่จงฮยอนนั้นเต็มไปด้วยรอยช้ำ พอจะยื่นมาไปจับมือใหญ่นั้นก็คว้าไว้ก่อน

“ช่างเถอะ ไม่มีอะไรหรอก” พี่จงฮยอนตอบด้วยใบหน้าเฉยเมย ก่อนจะเดินผ่านออกไปยังตู้เย็น

“โกหกอยู่เรื่อยเลย แผลนี่ก็ทำเองไปแล้วกัน” ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเท่าไหร่

“แทมินไม่เป็นห่วงพี่บ้างหรอ นี่พี่เจ็บอยู่นะ” คนเจ็บตัวเอ่ยถามออกมาในขณะที่มือยังถือแก้วที่รินน้ำใส่จนเต็มแก้ว แล้วเดินมาทิ้งตัวนั่งลงยังโซฟา พี่จงฮยอนนี่เป็นคนยังไงก็ไม่รู้ ที่ตะกี้ที่เอ่ยถามดันทำเหมือนว่าผมนั้นดูเป็นตัวยุ่ง แล้วตอนนี้มาหาว่าผมไม่เป็นห่วง

“มันไม่ใช่เรื่องของผมนี่ฮะ” ผมแสร้งพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเช่นเดิม แต่ก็พาตัวเองไปนั่งลงข้างๆ กับพี่จงฮยอนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว

“แทมิน ทำไมเดี๋ยวนี้ชอบทำตัวใจร้ายกับพี่จัง” เสียงที่เอ่ยถามมันแปลกๆ ชอบกล แต่ผมไม่เข้าใจหรอกว่าพี่จงฮยอนทำไมต้องทำน้ำเสียงแบบนี้ ส่วนเรื่องที่พี่เขาว่าผมชอบทำตัวใจร้ายนั่นก็เพราะเดี๋ยวนี้พี่จงฮยอนชอบทำตัวมีความลับอยู่เรื่อย อย่างช่วงเย็นจนถึงตอนพี่จงฮยอนกลับมาพร้อมหน้าตาเละเทะนี่ตอนไปก็บอกแต่ว่ามีธุระกับพี่มินโฮ แล้วธุระประเภทไหนกันถึงได้กลับมาแล้วมีสภาพแบบนี้ได้ แล้วที่ผมไม่พอใจที่สุดก็เพราะดูเหมือนพี่จงฮยอนนั้นจะรู้เรื่องที่พี่คีย์นั้นตีตัวแยกออกไป ผมเห็นนะว่าพี่มินโฮเองก็มีท่าทีแปลกๆ ผมพยายามถามพี่จงฮยอนตั้งหลายครั้งแต่เจ้าตัวก็เอาแต่พูดเปลี่ยนเรื่องตลอด

“ก็เมื่อไหร่จะบอกเรื่องของพี่มินโฮกับพี่คีย์ให้ผมฟังบ้างล่ะฮะ ผมก็อยากรู้เหมือนกันนะ” ผมทวงคำถามที่เอ่ยถามออกไปก่อนหน้านี้แล้วหลายครั้งด้วยหน้าบึ้งๆ

“เอิ่มม”

“พี่จะปิดผมไปถึงเมื่อไหร่กัน บอกผมมาเถอะน่า” น้ำเสียงผมติดอ้อนไม่แพ้แววตา พี่จงฮยอนมองผมอย่างลังเล คิ้วเข้มนั้นขมวดยุ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“เฮ้อออ ช่วงนี้มัน 2 คนดูไม่ค่อยจะโอเคกันเท่าไหร่” พี่จงฮยอนตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งเครียด ก่อนจะจรดแก้วที่มีน้ำเหลืออยู่ครึ่งเข้าปากจนหมด แล้ววางแก้วลงยังที่โต๊ะตรงหน้า

“ทะเลาะกันใช่มั้ยฮะ” ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง สีหน้าพี่จงฮยอนไม่ได้ต่างไปจากเดิมสักเท่าไหร่ แล้วพี่จงฮยอนนิ่งเงียบไปเสียเฉยๆ ก่อนจะเอ่ยออกมา

“พี่ว่าน่าจะแบบ เข้าใจไม่ตรงกันมากกว่านะ”

“มันก็เหมือนกันนั่นแหละพี่จงฮยอน แล้วเมื่อไหร่เขาจะเข้าใจกันล่ะฮะ” ผมถามออกไป ผมไม่ชอบที่เห็นพี่คีย์ตีตัวออกไปแบบนี้ แล้วเห็นพี่มินโฮคนที่อารมณ์ดีมีสีหน้าเครียดๆ มันไม่ชินเอาซะเลย ผมรู้ว่าระยะหลังๆ มานี้พี่มินโฮดูจะชอบมองพี่คีย์ด้วยสายตาที่ไม่ต่างจากพี่จงฮยอนมองมาที่ผม การกระทำของพี่มินโฮเวลาที่แกล้งพี่คีย์ก็ไม่เหมือนเมื่อเก่า แต่พี่คีย์นั้นไม่ได้ดูเปลี่ยนไปสักเท่าไหร่ ถ้าเทียบกับการแสดงออกที่ชัดเจนของพี่มินโฮแล้วต่างกันอยู่มาก

“ไม่รู้สิ มินโฮมันพวกบ้าๆ ด้วย นี่ไม่ใช่ว่าก่อปัญหาอีกแล้วนะ” พี่จงฮยอนส่ายหน้าด้วยท่าทางเหนื่อยๆ ก่อนจะเปรยต่อด้วยคำพูดที่ทำให้ผมต้องหวนคิด

“ก่อปัญหา ใช่ที่หน้าพี่เป็นแบบนี้ด้วยหรือเปล่าฮะ” ผมลองเอ่ยถามออกไป หวังได้คำตอบ แต่ก็เผื่อใจไว้แล้วส่วนหนึ่งว่าพี่จงฮยอนจะตอบเลี่ยง

“อือ ก็หวังว่ามันจะคิดดีๆ ก่อนจะทำอะไรลงไปแหละคราวนี้” พี่จงฮยอนยอมตอบออกมาตามตรง แต่มันก็ทำให้คิดไม่ตกกว่าเดิม

“คราวนี้ แสดงว่าคราวก่อนพี่มินโฮทำเรื่องที่ไม่ทันคิดลงไปให้พี่คีย์ไม่พอใจหรอฮะ” ผมถามออกไปทันทีด้วยความสงสัย พี่จงฮยอนสบตาผมอ้ำอึ้ง

“อะ เอ่อ เฮ้ออออ มันคิดแหละ แต่คิดถึงแต่ความต้องการตัวเองไง ถึงได้เป็นปัญหาน่ะ”  พี่จงฮยอนยอมตอบ มือใหญ่นั่นก็ลูบศีรษะผม ผมว่าตอนนี้หน้าของผมคงกำลังแสดงสีหน้าเป็นกังวลแน่ๆ

“แย่จังนะฮะ พี่จงฮยอนจะไม่ทำกับผมแบบนั้นใช่มั้ย”

“พี่เคยทำหรือไง มีแต่เรานั่นแหละทำอะไรไม่คิดถึงใจพี่บ้าง” น้ำเสียงนั้นดูเหนื่อยใจ มือใหญ่เองก็เปลี่ยนจากลูบมาขยีเส้นผมจนรู้สึกว่ามันกระจายจนไม่เป็นทรง

“พี่ใส่ร้ายผมหรอ” ผมชกมือลงไปยังต้นแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนั่น พี่จงฮยอนไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

“เราคุยกับใครอยู่บ้างไม่ใช่พี่ไม่รู้นะแทมิน”

“ไม่ได้คุยกับใครสักหน่อย” ผมตอบสวนกลับไปทันที สองมือยกขึ้นเป็นท่ากอดอก พี่จงฮยอนไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก นั่งเงียบได้ไม่ถึงสิบวินาทีพี่จงฮยอนก็ลุกพรวดจากโซฟา

“พี่ไปอาบน้ำดีกว่า” ผมรั้งข้อมือไว้ก่อนที่เขาจะสาวเท้าเดิน

“อะไรอ่ะพี่จงฮยอน ไม่พอใจอะไรก็พูดมาตรงๆ สิ” ผมขมวดคิ้วยุ่ง ตาจ้องไปยังใบหน้าเขาเพื่อจับความผิดปกติ

“เป็นเด็กฉลาดไม่ใช่หรอ ไม่ต้องพูดพี่ว่าเราก็รู้มั้ง” พี่จงฮยอนมองสบตาอย่างเรียบเฉย ก่อนจะชื้ออีกข้างแกะมือผมออกเบาๆ

“อ้าววว” ผมได้แต่มองตามพี่จงฮยอนที่ลุกหายเข้าไปยังห้องนอน มันอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นแล้วเดินตามเขาไปด้วยคำถามคาใจ ผมทิ้งตัวลงนั่งบนที่นอน เห็นพี่จงฮยอนเดินไปหยิบผ้าขนหนูกับกางเกงนอนเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอย่างที่เจ้าตัวบอก โดยไม่ได้หันกลับมาสนใจผมเลยสักนิด

 

 แล้วทำไมต้องมาลงที่ผมด้วยล่ะเนี่ย ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่คิดทวนคำถามที่เขาพูด แต่จะว่าผมผิดหรือเปล่า ก็นะ ต้องผิดแหละ ถ้าคิดในทางกลับกันถ้าพี่จงฮยอนคุยกับคนอื่นมั่งผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน แล้วว่าแต่ ทำไมพี่จงฮยอนถึงรู้ได้เนี่ย ผมว่าผมก็เก็บเงียบแล้วน้า~

 

ผมนั่งเปิดทีวีรอจนพี่จงฮยอนเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมยิ้มกว้างส่งให้แต่พี่จงฮยอนก็เดินผ่านแล้วไปยืนแต่งตัวเฉยเลย

 

ไหนว่าเวลาหงุดหงิดแล้วไปอาบน้ำสมองจะโล่งไม่ใช่รึไง พี่จงฮยอนยังตีหน้าเครียดอยู่เลย

 

“พี่จงฮยอน โกรธจริงๆ หรอ”

“ใช่ โกรธ” แหงะ ทำไมถึงได้พูดออกมาตรงๆ แบบนี้นะ ใจร้ายกับผมจังเลยอ่ะ ผมทำผิดนิดๆ หน่อยๆ เอง

“งั้นหายโกรธนะ ดีกันๆ ไง โกรธกันไม่ดีหรอกนะพี่จงฮยอน” ผมเอ่ยเสียงหวาน วาดยิ้มกว้างแบบที่พี่เขาชอบ แล้วยกนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้าเขา

“พี่ว่าพี่จะคุยเรื่องนี้กับเราหลายทีแล้วนะแทมิน” ฮึก ผมรู้สึกตัวมันชาๆ อย่างบอกไม่ถูก ผมไม่ชอบเวลาสายตาพี่จงฮยอนเย็นชาแบบนี้เลย มันรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้สิ

“เพราะพี่อารมณ์ไม่ดีเรื่องโดนต่อยมาหรอฮะ” ผมเอ่ยถามออกไปตามความรู้สึกที่อยู่ข้างใน ก็พี่จงฮยอนไม่ใช่คนที่อยู่ๆ จะมาพูดเรื่องชวนปวดหัวนี่นา แล้วอีกอย่างที่ผ่านมาตั้งนาน ถ้าเขาบอกว่าเขารู้ทำไมถึงได้เงียบไม่พูดไม่จาอะไรเลยล่ะ

 

คงไม่ได้รอวันที่ผมสำนึกผิดแล้วเอ่ยขอโทษเขาอยู่หรอกนะ

เอิ่มมมม ถ้าผมไม่โดนจับได้เรื่องอะไรจะต้องขอโทษล่ะ มันดูร้อนตัวไม่ใช่หรอ ผมจะทำอะไรโง่ๆ แบบนั้นทำไมล่ะจริงมั้ย

 

“ใช่” ง่า แล้วอะไรมาตอบสั้นๆ แบบนี้กับผมล่ะ นี่ผมซวยใช่มั้ยเนี่ย

“พี่โกรธแล้วมาลงที่ผมแบบนี้ได้ไง” ผมพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเข้าใส่

“ได้สิ ก็แทมินเองก็มีความผิด พี่อยากจะเอาความผิดของแทมินขึ้นมาพูดตอนไหนก็ได้ แล้ววันนี้พี่ก็อารมณ์ไม่ดี”

“ไม่เอาน่า พี่จงฮยอนไม่ใช่คนแบบนี้ซะหน่อย พี่จงฮยอนของผมน่ารัก แล้วก็เอาใจเก่งจะตาย แล้วก็รักแทมินมากๆ ด้วย” ผมเปลี่ยนสีหน้าเป็นออดอ้อน ใช้สองมือรั้งแขนใหญ่นั้นเข้าหาตัวเบียดแก้มลงไปหวังให้พี่จงฮยอนใจอ่อน แล้วจบเรื่องนี้ไป

“หึ พี่ดีขนาดนั้นแล้วแทมินยังนอกใจพี่ได้” ผมแทบสะอึก ตาผมเบิกกว้างกับคำเอ่ยที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากพี่จงฮยอน

“งื้ออออออออ ไม่ใช่นะ ผมไม่เคยคิดนอกใจพี่เลยนะ ทำไมมาว่าร้ายผมแบบนี้อ่ะ” ผมทุบเข้าที่แขนใหญ่นั้นอย่างจัง ผมไม่ยอมให้พี่จงฮยอนมากล่าวหาว่าร้ายในสิ่งที่ผมไม่เคยคิดไว้หรอก ผมไม่เคยคิดอย่างที่เขาเอ่ยจริงๆ ถึงผมจะทำอะไรที่ไม่ถูกต้องสำหรับคนที่มีแฟนแล้ว แต่มันก็แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้ชีวิตมีสีสันเท่านั้น  

“อ้อ งั้นพี่ก็ทำแบบที่แทมินทำได้งั้นสิ เพราะถือว่าไม่ได้คิดนอกใจ”

“พี่จงฮยอน” ผมเรียกชื่อพี่เขาเสียงแข็ง ตาเขาจ้องกลับมายังสายตาที่ผมมองเขาอย่างไม่พอใจด้วยท่าทางนิ่งสงบ

“อะไร”

            “ถึงพี่จะหาเรื่องผม แต่คนผิดก็คือผมอยู่ดีสินะ” ผมไม่รู้ว่าควรจะทำหน้ายังไงดี แต่เสียงของผมนั้นเบาลงจากเมื่อครู่อย่างชัดเจน ผมมันคนมีความผิดนี่ เถียงไปยังไงเรื่องที่ผิดก็ไม่มีทางถูกต้องได้หรอก แล้วก็พาลแต่จะทำให้แย่ลงกว่าเดิมซะอีก

“แก้ไขเรื่องที่สร้างไว้ซะแทมิน ไม่มีใครชอบหรอกนะถ้าโดนคนอื่นมาดูถูกศักดิ์ศรีน่ะ”

“หมายความว่าไงกันแน่ฮะ พี่จงฮยอน” ผมถามออกไปทันที ตาจ้องไปยังใบหน้าด้านข้างของพี่จงฮยอน หน้าเขานิ่งเรียบ ก่อนจะเอ่ยต่อ

“วันนี้มีคนพูดกับพี่ว่า มีเวลาเสือกเรื่องชาวบ้านขนาดนี้ เอาเวลาไปคุมแฟนดีกว่ามั้ย สักวันจะโดนสวมเขาขึ้นมา” พี่จงฮยอนหันมาสบตากับผม มุมปากเขายกขึ้นบางๆ เหมือนคนแค่นยิ้ม ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเราต่างมองตากันและกัน ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนมีความผิดร้ายแรง เรื่องสนุกเล็กๆ น้อยๆ ของผม มันกำลังไปทำลายศักดิ์ศรีในตัวของผู้ชายที่ผมรัก

 

ผมไม่ชอบในสิ่งที่ได้ยินจากปากของพี่จงฮยอน ไม่ชอบมากๆ ถ้าเป็นผมคงไม่มีทางเก็บอารมณ์เดือดดาลใจเย็นอย่างที่พี่จงฮยอนกำลังทำได้อยู่แน่

 

“แต่ผมสาบานได้ ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะพี่จงฮยอน” ผมมองหน้าพี่จงฮยอนและตอบออกไปชัดทุกถ้อยคำ สายตาของพี่จงฮยอนนั้นอ่อนลงมาก แต่กลายเป็นว่าผมรู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งคิดว่าที่ผ่านมาพี่จงฮยอนนั้นรักและดีด้วยแค่ไหนน้ำตาก็พาลจะไหลออกมาให้ได้

“พี่ก็ไม่เคยคิดว่าแทมินจะเป็นแบบนั้นหรอก แต่การที่มีคนอื่นมาพูดถึงเรา 2 คนแบบนี้ได้ ก็เพราะระหว่างเรายังมีช่องว่างไม่ใช่หรือไง” พี่จงฮยอนเอ่ยออกมา มือใหญ่ของของยื่นมากุมมือผมไว้หลวมๆ แต่ผมกลับบีบตอบจนเต็มแรง

“ฮะ ผมขอโทษนะครับ ผมผิดเอง ขอโทษนะพี่จงฮยอน”

“ผิดแล้วก็ต้องแก้ไข” พี่จงฮยอนยิ้มแล้วเอ่ยบอก

“ครับ ผมรักพี่จงฮยอนนะรู้มั้ย” ผมตอบออกไปเสียงหนักแน่น พี่จงฮยอนพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะใช้มือลูบที่ศีรษะของผม

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

“นั่นใครโทรมาหรอฮะ” ผมถามออกไปเมื่อได้ยินเสียงร้องดังของโทรศัพท์ที่วางอยู่ยังโต๊ะข้างพี่จงฮยอน ขณะนี้เราทั้งคู่กำลังฝังตัวเองอยู่ในผ้านวมผืนหนาเตรียมตัวจะเข้านอนกันอยู่แล้ว

“มินโฮน่ะ” พี่จงฮยอนคว้าหยิบโทรศัพท์มาดูหน้าจอแล้วเอ่ยบอก ก่อนจะกดรับสาย

(ไอจงฮยอน ช่วยกูด้วย ฮึก ฮือออออ) ผมได้ยินเสียงของพี่มินโฮเอ่ยออกมาชัดเจน

“พี่มินโฮเป็นไรรึเปล่าฮะ” ผมถามออกไปอย่างรวดเร็ว พี่จงฮยอนเองก็กรอกเสียงลงโทรศัพท์ทันทีที่ได้ยินพี่มินโฮเอ่ยออกมาแบบนั้น

“เดี๋ยวเมิงใจเย็น เมิงเป็นไรวะ”

“เมิงงงง กูทำตัวเหี้ยอีกแล้ว กูจะทำยังไงดี กูเครียด” ผมนิ่งฟังแล้วก็ได้แต่กลอกตาไม่เข้าใจเท่าไหร่ แล้วเสียงของพี่จงฮยอนก็พูดตอบกลับ

“เอ่อ แล้วเมิงทำอะไรไป เมิงหมายถึงเรื่องคีย์ใช่มั้ย” ผมร้องอ่า ออกมาเสียงเบา เขยิบตัวเข้าไปใกล้พี่จงฮยอนมากขึ้น แล้วพี่จงฮยอนก็วาดแขนออก ให้ผมเข้าไปหนุนที่แขนของเขาแทนหมอน

(เออ เรื่องคีย์นั่นแหละ นี่มันโกรธกูมากแน่ๆ เลย กูไม่น่าพูดไปแบบนั้น ทำตัวเหี้ยๆ แบบนั้นใส่มันเลย) น้ำเสียงของพี่มินโฮนั้นร้อนลน ผมได้แต่คิดตามว่าพี่เขาไปทำอะไรอีก ถึงได้บอกพี่จงฮยอนออกมาแบบนั้น ผมว่าพี่จงฮยอนก็ไม่น่าจะรู้เหมือนกัน

“อ้อ ก็รู้นี่แล้วทำไมไม่คิดก่อนทำ”

(ไอเหี้ย ไม่รู้โว้ย กูโกรธมันนี่หว่า เมิงต้องช่วยกูเลยนะ กูทำอะไรไม่ถูกแล้วเนี่ย)

“อย่าคิดมากดิ เมิงไปล้างหน้าล้างตาแล้วนอนไป พรุ่งนี้ไอคีย์คงอารมณ์ดีขึ้นเองแหละ”

(นอนบ้าอะไรเล่า! ใครจะไปหลับลงเครียดขนาดนี้)

“เรื่องของเมิงแล้วกัน แต่ตอนนี้กูง่วงจะไปนอนแล้ว” พี่จงฮยอนเอ่ยออกมาแล้วยืนโทรศัพท์ส่งให้ผมที่กำลังมองตาแป๋วอยู่ในความมืด ถึงไม่เข้าใจแต่ก็รับโทรศัพท์มาถือเอาไว้ แล้วไม่ต้องได้แนบหูลงไป เสียงของพี่มินโฮก็ดังแทรกขึ้นมาในห้องที่เงียบกริบ

(เมิงงงงง เพื่อนเครียดขนาดนี้เมิงหลับลงหรอ เมิงไม่เป็นห่วงกูบ้างหรอ นี่กูกำลังแย่นะเว้ย)

“เอ่อ พี่มินโฮใจเย็นๆ ก่อนนะครับ” ผมตอบออกไป ผมเองก็เป็นห่วงที่พี่มินโฮดูกระวนกระวายขนาดนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองนั้นช่วยอะไรได้บ้าง

(ไอจงฮยอนมันไปไหน)

“พี่จงฮยอน อ่า พี่จงฮยอนหลับแล้วฮะ” ผมมองไปที่พี่จงฮยอนที่กำลังหลับตาทำหน้านิ่ง แล้วตอบออกไป

(โกหก แทมินไปเรียกมันเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้ามันไม่มารับโทรศัพท์ พี่บุกถึงห้องแน่ๆ)

“แล้วเมิงจะให้กูช่วยอะไรพูดมาไอมินโฮ” พี่จงฮยอนคว้าโทรศัพท์จากมือผมไปตอบกลับ

(ช่วยให้คีย์หายโกรธกู)

“แล้วกูจะช่วยยังไงวะ”

(ไม่รู้อ่ะ ช่วยยังไงก็ได้ ให้คีย์มันหายโกรธกู)

“เออ ไว้จะคุยกับคีย์ให้แล้วกัน”

(สัญญาแล้วนะ)

“กูพูดว่าจะคุยกับคีย์ให้เฉยๆ”

(นั่นแหละ)

“สบายใจยัง สบายใจแล้วก็ไปนอนไป”

(เออ เมิง เมิงช่วยโทรหาคีย์ตอนนี้หน่อยสิ)

“จะให้กูพูดว่าไงล่ะ”

(อะไรก็ได้ ไม่ต้องให้รู้ว่ากูบอกให้เมิงโทรหา เมิงขอบใจว่ะ)

            “ไอเหี้ย นี่เห็นกูเป็นอะไรเนี่ย”

“เอ่อ แล้วพี่มินโฮเขาว่ายังไงบ้างฮะ” หลังจากที่พี่จงฮยอนสบถออกไปเป็นคำสุดท้ายเสียงพี่มินโฮก็เงียบไป ดูเหมือนว่าจะตัดสายไปแหละ เพราะพี่จงฮยอนดูเหมือนจะยังพูดไม่ทันจบเลย

“บอกให้ช่วยทำให้คีย์หายโกรธมัน แล้วก็ช่วยโทรหาคีย์ด้วย”

“อ่า แล้วจะช่วยยังไงหรอฮะ” ผมถามออกไป มองเคล้าหน้าลางๆ ว่ากำลังแสดงสีหน้าแบบไหนอยู่

“พี่ก็ไม่รู้ นอนเหอะ”

“อ้าว แล้วพี่ไม่ช่วยพี่มินโฮหรอฮะ” ผมถามออกไปเสียงเร็วปรื๊อ ดูพี่จงฮยอนไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่

“ก็ไม่รู้นี่ คิดไม่ออก”

“งั้นพี่โทรหาพี่คีย์ก่อนสิฮะ พี่ไม่อยากรู้หรอว่าพี่คีย์เป็นไงบ้าง จะได้รู้ด้วยว่าพี่คีย์โกรธพี่มินโฮมากรึเปล่า” ผมเสนอความคิดออกไป แล้วหยิบโทรศัพท์ของพี่จงฮยอนโทรไปเบอร์พี่คีย์ทันที โดยไม่ปล่อยให้พี่จงฮยอนได้คิด ได้ยินเสียงพี่จงฮยอนจิ๊ปากไม่พอใจแล้วพรึมพรำออกมาว่าอยากนอนแล้ว แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร ได้แต่เงียบฟังเสียงสัญญาณรอสาย พอพี่คีย์กดรับก็ยื่นโทรศัพท์ส่งให้พี่จงฮยอนทันที โดนมือใหญ่นั้นดีดหน้าผากเข้าให้ โทษฐานทำตัวจุ้น แต่ผมก็ได้แต่ยิ้มส่งกลับไป

“ฮัลโหล ยังไม่นอนหรอ”

(ใกล้แล้ว)

“คีย์ ที่มินโฮลากเมิงออกไปไม่ได้เกิดเรื่องอะไรใช่มั้ย”

(เมิงพูดเหมือนเมิงรู้เรื่องเลย)

“อะไร ไม่ใช่แบบนั้น ก็กูเห็นว่ามินโฮมันโกรธอย่างกับหมาบ้า ก็เลยโทรหาเมิงเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้ทะเลาะกันใหญ่โต” ผมได้แต่นิ่งนอนฟังบทสนทนาของพี่จงฮยอนและพี่คีย์ ไม่เข้าใจรายละเอียดอะไรมาก แต่ก็พอจับใจความได้ว่าทั้งคู่ทะเลาะกัน แล้วดูเหมือนคราวนี้จะรุนแรงมากด้วย

(ไม่มีไรหรอก)

“ยิ่งเมิงพูดแบบนี้กูว่ายิ่งใหญ่โต”

(เมิงก็รู้นี่ว่าไอมินโฮ ฮึก ไอมินโฮมันหมาบ้า)

“อืม กูรู้ถึงโทรมาหาเมิงนี่ไง เมิงก็อย่าไปเอาความอะไรกับมันมากล่ะ”

(...)

“โกรธมากขนาดนั้นเลยหรอ”

(อือ กูไม่เข้าใจมันเลย ไม่เข้าใจว่ามันจะทำอะไรโดยไม่นึกถึงความรู้สึกกูไปถึงไหน)

“มันคงจะชอบเมิงมากจนไม่มีสติยั้งคิด”

(อืม)

“เอ่อ คีย์ กูถามได้ปะ”

(ถาม ? )

“เมิงชอบไอมินโฮบ้างมั้ย” ผมเผลอกำเสื้อนอนของพี่จงฮยอนแน่น เมื่อได้ยินสิ่งที่พี่จงฮยอนนั้นเอ่ยถามพี่คีย์ออกไป ก่อนจะได้ยินคำตอบที่ทำเอาหดหู่

(นี้กูห้ามตัวเองไม่ให้เกลียดมันก็ดีถมแค่ไหนแล้ว”

“ก็ยังดีวะ อย่างน้อยก็ยังไม่ถูกเกลียด”

(...)

“แล้วเอ่อ คือ ยังไงกูก็ไม่อยากให้พวกเมิงทะเลาะกันนานนะ กูเป็นคนกลางมันรู้สึกแย่ว่ะ”

(ก็เพื่อนเมิงมันเชี่ย)

“ไว้กูจะบอกมันให้”

(จงฮยอน กูถามไรหน่อยดิ)

“หืม ไรอ่ะ”

(น้องผู้ชายที่หน้าตาน่ารักๆ ตัวเล็กๆ นั่นใครหรอ)

“ใครวะ”

(ถ้ากูรู้แล้วจะถามเมิงหรอ)

“ไม่ใช่ คือกูไม่เข้าใจที่เมิงพูดถึง เมิงพูดให้มันแคบกว่านี้ได้มั้ย”

(กูเคยเห็นเขาอยู่กับมินโฮ)

“แบคฮยอนปะ” ผมทำหน้างงๆ ว่าแบคฮยอนเกี่ยวอะไรกับพี่คีย์และพี่มินโฮด้วย โดยส่วนตัวผมกับแบคฮยอนก็รู้จักกันแต่ก็ไม่ถึงขั้นที่เรียกว่าสนิทสนม

(แบคฮยอน)

“อ้อ เมิงอยากรู้เรื่องแบคฮยอนกับมินโฮ”

(เปล่า ใครอยากรู้ กูนอนแล้วแค่นี้นะ)

“หึ ไหนว่าห้ามตัวเองไม่ให้เกลียด ก็ชอบไอมินโฮปะวะ” หลังจากที่พี่คีย์วางสายไปพี่จงฮยอนก็วางโทรศัพท์ลงยังที่เดิมและพูดออกมาด้วยเสียงปนขำ

“ไม่รู้ตัวมั้งฮะ”

“มันโง่นี่เนอะ”

“คราวนี้ก็ต้องทำให้พี่คีย์ฉลาดขึ้น” ผมรีบบอกออกไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“แล้ว ทำไงดีอ่ะ”

“ทำไงก็ได้ให้พี่คีย์รู้ว่าตัวเองก็ชอบพี่มินโฮเหมือนกัน”

“ง่ายจัง”

“ใช่มั้ยฮะ” ผมยิ้มกว้างออกมา แล้วก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อพี่จงฮยอนพูดต่อ

“พูดน่ะง่ายจัง”

“งื้อออออ แต่เราต้องช่วยพี่คีย์กับมินโฮนะฮะ”

“เห็นเป็นเรื่องสนุกสิเราน่ะ”

“อิอิ พี่ไม่คิดว่าสนุกหรอ” ผมหัวเราะขำ

“ถ้าตอนจบมันออกมาสวย ก็น่าสนุกอยู่นะ”

“พนันได้เลยว่าสวยแน่ๆ”

            “ไหนเรามีอะไรมาเดิมพัน” ผมจงฮยอนถามทำเอาผมขมวดคิ้วยุ่งนิดๆ เพราะไม่ได้คิดไว้ล่วงหน้า  

“เดี๋ยวพาไปกินหนมอร่อยๆ”

“พาไปแต่คนจ่ายพี่ใช่มั้ย”

“รู้ทัน” ผมแกล้งทุบอกไปหนึ่งที พี่จงฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ

“นอนได้แล้ว”

“ช่วยพี่คีย์กับพี่มินโฮนะครับ” ผมพูดย้ำอีกครั้ง

“ถ้าตื่นมาแล้วคิดออกว่าจะช่วยยังไงล่ะก็นะ”

“ครับ”

“แล้วก็เรื่องเรา เล่นสนุกอะไรไว้เลิกซะ อย่าให้พี่ได้ยินเป็นครั้งที่ 2” ผมชูนิ้วก้อยขึ้นตรงหน้าเขา มันมืดแต่ก็เห็น พี่จงฮยอนยกนิ้วของตัวเองมาเกี่ยว ผมยิ้มกว้างออกมา

“สัญญา ผมสัญญา ผมรักพี่จงฮยอนนะ” ผมเอ่ยออกไปฟังชัด ก่อนจะเด้งตัวไปกดริมฝีปากลงยังแก้มของพี่จงฮยอน

“การกระทำสำคัญกว่าคำพูดครับ”

“แล้วคำรักจากปากของผมพี่ไม่เชื่อหรอ”

“ในกรณีที่มีความผิดพลาดเกิดขึ้นแบบนี้ พี่ขอเลือกเชื่อคำว่ารักจากเราแค่ครึ่งเดียว แล้วอีกครึ่งที่เหลือพี่ขอเป็นการกระทำที่มาสนับสนุนคำว่ารักจากปากเรา”

“ผมนอนดีกว่า ง่วงจังเลย” ผมจบบทสนทนาพร้อมรั้งตัวหนาๆ นั่นด้วยแขนของผม พี่จงฮยอนเองก็ตวัดแขนมารวบเอวผมไว้ มันอุ่นเหมือนทุกๆ คืนที่ผ่านมา

            “ฝันดีนะครับ”

 

เสียงทุ้มที่ผมได้ยินนั้นช่วยพาให้ผมฝันดี

 

 

 

           

 

-------------PPLIGHT-----------

มารอบนี้เป็นเเทมินมาเเหละ วู้ววววววว 

จริงๆ เคยคิดจะเขียนคู่นี้ลงนิดหน่อย เเต่ดูไม่น่ามีคนสนใจ เเล้วไอที่เขียนไว้ๆ ก็ไม่รู้หายไปไหนเเล้ว -0- 5555555 เรามาอยู่กับมินคีย์กันดีกว่า

ฟิคเรื่องนี้ไม่เน้นงานเครียดครับ จะมีตึงๆ นิดหน่อยก็ตอนที่เเล้ว เเล้วตอนหน้าจะเป็นไง หย่อนๆ หรือ ตึงๆ ดี อืมมมมมมมม 

ไว้เจอกันใหม่เนอะ มาต่อไวเพราะหายไปนานเเต่ลงเเล้วมีคนอ่าน เเสดงว่าคิดถึงจริง (มโนเเพรบ) 5555555555555555 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,101 ความคิดเห็น

  1. #1088 tao_omc (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 17:51
    ฮยอนมินอย่าเพิ่งทะเลาะกันอีกคู่นะ ว่าแต่แทมินไปทำอะไรไว้อ่ะ เลิกเถอะนะสงสารเฮียจงเค้า อยากรู้จริงๆ ว่าฮยอนมินจะมีแผนอะไรช่วยให้มินคีย์ดีกัน ขอบคุณนะกัฟไรท์เตอร์ 
    #1,088
    0
  2. #1078 แจจ๋า นางฟ้าน่าหวานTVXQ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 10:00
    แทมินไปเล่นสนุกอะไรไว้อ่ะ ถึงมีคนพูดแบบนั้น
    จงแทมทำให้มินคีย์ดีกันเร็วๆนะ

    #1,078
    0
  3. #1075 a bi (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 06:43
    คีย์นี่ติดใจเรื่องแบคนะแต่ทำปากแข็ง นี่โง่หรือซื่อ? 555555 ส่วนมินโฮเอาแต่ใจก็จริงใจมากๆน่ารักที่สุด ผ.ดีๆแบบนี้อย่าปล่อยค้าาา คิมคีย์!!! **ปล.ชอบจงแทมนะคะ เขียนได้นี่ตามอ่านแน่นอน ชอบมากเลย เลิฟๆ อิอิ
    #1,075
    0
  4. #1073 ตู้เสื้อผ้าชายนี่ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 15:19
    คิดถึงไรเตอร์ อิอิ พาร์ทนี้ฮยินมินน่ารักจังเลยน๊าา ลุ้นพาร์ทต่อไปๆ จะทำให้คีย์เปลืองจุ๊บรึป่าว อืมมมมม มาต่อนะพลีสสสสสสสสสสส
    #1,073
    0
  5. #1072 zuneoka (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 09:32
    จิงงงง คิดถึงจริงๆเลยยย 555 ไม่เครียดอีกละใช่ป่ะ จริงๆนะ เครียดอีกก็ได้นะแต่อย่าให้คิบอมเปลืองตัวเลยเก๊าสงสาร พาร์ทนี้ฮยอนมินน่ารักได้โล่ห์อ่ะ พี่จงแข็งแบบพองามมีเหตุมีผล น้องแทมก็น่ารักอ่ะ รักกันกุ๊กกิ๊กมากกกกกก งือออ อยากนอนเกี่ยวก้อยกะพี่จงง ในวันเกิดพี่จินกิจุงง 55555 ><
    #1,072
    0
  6. #1071 Nam Chonticha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 00:48
    แทมินน่ารักแท้~ งื้อออออออ เค้าอยากรู้แล้วอ่ะว่าเป็นยังไงต่อ พี่มาต่อเร็วๆนะ จ้วบบบบบบ เป็นกำลังจุยยยยยยย
    #1,071
    0
  7. #1070 { i M o O a U i } (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 23:42
    แต่พาร์ทนี้ ฮยอนมินน่ารักนะ แทมินนี่ฉลาดแกมโกง รู้สึกคนซวยจะเป็นอิพี่จงนะ อะไรๆ ก็จงตลอด เกิดเป็นมินโฮนี่มันดีจริงๆ 555 ทะเลาะก็พี่จงเคลียร์ มีปัญหาก็ต้องช่วยแก้ ปล หนูคีย์จะเกลียดเค้าเนี่ยเพราะหึงช่ายมะ
    #1,070
    0