[ SHINEE FIC ] Sexy Smile : Minho x Key

ตอนที่ 24 : Sexy Smile _23 : วันที่เเสนวุ่นวาย 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 เม.ย. 57

Chapter 23

 

วันที่แสนวุ่นวาย 1

 

 

            อย่างที่ทราบว่าผมมีธุระ แล้วก็เป็นธุระเรื่องที่ผมกับน้องแบคฮยอนไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องในการรับผิดชอบอย่างที่ไอจงมันบอก ตอนแรกก็เรียกว่าไม่ใช่นั่นแหละ แต่ในเมื่อประธานชมรมไม่อยู่ ผมก็เลยต้องรับผิดชอบหน้าที่นี้แทน ส่วนน้องแบคฮยอนนี่ท่าทางจะโดนเหรัญญิกของฝ่ายกีฬาใช้ให้มาจัดการ เพราะเด็กปี 1 ค่อนข้างว่างงาน จริงๆ น้องเขาไม่น่ามาทำงานฝ่ายนี้เท่าไหร่เลย น่าจะไปเป็นเด็กฝ่ายวิชาการ หรือกิจกรรมมากกว่า เอาเถอะนั้นมันก็เรื่องของน้องเขาแหละนะ หน้าที่ผมตอนนี้ก็คือไปจัดการเสื้อทีมให้เรียบร้อย

            ผมกับน้องแบคฮยอนเรานัดเจอกันที่สถานีรถไฟ อ่า นี่น้องแบคฮยอนมาถึงรึยังนะ ผมมองซ้ายมองขวาไปรอบบริเวณแต่ก็ยังไม่เห็นใครที่รู้สึกคุ้นตาว่าใช่ ผมเลยคิดที่จะโทรหาแทนเพื่อไม่เป็นการเสียเวลา เผื่อว่าน้องแบคฮยอนจะมาถึงก่อนผมแล้วไปแวะนั่งฆ่าเวลาที่ไหน แต่ยังไม่ทันที่มือจะได้กดโทรศัพท์เพื่อส่งออก เจ้าของใบหน้าขาวก็วาดยิ้มแป้นจนตาเรียวนั้นยิบหยี

            “ขอโทษนะฮะพี่มินโฮที่ทำให้รอ”

            “คะ ครับ” อ่า~ ให้ตายเถอะ นี่ผมเผลอหายใจสะดุดจริงๆ นะ น้องแบคฮยอนนั้นน่ารักจนน่ากลัว แล้วรอยยิ้มแบบนั้นก็ทำเอาเผลอคิดไปถึงคีย์อย่างห้ามไม่ได้ สาบานได้เลยนะว่าผมไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครนอกจากไอคีย์น่ะ

            “วันนี้แต่งตัวน่ารักนะ” ผมเอ่ยบอกออกไป พยายามควบคุมน้ำเสียงตัวเองไม่ให้ดูแปลก แบคฮยอนเองก็ยิ้มอย่างเขินๆ

 

นี่น้องต้องการอะไรจากผมเนี่ย เพิ่งจะรู้ว่าภูมิคุ้มกันผู้ชายน่ารักไม่มีก็วันนี้สินะ เฮ้อออออ เป็นแบบนี้แล้วไม่ดีเลยให้ตายเถอะ ต้องโทษไอคีย์นั่นแหละ เพราะมันเลยทำให้ผมกลายเป็นเกย์แบบทุกวันนี้

            “พี่มินโฮก็หล่อมากเลยนะฮะ”

“เอ๊ะ พี่ก็แต่งตัวปกตินะ” ผมตอบออกไปทันที ตาก็ก้มมองเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงยีนส์ที่ไม่ได้มีดีเทลอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ

 

สงสัยว่าคนหล่อๆ นี่ใส่อะไรก็หล่อ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงสินะ 

 

“งั้นพี่มินโฮคงหล่อเป็นปกติสินะฮะ”

“ฮ่าๆ อย่างนั้นหรอ” โอเคว่าผมเขินอายกับคำพูดของน้องแบคฮยอนอย่างห้ามไม่อยู่ ถึงในใจจะแอบคิดว่าเรื่องนี้มันแน่อยู่แล้วก็เถอะนะ

 

อ่า แต่น้องจะมาใช้คำหวานทำให้พี่ใจสั่นไม่ได้นะครับ

หัวใจพี่อ่ะมีเจ้าของแล้วนะ ฮิ้วววววววววว~

 

“น่าอิจฉาจังนะฮะ ไหล่กว้าง แล้วก็สูงด้วย” นั่นไง โดนสายตาปลาบปลื้มเป็นประกายวิ้งค์ๆ จากน้องแบคฮยอนเข้าให้ เฮ้ย ไม่ดีมั้ง เห็นท่าทางหล่อๆ ดูแมนๆแบบนี้ พี่ก็เกย์นะครับ

“แต่ว่าคนตัวเล็กก็ใส่เสื้อผ้าน่ารักๆ ได้นะ เพราะถ้าตัวใหญ่แบบพี่ใส่คงไม่เหมาะ”

“ก็จริงฮะ แล้ว อย่างแบคฮยอนนี่เหมาะกับเสื้อผ้าน่ารักใช่มั้ยฮะ”

“อืมม ก็ตัวเรามันแค่นี้นี่นา” ผมตอบออกไปก่อนจะหัวเราะขำ มือเองก็ลูบหัวปลอบคนที่ทำหน้ามุ้ยใส่ในตอนแรกก่อนจะหัวเราะจนตาเรียวรีนั่นหายไปหมด

 

ตึก ตึก ตึก

 

            อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

            หัวใจผมมันเต้นแรงอีกแล้วอ่ะ T T

 

            ผมกับแบคฮยอนเดินคุยกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งขึ้นรถไฟก็ยังไม่หยุดคุย น้องแบคฮยอนเป็นคนคุยสนุกครับ แล้วก็ยิ้มเก่งมากด้วย แถมยังดูน่ารักนุ่มนิ่มเหมือนผู้หญิงอีก ถ้าทำตัวแข็งกระด้างกว่านี้สักนิด ความน่าเอ็นดูก็คงจะน้อยลง ไม่เป็นอันตรายกับความรู้สึกของผมแบบนี้ นี่ผมไม่ได้คิดอะไรกับน้องเขาจริงๆ นะครับ ก็อย่างที่บอกว่าน้องแบคฮยอนเขาเป็นคนน่ารัก -..-

 

“พี่มินโฮฮะ ถ้าไปเลือกเนื้อผ้าที่จะสั่งทำเสร็จแล้ว ไปเดินดูของเป็นเพื่อนผมต่อได้มั้ยฮะ ผมมีของที่อยากซื้อไปฝากเพื่อนหน่อยน่ะ” ถ้าจะพูดด้วยท่าทางเหมือนลูกหมาน้อยแล้วมองผมตาแป๋วแบบนั้น แล้วจะให้พี่ปฏิเสธได้ยังไงล่ะ  

  

แหม คนหล่อก็ไม่ใช่จะใจจืดใจดำนะ ยิ่งมินโฮคนนี้ด้วยแล้ว หล่อและแถมใจดีม๊ากมากกกกก นี่พูดเลย

 

            “ได้สิ พี่ก็ไม่ได้มีธุระอะไรต่อสักหน่อย”

            “เย่ จริงนะฮะ พี่มินโฮน่ารักมากเลย” แบคฮยอนดีใจยกใหญ่ที่ผมยอม  ตกลงไปกับเจ้าตัว ท่าทางของน้องแบคฮยอนกับหน้าตาน่ารักนั่น ผมว่าน้องเขาคล้ายลูกหมามากจริงๆ อ่ะ หมาน้อยเชื่องๆ ที่เวลาเจ้าของมีเวลาให้คงเป็นแบบน้อง แบคฮยอนแน่ๆ นี่ผมใช้ประสบการณ์เคยเลี้ยงหมาตอนเด็กมาวิเคราะห์เลยนะ อ่า จริงด้วยสิ ถ้าจะบอกว่าน้องแบคฮยอนเหมือนหมาน้อยน่ารัก ไอคีย์ก็คงเหมือนเจ้าเหมียวหยิ่งๆ ละนะ ก็ดูมันทำตัวดิ เวลาไม่มีอะไรให้ มันจะมาออเซาะออดอ้อนผมมั้ย ไม่มีหรอกกกกก หน้าแมวๆ แล้วยังจะนิสัยเหมือนแมวอีก แล้วคิดว่าทำตัวแบบนี้แล้วผมชอบมั้ย หลงมั้ย ก็นั่นแหละนะ ตามที่รู้ๆ กันอยู่ ว่าผมไปไหนไม่รอด

              จริงสิ ถ้ามันรู้ว่าผมมาเที่ยวกับน้องแบคฮยอนแบบนี้ ไม่ใช่สิ มาธุระด้วยกันต่างหาก มันจะว่ายังไงบ้างนะ ก็อย่างที่ผมบอกกับไอจงฮยอนไปนั่นแหละ ผมหวังว่ามันจะหึงผมขึ้นมาสักนิด ผมจะได้พอมองเห็นหนทางอันสว่างไสวข้างหน้าบ้าง แต่ผมว่าเมื่อคืนผมก็ชัดเจนกับมันมากๆ แล้วนะ วันนี้ถ้าเจอหน้ากันขึ้นมามันจะทำหน้าแบบไหนให้กันนะ อ้อ แล้วถ้าขืนมันยังทำตัวโง่ๆ ใส่ผมอีก คราวนี้จะมาว่าผมเอากำไรจากมันเกินควรก็ไม่ได้นะ คิดแล้วก็อยากกลับไปเจอหน้ามันไวๆ เสียจริง

 

 

 

-KEY-

 

            “ฮัดเช่ยยยยย~

            “ไอเชี่ยคีย์ มันลงจานข้าวกู” ไอจงฮยอนเสียงดังใส่ทันที ผมได้แต่ค้อนใส่มัน ก่อนจะหยิบเอาทิชชู่มาเช็ด

            “ก็ไม่รู้นี่หว่า อยู่ๆ แม่งจามออกมาเฉยเลย กินๆ ไปเถอะน่า”

            “หมาในปากเมิงนี่ฉีดยาครบทุกตัวรึเปล่าเถอะ กูกลัวติดเชื้อนะเว้ย” มันพูดด้วยสีหน้าจริงจังใส่ผม ดูมันหลอกด่าผมดิ จริงๆ แม่งไม่ได้หลอกด่าหรอก เรียกว่าด่าเลยจะดีกว่า

            “จงฮยอน” ผมเรียกชื่อมันด้วยเสียงเย็นๆ รู้ซะบ้างว่าผมไม่โอเคกับคำพูดของมัน

            “กูล้อเล่น แหม กูรู้ว่าเมิงฉีดยาให้ครบทุกตัวแล้ว สุขภาพดีกันสุดๆ”

 

            เป็นไงล่ะ ดูมันตอบกลับผมสิ ไอเพื่อนชั่วววววววว

            “เดี๋ยวเมิงจะโดน กินๆ ไปเลย” ผมเอาซ้อมไปเคาะที่จานข้าวมัน ตาผมนี่จะเปลี่ยนเป็นสีเขียวอยู่แล้วนะ แม่งยังกล้าหัวเราะออกมาอีก

            “ฮ่าๆ เออ กูกินอยู่แล้วแหละ ว่าแต่ว่าสงสัยมีคนบ่นคิดถึงเมิงป่าววว จามแบบนี้เนี่ย”

            “จะบ้าหรือไงวะ”

 

            //ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด//

 

            “นี่ใครส่งไรมาหากู อย่าบอกว่าส่งเกมส์มาน่ะ เอ๊ะ!” ยังไม่ทันพร่ำบ่นได้ ยืดยาว ก็อดแปลกใจกับคนที่ส่งข้อความมาหาไม่ได้ ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก           อีพ่อเศรษฐีรวยสติ๊กเกอร์ที่ผมรัวส่งตอบไปตอนเพ้อเจ้อเรื่องไอมินโฮเมื่อคืนไงล่ะ แล้วว่าแต่ไอข้อความแบบนี้ดูมันไม่แปลกๆ ไปสักหน่อยหรอ

 

            “ใครส่งไรมาหรอ” จงฮยอนพยายามยื่นหน้ามาส่องจอโทรศัพท์ผม แต่ผมก็เบี่ยงตัวหนี เกิดมันเห็นขึ้นมา แม่งคงได้เอามาเป็นประเด็นชีวิตให้กับผมอีกอ่ะ แค่เรื่องไอมินโฮที่มันรู้ก็ถือว่ามากมายแล้วจริงๆ

            “คนชื่อแทคยอนน่ะ”

            “ใครวะ แล้วเขาส่งอะไรมาให้หรอ” ไม่ว่าเปล่า มันยื่นมือจะมาดึงโทรศัพท์จากมือผม แต่ผมก็ไวกว่าที่สามารถยัดเอาโทรศัพท์ลงกระเป๋าไม่ให้มันคว้าไปดูได้

            “เปล่าไม่มีอะไร”

            “น่านนนนนนนนนน เมิงมีชู้ใช่มั้ย” มันลากเสียงสูงพร้อมกับใช้สายตาจับผิด แล้วชู้บ้าชู้บออะไร คือแฟนก็ยังไม่มีเลย แล้วชู้จะมีได้ไง โว๊ะ

            “ชู้พ่องแกสิ ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ รีบๆ กินไปสิข้าวเนี่ย กูกินเสร็จก่อนให้เมิงจ่ายนะ แล้วจ่ายของกูด้วย” ผมโวยวายออกไป แถมข่มขู่มันด้วยอีกนิด ดูหน้ามันดิอย่างฮาอ่ะ มีการทำจมูกบานใส่ผมด้วย คือ ถ้าไม่ใช่จงฮยอนนี่ทำไม่ได้หรอกนะ โฮ๊ะ โฮ๊ะ โฮ๊ะ

            “เห้ยยยย ไหนเมิงบอกเลี้ยงกูไง”

            “หรอ ใครพูด”

            “เดี๋ยวก็เอาซ้อมจิ้มให้ปากเจ่อเลย กวนตีน” ไม่พูดเปล่า มันยกซ้อมมาขู่ผมด้วย นี่คิดว่ากลัวมากใช่มั้ยห๊ะ

            “คิดว่ากูไม่มีซ้อมหรือไง” ผมว่าพลางชูซ้อมในมือตัวเองใส่มัน มันส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจเท่าไหร่ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาซ้อมในมือผมแทบล่วง T T

            “หรือบอกให้ไอมินโฮจูบให้ปากเจ่อดีนะ”

            “เชี่ย” นี่ไม่ใช่คำด่านะครับ มันเป็นคำอุทาน อย่าเข้าใจผิดไป

            “ว้ายยยยย หน้าแดงอ่ะตัวเอง” ไอบ้านี่แม่งงงงงง มันยัวะผมอ่ะ ผมอยากลุกขึ้นแล้วถีบมันจริงๆ เหอะ

            “ไอเชรี่ยจงงงง” แล้วด้วยความทนไม่ไหว ก็นะ เอาซ้อมจิ้มแม่งไปซักที ฮิฮิ

            “อ๊ากกกกกกก มันเจ็บนะเว้ย”

            “ก็เมิงพูดถึงมันทำไมเล่า” ผมสวนออกไป มันยังลูบแขนตัวเองที่เป็นรูป้อยๆ แต่ปากแม่งก็นะ

            “แหม เดี๋ยวนี้พูดถึงก็ไม่ได้ นี่คิดจริงจังกับมันแล้วปะ”

 

            ผมควรเอาซ้อมจิ้มปากมันใช่มั้ย ?

 

            “กูไม่รู้โว้ย!!

            “เคๆ ไม่รู้ก็ได้” แหนะ ยังจะมาทำหน้าอ้อนทีนอีกนะ ผมว่าอีกไม่นานหรอก ผมก็มันได้ศึกกันแน่ๆ อ่ะ แต่ว่า วันนี้ควรจะพอได้แล้ว พูดกับมันแล้วเพลียใจเพลียปากเหลือเกิน

            “แล้วนี่เมิงไปไหนต่ออ่ะ”

            “กลับห้องแล้วนอนนนนนน” มันรีบตอบทันที ถึงมันไม่ได้พูดอะไรต่อ ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนด่าว่า เพราะมึงนั่นแหละทำให้กูไม่ได้นอนอย่างไรอย่างนั้น เอิ๊กกกกกกกกกกก

            “งั้นแวะส่งกูก่อนได้ปะ จะไปเดินหาซื้อเสื้อผ้าเผื่อสมองจะโล่งกว่านี้”

            “จ่ายค่ารถให้กูด้วยล่ะ”

            “เมิงขับแท็กซี่หรือไง แล้วข้าวกูก็จ่ายให้แล้วด้วย อย่าเยอะครับเมิงงงงง” ผมขึ้นเสียงใส่มันไป มันหัวเราะเสียงเบาก่อนจะยิ้มขำๆ

            “เออ รู้แล้วน่า”

 

            คือแม่งแกล้งให้ผมโวยวายใส่มันเล่นชิปะ ชิปะ ชิปะ

            ห่านนนนนนนนนนนนน

 

            กว่าผมกับมันจะกินข้าวเสร็จได้ ก็เปลืองน้ำลายกันไปอีกเยอะเลย ยิ่งตอนที่ผมบอกว่าจะขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ก่อนแล้วค่อยออกไป แม่ง ไอจงนี่แทบจะ  พ่นน้ำลายใส่ผมอ่ะ หาว่าผมเรื่องมากนู่นนี่เยอะแยะ อ้าววว ก็จะออกไปข้างนอกนะเว้ยเฮ้ย ต้องเจอผู้คนปะ เสื้อยืดกากๆ กับกางเกงธรรมดาๆ นี่จะให้ใส่ไปเดินก็ไม่ไหวนะ ผมไม่ใช่คนแบบไอมินโฮที่คว้าอะไรได้ก็ใส่ๆ อ่ะ จะว่าไปทำไมมันคว้าอะไรได้ก็ใส่ๆ แล้วทำไมแม่งยังดูดี พูดไปก็แอบอิจชี่อยู่น้า~ นี่ทำให้อดนึกถึงตอนที่ยืมเสื้อผ้ามันมาใส่แล้วสภาพแบบกรรมกรชัดๆ ทีไร แล้วรู้สึกอนาถตัวเองแบบไม่สามารถลบออกไปจากสมองได้ คือ ก็ไม่อยากยอมรับเท่าไหร่หรอกว่าหุ่นมันเพอร์เฟ็ค         มาดแมนอ่ะ แต่จะยอมรับก็ได้วะ

            เอ๊ะ นี่ผมชมมันมากเกินไปหรือเปล่า แต่ก็เอาเถอะนะ นิดๆ หน่อยๆ ถึงรูปร่างมันจะดีกว่า แต่ก็อย่างว่าแหละ ถ้าเรื่องหน้าตาคีย์บอมคนนี้ก็กินขาดอยู่ดีและนะ เหอะๆ

 

            “นั่งหัวเราะ ฮิฮิ อะไรของเมิง คิดบ้างมั้ยว่ากูกลัวอ่ะ”

            “คนบ้าอะไรหัวเราะ ฮิฮิ ห๊ะ อย่ามาป้ายความใส่กูนะ” ผมแหวกลับออกไป ดูมัน ยังมาทำหน้าจริงจังอีก

            “เมิงนั่นแหละทำหน้าโรคจิตด้วย เอากระจกไปส่องดูมั้ย”

            “ไอบ้า” ผมสวนด่ามันออกไป คือถึงจะหัวเราะ ฮิ ฮิ จริง ก็ไม่ได้โรคจิตปะ แล้ว่านี่สรุป ผมได้หัวเราะฮิๆ มั้ย เริ่มงง (* * ?)

            “อะไรคีย์บอมคนโรคจิต” นอกจากปากมันจะหมา แล้วดูมันทำหน้าทำตาแขยงผมดิ ง้อยยยยยย ไม่ยอมนะเว้ย

            “ย่าห์”

            “ไอมินโฮมีเมียโรคจิตน่าสงสาร อ๊ากกกกกกก” ผมชกไปที่แขนมันแรงๆ หนึ่งที อ็อคคคคคคคคค คนที่ร้องควรไปผมนะ แขนคนหรือครกหินวะเนี่ย

            “เมิงหุบปากเลยนะ”

            “โรคจิตไม่พอ เมิงนี่ป่าเถื่อนด้วย ไม่พอใจก็ทำร้ายร่างกายกู เจ็บนะเนี่ย แรงมึงก็ไม่ใช่เบาๆ ชกกูมาได้” มันพูดไปมืออีกข้างก็มาลูบไหล่ตัวเองด้วยท่าทางน่ายกเท้าขึ้นไปถีบ

            “กูสิเจ็บ แขนหรือเหล็กวะเนี่ยทำไมแข็งงี้” ผมบ่นออกไป มันมองด้วยตาจิกกัด อะไรคิมจงงงงงงง

            “จะให้ย้วยไปด้วยชั้นไขมันเหมือนเมิงก็ใช่เรื่องปะ”

            “นี่เมิงด่าไขมันกูหรอ” ดูมันหยาบคายกับผมดิ หยาบที่สุด

 

            กูจะร้องไห้ T T

 

            “เออ ไออ้วนนนนน ออกกำลังกายมั้งเหอะเมิงอ่ะ” ฉึกกกก อร็อยเจ็บปวดดดด เหมือนเพิ่งได้ยินไอมินโฮว่ามาเองอ่ะ หรือผมจะดูอ้วนแล้วจริงๆ วะ แม่งไม่ได้และ เดี๋ยวพรุ่งนี้เตะบอลโชว์แม่มมมมม

            แต่ว่า เตะไม่เป็นนี่หว่า = =”

            “อ๊ากกกก กูไม่ได้อ้วนซะหน่อย แล้วนี่ก็เนื้อเว้ย ไม่ใช่ไขมัน” ผมเถียงมันออกไป ตอนนี้ไม่มั่นใจเท่าไหร่แล้วว่าไอที่อยู่ด้วยกันทุกวันนี้มันเนื้อหรือไขมัน โถ่วววว สักวันหนึ่งมันจะเป็นกล้ามเนื้อคอยดูสิ สักวันหนึ่งอ่ะนะ วันหนึ่ง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าวันไหนไง เรื่องนั้นเอาไว้ว่ากันอีกที

            “สาวๆ เขาไม่สนผู้ชายเนื้อย้วยๆ หรอกนะ แบร่~

            “แหม กล้ามเนื้อนี่ทำได้ปะ แต่เตี้ยแล้วอยากสูงนี่ กูว่าชาตินี้ก็ไม่ได้นะ แบร่~

            “ไอเชี่ยคีย์ เมิงรีบรถจากรถไปเลยไป”

            “โง่ยยยยยยยยยย อะไรวะ” อะไรอ่ะ ไม่พอใจแล้วมาไล่กันลงจากรถเนี่ยนะ มันไม่ใช่อ่ะเพื่อนจง

            “ถึงแล้วเว้ย ไปเลยไป รีบๆ ไป ไม่งั้นกูจะจับหมาในปากเมิงไปฆ่าให้หมด” อ้าวนี่ถึงที่หมายปลายทางโดยสวัสดิภาพแล้วงั้นหรอ ผมคิดไปตาเองก็ส่องข้างทางที่มันจอดรถให้ลง ก็ตามอย่างที่มันบอกแหละ โอเคจะลงก็ได้

            “ฝากไว้ก่อนๆ ยังไงก็ขอบใจว่ะ เออ ถ้าจะให้ดีมารับกูตอนกลับด้วยก็ได้นะ จะถือเป็นพระคุณอย่างสูงเลยเพื่อนจง”

            “ตลกแระ เออ แล้วก็ไม่ต้องไปโง่เซ่อซ่าทำของโชว์เขาตกแตกอีกล่ะ” ง่ะ แม่งเอาปมมาล้อผมอ่ะ ตอนนั้นแบบเพิ่งเข้าโซลมาใหม่ๆ ไง แล้วก็แบบ อ่ะนะ ปล่อยมันไปเถอะ อย่ารื้อฟื้นเลย มันคือความอับอาย

            “ของแบบนั้นครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว ยังไงก็กลับบ้านดีๆ ล่ะ” ผมเอ่ยลาก่อนจะลงจากรถแล้วมาโบกมือบ๊ายบาย

 

            เอ่อะ ตะกี้มันส่งวิ้งคึมาให้ผมด้วยอะ ไอบ้า!!

 

 

            -MINHO-

 

            หลังจากที่ผมและน้องแบคฮยอนทำธุระกันเสร็จเรียบร้อย ก็ได้แวะหาอะไรกินรองท้อง ก่อนจะออกมาเดินช่วยน้องแบคฮยอนเลือกของ เห็นเขาว่าจะซื้อไปฝากเพื่อนแหละ แต่ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าเนื่องในโอกาสอะไร

 

            “เสื้อตัวนี้นะ ถ้าพี่มินโฮใส่ต้องหล่อมาก” ผมมองตามนิ้วเรียวยาวที่ชี้ไปยังแจ็คเก็ตหนังดูร็อคสุดๆ

            “พูดจริงปะเนี่ย”

            “จริงๆ พี่มินโฮลองใส่ดูสิ ผมว่าต้องเหมาะกับพี่มากแน่เลย” เจ้าตัวเขาถามผมไปแบบนั้นแหละครับ ก่อนจะเจ้ากี้เจ้าการให้พนักงานหยิบเสื้อมาให้ผมลอง ผมเองก็อยากลองอยู่เหมือนกันนะ ปกติเสื้อที่มีก็ไม่ได้โดดเด่นสักเท่าไหร่

            “เห็นมั้ยว่าหล่อจริงๆ ด้วย จริงๆ ผมชอบเสื้อแบบนี้มากเลยนะ แต่ผมตัวเล็กดูจะไม่เหมาะ” อ่า นี่หน้าผมร้อนเพราะโดนชมด้วยหน้าตาจริงใจจากคนตรงหน้าซะแล้วสิ ผมยืนมองกระจกอย่างเกร็งๆ เพราะไม่ชินกับตัวเองในลุคแบบนี้เท่าไหร่ จะว่าไปมันก็เข้าท่าดีนะ อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าคีย์เห็นจะพูดยังไง จะชมว่าผมใส่แล้วดูดีแล้วยิ้มกว้างๆ อย่างที่น้องแบคฮยอนทำหรือเปล่า

 

 

 


 

 ---------------PPLight-------------
เอาฟิคมาต่อออออ อากาศร้อนสมองมันเพลีย เเต่งฟิคไม่ออก (คือฟิคนี่ต้องใช้สมอง -*- ) 5555555555+
ยังไงอย่าลืมติดตามตอนต่อไปที่ไม่รู้จะมาวันไหนกันเน้ออออ  
ปล้ำบลิง เรารักทุกคน
ปล้ำบลิง 2 : จงฮยอนเรื่องนี้ทำเเพรวปวดใจจุง รักนะคะอ้ายชรงของน้อง 


 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,101 ความคิดเห็น

  1. #1017 ❝วายโซซีเรียส❞ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 22:03
    จงคีย์นี่อยู่ด้วยกัน จะมีซักครั้งไหมที่ไม่ทะเลาะกัน คู๋หูคู่ฮ่าชัดๆ 5555555555555555555
    แขนอิจงมีแต่กล้าม ต่อยไปก็เจ็บ อย่าไปสู้มันเลยคีย์ 555555555
    คีย์ออกมาซื้อเสื้อผ้า เจอมินโฮกับบยอนแน่เลยยยยยยยยยยย งานเข้าแล้วๆๆๆๆ
    #1,017
    0
  2. #991 แจจ๋า นางฟ้าน่าหวานTVXQ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 07:26
    ฮาคีย์จะโชว์เตะบอลแต่เตะไม่เป็น
    จงด่าแรงมากไขมัน555
    มินโฮแกจะงานเข้าแล้วตายแน่หญิงคีย์ไปเจอแกกับแบค
    ว่าแต่มินโฮนี่ก็เพ้อมาก555
    #991
    0
  3. #989 tao_omc (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 23:14
    เย้ๆ ไรท์เตอร์มาต่อแล้ว ว้าว ว้าว
    อะไรแกห่ะมินโฮ คิดถึงคีย์อยู่นั่นแระ เพ้อเหมือนกันนะเราอ่ะ
    เด๋วเหอะถ้าคีย์มาเจออ่ะ อยากรู้จริงว่าแกจะทำยังไง
    แต่ฮาจงกับคีย์มาก ชอบอ่ะ เถียงกันมันจริงโดยเฉพาะเรื่อง
    เนี้ย..ชอบจริงๆ "ฉีดอย่าครบทุกตัวหรือยังเนี้ย"
    แต่คิมจงเถียงทันคิมคีย์ ก้อแสดงว่าหมือนกันสินะ 555
    สู้นะกัฟไรท์เตอร์ 😊😊
    #989
    0
  4. #987 แฟนมินคีย์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 06:13
    เอะอะก็คิดถึงคีย์ตลอดนะมินโฮ แต่ดูจะหวั่นไหวกับน้องแบคอยู่ไม่ใช่น้อย
    อย่าเชียวนะแก! อย่างแกต้องเจอแมวหยิ่งแบบนุ้งคีย์เนี่ยแหละ 
    อ่อนหวานน่ารักงี้ ไม่เหมาะๆ 
    อยากให้เค้าหึง ระวังจะเป็นเรื่องนะแก แมวโหดนะเฟ่ย
     
    คีย์กับอิจงก็ฮาเกิ๊น มันทันกันดีจริงๆ 
    แต่แอบสงสารอิจง โดนไรเตอร์ทำร้ายตลอด 555
    ตอนหน้ามันต้องมาม่าแน่ๆ แล้วช่ายม้ายยยยย ค้างเลย
    มาต่อเร็วๆ นะ
     
    แก้คำผิดนะจ๊ะ
    นั้นมันก็เรื่องของน้องเค้า --> นั่นมันก็เรื่องของน้องเค้า
    หน้ามุ้ย --> หน้ามุ่ย
    ซ้อม --> ส้อม
    อย่าบอกว่าส่งเกมส์มาน่ะ --> อย่าบอกว่าส่งเกมส์มานะ
    แทบล่วง --> แทบร่วง
    มันยัวะ --> มันยั่ว
    ผมก็มัน --> ผมกับมัน
    แล้ว่านี่สรุปว่า --> แล้วนี่สรุปว่า
    เมิงรีบรถจากรถ --> เมิงรีบลงจากรถ
     
    #987
    0
  5. #986 zominho (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 17:38
    ในที่สุดไรเตอร์ก็กลับมา ฮืออออ อะไรๆก็คิดถึงแต่คีย์นะมินโฮนะ แกอย่าไปหลงเสน่ห์แบคนะเว้ย เดี๋ยวคีย์เสียจายยยยย ชอบอีตอนที่จงคีย์ด่ากัน มันหยดเลย 55555 ถ้าคีย์เห็นมินโฮอยู่กะแบคจะเกิดไรขึ้นเนี่ย ไม่อยากจะคิด แต่ไม่เอาดราม่านะ เค้าปวดใจ ปล.ไรเตอร์คะ 'ส้อม' เขียนแบบนี้อะ ถ้า ซ อันนั้นมันคือ ฝึกซ้อม
    #986
    0